فصل بیست و هشت
شما تنها کسی هستین که می دونم رك و پوست کنده جوابم رو می دین...و به جز تبسم..تنها کسی که راز منو می دونین!...
دستم را به لبه میز گرفتم و گفتم:
-خب؟
چشمهایش دو دو می زد .
-هنوزم دوستش داره؟
خودم را آماده هرگونه سقوط احتمالی اش کردم و گفتم:
-از خودش بپرسی می گه نه...از من بپرسی می گم آره!...
سقوط نکرد...لبهایش سفید شد..اما اشک نریخت...از حربه همیشگی زنان استفاده نکرد!...
-ممنونم!..
خنده ام گرفت .
-از چی ممنونی؟
توي چشمانم خیره شد و گفت:
-از اینکه باهام صادقین .
دستم را از روي میز برداشتم و گفتم:
-باشه...ممنون باش ...
چند قدم به سمت در رفتم و گفتم:
. غش نکنی یه وقت...!زنگ بزن یکی بیاد دنبالت-
جواب نداد...چرخیدم و دیدم که سرپا..بیرنگ...به دیوار رو به رو خیره شده...!حرصم گرفت از اینهمه حماقت و حقارتش!...
-بیا بریم..من می رسونمت!...
بدون اینکه پلک بزند گفت:
-مرسی..خودم می رم!...
به جهنمی گفتم و از در بیرون رفتم...! این آدمها چه دل خوشی داشتند!...
***
شاداب:
درد وحشتناکی را زیر دلم حس کردم.دردي آشنا..اما نا به هنگام...!حداقل دو هفته به زمانش مانده بود.دستم را روي دلم گذاشتم و به دستشویی رفتم...بازتاب شوك حرفهاي دانیار بود...آنهم خیلی شدیدتر و دردناك تر از همیشه.به زور بیرون آمدم.نمی توانستم قدم از قدم بردارم.کیفم را برداشتم و محتویاتش را چک کردم.نمی توانستم آژانس بگیرم.این ولخرجیها مال من نبود.اما شاید می توانستم به جاي اتوبوس از تاکسی استفاده کنم.با دستهاي لرزان در را قفل کردم و با هر قدم خدا را شکر گفتم که لباسهاي تنم تیره بودند.همزمان با ورودم به خیابان به این نتیجه رسیدم که نمی توانم با این وضع تا خانه بروم.باید به سوپري می رفتم و وسایل مورد نیازم را تهیه می کردم.دستم را به دیوار گرفتم و با احتیاط راه افتادم .کولی ام را به شدت مشت کرده بودم..انگار می خواستم با اینکار از درد و فشاري که حس می کردم کم کنم...اما ترسی که از آبروریزي در میان مردم داشتم حالم را وخیم تر می کرد.بالاخره به سوپري رسیدم..از شانس بد غلغله بود...چطور بین اینهمه مرد درخواستم را بیان می کردم؟آنهم من که همیشه خرید اینطور اقلام را به مادرم واگذار کرده بودم!...
دلم را به دریا زدم و به این امید که دیگر هرگز پایم را در این سوپري نمی گذارم..با سر فروافکنده خواسته ام را به مغازه دار گفتم و تا وقتی که نایلون مشکی را تحویل گرفتم هزار بار مردم و زنده شدم.پول را حساب کردم و چرخیدم و محکم به سینه مردي برخورد کردم.سریع عقب کشیدم و گفتم:ببخشید و رفتم..اما صدایش خشکم کرد .
-صبر کن شاداب!..
ترشی و سوزندگی اسید معده ام را توي گلویم حس کردم...مصیبت از این بدتر؟
چرخیدم و چشمم روي بسته هاي خریدش ثابت شد.نگاه تاریکش بیشتر عذابم می داد .
-بذار پول اینا رو حساب کنم میام .
حالم خوب نبود...واقعا نبود...! مشکل خودم به کنار..دیاکو به کنار..با این افتضاح چه می کردم؟
کنار در ایستادم تا بلکه هواي آزاد کمی از تهوعم بکاهد.قدمهاي بلند و محکمش بر اضطرابم افزود .
-بریم .
کجا می رفتم؟من باید به شرکت برمی گشتم .
-چرا ماتت برده؟بیا دیگه .
غدد ترشحی معده و روده ام به ناي و مري ام نقل مکان کرده بودند و تمام بافتهاي داخلی ام را می سوزاندند .
-نمی بینی چقدر بار دستمه؟راه بیفت دیگه .
بالاخره توانستم زبان چوب شده ام را تکان بدهم .
-شما بفرمایین.من خودم می رم .
"نچ" بلندي گفت و تمام نایلونها را در یک دست گرفت و با دست دیگرش مانتویم را گرفت و کشید و زمزمه کرد:
-همین ناز تو رو کشیدن رو کم داشتم .
با تکان تندي که به تنم دادم تمام آلارم هاي تنم فعال شدند.پاهایم را در هم قفل کردم و گفتم:
-چیکار می کنین آقا؟گفتم که خودم می رم .
برگشت...چشمانش می درخشید اما صدایش خونسرد بود ..
-کجا می خواي بري با این وضع تابلوت؟از صد فرسخی داد می زنه که چه دردي داري.بیا بریم تا یه جایی برسونمت .
جهنم خدا را در تک تک اندامهایم حس کردم.پوست صورتم که رسما سوخت.آهسته گفتم:
-من باید برگردم شرکت.کار دارم .
نگاهی به نایلونی که تقریبا پشتم قایمش کرده بودم انداخت و گفت:
-خیله خب...تو ماشین منتظرتم .
حتی روزي که دوستان مدرسه..پدر معتادم را دیدند از خدا مرگ نخواسته بودم...اما امروز خواستم...! برملا شدن شخصی ترین مساله ام... آنهم در برابر این مرد ترسناك و حرفه اي...هرچه توان در تنم مانده بود...به یغما برد!...
***
دانیار:
خودم را در هر شرایطی دیده بودم جز اینکه علاف بالا و پایین شدن هورمونهاي یک دختر باشم...! با بدخلقی روي فرمان ضرب گرفته بودم و هرچند لحظه یکبار به در شرکت نگاه می کردم که ببینم کی این دختر خجالتی و بهم ریخته تشریف فرما می شود .
بالاخره از راه رسید.در عقب را باز کرد که بنشیند.بی حوصله گفتم:
-اونی که نوکر باباته رنگ پوستش سیاهه...بیا جلو بشین!...
خدا را شکر که چموش و لجباز نبود.بدون حرف اطاعت کرد و با احتیاط و به آرامی از شاسی بلند ماشین بالا کشید و در را بست.زیرچشمی نگاهش کردم.هنوز صورتش قرمز بود.یک مسئله طبیعی و فیزیولوژیک اینقدر خجالت داشت؟
-مسیرت کجاست؟
چیزي زمزمه کرد که در صداي استارت ماشین گم شد .
-چی می گی؟بلندتر حرف بزن خب .
حرفش را تکرار کرد.تا آنجا کلی راه بود..از خودم براي این حس دلسوزي مسخره حرصم گرفت.اما به هر حال این دختر شاداب بود..دختري که جنسش با آنهایی که می شناختم فرق داشت و به خاطر خوشحال کردن آدمی که نمی شناخت پشت چرخ خیاطی می نشست!...
با هر چرخش فرمان لبش را گاز می گرفت...یعنی اینقدر درد داشت؟؟ دستم را دراز کردم تا در داشبورد را دراز کنم..خودش را عقب کشید...پوزخند زدم...این دختر از من می ترسید...! مسکنی در آوردم و به دستش دادم.بطري آب معدنی را هم از فاصله بین دو صندلی برداشتم و به سمتش گرفتم و گفتم:
-بگیر بخور...واسه سر درد که خوب جواب می ده..احتمالا واسه تو هم مفید باشه!...
دستش لرزید...کمی مقنعه اش را روي صورتش کشید و آهسته تشکر کرد .
-البته آبش دهنیه..می تونی قرص رو بدون آب بخوري .
باز به همان آهستگی گفت:
-بدون آب تو گلوم گیر می کنه .
حوصله کنار زدن و خریدن آب را نداشتم..بهتر بود با همان کنار می آمد.به ظاهر چشم به خیابان دوختم اما حواسم بود.قرص را خورد و بطري را کمی دور از لبهایش نگه داشت و آب را توي دوي دهانش ریخت.به طور نامحسوس طوریکه من نبینم دستش را روي شکمش می کشید.خدا را شکر که من دختر نبودم!...
-اگه می خواي صندلی رو بخوابون که راحت تر باشی .
با مظلومیت گفت:
-بلد نیستم .
بی اختیار لبخند زدم..حس و حال آدرس دادن نداشتم...کمر بندم را باز کردم...درحالیکه دست چپم روي فرمان و نگاهم به جاده بود..روي تنش خم شدم و دکمه کنار صندلی اش را فشار دادم.تمام مدت به صندلی چسبیده بود و نفس هم نمی کشید...ههه...تا حالا نفهمیده بودم که تماس با بدن من می تواند اینهمه وحشتناك باشد!...
با عقب رفتن صندلی راحت تر نشست و گفت:
-ببخشید..باعث دردسرتون شدم .
جوابش را ندادم .
-مسیر خودتون رو دور نکنین..هر جا که شد من پیاده می شم .
بی توجه به حرفش مردمکم را در حدقه چرخاندم و گفتم:
-دیاکو می دونه که تو دوستش داري!...
دختري که ناي جم خوردن نداشت با این حرف من مثل فشفشه از جا پرید و گفت:
-چی؟از کجا؟
-من بهش گفتم .
با صدایی که در نمی آمد داد زد:
-چرا؟؟؟؟شما به من قول دادین....من بهتون اعتماد کردم...شما غرور منو شکستین ....
دستم را بالا بردم که ساکت شود .
-غرورت می شکست بهتر از این بود که آبروت بره.الانم بهت گفتم که بدونی و دینی به گردنم نباشه .
آه از نهادش بر آمد و خودش را روي صندلی رها کرد...این ضربه آخر از پا درش آورد .
***
دانیار:
سکوتش طولانی شد.تکان هم نمی خورد.سرش را به شیشه زده بود و بیرون را نگاه می کرد.حالش خیلی نزار بود...هم جسمی و هم روحی...!فقط این مقاومتش در گریه نکردن برایم عجیب بود...به ظاهر و رفتارش نمی خورد اینقدر خوددار باشد.نزدیک خانه شان که شدیم گفتم:
-زنده اي خوشحال؟
جواب نداد.ماشین را پارك کردم و گفتم:
-گوش می دي؟
بدون اینکه در حالت نشستنش تغییري دهد گفت:
-اگه چیز دیگه اي مونده بذارینش واسه بعد...ظرفیت امروزم تکمیله .
کف هر دو دستم را روي فرمان گذاشتم و گفتم:
-من برخلاف تو ترجیح می دم هرچی خبر بد هست یه دفعه اي بشنوم و راحت شم.از شکنجه شدن خوشم نمیاد .
کمی گردنش را چرخاند.چشمانش خیس بودند اما نمی شد اسم گریه را روي این تري کنترل شده گذاشت .
-ولی من اینجوري نیستم.نمی دونم چند کلمه دیگه از حرفاتون رو طاقت می یارم .
سرم را تکان دادم و گفتم:
-اما باید طاقت بیاري...می تونی زار زار گریه کنی یا فحش بدي...اما به خاطر اون پیراهن چهارخونه و اون کیک و شمع مجبورم یه چیزي رو بهت بگم.اول اینکه دیاکو به رابطه نامشروع بین من و تو شک کرده بود...نمی گم علتش چیه چون جریانش مفصله و من به خاطر اینکه همچین تهمتی دامنت رو نگیره مجبور شدم اصل واقعیت رو بهش بگم...دوم اینکه ...
کمی کمرم را به سمتش کج کردم .
-واسه من مهم نیست تو چه حسی به چه کسی داري...اما می دونم دیاکو به کی چه حسی داره...همونطور که بهت گفتم تو از نظر اون یه بچه اي...و البته وجود کیمیا از اینم کمرنگ ترت می کنه ...
چشمانش پر از آب شد .
-داري بیخودي خودت رو زجر می دي...حتی اگه کیمیا موفق نشه دوباره دل دیاکو رو به دست بیاره...بازم به تو به عنوان یه گزینه ازدواج فکر نمی کنه .
صورتش مرتب تغییر رنگ می داد.با بغض گفت:
-چه اصراري دارین که اینطوري منو بچزونین؟
خندیدم..بلند ...
-آخه دختر خانوم...چزوندون تو چه نفعی به حال من داره؟فقط می خوام بهت بگم اگه می خواي رقابت کنی و به چیزي که می خواي برسی باید از این پوسته مظلوم و بچه گونه در بیاي .
خنده اش تلخ بود...حتی تلخ تر از من!..
-مرسی از توصیه تون...ولی رقابتی در کار نیست....کسی وارد زمین مسابقه میشه که چیزي واسه عرضه کردن داشته باشه...من از همین الان بازندم .
این دختر حس دلسوزي مرا به شکل بی سابقه اي تحریک می کرد.به صورتش زل زدم و گفتم:
-همه چی که خوشگلی نیست...من به عنوان یه مرد می دونم که یه زن باید چه فاکتورهایی داشته باشه که کیمیا فاقد اونه .
باز هم خندید .
-مشکل من کیمیا نیست آقا دانیار...قبل از اینکه اون برگرده بازم دوستم نداشت...این ربطی به بودن یا نبودن کیمیا خانوم نداره!...
حرف منطقی اش وادار به سکوتم کرد .
-در ضمن...من هیچ پوسته اي ندارم...همینم...متاسفانه همینم...!مرسی بابت لطف امرزتون.همه چی جبران شد...بی حساب شدیم!...
و رفت...قدمهایش سنگین و با احتیاط بود...چانه ام را روي دستهایم گذاشتم و نگاهش کردم...!این دختر هربار تمام معادلات مرا به هم می زد...با رفتارهایی که توقع نداشتم..با حرفهایی که در حد او نمی دیدم...با منطقی که از او انتظار نداشتم...این دختر واقعیات را خیلی زود جایگزین توهماتش می کرد و با همه چیز همانطور که بود کنار می آمد...این دختر بچه نبود...اصلا بچه نبود!...
***
شاداب:
توي رختخوابم چرخیدم...با وجود گیاه درمانی هاي مادر...هنوز درد داشتم...چون منشا دردم به گیاه و دارو و آب گرم و چاي نبات جواب نمی داد.چهره دیاکو حتی یک لحظه از پیش چشمم نمی رفت...وقتی که نامزد به اصطلاح سابقش را آنطور به خودش چسبانده بود و مثل یک کالاي با ارزش حملش می کرد...! و خنده هایش...وقتی که به من دختر کوچولو می گفت...وقتی محبت می کرد!...