فصل یک
"دیدي که سخت نیست...تنها بدون من؟
دیدي که صبح می شود...شبها بدون من؟
این نبض زندگی ...
بی وقفه می زند!...
فرقی نمی کند ...
با من....بدون من!...
/
/
دیروز گرچه سخت ...
امروز هم گذشت ...
طوري نمی شود ...
فردا بدون من..."!
زیر باران...زیر شلاق هاي بی امان بهاره اش...ایستادم و چشم دوختم به ماشینهاي رنگارنگ و سرنشین هاي از دنیا بی خبرشان...! دستم را به جایی بند کردم که مبادا بیفتم و بیش از این خرد شوم...بیش از این له شوم...بیش از این خراب شوم!...
صداي بوق ماشینها مثل سوهان...یا نه مثل تیغ....! یا نه از آن بدتر...مثل یک شمیشیر زهرآلود...! روحم را خراش میدادند.سرم را به همانجایی که دستم بند بود و نمی دانستم کجاست...تکیه دادم...! آب از فرق سرم راه می گرفت...از تیغه بینی ام فرو می چکید و تا زیر چانه ام راهش را باز می کرد...! از آن به بعدش را...نمی دانم به کجا می رفت!...
همهمه اوج گرفت...دهانم گس شد...عدسی چشمانم سوخت...گلویم آتش گرفت...خشکی گردنم بیشتر شد...اما سر چرخاندم و دیدم که ماشین سیاه ایستاد...سیاه بود دیگر...نبود؟خواستم تحمل کنم...خواستم به چشم ببینم بلکه باورم شود...خواستم خاطره این ماشین سیاه تا ابد در ذهنم حک شود...اما نتوانستم...درش که باز شد تاب نیاوردم....کامل چرخیدم...پشت سرم را به همان تکیه گاه کذایی چسباندم....لرزش فکم را حس می کردم...حالا...یا از گریه و بغض...و یا از خیسی لباسها و سرماي فروردین ماه...!دستانم را بغل گرفتم و چشم بستم...چشم بستم روي همه زشتیهاي این دنیا...روي این دنیا!...
پایان خط...خط پایان....همانکه می گویند آخر زندگی ست...همان تلخی دردناکی که هیچ کس نمی خواهد باورش کند...همان سوت دقیقه نود...اینجاست...! همینجا...درست همین جایی که من ایستاده ام...! می دانی چرا؟
چون امروز اسطوره مرد...!!! اسطوره من...مرد من...مرد!
***
تبسم نیشگون آهسته اي از دستم گرفت و گفت:
-یه جوري حرف می زنی انگار من شرایطت رو نمی دونم.خب با این وضعیت اونی که به این کار احتیاج داره تویی...نه من!تعارف که باهات ندارم....بالاخره یه کاري هم واسه من پیدا میشه .
سرم را پایین انداختم .
-مشکل فقط تو نیستی...می دونی که من نمی تونم تو اون شرکت کار کنم .
اه غلیظی گفت و بازویم را فشار داد .
-واقعا با این همه قرض و قسطی که بالا آوردین می تونی به این چیزا فکر کنی؟تو چرا نمی فهمی شاداب؟مامانت دیگه بیشتر از این نمیکشه.اگه زبونم لال به خاطر اینهمه فشار روحی و مالی بلایی سرش بیاد تو چیکار می کنی؟ها؟
دلم آشوب شد...بهم خورد...از این ترس موذي و کشنده .
-می دونم سختته...می دونم این کار چقدر واست عذاب آوره.ولی انتخاب دیگه اي نداري.تو هنوز دانشجویی.مدرکت رو هواست.سابقه کارتم که صفره.به خدا همین منشی گري رو هم هیچ جا پیدا نمی کنی.تازه همینم به حساب آشنایی و رفاقت دارن بهت می دن .
آه کشیدم..فشار دستش را کمتر کرد .
- به این فکر کن که نیمه وقته..هم درست رو می خونی هم یه کمک خرجی واسه خونه می شی.به مامانت فکر کن...به شادي...به خودت که یه ساله می خواي یه جفت کفش بخري و نمی تونی ...
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-تو درد منو نمی دونی...نمی دونی ...
دستم را رها کرد...موجی از ناامیدي در صدایش دوید .
-چرا...می دونم...اما تو شرایط فکر کردن در مورد این مسائل رو نداري...واسه یه بارم که شده منطقی فکر کن و در اون احساست رو گل بگیر .
میخ چشمانش در پوست صورتم فرو رفت .
-می تونی؟
بالاخره نگاهم را از جایی که "او" همیشه می نشست گرفتم و گفتم:
-می تونم .
دستش را روي گونه ام کشید...با دلسوزي...با غم ...
-خودت باهاش حرف می زنی یا من بهش بگم؟
دوباره چشم دوختم به صندلی زیر درخت نارون.جایی که همیشه او و دوستانش می نشستند .
من چطور می توانم با او حرف بزنم در شرایطی که وقتی از فاصله صد فرسخی که می بینمش تمام اندامهاي درونی و بیرونی ام به لرزه می افتند؟
-نه خودت بهش بگو .
آهی از ته دل کشید .
-تا کی می خواي ازش فرار کنی؟شما قراره همکار شین.اینجوري که تو دست و پات می لرزه روز اول به دوم نرسیده همه چی لو می ره .
سعی کردم چهره اش را از پیش چشمم پس بزنم و صورت کوچک شادي را جایگزینش کنم.چهره کوچک لاغر شده اش را...و دستان مادرم...دستان پیر و چروك خورده اش را!...
با کلافگی دست تبسم را کنار زدم و گفتم:
-از پسش برمیام...به قول تو انتخاب دیگه اي که ندارم .
صورتم را چرخاندم و به دقت تماشایش کردم .
-دارم؟
با افسوس سرش را تکان داد و زمزمه کرد:
-نه...تا وقتی این مدرك کوفتی رو نگیري...نه!...
گردنم را خم کردم و پوست بلند شده کنار ناخنم را به بازي گرفتم و زیر لب گفتم:
-بهش بگو که شرایطم چیه.کامل واسش توضیح بده.برنامه کلاسا رو که می دونه.اما بازم تو بگو...از وضع مالیم که خبر داره...اما دوباره بهش بگو...به هر حال ...
حرفم را قطع کرد .
-بهتره خودت بهش بگی!...
با تعجب نگاهش کردم.چشمانش ثابت شده بود...رد نگاهش را دنبال کردم و به پسري که با قدمهاي بلند و مطمئن به سمتمان می آمد رسیدم ...
با وحشت گفتم:
-داره میاد اینجا...واي...داره میاد اینجا ...
ضربه اي به پهلویم زد و گفت:
-خیله خب...چیه حالا؟مگه جن دیدي؟اینقدر ضایع نباش تو رو خدا ...
آب دهانم را قورت دادم و از جا بلند شدم..نه براي حرف زدن با او...بلکه به احترام دیاکو...به احترام اسطوره!...
همزمان با از نفس افتادن قلبم...مقابلمان ایستاد...! سرم را تا آخرین حد توي یقه فرو بردم و آهسته سلام کردم.جوابم را با بی قیدي داد و رو به تبسم گفت:
-خانومی که می گفتین ایشونن؟
حتی مرا نمی شناخت...حتی!...
تبسم راحت و آرام جواب داد:
-بله...خانوم نیایش.شاداب نیایش .
-خوبه...اطلاعات رو بهشون دادین؟
انگار نه انگار که منهم حضور داشتم .
-بله.همونطور که خواسته بودین .
-در مورد حقوق و دستمزد چطور؟
نشنیدم تبسم چه جوابی داد...چون تمام حواسم پی ترك نه چندان کوچک کنار کفشم و براقی و صیقلی کفشهاي او رفته بود.آرام پاي چپم را عقب کشیدم و پشت پاي راستم قایم کردم.دوباره آرنج تبسم توي پهلویم نشست.نگاهش کردم .
-آقاي حاتمی با شماست شاداب جان .
ها؟حاتمی؟آها...دیاکو...صدایم را صاف کردم و به اندازه بیست سانت اختلاف قد سرم را بالا گرفتم.بی حوصلگی از تمام وجناتش می بارید .
-عرض کردم ساعت کاریتون از سه بعد از ظهره تا هشت شب.اگه کلاس داشتین می تونین با منشی شیفت صبح هماهنگ کنین و جابجا بشین.حله؟
چشمانم را توي صورتش چرخاندم...تبسم معتقد بود که آنقدرها هم خاص نیست...اما این چهره همیشه اخم آلود شرقی...با آن شکستگی نا محسوس روي پیشانیش...با آن نگاه همواره بی خیالش...با چشمهایی که هرگز نتوانستم رنگشان را تشخیص دهم...با پوست روشنی که آفتاب...مردانه...تیره اش کرده بود...با موهاي آشفته و خوش حالتی که فقط نور شدید و مستقیم قهوه اي بودنشان را برملا می کرد...با آن اسم عجیب و غریب اما دلنشین و دهان پر کنش...با ته لهجه کردي قشنگش...با آن غیرت و تعصب خاص مردم منطقه غرب که دل دخترها را برده بود...با "گیان" گفتن هاي بلند و سرخوشانه اش در جواب پسرهایی که صدایش می زدند...با حجب و متانتی که در برخورد با دخترهاي دانشگاه نشان می داد...و با مرام و معرفتی که بین بچه ها زبانزد شده بود...و با داستان زندگی اش که بی شباهت به افسانه ها نبود...و با اینهمه دور از دسترس بودنش حتی میان پسرها...براي من...براي شاداب اسطوره ندیده..نماد خدایان رومی بود!...
-خانوم نیایش؟متوجه عرایضم شدین؟
پلک زدم ...
-بله...حله!...
***
دیاکو:
عجب دختر خنگی...چطور می توانستم با این موجود دست و پا چلفتی و گیج کار کنم؟اصلا می شد به او اعتماد کرد؟ عین وزغی که تازه از خواب بیدار شده فقط بر و بر به سرتاپایم نگاه کرد و به زور گفت "حله"...اوف...اگر قول نداده بودم...محال بود زیر بارش بروم!....
موبایلم را از جیبم درآوردم و براي چندمین بار شماره "دانیار" را گرفتم.یک بوق...دو بوق...سه بوق...نخیر..انگار نه انگار!...
کلافه از بیخیالی همیشگی این پسر پایم را بر زمین کوبیدم و اه بلندي گفتم .
-چیه باز اعصاب نداري؟
نگاهی به شهاب کردم و زیرلب گفتم .
-دوباره این پسره پیداش نیست.نمی دونم هرچند وقت یه بار کدوم گوري غیبش می زنه .
شهاب خندید...بلند...بی قید ...
-تو هنوزم نگران دانیار می شی؟آخه کی می خواي قبول کنی که اون دیگه یه بچه ده ساله نیست؟ بیست و هشت-نه سالشه...بعدشم اونکه کارش مثه من و تو نیست...سد سازه...هیچ سدي رو هم وسط شهر نمی سازن...همشون تو کوه و کمرن...مناطق صعب العبور....جاهایی که آنتن نمی ده...یا جواب دادن سخته...اینقدر مته به خشخاش نذار عزیز من .
گوشی را میان انگشتانم فشردم.می توانستم نگرانش نباشم؟او با آن نگاه یخزده و پوزخند همیشگی روي لبانش...او با آن سیگارهایی که لحظه اي فضاي میان دو انگشتش را خالی نمی گذاشتند...او با آن دخترهاي معلوم الحالی که بیش از دو ساعت میهمانش نبودند...! نه حتی دوساعت و یک دقیقه...نه حتی دو ساعت و یک ثانیه!...
دست شهاب روي شانه ام نشست .
-دانیار با تو فرق داره.چاره اي نداري جز اینکه به تفاوتاتون احترام بذاري.وگرنه همین ماهی دو سه روز با اون بودن رو هم از دست می دي .
حق با شهاب بود...دانیار دل این را داشت که به راحتی از زندگیش حذفم کند ...
نفس عمیقی کشیدم و راست نشستم و نگاهم را توي محوطه سرسبز دانشگاه چرخاندم و مثل همیشه چشمهاي مشتاق دخترهاي زیادي را متوجه خودم دیدم.خنده ام گرفت.سري تکان دادم و در دل گفتم .
-امان از این دختربچه هاي احساساتی و خیالاتی!...
به محض زنگ خوردن گوشی تماس را برقرار کردم .
-احوال خان داداش؟
حاضر بودم قسم بخورم که پوزخند روي لبش از همیشه غلیظ تر است.چشمانم را بستم و سعی کردم بر خودم مسلط باشم .
-این تلفن همراهت کی همراهته که من همون موقع زنگ بزنم؟
حاضر بودم قسم بخورم این صداي ضعیفی که شنیدم ناشی از زهرخندش است .
-مرسی خان داداش منم خوبم .
مثل همیشه...لاقید...بی خیال...پر از استهزا و تمسخر ...
غریدم:
-دانیار من نگرانت می شم...می فهمی؟
حاضر بودم قسم بخورم که خنده اش را به زور کنترل کرده است!..
-خب اشتباه می کنی...نشو!...
با خودم فکر کردم که اگر این آدم کسی به جز برادرم بود می توانستم زنده اش بگذارم؟
چشمانم را با شدت بیشتري بر هم فشردم و سعی کردم خشمم را کنترل کنم .
-کی میاي؟
صداي ظریفی از دور به گوش رسید .
-دنی...کجایی؟..بیا دیگه .
دنی...دنی؟؟؟؟فکم را روي هم ساییدم و باز غریدم:
-دانیار!...
صدایش سردتر شد..حواس پرت تر شد...فاصله دار تر شد!...
-کارم که تموم شه میام سر می زنم.الان باید برم.فعلا .
داد زدم دانیار...اما تماس را قطع کرده بود .
پلکهایم از شدت فشار درد گرفته بودند...فکم هم...! آرام چشم باز کردم و با یک جفت مردمک سیاه نگران مواجه شدم.از کی اینجا ایستاده و به حرفهایم گوش داده و حرکات عصبی ام را زیر نظر گرفته؟
عصبانی از برخورد دانیار حرصم را سر او خالی کردم:
-چیه خانوم؟چرا اینجا ایستادین؟
سریع در خودش جمع شد و لبش لرزید .
-چیزه...من...فقط...باید ...
صدایش هم می لرزید.یعنی اینقدر تند رفتار کرده بودم؟
دستی توي موهایم کشیدم و با لحن آرامتري گفتم:
-چیزي می خواستین بگین خانوم نیایش؟
دیدم که چه تلاشی براي مخفی کردن ترك کفشش می کند...و همینطور بغضی که چانه اش را می لرزاند.سرش را مثل همین چند دقیقه پیش تا آخرین حد پایین انداخت و گفت:
-می خواستم...خواستم...بپرسم از کی بیام سر کار؟
آرام بلند شدم و مقابلش ایستادم.قدش به زحمت تا سینه من می رسید.دختر کوچک ترسیده!...
-از فردا!...
از کنارش رد شدم...اما چیزي دلم را به درد آورده بود .
-راستی...خانوم نیایش!...