فصل یازده
مات شدم...فکر می کردم؟؟خب فکر می کردم...تمام دخترها به ازدواج با پسري که دوست دارند فکر می کنند...مگر می شد به غیر از ازدواج به چیز دیگري فکر کرد؟ خصوصا بعد از آن شب...که با هم بودیم...که با هم غذا خوردیم...که مرا رساند...مثل زن و شوهرها...! نه...تبسم خیلی بدبین بود...اختلاف سنی ما آنقدرها هم زیاد نبود که بخواهد مانعمان شود...اگر دیاکو یک هزارم عشق من را داشته باشد...هیچ مانعی نیست...! اگر داشته باشد...ولی دارد...داشت...خودم حسش کرده بودم!..
با ضربه دردناکی که تبسم با پاشنه کفشش به پایم وارد کرد از جا پریدم...خواستم تلافی کنم و از خجالتش در آیم که با چشم و ابروي رقصانش مواجه شدم...مسیر اشاره اش را گرفتم و با مرد جوانی رو به رو شدم که کمی دورتر از ما ایستاده بود و نگاهمان می کرد...هول شدم..با دستپاچگی گفتم:
-بفرمایید امري داشتین؟
چند قدم جلو آمد...چقدر قدش بلند بود...و صورتش عاري از هر حس و روحی...و چشمانش...چشمانش...آشنا بود...تعریفش را شنیده بودم...مثل دو تکه شیشه رنگی...همانها که تبسم گفته بود...استرس به جانم ریخت...این مرد با خودش سرما را هم به این سالن آورده بود...!مستقیم در چشمانم زل زد و گفت:
-حاتمی هستم...می تونم برادرمو ببینم؟
سریع بلند شدم...تبسم هم همینطور...! از حرکت شتابزده و هراسان ما...پوزخندي روي لبش نشست...اما چشمانش همچنان عین دو گودال بی انتها...خالی و سهمناك بودند...! تند و پشت سر هم گفتم:
-بله بله..خیلی خوش اومدین...بفرمایید!..
چند لحظه نگاهش را بین صورت ما دو نفر گرداند و بعد رفت...! چشمان هردویمان به در اتاق دیاکو خیره ماند.صداي تبسم را شنیدم:
-شاداب؟
-هوم؟
-این همون خفاش شبه بود؟
-آره فکر کنم!...
-اینکه بیشتر شبیه قناري شب بود!...
خنده ام گرفت .
-شاداب؟
-چیه؟
- می گم چرا اینجوري بود؟
-نمی دونم!...
-تو نترسیدي؟
-نه...یه ذره!...
-شاداب؟
-بله؟
-این همونه که می گن به یه دختر تجاوز کرده؟
سرم را تکان دادم .
-آره دیگه ...
-یعنی دختره چطوري بوده که بهش تجاوز کرده؟
نگاهش کردم...هنوز هردو سرپا بودیم!...
-یعنی چی چطوري بوده؟
یعنی چه مشخصاتی داشته که این بهش تجاوز کرده؟-
-من چه می دونم؟
با حسرت گفت:
-خوش به حالش!...
-خوش به حال کی؟
-همون دختره دیگه!...
-واسه چی؟
نگاهم کرد .
-ادم حتی تو تجاوزم باید شانس داشته باشه!...
با تعجب گفتم:
-ها؟
خودش را روي صندلی رها کرد و گفت:
-به نظر تو هیچ راهی وجود نداره که به منم تجاوز کنه؟
چهره غمزده و حسرت بارش...کنترل خنده را از دستم خارج کرد!...
***
دانیار:
چهره عصبانی و برافروخته دیاکو خبر از درگیري شدیدش با سه مرد و یک زن حاضر در اتاق می داد.با دیدن من از جا برخاست و رو به آنها گفت:
-فکر می کنم بهتره این بحث تموم شه...من اینجوري نمی تونم ادامه بدم!...
هر سه مرد همزمان بلند شدند و مسن ترینشان، صلح طلبانه گفت:
-آقاي مهندس...چرا اینقدر زود عصبانی می شین؟حرف می زنیم به تفاهم می رسیم .
:دیاکو دستش را بالا برد...یعنی تمام...! مرد اصرار کرد
_آقاي حاتمی ...
خواستم بگویم بیخود تلاش نکن...برادر من از حرفش برنمی گردد...که صداي زن را شنیدم .
-می تونیم امیدوار باشیم نظرتون عوض شه؟
در دل خندیدم...دیاکو با بی تفاوتی پشت میزش نشست و گفت:
-خیر...خدانگهدار ...
هر چهار نفر با افسوس سر تکان دادند و از اتاق بیرون رفتند. بعد از رفتن آنها اخمهایش را باز کرد و گفت:
-از این ورا؟
پنجره اتاقش را گشودم و سیگاري روشن کردم .
-هیچی..همینطوري اومدم!...
کاغذهاي رو میزش را مرتب کرد و گفت:
-کار خوبی کردي...بذار این فایل رو ببندم..با هم می ریم یه شام توپ می زنیم!...
به زخم کمرنگ روي پیشانی اش خیره شدم و گفتم:
-این دوتا دختر..منشیهاي جدیدتن؟
با حواس پرتی گفت:
-کدوم دوتا؟
-همینا که بیرون بودند .
یکی از کاغذها را جلوي چشمش گرفت و با دقت نگاهش کرد .
-آها..شاداب رو می گی؟آره تازه اومده.همون که چشم و ابرو مشکیه...اون یکی احتمالا دوستش بوده...تبسم!...
بی اختیار ابروهایم بالا رفت...شاداب؟؟؟این دیگر چه اسمی بود؟؟؟ و البته...یادم نمی آمد دیاکو با دختري اینقدر صمیمی شود که به اسم کوچک صدایش بزند .
پس اون قبلیه رو رد کردي؟-
همان کاغذي که در دستش بود با احتیاط توي کیفش گذاشت و گفت:
-سلطانی؟نه هستش!...
اخم کردم...من این زن را حتی به مدت دو ساعت توي رختخواب هم نمی توانستم تحمل کنم..چه رسیده به عنوان منشی!...
-اینکه آوردي خیلی ساده و بی تجربه به نظر میاد...برخلاف اون یکی که همه فن حریفه .
قفل کیفش را بست و گفت:
-آره..دختر خوبیه...کم سن و ساله..اما باهوشه...می خوام کم کم جایگزین سلطانی بشه...خیلی رو اعصابمه!...
چه عجب...بالاخره متوجه لنگیدن این دختر شده بود!...
-البته دانشجوئه...نمی تونه تمام وقت اینجا باشه...اما همینکه رو کارا مسلط شه و ازش مطمئن شم یه نیروي جدید دیگه میارم...بیمه و حق و حقوق سلطانی رو می دم و ردش می کنم...! دختره ي احمق اینجا رو با...اشتباه گرفته!...
دود سیگار را به عمق ریه هایم فرستادم و گفتم:
-این یکی هم زیادي پخمه و بی دست و پا به نظر می رسه..فکر می کنی از پس جمع و جور کردن اینجا برمیاد؟
دستهایش را توي جیبش فرو کرد و گفت:
-اینجوري نگو...اتفاقا هوش بالایی داره..فقط کم تجربه ست...من احترام خاصی واسش قائلم...مثل خودمونه..گذشته من و توئه...بیشتر بشناسیش ازش خوشت میاد!...
ته سیگارم را توي فنجان چاي نیم خورده روي میز انداختم و گفتم:
-چرا فکر می کنی من از آدمایی مثل خودمون خوشم میاد؟
سرزنشگرانه نگاهم کرد و جوابم را نداد.کامپیوترش را خاموش کرد و گفت:
-هم رشته توئه...عمران می خونه..بد نیست اگه تونستی گاهی کمکش کنی...با هزار مشکل و بدبختی داره دانشگاهش رو ادامه می ده...با وجود کار اینجا فکر نمی کنم جونی واسه درس خوندن داشته باشه!...
آخ..از این حس انسان دوستی چندش آور!...
چراغ را خاموش کردم وگفتم:
-اگه علاقه اي به تدریس داشتم به جاي عمران دبیري می خوندم!...
رنجش و دلخوري را در چشمانش دیدم...اما ترجیح داد سکوت کند...شانه به شانه هم از اتاق خارج شدیم و به محض خروج با چهره مضحک تبسم...در حالیکه انگشتان شستش را توي گوشهایش گذاشته و چشمانش را لوچ کرده بود و زبانش را براي دوستش تکان می داد مواجه شدیم!...
از دیدن ما شوکه شد...چند لحظه در همان حالت ماند و با واي زیرلبی که شاداب گفت به خودش آمد و سریع دستهایش را انداخت...اما صورتش رنگ خون گرفت و حتی حلقه زدن اشک را در چشمانش حس کردم...هر دو از جا بلند شدند و شرمزده سلام کردند...!دیاکو با طعنه گفت:
-خوش می گذره خانوما؟
دخترك دستانش را در هم پیچاند و به زحمت گفت:
-چرا در نمی زنین خب؟
چشمان شاداب چهار تا شد...دیاکو به زحمت خنده اش را کنترل کرده بود:
-در کجا رو می زدیم خانوم؟
دختر سرش را پایین انداخت و گفت:
-چه می دونم..یه اهنی...یه اوهونی...یالایی..بسم اللهی ...
ضربه محکمی را که شاداب به زعم خودش...دور از چشم ما..به بهلوي تبسم کوبید..دیدم و خنده ام را فرو خوردم...دختر بیچاره از درد لبش را گاز گرفت..اما صدایش در نیامد...دیاکو با شیطنت گفت:
-اهن و اوهون رو واسه ورود به یه جا دیگه به کار می برن خانوم!...
هر دو سرخ شدند...توي بد تله اي گیر افتاده بودند...! شاداب با دستپاچگی گفت:
-ببخشید آقاي مهندس...تبسم اومده اینجا که با هم فتوشاپ کار کنیم...خسته شده بودیم..یه کم شوخی کردیم!..
خنده دیاکو شدت گرفت...چشمکی زد و گفت:
-فتوشاپ؟آره؟
احساس کردم الان است که هر دو از حال بروند...!شاداب دستش را به لبه میز گرفته بود...تبسم به لبه صندلی!...
خیره به احوالات با مزه شان سوییچ ماشین را دور انگشتم می چرخاندم...دیاکو بیشتر اذیت کردنشان را جایز ندانست...با همان لبخند عمیق روي لبش..پرونده اي را به دست شاداب داد و گفت:
-من دارم می رم..اگه آقاي فیاض اومد اینو بهش بدین...موقع رفتن هم یادتون نره که در سالن رو قفل کنین!...
شاداب سرش را بالا گرفت و به دیاکو نگاه کرد و آرام گفت:
-حتما!...
برق چشم و شیفتگی نگاهش...چرخش سوییچ را در دستم متوقف کرد .
این دختر..عاشق دیاکو بود!...
استارت زدم و گفتم:
-خوبه انگار روحیت عوض شده..با دخترا بیشتر می جوشی!...
در حالیکه هنوز می خندید گفت:
-نه بابا...اینا خیلی بچه ن...اما بچه هاي با نمک و جالبین...در عین شیطنت حجب و حیاي قشنگی هم دارن...حد و حدود می شناسن...نجابت و شرافت سرشون میشه...از اون دسته گوهرایی که خیلی نایاب شده!...
طعنه مستقیمش را گرفتم و زیرلب گفتم:
-اما به نظرم اونقدرا هم که فکر می کنی بچه نیستن...دانشجوئن...دوتا دختر بالغ و کاملن!...
شیشه پنجره را پایین داد و بی خیال گفت:
-خب من در مقایسه با سن و سال خودم می گم...از نظر من مثل دختربچه هاي شیش هفت ساله و ریزه میزه ن...تخس و شیطون!...
پس اصلا در باغ نبود و به صرف اختلاف سنی زیاد هیچی از احساسات این دختر نگرفته بود!...
-خوبه...حالا کجا بریم؟
نگاهی به ساعتش کرد و گفت:
-برو دربند...دلم واسه یه شام دو نفره دبش تنگ شده!...
بی حوصله...به حجم زیاد ماشین ها اشاره کردم و گفتم:
-با این ترافیک؟؟می دونی چقدر طول می کشه برسیم؟
ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
-چه عیبی داره؟جایی کار داري؟
خب..بدم نمی آمد شب را با مهتا باشم...!صورت منتظرش را از نظر گذراندم..نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-ترجیح می دم یه جاي نزدیکتر یه چیزي بخوریم...می خوام امشبو خونه خودم باشم ..
انقباض فکش را دیدم .
-چرا؟
زیرچشمی نگاهش کردم و گفتم:
-نمی دونی؟؟؟
رگ روي چانه اش ضربان گرفت و با خشم گفت:
-من از این طرز زندگیت خوشم نمیاد دانیار!...
راهنما زدم و پیچیدم .
-زندگیه منه..قرار نیست تو خوشت بیاد!...
با حرص گفت:
-هزارتا درد و مرض می گیري بدبخت!...
-تو لازم نیست نگران باشی!...
دستش را مشت کرد و گفت:
-مگه میشه؟پس من اینجا چیکارم؟
اه...این بحث لعنتی همیشگی!..
-برادرمی...نه بیشتر نه کمتر!...
براي چند لحظه حرکت قفسه سینه اش را ندیدم...آتشش زده بودم...فهمیدم که آتشش زدم...! رویش را چرخاند و تند گفت:
-نه بیشتر نه کمتر؟
با خونسردي سرم را تکان دادم!..
داد زد .
-من فقط برادرتم دانیار؟فقط برادرت بودم؟تو این همه سال...فقط برادرت بودم؟نه بیشتر نه کمتر؟
پوفی کردم و ماشین را در گوشه خلوتی نگه داشتم.در چشمانش خیره شدم و گفتم:
-اینکه تو همیشه خواستی نقش هاي دیگه اي رو هم تو زندگی من بازي کنی...دلیل نمیشه که منم اون نقش ها رو پذیرفته باشم!...
صورتش گلگون شد...!اما صدایش پایین آمد و آهسته گفت:
-حق با توئه...! یادم رفته بود تو چه بی صفتی هستی!...
پوزخند زدم ...
-باشه..من قبول می کنم که بی صفتم ...
صدایم را کمی بالا بردم .
-اما تو هم قبول کن که قهرمان نیستی!...
نگاه عصبی اش را به صورتم دوخت و درحالیکه پیشانی اش از شدت خشم سرخ شده بود... از ماشین پیاده شد .
با بدخلقی گفتم:
-کجا؟
کف دستش را به چارچوب در کوبید و گفت:
-گمشو برو!...
و رفت...پیاده شدم و صدایش زدم:
-حداقل بیا تا خونه برسونمت!...
روي پاشنه پایش چرخید و به من نزدیک شد...یقه لباسم را در مشتش گرفت و غرید:
-تا نزدم اون فکتو بیارم پایین...از جلوي چشمام گمشو!...
چند ثانیه...با ابروهاي گره کرده و دندانهاي کلید شده در چشمم خیره ماند...و بعد پشتش را به من کرد و دور شد!...
***
شاداب:
تبسم کیفش را روي دوشش انداخت و گفت:
-حال یه بار ما یه سوتی جلو این دیاکو خان دادیم...اگه ولمون کرد!...
با اخم گفتم:
-یه بار؟؟؟ تو خداي سوتی دادنی...امروز دلم می خواست زمین دهن باز کنه و من برم توش ...
پشت چشمی نازك کرد و گفت:
-وا تقصیر من چیه که عشق تو عین جن بو داده...درست موقع شیرین کاریاي من سر و کلش پیدا میشه...؟
با حرص نیشگونی از بازویش گرفتم و گفتم:
-