فصل هشت
توی سکوت خیره شدم به ظرف سالاد روی میز. از ردیف خیارهای روی ظرف سالاد یه حلقه ی کوچولوی خیار برداشتم و دهنم گذاشتم.
_من از سالاد دست مالی شده خوشم نمیاد.
سرم رو بلند کردم. آریا روی پله ی ورودی آشپزخانه بود. بهم بر خورد، با اخم گفتم:
_خوبه.پس غذاها رو هم نخور چون با همین دست هام درستش کردم.
جلو اومد و نشست پشت میز و گفت:
_غذا فرق داره پخته شده، ولی سالاد رو که نمی شه پخت.
چپ چپ نگاهش کردم و با خودم گفتم:
_به جهنم نخور.
از حرصم قابلمه ی برنج و خورشت رو همون جوری گذاشتم روی میز و بعد برای خودم برنج کشیدم. پوزخندی زد و گفت:
_ اینقدر هنرمندی آدم شوکه می شه مگه توی کابینت دیس نبود که غذا رو با قابلمه گذاشتی روی میز.
در حالیکه خودم رو مشغول خوردن نشون می دادم گفتم:
_ اشتباه گرفتید حضرت والا من نیومدم اینجا واستون غذا بپزم، اومدم مر ضتون رو درمون کنم.
چند قاشقی برای خودش غذا کشید و گفت:
_همچین می گی مر ضتون انگار خودت مرض نداری، حواست باشه که منم باید مرض شمارو درمون کنم.
چنان روی کلمه ی مرض تاکید کرد که لجم بیشتر شد. نگاهش کردم. داشت غذا رو می چشید که اخم کرد و گفت:
_ اه... چی ریختی توی این خورشت؟!
بعد نگاهی توی قابلمه ی مرغ انداخت و با چنگال یه تیکه فلفل دلمه ای بالا آورد با انزجار گفت:
_ فلفل دلمه! نمی دونی من از فلفل دلمه متنفرم؟!
با خونسردی گفتم:
_ نخیر نمی دونستم که غیر از جنس خانوم ها از فلفل دلمه هم متنفرید.
با اخم نگاهم کرد و با لحن کنایه داری گفت:
_ از عسل هم متنفرم هر نوعی که می خواد باشه.
نگاهش صاف توی چشم های من نشسته بود. حالت انزجارش رو با تموم قلبم حس کردم. لبخند کنایه داری زدم و گفتم: _ منم از نسل آریایی ها متنفرم.
چند ثانیه ای نگاهامون با هم تلاقی داشت. شمشیر تیز نگاه هر دوی ما، برنده بود که بالاخره او کوتاه اومد و از پشت میز برخاست و گفت:
_خوب گوش کن خانم زهرمار...
_عسل هستم.
فریاد کشید.
_من اسم چیزی رو که متنفرم به زبون نمیارم تو واسه هر کی عسلی، واسه من زهرماری.
لبم رو با حرص زیر دندونم گرفتم که با همون لحن تند و عصبیش ادامه داد:
_ اگه قراره شش ماه توی زهرماری رو تحمل کنم، پس بهتره حواست به خودت باشه نفرت شاخ و دم نداره که بتونی ببینی، ممکنه یه وقت به خودت بیای و ببینی یه طرف صورتت کبوده پس با من در نیفت، شیرفهم شد؟!
سکوت کرده بودم که محکم سرم فریاد کشید:
_ شیرفهم شد؟
به اجبار زمزمه وار گفتم:
_ بله.
_خوبه برو یاد بگیر چطوری غذا درست کنی که دفعه ی بعد قابلمه ی غذا رو، روی سرت خالی نکنم.
از آشپزخونه بیرون رفت که حرصم رو با درآوردن اداش، خالی کردم.
لبم رو کج کردم و گفتم:
_ شیرفهم شد؟! نکبت حالتو جا میارم صبر کن.
بعد با حرص مشتی زدم روی میز و گفتم:
_عمو.
روز اول همخونه شدن با اون غول بیابونی به سختی گذشت. بعد از ماجرای ناهار و ایراد گرفتنش، خستگی رو بهانه کردم و واسه شام هیچی درست نکردم. به من چه مربوط اصلا من که آشپز حضرت والا نبودم. خیر سرم داشتم فوق لیسانس روانپزشکی می گرفتم و اونوقت مثل خر توی گل مونده بودم که این غول تشن رو چطوری باید درمان کنم.
توی تنهایی اتاقم هنوز توی فکر بودم و دنبال راه حلی برای درمان نفرت. اما چون این نفرت، حس مشترک بین هر دوی ما بود، راه حلش سخت بود. انگار مغزم قفل کرده بود تا راه حلی پیدا نشه. این وسط شعله های آتش نفرتم بود که مدام شعله ور تر می شد و دلم بد جوری می خواست روی این پسره رو کم کنه.
بی اختیار به جای گشتن دنبال راه درمان آریا، دنبال راهی برای گرفتن حالش بودم. فردای اونروز وقتی از خواب بیدار شدم، آریا نبود. خدارو شکر کردم. فکر کردم که حتما کلاس داره واسه همین واسه خودم با یه تاپ و شلوارک توی خونه چرخی زدم. هنوز از غذای دیروز ناهار مونده بود و دلم نمی خواست وقتم رو با آشپزی هدر بدم. واسه همین، اولین کاری که دلم می خواست انجام بدم این بود که یه سر به اتاقش بزنم. رفتم توی اتاقش. برخلاف تصورم از اون پسره ی دیوونه اتاق مرتبی داشت. نگاهی به قفسه ی کتاب هاش کردم .یه دیوان حافظ اوهک چه روح لطیفی! ناز باشی گوگولی یه رمان!
البته روانشناسی.« من کیستم؟» زیر لب گفتم:
_تو یه دیوونه ی روانی بیش نیستی!
و کتاب های درسی. یک قاب عکس روی میزش بود. عکس خودش و پدرش خسروخان حتی توی عکس هم اخم داشت .
خوددرگیری داشت انگار! کشوی کوچک کتابخانه اش رو باز کردم ،یه دفتر کوچولوی یادداشت. با کنجکاوی دفتر رو برداشتم و باز کردم. صفحه ی اولش اسم چند تا کتاب نوشته بود، که بیشتر مرتبط با واحدهای درسی اش بود. صفحه ی دوم چند خط جمله با خطی زیبا بهش نمی خورد. چه خط قشنگی داشت :
« از جمع ستاره ها دورم ،
رسیده ام به عمق تاریکی شب...
ولی نگاه نقره ای ماه به من است
و من تنهاترین ستاره ی دل شبم.»
ابروهام بالا رفت.
_آخی لابد فکر کرده نیما یوشیج دومه، چه سبکی هم شعر می گه!
خندیدم و بعد در حالیکه چند ورق دیگر از دفترچه رو می زدم باز رسیدم به دوخط دیگه.
« امروز، روز من نیست!
خورشید برای همه طلوع می کند
به جز من.
من هنوز در تاریکی شب هایم اسیرم. و خسته ام از اینهمه خواب!
کی شود مرا بیدار کنی به صبح طلوعت »
صدای خنده ام بلند شد و به حالتی دکلمه وار شروع کردم به خوندن. در حالیکه دست هام رو توی هوا تکون می دادم ،جملات رو به حالت دکلمه بلند ادا می کردم.
_ امروز، روز من نیست! خورشید برای همه طلوع می کند به جز من...
سر برگردوندم و همراه با چرخشی ادامه دادم:
_من هنوز در تاریکی شب هایم اسیرم و خسته از اینهمه خواب! کی می شود مرا بیدار کنی به صبح طلوعت.
نگاهم رو از دفترچه برداشتم و با دستم به سمت در دراز کردم که خشکم زد.
آریا مقابلم در چارچوب در ایستاده بود. لبخند روی لبم پر کشید. اول نگام به تاپ و شلوارکم افتاد. دستم همچنان در هوا معلق بود که با دیدن نگاه تند و عصبیش دستم رو انداختم کنارم. هنوز خجالت زده از تیپم بودم که دیدم نگاهش توی صورتم و دفترچه ی میون دستم گیر کرده.
جلو اومد و با یک حرکت چنان زد توی صورتم که به نگاه متعجبم، ترس هم اضافه شد. صداش بلند شد:
_ کی بهت گفت بی اجازه دست به وسایلم بزنی؟
چونه م بی دلیل لرزید. شاید نزدیک پانزده سال بود که یادم رفته بود، بابا چطوری کتکم می زد. ولی نمی دونم چرا اون لحظه، انگار پرت شدم به پونزده سال قبل و دوباره همون حس لعنتی به جونم افتاد. همون بغض... همون خفگی، همونی که لال می شدم و یک غده می نشست توی گلوم و منو تا حال خفگی می برد.
فریادش بلندتر شد.
_ گمشو از اتاقم بیرون.
دویدم حالم خیلی بد بود. مثل همون دختر ده ساله ی پانزده سال پیش وقتی از پدرش کتک می خورد. از پله ها دویدم پایین.