فصل سه
گوشی تلفن را برداشتم و تا تماس برقرار شود زیرچشمی نگاهش کردم.صورت ساده و بی آرایش اما ملیح و معصوم...لباسهایی ساده تر و همگی به رنگ تیره و کفشهایی که!...
دستورات لازم را به حسابداري دادم.هر دو دستم را روي میز گذاشتم و گفتم:
-رشتت چیه؟
بدون اینکه سرش را بلند کند گفت:
-عمران .
هوم...هم رشته دانیار بود!...
-سال چندي؟
-ترم سومم .
یعنی...فقط نوزده سال داشت!...
-چه کارایی بلدي؟
دیدم که زانوهایش را بیشتر از قبل بهم فشرد .
-چیز زیادي بلد نیستم...ولی..زود یاد می گیرم .
سلطانی را به اتاق فرا خواندم .
-بلدي تایپ کنی؟
سلطانی وارد شد و با اشاره سر من نشست.از طرز نگاهش به این دخترك خوشم نمی آمد .
-یه ذره...ولی...تمرین می کنم .
سلطانی پرسشگرانه نگاهم کرد.نگاهش را بی جواب گذاشتم .
-می دونی که کار ما اینجا طراحیه.بنر و تیزر و انیمیشن و اینجور چیزا...بیشتر فعالیتمون هم به ساختن آگهی هاي بازرگانی واسه تلویزیون و شبکه هاي ماهواره اي داخلی اختصاص داره.پس هرچند به عنوان یه منشی...اما ازت انتظار دارم که دانشت رو نسبت به کامپیوتر زیاد کنی.خصوصا محیط وورد،فتوشاپ و اکسل .
احساس کردم گردنش خمیده تر شد.انگار فشار حرفهاي من و نگاه تحقیرآمیز و خصمانه سلطانی درست روي شانه هایش فرود امده بود .
سلطانی پایش را روي پا انداخت و گفت:
-اصلا می دونی این چیزایی که ما گفتیم یعنی چی؟
چشمکی به من زد و ادامه داد:
-اصلا کامپیوتر دیدي به عمرت؟
مبهوت شدم از این توهین مستقیم سلطانی.تا خواستم حرف بزنم صداي ضعیف نیایش را شنیدم .
-بله...دیدم...تو سایت کامپیوتر دانشگاهمون هست .
سلطانی به جاي من جواب داد .
-بلدي روشن و خاموشش کنی؟
صداي نفسهاي تند و پشت سر همش را شنیدم و تلاشی را که براي خودداري اش می کرد...دیدم!..
-تا حالا چند تا از پایان نامه هاي سال بالایی ها رو واسشون تایپ کردم .
پایان نامه را با استفاده از سایت کامپیوتر تایپ کرده بود؟؟؟روزي چند ساعت آنجا می نشسته؟اصلا کی وقت می کرده این دخترك ترم سومی عمران؟
از پشت میزم بلند شدم و کنارش...روي مبل نشستم .
-فکر می کنی بتونی تو همون سایت کامپیوتر این چیزایی که ازت خواستم رو یاد بگیري؟
کمی خودش را جمع و جور کرد و از من فاصله گرفت.صدایش بغض داشت..اما مصمم بود!...
-بله می تونم .
سلطانی با نفرتی اشکار گفت:
-حالا اکسل و وورد رو شاید...ولی مگه میشه فتوشاپ رو همینجوري الکی یاد گرفت؟
دیگر طاقت نیاوردم.با خشم نگاهش کردم و گفتم:
-شما لازم نیست تو این مسائل دخالت کنین...لطفا کلید یدکی کمدا و فایلها رو به خانوم نیایش بدین.هرچی هم که لازم داشت در اختیارش بذارین ...
برق کینه را در چشمانش دیدم.ابروهایش را بی توجه به چروك شدن پیشانی اش بالا برد و گفت:
-به همین زودي کلیدا رو بدم؟
حوصله ام را سر برده بود دیگر .
-بله خانوم.الانم تشریف ببرین سر کارتون .
به سرعت از جا برخاست و اتاق را ترك کرد.نگاهم را روي نیایش ثابت کردم...اسم کوچکش از خاطرم رفته بود...با انگشت سبابه دست راستش...ناخن انگش شست دست چپش را به بازي گرفته بود.می دانستم دلش شکسته...توي شرکت من..توي اتاق من...دل دختري که تنها گناهش فقرش بود...شکسته...! کمی خودم را به سمتش کشدم و فاصله بینمان را کم کردم .
-دختر خانوم؟
سرش را بلند کرد...چشمانش تر بود...چشمان قشنگ مظلومش .
دلم می خواست نوازشش کنم و بگویم:
"نترس بچه جان...منهم مثل تو طعم فقر را چشیده ام...شاید حتی بیشتر از تو!..."
-من اسم کوچیکت رو فراموش کردم .
دوباره سرش را پایین انداخت و گفت:
-شاداب .
اسمش هم قشنگ و ملیح بود...مثل تک تک اجزاي صورتش .
-از حرفهاي منشیم ناراحت نشو...فقط به این فکر کن که تو چیزایی که ازت خواستم پیشرفت کنی.باشه؟
دوباره مانتویش را روي زانوهایش کشید .
-تبسم...همون دوستم که ازش خواسته بودین واستون منشی پیدا کنه...بهم نگفته بود که باید فتوشاپ و اکسل بلد باشم...می گفت فقط در حد تلفن جواب دادن و تایپ کردنه .
دوستش گفته بود من دنبال منشی هستم؟؟؟
لبخند زدم...! پس او هم به اندازه من براي غرور این دختر می ترسید و به او نگفته بود که با خواهش و التماس اینکار را برایش جور کرده .
-یعنی فکر می کنی از پسش برنمیاي؟
تند..سرش را بلند کرد و براي اولین بار در چشمانم خیره شد .
-نه...نه...می تونم...فردا می رم کتابخونه دانشگاه...حتما کتاب آموزش فتوشاپ رو دارن.می شینم می خونم.با کامپیوتر سایت هم تمرین می کنم.زود یاد می گیرم .
کاملا مشخص بود که چقدر به این کار احتیاج داشت.لبخند زدم .
-خوبه...از کامپیوتر اینجا هم می تونی استفاده کنی.هر جا هم مشکل داشتی از خودم بپرس .
آرامش...آهسته آهسته به صورتش برگشت ...
-اگه کلاس نداري..می تونی از همین الان شروع کنی!...
لبش را گاز گرفت...صورتش کمی سرخ شد...یاد کفشهایش افتادم..از حرفم پشیمان شدم...شاید می خواست برود و با اولین حقوقش براي خودش کفش بخرد.از جا بلند شدم .
-البته اگه دوست داري...هیچ اجباري نیست .
آرام و با متانت بلند شد و مقابلم ایستاد .
-راستش می خوام خواهرمو ببرم دکتر.دندونش درد می کنه.باید جراحی شه .
پس براي همین اول صبح آمده بود دنبال حقوقش!...
-باشه...برو حسابداري پولت رو بگیر...عصر برگرد!...
بدون اینکه نگاهم کند گفت:
-ممنونم...امیدوارم لایق اعتمادتون باشم .
خنده ام گرفت...یک بچه و این حرفهاي قلمبه و سلمبه؟
-خوبه...حالا دیگه می تونی بري .
زیرلب خداحافظی آهسته اي گفت و رفت.از پشت نگاهش کردم...بدون ذره اي عشوه و اطوار...کوتاه اما محکم...قدم برمی داشت!..
***
شاداب:
از اتاق که بیرون زدم هنوز بدنم می لرزید.اینبار نه از هیجان نزدیکی به دیاکو..بلکه از شدت تحقیري که بی رحمانه نثار وجودم کرده بودند...واقعا توانایی رو در رو شدن مجدد با سلطانی را نداشتم اما چاره اي نبود.با هزار غصه و عذاب نزدیکش شدم...گوشی تلفن دستش بود و ریز ریز می خندید.کنار میزش ایستادم .
-ببخشید ...
حتی نگاهم نکرد...! قلبم درد گرفته بود.کمی این پا و آن پا کردم .
-ببخشید!...
عمدا نادیده ام می گرفت...چرا؟آخر چرا؟
صدایم را کمی بالا بردم .
-ببخشید خانوم!..
با اخم رویش را برگرداند و به تندي گفت:
-مگه نمی بینی دارم حرف می زنم؟
ناخود آگاه کمی عقب رفتم...چطور باید حالی اش می کردم که خواهر کوچکم درد دارد و منتظر من است؟
نمی دانم چقدر سرپا ایستادم..ده دقیقه..بیست دقیقه...نیم ساعت؟ بالاخره مکالمه اش تمام شد و و بی توجه به من با کامپیوترش مشغول شد.نگاهی به ساعت دیواري کنج سالن انداختم و گفتم:
-خانوم...من عجله دارم...باید برم...میشه لطفا کلیدا رو بهم بدین؟
سرش را برنگرداند .
-اونجان...برشون دار ...
یعنی نمی توانست همین دو جمله را زودتر بگوید و اینقدر معطلم نکند...اگر به خاطر شادي نبود...اگر به خاطر مادرم نبود!...
کلیدها را برداشتم و زیرلب تشکر کردم و بدون خداحافظی به سمت در خروجی رفتم .
-یه لحظه صبر کن!...
نمی توانستم...داشتم خفه می شدم!
چرخیدم و منتظر ماندم .
-شماره موبایلت رو بده که هر وقت لازم شد باهات هماهنگ کنم .
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-من موبایل ندارم .
پوزخند کریه روي لبش...چهره سراسر عملیش را زشت تر نشان می داد .
-حدس می زدم .
نفرت در دلم غلغل می کرد.از جا برخاست و نزدیک من...کنار میزش ایستاد.سنگینی اش را روي میز انداخت...چشمم روي کفشهایش خشک شد .
-ببین دختر جون...امثال تو زیاد اینجا اومدن و به دو روز نکشیده عذرشون رو خواستیم.فکر نکن چون اقاي حاتمی دلش واست سوخته و اینجا بهت کار داده همه چی ردیفه.زیادي پاتو از گلیمت درازتر کنی با من طرفی..تو این شرکت...بعد از آقاي حاتمی من نفر دومم و برخلاف ایشون اصلا گول ظاهر مظلوم و ساده ي افرادي مثل تو رو نمی خورم...خوب می دونم دخترایی مثل تو تا چشمتون به مرد جوون و خوش قیافه اي مثل آقاي حاتمی می خوره چطوري دندونتون رو واسش تیز می کنین...اما حواست باشه من اینجا پاسدار منافع این شرکتم.پاتو کج بذاري فاتحت خوندست.بهتره تا آخرش همینجوري بره وار بري و بیاي.منظورم رو که می فهمی؟
حس کردم لرزش همیشگی زانوهایم شدت گرفته ...
آخ که اگر به این پول..درست همین امروز احتیاج نداشتم...اگر اینقدر به این کار محتاج نبودم...اگر اکنون شادي امیدوارانه به انتظارم ننشسته بود...اگر مادرم براي خانه مشتري پیدا نکرده بود...اگر...اگر ...
بدون اینکه حرفی بزنم از سالن خارج شدم و به حسابداري رفتم...چشمانم می سوخت...پول را گرفتم و به سرعت از شرکت بیرون دویدم...تا آنجایی که توانستم دویدم...بی هدف...بی مقصد..بی توجه به نگاه هاي خیره و متعجب مردم...فقط دویدم...! آنقدر که کفشهاي مادر مرده ام هشدار دادند و مجبورم کردند که بایستم...!نفسم بند رفته بود...دستهایم را روي زانو هایم گذاشتم و بریده بریده نفس کشیدم...و در همان لحظه اشکهایم سرازیر شدند...! دلم می خواست بروم و ساعتی در گوشه اي بنشینم و به حال خودم زار بزنم...اما شادي منتظرم بود...دندانش درد می کرد و براي خلاصی از این درد محتاج من بود...با پاهایی دردناك و اشکهایی که بی محابا فرو می ریختند سوار اتوبوس شدم.سرم را به میله اتوبوس تکیه دادم و چشمانم را بستم..امروز به معناي واقعی فرو ریخته بودم...آنهم مقابل مردي که دیوانه وار دوستش داشتم...خردم کردند...غرورم را شکستند..شخصیتم را لگدمال کردند...بی گناه..بی هیچ جرمی...فقط به خاطر اینکه کفشهایم ترك داشتند...به خاطر اینکه مانتویم مد روز نبود..دماغم عملی و سربالا نبود...لوازم آرایش نداشتم...با ماشین شخصی و یا حداقل آژانس رفت و آمد نمی کردم...گناهم همین بود...دلم آه می خواست..از همانهایی که می گفتند عرش خدا را می لرزاند...دلم از همانها می خواست...می خواستم ستونهاي عرش خدا را بلرزانم و آسمانش را روي سر آدمهایی مثل سلطانی تخریب کنم...می خواستم..اما مادرم قدغن کرده بود...گفته بود این کارها..این نفرینها...این آه کشیدنها..دل خودمان را هم سیاه می کند...گفته بود نیازي نیست ما آه بکشیم...خدا حواسش هست...خودش حواسش هست!...
با ترمز اتوبوس...آهم را در سینه خفه کردم و پیاده شدم!...
با چند قدم خودم را به مغازه کفش فروشی رساندم..کالج صورتی پشت ویترین نبود..اما کتانی سبز...چرا...! پول را از کیفم در آوردم و با احتیاط شمردمش...چهارصد هزار تومان...!دوباره به کتانی سبزم نگاه کردم و پس از آن به کفشهاي پوست انداخته خودم...کمی پایم را تکان دادم...قطعا این کفشها می توانستند یک ماه دیگر هم دوام بیاورند!... "باید" دوام می آوردند!...
***
:دانیار
دود...خاك...جیغ...خون...ضجه هایی که حتی یک لحظه هم آرام نمی گرفتند...آتشی که همه چیز را وحشیانه در کام خودش فرو می برد...فضاي تنگی که در آن اسیر بودم...با آن روزنه کوچک که...دوباره صداي جیغ شنیدم...خنده هاي پرصداي چند مرد...چند مرد غول پیکر و ترسناك...از روزنه می دیدمشان...دیدم که به سمت ما می آیند...تمام بدنم لرزید...کسی محکم در آغوشم گرفته بود...کسی دستش را بر دهانم گذاشته بود...مردها آمدند...نزدیک مخفیگاه ما شدند...صدایشان هر لحظه قوي تر می شد...دیدم که دستشان را دراز کردند...دیدم که مرا گرفتند...دیدم ...
با وحشت از خواب پریدم...بلافاصله روي تخت نشستم...تمام تنم عرق کرده بود...لعنتی...باز هم این کابوس...باز این وحشت تمام نشدنی...! دستی به گردنم کشیدم و عرق پیشانی ام را پاك کردم و از تخت بیرون رفتم...شلوارم روي زمین افتاده بود...پوشیدمش...یخچال کوچک کنار اتاق را باز کردم و شیشه کوچک آب معدنی را برداشتم بی محابا سر کشیدم...آب از کناره هاي لبم راه گرفت و روي بدن آتش گرفته ام ریخت...با پشت دست دهانم را پاك کردم.فندکم را برداشتم و سیگار را میان انگشتانم قرار دادم و روشنش کردم و دوباره روي تخت نشستم...دست چپم را ستون پیشانی ام کردم و با دست راست سیگار را بر لب گذاشتم و پک محکمی بر آن زدم .
-دنی؟
جوابش را ندادم.در تاریکی دیدم که از روي مبل بلند شد و ربدوشامبر مشکی اش را دور اندام باریکش پیچید .-دنی...عزیزم؟
دوباره یک پک دیگر بر سیگار .
-