اسطوره

فصل سی و دو

ازش متنفرم تبسم...ازش متنفرم...ازش متنفرم که اینقدر دوستش دارم...ازش متنفرم که نمی تونم فراموشش کنم...ازش متنفرم که نفسم بند نفساشه!...

شانه هایم را فشرد .

-شاداب...شادابی...به خدا اینقدر ارزش نداره...ببین داري با خودت چیکار می کنی؟به خدا هیچ مردي...هیچ آدمی..اینقدر ارزش نداره که به خاطرش اینجوري کنی .

آدم شاید...! اما دیاکو که آدم نبود...اسطوره بود..مرد من..قهرمان من...!یکبار دیگر خالی شده بودم...بی تکیه گاه شدهبودم..بی قهرمان شده بودم...!انگیزه هایم از دست رفته بود..احساسم مرده بود...قلبم شکسته بود...خیلی شکسته بود!...

آهسته در اغوشش سر خوردم و سرم را به زانوانش رساندم...در خودم مچاله شدم..تا آنجایی که می شد! دوست داشتم در خودم جمع شوم...گم شوم...ناپدید شوم!...

-به مامانم چی بگم؟جواب شادي رو چی بدم؟چطوري واسش مانتو بخرم؟

تبسم خم شد و پیشانی اش را به موهایم چسباند .

-بمیرم واسه اون دلت...خدا بزرگه...مگه قحطی کار اومده؟بازم می گردیم..یه جاي بهتري رو پیدا می کنیم ...

بغض تازه اي سرباز کرد .

-آره...الان دیگه فتوشاپم بلدم ...

من چطور زنده میماندم در حالیکه تمام سلوهایم لحظه به لحظه خاطراتش را در خود حک کرده بودند؟

تبسم کم آورد..سکوت کرد و اشک هایش را روي موهایم ریخت...من می مردم..شک نداشتم...می مردم!..

خاله مریم چراغها را خاموش کرد و بین من و تبسم دراز کشید.عصر..بعد از اینکه کمی آرام شدم و گریه هاي پر صدایم به اشکهاي ریز و بی صدا تبدیل شدند...همه چیز را برایش گفتم...! همه چیزهایی که هرگز نتوانسته بودم به مادرم بگویم...شاید چون خاله مریم جوان تر بود..خیلی جوان تر از مادر...شاید به خاطر منطق فوق العاده و دید بازش بود..که با هیچ متعصبانه و خشک برخورد نمی کرد...شاید چون مشاور بود و در دبیرستانشان هزاران دختر مثل من می دید...شاید به خاطر تعریفهاي تبسم بود..که مادرش را بهترین دوست خودش می دانست...و یا شاید به خاطر مشکلات ریز و درشت مادرم بود که خاله مریم آنها را نداشت و فکرش آزادتر بود...! به هرحال من همیشه با مادر تبسم راحت تر از مادر خودم دردل می کردم و حرف می زدم...سنگ صبورم زنی بود که چشمانی دقیق و تیزهوش داشت...سنتی نبود...افراط و تفریط نمی کرد اما به فرهنگ ایرانی و اعتقادات مذهبی احترام می گذاشت و بچه هایش را هم به همین شکل بار آورده بود!...

هر سه با هم روي زمین خوابیدیم و هرسه با هم به سقف زل زدیم...تمام مدتی که من برایش حرف زده بودم او سکوت کرده بود...حتی وقتی که تبسم به زور غذا در حلقم می ریخت..با تشر او را از من دور کرده بود...براي میوه خوردن هم اصرار نکرد...هیچی نگفت..هیچی...! هنوز هم ساکت بود...فقط انگشتان یخ زده مرا با یک دست می فشرد و نوازش می کرد...همین!...

-خاله؟

-جون خاله؟

-نمی خواي حرف بزنی؟نمی خواي هیچی بگی؟نمی خواي سرزنشم کنی؟

سفیدي دندانهایش را در تاریکی دیدم..لبخند می زد!...

-سرزنش چرا عزیزم؟

پلکهایم ورم کرده بود...سنگینیشان را حس می کردم .

-می خوام حرف بزنم...اما نه واسه اینکه سرزنشت کنم چون این مشکلیه که واسه هر دختري ممکنه پیش بیاد...و نه واسه اینکه نصیحتت کنم چون تو الان از نظر ذهنی آمادگی نصیحت شنیدن رو نداري!...

پیشانی ام را به شانه اش چسباندم...عجیب احساس بی سرپناهی و تنهایی می کردم ...

-کدوم زنیه که بتونه ادعا کنه که هیچ وقت توي زندگیش...توي یه رویاهاش...توي تنهاییاش...به یه مرد...که شایدم ممنوعه و دور از دسترس بوده فکر نکرده؟نمی بینی اینهمه دختري رو که عاشق فوتبالیستا..ورزشکارا،هنرمن دها و هنرپیشه ها می شن؟عاشق مردهایی که شاید به اندازه یه قاره باهاشون فاصله داشته باشن...اما با همون مرد...توي رویاهاي خودشون...تا کجاها که پیش نمی رن...آخر همشم...ازدواجه و بچه دار شدن...و یک عمر به خوبی و خوشی زندگی کردن...!درست مثل قصه ها...!در عوضش چند تا پسر رو می شناسی که دل به یه همچین زنایی بدن و بهشون حتی فکر کنن؟ یه زن زیبا رو از طریق تلویزیون...یا تو خیابون می بینن و یه کم به به و چه چه می کنن و تموم...!ببین دخترا واسه یه هنرپیشه مرد محبوبشون...واسه دیدنش چطوري صف می کشن...ولی تا حالا کدوم هنرپیشه زن رو دیدي که پسرا به خاطرش سر و دست بشکنن و ساعتها یه جا منتظر بمونن بلکه اون خانوم بیاد رد شه و یه دستی واسشون تکون بده؟می دونی چرا؟

زمزمه کردم:

-چون ما دخترا احمقیم .

-نه...اینا به خاطر حماقت نیست...به خاطر ساختار متفاوت مغز پسر و دختره...دخترها ذهن خلاق تري واسه رویاپردازي دارن...و به شدت ایده آلیستن...! اما پسرا وقتشون رو واسه خیال و رویا..هدر نمی دن و کلی نگرن...دختر از بچگی...با عروسکاش تمرین مادر بودن می کنه...یه زندگی می سازه که باید با عروس شدن و لباس عروسی پوشیدن و جشن گرفتن و مرکز توجه بودن شروع بشه و این زندگی عاشقانه آروم و همه چی تموم باید پدر داشته باشه...مادر داشته باشه..بچه داشته باشه...و با همین تفکر هم بزرگ میشه و همیشه توي ناخودآگاهش دنبال یه پدر واسه عروسکاشه...!اما پسر نه...الگوش پدرشه...دوست داره وقتی بزرگ شد مثل اون قوي بشه...کار کنه...پولدار بشه...رانندگی یاد بگیره...و تشکیل خانواده تا سالهاي سال بعد از بلوغش هم به ذهنش راه پیدا نمی کنه.با همین تفکر هم رشد می کنه...!همه پسرا عاشق ماشینن...عشقشون حرف زدن در مورد تجارت و ساختمون سازي و اینطور چیزاست...اما لباس و آرایش و خرید...مهمترین بحث زندگی دخترا رو تشکیل می ده...!چرا؟چون دختر به صورت ذاتی می دونه که پدر عروسکهاشزیبایی طلبه...و اولین چیزي که توجهش رو جلب می کنه ظاهر اونه...!اما واسه یه پسر...مسائل مهمتري از اینکه دخترادر موردش چی فکر می کنن وجود داره...همیشه واسشون اهداف درسی، کاري و تفریحی اولویت بیشتري نسبت به عشق و عاشقی داره...واسه دخترا عشق همه زندگیه اما واسه پسرا تنها بخشی از زندگیه...و این تفاوت هاست که باعث شده دخترها همیشه شکست خورده و افسرده باشن و پسرها ککشونم نگزه...! و البته پسرها با اطلاع نسبت به این قضایاست که به خوبی سواستفاده کردن از احساسات یه دختر رو واسه رسیدن به اهداف جسمی خودشون بلد شدن...! خوب می دونندخترها با دو تا جمله عاشقانه و وعده ازدواج زود وا می دن و با پدري که فکر می کنن واسه خونوادشون پیدا کردن دنیاي قشنگی می سازن و به خاطر از دست ندادن این کانون کذایی خانواده...ممکنه تن به خیلی کاراي اشتباه و نابودگر بدن!...

اشکهایم قطره قطره روي شانه هاي خاله می چکید...سعی می کردم صدایم در نیاید که مبادا خاله حرف نزند...نمی خواستم سکوت باشد..از بازگشت هیولا می ترسیدم .

-این خصلت دخترا...مال سن و سال خاصی نیست....درسته که با بالا رفتن سن عاقلانه تر و محتاطانه تر رفتار می کنن...اما باز هم به راحتی میشه احساساتشون رو تحت تاثیر قرار داد و متاسفانه ازشون سواستفاده کرد...خداوند زن رو پر از احساس آفریده...که بتونه مادري کنه...اگه زنی این ظرفیت احساسی رو نداشته باشه..نمی تونه نه ماه بارداري و سالهاي سال رنج بچه رو تحمل کنه...! اما این احساسات..این عشق بی حد و اندازه باید مهار داشته باشه...و هیچ کس نمی تونه کنترلش کنه جز خود ما...نباید اجازه بدیم هرکس که از راه میرسه...این روح نابمون رو لکه دار کنه و بره...احساساتی می شیم؟؟؟درست..عاشق می شیم؟؟ درست...!وقتی عاشق می شیم دیگه نمی تونیم منطقی و حساب شده فکر کنیم؟؟؟نه...این اشتباهه...! هر دختري...تو هر رابطه اي...اگه به اعماق قلبش رجوع کنه...می فهمه که کارش درسته یا اشتباه...!ساده ترین راه تشخیصشم اینه...وقتی تو یه چیزي رو از پدر و مادرت مخفی می کنی...یعنی کارت اشتباهه...!استثنا هم نداره...!مشکل جووناي ما اینه که خودشون رو علامه دهر می دونن و پدر و مادرشون رو قدیمی و افکارشون رو امل و کهنه و پوسیده...!اما وقتی خودشون مادر بشن..پدر بشن...تازه می فهمن که واسه هر انسانی...توي این دنیا..هیچ موجودي عزیزتر از بچه ش وجود نداره...پس محاله بدشون رو بخوان...محاله ناراحتیشون رو بخوان...محال طاقت یه قطره اشکش..یه لحظه دردش رو داشته باشن...شاید خیلیا بلد نباشن درست رفتار کنن...شاید خیلی از پدر و مادرا هم توي حرکات و تربیتشون اشتباه کنن...اما این قانون استثنا نداره...عزیزترین هر انسانی..بچشه...! نمیشه کسی بد عزیزترینش رو بخواد...محال ممکنه...نمیشه...اما کو گوش شنوا؟

نفسی تازه کرد و ادامه داد:

-خلاصه اینکه...دختر جماعت اگه حواسش نباشه...به فنا رفته..خصوصا توي محیط بسته ایران..با فرهنگ خاص و سنتی ما...!تو ایران اگه لغزیدي خدا هم نمی تونه به دادت برسه...پس باید حواست رو جمع کنی...مطالعه کنی...خودت رو بشناسی..جنس مخالفت رو بشناسی...نیازهاي خودت رو بفهمی...نیازهاي اونو بفهمی...تفاوت ها رو درك کنی...تا یه وقتکم نیاري...خیلی اشتباهات هستن جبران می شن..خیلیاشونم نه...کمترین آسیبی که یه رابطه اشتباه به دختر میزنه...همین حال و روز الان توئه...! دیگه خدا به داد آسیب هاي بزرگتر برسه...!پسرا تو بدترین شکست عشقی بعد از دو روز حالشون خوب میشه.اما یه دختر ممکنه تا آخر عمرش چوب یه دلبستگی نابجا رو بخوره و آینده ش تباه بشه .

برخاست و توي تشک نشست...دست من و تبسم را روي زانوانش گذاشت و رو به من گفت:

-و اما تو...کاري به این ندارم که اون مرد کیه...فقط می دونم خدا خیلی بهت رحم کرده که اهل سواستفاده نبوده...با تعریفهایی که کردي معلومه آدم خوبیه...اما اینو بدون..مرد جماعت..از زمان حضرت آدم به اینطرف..از زن تسلیم...از زن سهل الوصول بیزار بوده...با همچین زنی نیازش رو برطرف می کنه و می ره...! ایرانی و امریکایی هم نداره...زن اگر غرور نداشته باشه...اگر عزت و نفس و شخصیت مستقل نداشته باشه....اگه واسه جسم و روحش ارزش قائل نباشه...هیچی نداره و تا آخر عمرش تو سري خور و طفیلی و دستمال هزار دسته...!تنها چیزي که می تونه یه مرد رو اسیر و رام کنه..قدرت زنانگی زنه...!برو تاریخ رو بخون...رفتار زنهاي قدرتمند رو ببین و یاد بگیر...! به خاطر هیچ کس...حتی اگه به قول خودت نفست به نفسش بند بود...شخصیتت رو خورد نکن...! منظورم غرور کاذب و بچه بازي و لج بازي الکی نیست...منظورم کرامت انسانیته...ارزش زن بودنته...یه جاهایی باید کوتاه بیاي...اما واسه کسی که مرد زندگیته...شرعی و رسمی و قانونی...! نه واسه کسی که به جز تو کلی آدم تو صف داره...یا کسی که هنوز نمی دونه چی از زندگیش می خواد یا کسی مثل دیاکو که به قول خودت، اصلا به چشمش نمیاي!...

باز نتوانستم خودم را کنترل کنم و صداي هاي هایم کل اتاق را در برگرفت.دست خاله مریم روي موهایم نشست!...

-روزایی تو زندگی هر آدمی میاد که فکر می کنه محاله جون سالم به در ببره...مطمئنه که از شدت غصه می میره...اما اینو بدون دخترم...این دنیا..هیچیش پایدار نیست..نه خوشی و شادیش..نه عزا و غمش...زمان همه چیز رو حل می کنه...مهم اینه که آدم بعد از هر زمین خوردنی...با قدرت بیشتر از جا بلند شه و از نو شروع کنه...!کسی که تو زندگیش شکست نخوره...قدر پیروزي رو نمی دونه...شکست خوبه...به شرط اینکه درسی بشه واسه راند بعدي بازي...و بردن کاپ قهرمانی...!من حال خرابت رو درك می کنم...اما می دونم اونی که این بازي رو می بره توئی...چون هنوز با ارزشهاي اخلاقی و بازي جوانمردانه غریبه نشدي...چون بلدي اونجایی که لازمه پا رو دلت بذاري و از حیثیتت دفاع کنی...چون هنوز مثل یک زن اصیل ایرانی...با زیباییهاي درونت به میدون جنگ می ري...!تو نباید غصه بخوري...حسرت مال اون کسیه که شاداب رو نداره...!نجابتش رو..خانومیش رو...خانواده دوستیش رو...هوش و استعدادش رو...صداقت و یکرنگیش رو...!حسرت مال اونه عزیزم!...

***

دانیار: