اسطوره

فصل هفده

نه...همیشه از ترس برخورد سرد و پوزخندهاي دردناکش ترجیح داده بودم با یک تبریک و یک کادوي جمع و جور سر و تهش را هم بیاورم

-امتحان نکردم...ولی همون کادوهایی هم که واسش می گیرم یک ماه بعد باز می کنه..دانیار یه کم عجیبه...تو نمی شناسیش!...

زمزمه کرد:

-می دونم..یه چیزایی شنیدم...یه چیزایی رو هم خودم فهمیدم.ولی...فکر می کنم شاید یه کم تفاوت...بتونه یه ذره یخشون رو آب کنه ...

پس سرماي وجود دانیار..به این دختر هم سرایت کرده بود...!ذهنم درگیر شد .

-بشین و بگو ایده ت چیه؟؟؟

نشست و دستانش را در هم گره کرد و روي پایش گذاشت و بدون اینکه مستقیم نگاهم کند گفت:

-چند وقت پیش استادمون به هر نفر یه مسئله داد و گفت هرکی بتونه حلشون کنه سه نمره به پایان ترمش اضافه می کنه...خیلی سخت بود و پیچیده...از یه طرفم به خاطر کم کاریم تو طول ترم به نمره ش احتیاج داشتم اما از پس حل کردنش بر نمی اومدم...شبی که فرداش باید جواب سوال رو تحویل می دادیم...آقاي حاتمی اومدن اینجا...آخر وقت...من اینقدر درگیر مسئله بودم که متوجه اومدنشون نشدم...یه لحظه که سرم رو بلند کردم دیدم دارن دفترم رو نگاه می کنن...و بهم گفتن که چطور باید حلش کنم...صورت مسئله خیلی عجیب غریب و ترسناك بود...ولی با راه حل آقاي حاتمی مثل آب خوردن حل شد و من تونستم سه نمره از یه درس وحشتناك بگیرم...و البته به جز من فقط دو نفر دیگه تو اون کلاس تونسته بودن جواب سوالاشون رو پیدا کنن و به همین خاطر استاد به جاي سه نمره چهار نمره به ما داد...و من اینو مدیون برادرتون هستم ...

احساس کردم الان است که شاخ درآورم...دانیار به شاداب کمک کرده بود؟

-واسه همین خیلی دوست داشتم یه فرصت پیش بیاد که بتونم ازشون تشکر کنم...از اونجایی که برادر شما خیلی آدم منزوي و غمگینی هستند..فکر کردم شاید با یه کیک تولد و یه چند تا کاغذ رنگی بتونیم خوشحالش کنیم ...

از جا برخاستم و روي مبل...رو در رویش نشستم و گفتم:

-اینکه اینقدر دوست داري محبت آدما رو به هر شکلی که می تونی جبران کنی خیلی خوبه...من واقعا این روحیت رو تحسین می کنم.ولی واقعیتش از عکس العمل دانیار می ترسم..یعنی تا اونجایی که می شناسمش نه تنها خوشحال نمیشه بلکه حال جفتمون رو می گیره ...

سرش را محکم تکان می دهد .

-نه...اینجوري نیست...راستش منم همین فکر رو در موردشون می کردم...آخه خیلی چیزاي وحشتناکی شنیده بودم...حتی بعد از اون شبی که با هم بیرون رفتین و بعدش شما مریض شدین ...

چند لحظه مکث کرد...انگار خجالت می کشید ادامه دهد .

-چون فکر می کردم عامل اون بیماري وحشتناك ایشون بوده...یه جورایی...ازشون بدم اومد...اما وقتی دیدم تو این مدتی که مریض بودین از کنارتون تکون نخوردن و با وجودي که نشون نمی دادن اما نگرانتون بودن...یا وقتی که نمی دونم به چه دلیلی اونقدر راحت به من کمک کردن...فهمیدم که زود قضاوت کردم...نمی دونم شایعاتی که پشت سرشونه تا چه حد درسته...اما می دونم به اون بدي هم که می گن...نیست!...

با کنجکاوي پرسیدم:

-در مورد دانیار چی شنیدي؟

سرش را بیشتر در گردنش فرو برد و گفت:

-اجازه بدین در موردش حرف نزنم .

کمی خودم را جلو کشیدم و گفتم:

-بگو شاداب...من ناراحت نمیشم...فقط می خوام بدونم پشت سر برادر من چی می گن!...

آنقدر دستهایش را در هم فشرده بود که دیگر خونی در سر انگشتانش وجود نداشت .

-بدترینش اینه که می گن هیچ کس رو دوست نداره...حتی تنها برادرش رو ...

سریع سرش را بلند کرد و در چشمانم خیره شد .

-که البته فهمیدم دروغه...اتفاقا شما واسش خیلی عزیزین .

سرم را تکان دادم:

-دیگه...همش رو بگو ...

شرمندگی از سر و رویش می بارید .

-به خدا اینا حرفاي من نیست...بچه هاي دکترا که همکلاسیش بودن اینا رو می گن .

بی قرار و کلافه گفتم:

-باشه شاداب..می دونم...بگو دیگه چی می گن؟

-غیبتشون می شه ولی می گن سلاح سرد داره..یه بارم دستگیر شده...چند بارم تا مرز اخراجی از دانشگاه پیش رفته...می گن...به یه دختر هم....چیز شده...به یه دختر ...

-نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-به یه دختر چی؟تجاوز کرده؟

رنگش سرخ شد.به زحمت گفت:

-بله!...

خداي من!...

-خب دیگه؟

زانوهایش را به هم فشرد و گفت:

-همین!...

از استایل نشستن و صورت درهمش فهمیدم که فقط همین نیست.با تحکم گفتم:

-شاداب...بقیه ش رو هم بگو..لازم نیست خجالت بکشی ...

با من و من گفت:

-من می دونم این حرفا دروغه...اصلا نباید به شما می گفتم .

بی اختیار داد زدم .

-شاداب!...

کل هیکلش تکان خورد..ترسید...تند و پشت سر هم گفت:

-می گن چندتا دختر رو هم مجبور کرده سقط جنین کنن!...

بعد انگار که تازه به معنی حرفش پی برده باشد..دستش را روي دهانش گذاشت و گفت:

-واي...ببخشید!..

دست و پایم شل شد...تکیه دادم و به جایی که نمی دیدم..خیره شدم .

-به خدا...آقاي حاتمی...من می دونم این حرفا بیخوده...اولش باور کردم...ولی بعد که شناختمش فهمیدم همش دروغه .

با بی حالی گفتم:

-تو مگه چقدر می شناسیش که می گی دروغه؟

چند لحظه نگاهم کرد و بعد با قاطعیت گفت:

-ایشون رو زیاد نمی شناسم...اما مطمئنم..برادر شما...کسی که شما بزرگش کردین..نمی تونه اینقدر بد باشه!...

بی اراده قهقهه زدم...نمی دانم از حرف شاداب بود...یا از شدت درد!...

پشت به شاداب و رو به پنجره ایستادم...چقدر دلم از این تهرانی هاي بی مرام گرفت...آنهایی که از جنگ فقط اسمش را شنیده و از خون و آتش..فیلمهایش را دیده بودند...! تمام ایران شهید داد...تمام ایران در جهنم جنگ سوخت...اما غرب نشینان...به معناي واقعی خاکستر شدند...و فقط کسانی که در متن ماجرا بودند می دانند چه بر سر کردستان مظلوم آمد...!فقط آنها می دانند چه بر سر روح و روان بچه هاي کردستان آمد!...

-جنگ ایران و عراق براي تمام مردم کشور...جنگ ایران و عراق بود...اما مردم کردستان علاوه بر عراقیها...مجبور بودن با گروهکهاي استقلال طلب و تروریست هم بجنگن...بقیه فقط درد عراق رو داشتن...اما جنگ کردستان از دو سال قبلش شروع شده بود...با این گروهک ها...شبی نبود که با آرامش سر رو بالش بذاریم...هر روز صبح کلی از اقوام و آشناهامون با سر بریده پیدا می شدن...خصوصا توي شهر کوچیک مرزي ما که دیگه اوج مین گذاري و آتیش سوزي و رعب و وحشت بود....مرزها رو بسته بودن...راهها امنیت نداشتن...نمی تونستیم فرار کنیم...حکومت نظامی بود...مردا رو می کشتن و زنها رو با مو روي زمین می کشیدن و می بردن...این تازه اول فاجعه بود..جنگ که شروع شد...حزب کومله و دموکرات هرچی سلاح و تجهیزات داشتن...که کمم نبود علیه مردم ایران و بخصوص کردستان استفاده کرد ...

آن روزها برایم زنده می شدند...مو به مو و ذره به ذره...صداي فریادهایی که قطع نمی شدند و آتشی که هرگز خاموشیشانرا ندیدم ...

- ده سالم بود...تقریبا از کل خانواده فقط ما و داییم زنده مونده بودیم..بقیه رو یا عراقیا کشته بودن یا دموکراتها...بابام می گفت شنیدي از یکی از راهها میشه شبونه گذشت..به مادرم گفت چند تیکه وسیله ضروري برداره که شب راه بیافتیم...یه کمد داشتیم که مامان طلاها و اسناد رو اونجا نگهداري می کرد.من داشتم اونو خالی می کردم...دانیار هم کنارم بازي می کرد...اون موقع چهار سالش بود...دایان سه ساله هم که مریض و ناخوش احوال بود یه گوشه خوابیده بود...اون سال حصبه شایع شده بود...خیلی از بچه ها مردن...مامان زار می زد و می گفت دایان هم گرفته...اما علایم حصبه رو نداشت ...

معده ام سوخت...با دست مشتش کردم .

-مامان و بابا تو حیاط بودن...بابا تو آلونک گوشه حیاط...مامان هم مشغول جمع کردن لباسا از رو رخت...یه دفعه صداي شکستن در حیاط رو شنیدم...و چند گلوله هوایی...دویدم پشت پنجره...دانیار هم دنبالم اومد...نمی دونم کرد بودن یا عراقی..اما لباساي بعثی تنشون بود...دیدم که مامان جیغ زد...اسلحه رو به طرفش گرفتن...اما یکیشون که انگار فرمانده شون بود نذاشت شلیک کنن...بابا از آلونک پرید بیرون و جلوي مامانم ایستاد...با دست خالی...نگران ناموسش بود...خم شد که یه بیلی کلنگی برداره...اما مهلتش ندادن...نه یه تیر..نه دو تیر...نه سه تیر...گرفتنش به رگبار...تیر می زدن و لذت می بردن...مادر جیغ می زد و با وحشت به پنجره نگاه می کرد...ما رو ندیده بودن...حرف مادر رو خوندم...گریه کنان دانیار رو انداختم تو کمد...دایان رو زیر بغل زدم و رفتم داخل...دانیار التماس می کرد...می گفت داداش..برو کمکشون...برو بکششون...خب بچه بود...فکر می کرد برادرش سوپرمنه..قهرمانه...می تونه از پس پنج شش تا مسلح وحشی بربیاد...اما من حالیم بود...خودم مهم نبودم...به خدا مهم نبودم...اما با همه بچگیم فهمیده بودم که بیرون رفتنم از اونجا برابره با سلاخی شدن دانیار و دایان...صداي فریادهاي مادرم نزدیک شد...خیلی نزدیک...آورده بودنش تو اتاق...یه دستمو گذاشتم رو دهن دانیار...یه دستمو رو دهن دایان...از ترس اینکه صداشون در نیاد...توي اون کمد تنگ...دقیقا جایی که دانیار نشسته بود یه سوراخی به قطر چهار پنج سانت وجود داشت...دانیار گریه می کرد و از اون سوراخ به بیرون زل زده بود...یه دفعه دیدم دیگه هق هق نمی کنه...همراه با ضجه هاي مادرم هق هق اونم قطع شد...نمی دونستم چی می بینه...اما می دونستم هرچی هست مربوط به مادرمه که اینجوري تنش به رعشه افتاده...دلم می خواست یه دست دیگه داشتم تا بتونم جلوي چشماش رو بگیرم...اما ...

هجوم اسید را در گلویم حس کردم!...

-دانیار چهار ساله علاوه بر صحنه مرگ پدرم...تجاوز وحشیانه پنج مرد رو به مادرم دید...با تمام جزییات...لحظه به لحظه...یه آن دیدم تکون خورد...تو تاریکی کمد چشماشو می دیدم که داشت از حدقه در می اومد...یه لحظه بچرخید و نگام کرد..با نگاهش التماسم می کرد...اما من چیکار می تونستم بکنم؟دوباره چشمش رو به اون سوراخ دوخت...حتی

جایی واسه اینکه یه کم عقبش بکشم و نذارم چیزي ببینه وجود نداشت...صداي مادرم از جیغ و ناله به خرخر تبدیل شد...دانیار چهارساله دید که مادرمو سر بریدن...جلوي چشمش مادرم رو عین یه گوسفند سر بریدن!...

چشمم را بستم و سرم را به پنجره تکیه دادم...سینه ام آتش گرفته بود .

کل خونه رو گشتن...دانیار خودش را به دیواره کمد چسبوند...از صداي قدمهاشون فهمیدم که نزدیک کمد شدن...هر دو رو بغل کردم و به خودم چسبوندم...می دونستم که به خاطر پیدا کردن غنیمت کل خونه رو زیر رو می کنن...می دونستم کارمون تمومه...در کمد رو باز کردن...هر سه نفرمون رو بیرون کشیدن...واي مادرم...توي خونش غلتیده بود...سرش رو سینش بود...واي...لباس تنش نبود...واي...واي ...

حضور شاداب را در کنارم حس کردم...و دستی که چند لحظه در هوا ماند و سپس روي بازویم نشست ...

دانیار زیباترین بچه شهر ما بود...سنی نداشتم...اما کثیفی نگاه سربازا رو دیدم..نمی دونستم می خوان چیکار کنن...اما حس کرده بودم که نیتشون حتی از کشتن ما پلیدتره...دایان بغلم بود...دانیار رو فرستادم پشتم و خودم سنگرش شدم...اما با یه حرکت کنارم زدن...یکیشون به زبان فارسی افتضاح گفت:

...!خوب نگاه کن بچه-

دست دانیار رو کشیدن و بردنش وسط اتاق...اونجایی که جنازه مادرم بود...دست یکیشون رفت سمت شلوارش...دانیار عین یه مجسمه وایساده بود..حتی گریه نمی کرد...دایان رو گذاشتم رو زمین و هجوم بردم به سمتشون...با قنداق تفنگش زد تو شکمم...ولی مگه من درد حالیم بود؟؟؟دوباره بلند شدم...دوباره زدن...دوباره بلند شدم...دوباره زدن...آخرین بار اسلحه رو به سمتم گرفت...تو چشماش دیدم که می خواد بزنه...به دانیار نگاه کردم...نگام نمی کرد...دایان رو دیدم...صورتش قرمز و تبدار بود...فکر کردم که من بمیرم اینا رو چیکار می کنن؟؟؟

آخ ...

-