فصل شش
با دلخوری از روی مبل برخاستم و رفتم سمت در که عمو باز گفت:
_ ولی به هر حال هر تصمیمی بگیری، بازم عسل منی.
دررو باز کردم و محکم پشت سرم بستم.
برام خیلی سخت بود اینکه بخوام با پسری مثل آریا هم محرم بشم هم همخونه.
البته این سختی فقط تا سه چهار روز بود.
از مهلت استاد صالحی فقط سه روز مونده بود که جلسه ی کلاس استاد صالحی فرا رسید.
از همون لحظه ی ورودم به کلاس بچه ها شروع کردن به پچ پچ کردن. بعضی ها هم که فقط تو نخ خندیدن بودن. اما خیلی ها هم بدشون نمی اومد که کنایه بزنند، مثلا فریبا دختری که از همون ترم اول، اونم هم ردیف مردها می دونستم و ازش متنفر بودم، جلو اومد و با پوزخندی گفت:
_ خب خانم تمجیدی فکر کنم این جلسه مشخص بشه که شما اهل تحقیقات علمی هستید یا نه.
بعد کف دست هاش رو بهم زد و انگشت هاشو توی هم قلاب کرد و با ناز و افاده ادا درآورد:
_آه... من از همه ی مردها متنفرم، آیا کسی هست مرا درمان کند؟
چندتا از بچه ها خندیدند که یک پسر تخس و بی مزه هم همراهیش کرد و ادامه داد:
_درمان شدن یا نشدن، مسئله نمره ی استاد صالحی است.
صدای خنده ی بچه ها بالاتر رفت کله سارا با حرص داد زد :
_خفه شید روانکاوان آینده راست می گید برید خودتون رو درمان کنید.
فریبا باز از رو نرفت و دقیق ا جلویم ایستاد و گفت:
_ اه... من از همه ی پسرا متنفرم ولی حالا که قراره درمان بشم چه خوبه که اون پسر خوشگله ی باجذبه ی کلاس بیاد درمونم کنه نه؟!
نگاهش روی صورتم بود که ابرویی بالا انداختم و با حرص گفتم:
_ ببین فریبا جون اگه نمی خوای من با مشت بزنم توی دماغ عملی ت و دوباره برش بگردونم به شکل خرطوم فیلیش، برو بتمرگ سر جات.
فریبا پوزخند زد و خواست چیزی بگه که یکی از پسرها دوید سر کلاس و فریاد زد:
_استاد صالحی اومد.
همه سر جاشون نشستند که استاد با اخم وارد کلاس شد پشت سرش هم، آریا اومد داخل با همون اخم پز جذبه ی همیشگی که فریبا عاشقش بود رفت سرجاش نشست.
استاد بی هیچ مقدمه ای گفت:
_ خانم ثنایی.
فریبا گفت:
_بله استاد.
_به گوشم رسیده که قبل از ورودم به کلاس شما خیلی از پروژه ی تحقیقاتی من استقبال کردی!
فریبا لبخندی زد و مصمم گفت:
_ چرا که نه استاد، من از اصلاح شدن نقطه ضعف هام بدم نمیاد.
استاد لبخند محوی زد و گفت:
_خوبه؛ من با مدیر یکی از بیمارستان های روانی صحبت کردم تا چندتا از دانشجوهارو برای یه پروژه ی تحقیقاتی بفرستم اونجا.
همه ی کلاس رفت رو هوا صدای خنده ی بچه ها بلند شد که استاد چند ضربه به میزش زد و ادامه داد: _چندتا مجرم روانی داریم که هر وقت از بیمارستان مرخص می شوند باز هم اختاالات روانی خودشون رو تکرار می کنند، پروژه ی خوب و سرگرم کننده ایه البته مناسب با علاقه ی شما هم هست قبول می کنی؟!
فریبا با ناراحتی گفت:
_ استاد نمی خواید یکی از بچه های کلاس رو به من بدید تا درمان کنم؟
بلند بلند خندیدم و گفتم:
_استاد جای ایشون رو با من عوض کنید پروژه جواب می ده ها.
همه باز خندیدند که فریبا با لبخند مشتاقانه گفت:
_ آره استاد، من حاضرم جام و با خانم تمجیدی عوض کنم.
استاد بازم لبخندش رو مخفی کرد و کنجکاوانه پرسید:
_ خب اختلال رفتاری خاص شما چیه که مایل هستید توسط آقای مهراد درمان بشه؟ بلند گفتم:
_ خودشیفتگی.
دوباره صدای خنده ی همه بلند شد.
فریبا اخمی سمتم روانه کرد که استاد گفت:
_خودشیفتگی شما با رفتن به بیمارستان روانی که با مدیرش صحبت کردم درمان می شه.
فریبا با حرص گفت:
_استاد یعنی من روانیم؟!
استاد با لبخند گفت:
_ نه دخترم، منظورم اینه که اگر بری اونجا خودشیفتگی خودت و فراموش می کنی چون می بینی همه خودشیفته ان. یکی می گه من رئیس جمهور آمریکام، یکی می گه من مدیر بانک ملی ام ،یکی میگه من برت پیت ام.
همه ی بچه ها از خنده منفجر شدن فریبا با اخم نگاهی به استاد و بعد من انداخت و سرجاش نشست خوب شد. حالش جا اومد.
دیگه فکرام رو کرده بودم. بیشتر بخاطر گرفتن نمره ی پایان نامه وگرنه هنوز دوست داشتم با همون نفرت توی دلم زندگی کنم تا مجبور باشم کنار پسری مثل آریا باشم.
اما به هر حال عصبی و کلافه بودم. همه ی کارها داشت پیش می رفت تا پروژه ی استاد صالحی عملی بشه. عمو خیلی خوشحال بود و من از این همه خوشحالی عمو، غمگین، با خودم می گفتم یعنی اینقدر اذیتش کردم که واسه رفتن من ذوق کرده؟!
خسروخان، پدر آریا، خانه ای حیاط دار و دوطبقه داشت که به پیشنهاد استاد در اختیار ما قرار داد.
اول فکر می کردم قراره هفته ای چند ساعت با هم باشیم ولی وقتی حرف از خونه به میون اومد، تازه شستم خبردار شد که منظور استاد از محرمیت چیه؟!
اونقدر حالم گرفته شد که خیلی بیشتر از قبل از عمو دلگیر شدم ولی رضایتم رو اعلام کرده بودم و دیگه چاره ای نبود.
تعجبم از این بود که چطور آریا با اون همه ادعای نفرت از جنس خانم ها این شرط رو قبول کرده بود! همه چی مخفیانه و خیلی سرد برگزار شد. تمام وسایلم چندتا جعبه کارتن کتاب بود و یه چمدون لباس.
قرار دیدار ما هم توی خونه ی حیاط دار پدر آریا بود که نمی دونستم اسمش رو بذارم خونه ی زندگی مشترک یا بیمارستان روانی؟
با همون اخم هایی که یه هفته ای بود توی صورتم جا خوش کرده بود، وارد خونه ی خسروخان شدم. حیاط بزرگ و دلبازی داشت .یه باغچه بزرگ و پر از گلدون کنار حیاط بود و بعد از سه تا پله وارد خونه می شدیم.
سه جفت کفش مردونه کنار درب بزرگ و چوبی ورودی خونه بود. نگام روی کفش ها بود، که عمو زیر گوشم گفت:
_اخم هات و باز کن شگون نداره.
_چه شگونی! قراره درمان بشم نه اینکه واقعا ازدواج کنم!
عمو حرفی نزد که خسروخان در چوبی بزرگ رو به رومون باز کرد و با لبخندی که بی شباهت به لبخند روی لب عمو نبود گفت:
_ سلام خوش اومدید.
وارد خونه شدیم. استاد هم اومده بود و البته آریا هم بود. اونم مثل من با اخم سلام کرد البته خدایی اخماش بیشتر از من بود.
نشستم روی مبل دونفره ی توی سالن کنار عمو که استاد گفت:
_ خب این خونه رو خسروجان می خواستن بکوبن و بسازن البته الانم فرقی نکرده، ما می خوایم شما دونفر توی این خونه نفرتتون رو بکوبید و از خرابه هاش عشق بسازید.
ابرویی بالا انداختم و زیر لب زمزمه کردم:
_ اوه مای گاد چه عشقی!
عمو با اخم نگام کرد و زیر لب گفت: _عسل!
خسروخان گفت:
_طبقه بالا دوتا اتاق خواب داره یکی برای شما یکی هم برای آریا توی سالن هم دوربین گذاشتیم که فقط و فقط سالن رو پوشش می ده فیلم این دوربین مستقیم به کامپیوتر نادرجان وصله و ایشون برای اطمینان از سلامتی عسل، می تونه فیلم دوربین رو ببینه.
با بی حوصلگی باز زمزمه کردم:
_آره حتما ببین عموجان، فیلم هندی خوبیه.
عمو باز هم با نگاه تندی بهم گوشزد کرد که سکوت کنم.
خسروخان که مثل عمو، عجله داشت گفت:
_