نقاب دل

فصل بیست و دو

شاخ هام بیرون زد خدایا این چه بشری بود خلق کردی آخه؟ چرا اینجوری می کنه؟ سکوت ماشین و لبخند نشسته روی لب آریا داشت منو حرص می داد. برگشتیم خونه. با یک سردرد عجیب و یه عالم فکر و خیال نشستم روی کاناپه که چشمم به لیوان آب هویج بستنی اش که هنوز توی دستم بود افتاد. با حرص لیوانو کوبیدم روی میز و زیرلب گفتم:

_ بیشعور همه ی لیوان آب هویجم رو انداخت سطل آشغال و اونوقت آب هویج خودشو تا ته خورد.

هنوز داشتم زیرلب بهش بدوبیراه می گفتم که حضرت والا وارد خونه شدند. باز لال شدم. سردردم داشت کلافه م می کرد .

روی کاناپه دراز کشیدم که بالای سرم اومد. چشمامو فوری بستم و خودم رو به خواب زدم که ضربه ی آرومی به پام زد و گفت:

_بلندشو برو توی اتاقت بخواب اینجا شبها خیلی سرده.

همونطور که چشمامو بسته بودم گفتم:

_راحتم.

صدای فریادش من رو از روی کاناپه پروند. صاف نشستم روی کاناپه بهش نگاه شدم .

_بهت می گم برو اتاقت فقط بگو چشم.

کلافه از کاناپه پایین اومدم و خواستم برم که گفت:

_ واستا...

ایستادم. جلو اومد و روبروم ایستاد و با لحن آرومی پرسید:

_ الان بازم ناراحتی؟

جوابش رو ندادم که گفت:

تکلیف من با تو چیه؟ روانی باشم ناراحت می شی، آدم باشم ناراحت می شی. اونوقت به من می گی روانی

سعی کردم خودمو کنترل کنم تا عصبی نشم که باز پرسید:

_ الان کدومش باشم؟ روانی یا آدم؟

سرم رو بالا آوردم و به حلقه های چشمهای عسلی اش خیره شدم. نگاهش با آرامش چه حس غریبی به وجودم می ریخت.

لبخند بی رنگی زدم و گفتم:

_ همینی که الان هستی.

نتونست جلوی لبخندش رو بگیره و لبخندش پررنگ شد. دستم رو کشید سمت خودش رو فاصله ی بینمون رو کم کرد و گفت:

_ امشب حافظ مهمون منی.

بعد دستم رو کشید و همراه خودش به اتاقش برد. منظورش چی بود؟ در اتاقش رو باز کرد و دستش رو به نشونه ی نشستن من روی تخت دراز کرد. لبه ی تختش نشستم که نشست پشت میز مطالعه اش و کتاب حافظش رو گرفت میون دستش و زیرلب فاتحه ای خوند و بعد انگشتانش رو روی صفحات کتاب کشید و یه صفحه باز کرد. خندید. از خنده اش متحیر شدم که گفت:

_خوب گوش کن.

بعد با صدایی بی نظیر شروع به خوندن کرد:

_ناگهان پرده برانداختهای یعنی چه

مست از خانه برون تاختهای یعنی چه

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب

این چنین با همه درساختهای یعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدایان شدهای

قدر این مرتبه نشناختهای یعنی چه

نه، سر زلف خود اول تو به دستم دادی

بازم از پای درانداختهای یعنی چه

لبخند روی لب من نشست. دیگه کارمون به جایی کشیده بود که حتی خواجه حافظ شیرازی هم متوجه ی تغییر محسوس رفتار این دیوونه شده بود!

کتاب حافظش رو بست و با لبخندی که هنوز روی لبش بود گفت:

_ خب دستمون پیش حافظ هم رو شد.

نگاهش کردم و گفتم:

_یه خواهش.

سرش رو به علامت پرسش تکون داد که گفتم:

_ بهم بگو چطور تونستی یه روزه تموم دستورهای استاد رو انجام بدی و اون رفتارای قبلی رو بذاری کنار، من هنوز نتونستم باهاش کنار بیام.

فقط نگاهم کرد. حالت نگاهش بیشتر منو سردرگم کرد که سکوت رو شکست و گفت:

_ برو بخواب.

_سوالم رو جواب ندادی!

_جوابش رو حالا زوده تا بفهمی برو.

از روی تخت برخاستم و گفتم:

_پس من چطوری با این دستورهای استاد کنار بیام؟

نگاهش رو روی صورتم نگه داشت و گفت:

_ کنار میای. چون مجبوری همونجوری که من کنار اومدم.

هفته ی اول برنامه ی استاد صالحی رو به پایان بود. به سختی اون هفته رو پشت سر گذاشتم. البته دیگه ترسم از آریا کمتر شده بود و این رو مدیون برنامه ی استاد صالحی بودم ولی هنوزم با برنامه ی درمانی استاد مخالف بودم .یک هفته بود که از عمو هم خبر نداشتم. اونقدر ازش دلخور بودم که حتی به خودم زحمت ندادم تا لااقل یه زنگ بهش بزنم. اونم که ماشاالله اونقدر عاشق شده بود که پاک از یادش رفته بود که یه برادرزاده ای به اسم عسل داره. اما پنجشنبه دنبالم اومد، هنوز سر میز صبحانه با آریا داشتم صبحانه می خوردم که زنگ در زده شد. هردو به هم نگاه کردیم که گفت:

_ فکر کنم عموجان شماست.

رفت در رو باز کنه که چایی م رو سر کشیدم. بله خود عموجان بودن. سلام و احوالپرسی گرمی با آریا کرد و بعد تن صداشوون زمزمه وار شد و من چیزی از حرفهاشون رو نشنیدم.

کمی بعد عمو اومد سمت آشپزخونه و با لبخندی که انگار می خواست ماجرای هفته ی پیش رو باهاش لاپوشونی کنه گفت:

_ به به سلام عسل خانوم.

بی توجه به سلامش خودم رو مشغول خوردن صبحانه نشون دادم که آریا گفت:

_بفرمایید صبحانه.

_نه ممنون صرف شده پاشو عسل خانوم پاشو که امروز کلی کار دارم .

با حرص گفتم:

_بفرمایید با سارا خانوم برید کارهاتون رو انجام بدید.

عمو زیر لب لااله الاالله ی گفت و ادامه داد:

_ آخه این اداها زشته به خدا هفته ی پیش اومدی حال من رو اون بنده ی خدا رو گرفتی و رفتی.

با تعجب نگاهش کردم و پرسیدم:

_ من حال شما و سارا خانومتون رو گرفتم یا شما حال من و گرفتی؟!

_پاشو کار دارم عسل.

_نمیام. اینجا راحت ترم.

_بابا این بنده ی خدا می خواد بره پیش پدرش هفته ی پیش هم بخاطر تو برگشت.

_این بنده ی خدا آزاده، من پیش شما نمیام.

عمو عصبی شد و گفت:

_ پس خوب گوش هات و واکن عسل خانوم اگه این مسخره بازیارو در می آری که مثلا جلوی من و بگیری باید بگم با عرض معذرت، کور خوندی من با پدر سارا حرف زدم اونم حرفی نداشته واسه همین می خوام یه سر برم اصفهان و سارا رو از پدر و مادرش خواستگاری کنم، حالا اگه با من میای که بیا و گرنه این و بدون که ممکنه حالا حالاها اینجا موندگار بشی.

از شنیدن این خبر عصبانیتم فوران کرد و فریاد زدم:

_ بله می دونستم... می دونستم آخرش بخاطر راحتی خودتون من و فراموش می کنید تا بتونید راحت و عاشقانه زندگی کنید.

عمو نگاهی به آریا انداخت و گفت:

_ آریا جان این هنوز نیاز به درمان داره، من می رم و تورو با این تنها می ذارم و فقط از خدا برات صبر جمیل خواستارم.

صدای فریادم توی کل خونه پیچید:

_ آره زودتر برید مبادا سارا جون جواب رد بهتون بده.

آریا دنبال او رفت ولی من همونجا توی آشپزخونه موندم. نفسم به شماره افتاده بود. حالم بد بود. کسی که پانزده سال برات پدری کرد! حالا بخاطر عشق خودش تورو کنار بزنه؟ دیگه واسش مهم نباشی؟ دیگه نخوادت؟ تحقیری از این بیشتر؟ که مقابل آریا کسی که فقط برای شش ماه قراره به اصطلاح محرمم باشه نه قانونی نه دلی بلکه فقط واسه درمان واسه گرفتن یه نمره ی کوفتی حالا مقابل اون عمو به من بگه همین جا بمون؟

چقدر بدبخت شدم که عمو رهام کرد! با حرص فریاد زدم و لیوان چایی م رو محکم زدم کف آشپزخونه و جیغ کشیدم:

_ چرا؟

آروم نشدم. شراره های آتش قلبم همچنان تنم رو می سوزاندو دستم رو بی اراده ی من تکون می داد. لیوان چای آریا رو