فصل هشت
لیاقتش یه مشت گدا گشنه دهاتیه که معلوم نیست زیر کدوم بوته عمل اومدن و چیکارن...که از بوي عرقشون نمیشه نزدیکشون بشی...نه منی که سعی می کنم با مرتب بودن...به روز بودن...خوش بیان بودن... واسش مشتري جذب کنم .
حس از تنم رفت...مرا می گفت؟؟؟گدا گشنه دهاتی؟من زیر بوته عمل آمده بودم؟من بوي عرق می دادم؟من؟؟؟
خانوم صالحی معذب نگاهم کرد و گفت:
-خسته نباشی دخترم.از دانشگاه اومدي؟
پاهایم به زمین چسبیده بود...من گدا گشنه دهاتی نبودم...درس می خواندم...کار هم می کردم...شرافتمندانه...دستم هم پیش کسی دراز نبود...اصلا مگر دهاتی بودن چه عیبی داشت؟جرم بود؟؟؟عطر فرانسوي نداشتم...اما هر روز صبح دوش می گرفتم...لباسهایم هم...نو نبودند...اما همیشه تمیز نگهشان می داشتم...! زیر بوته هم به عمل نیامده بودم...شاید پدرم معتاد بود...ولی مادرم...به صدتا ملکه و پرنسس می ارزید...یک تار موي گندیده اش به تمام ملکه ها و پرنسس ها می ارزید!...
صداي سلطانی را شنیدم .
-فردا پس فردا که همینا دار و ندارش رو بالا کشیدن و رفتن...وقتی با همین قیافه هاي مظلوم شکمشون بالا اومد و اسم شرکت را لکه دار کردن...قدر یکی مثه منو می دونه ...
انگار هزاران دست...همزمان با هم بر صورتم سیلی کوبیدند...من دزد بودم؟من خراب بودم؟من؟
خانم صالحی به سمت من آمد و به آرامی گفت:
-چرا ماتت برده دخترم...بیا بشین...با شما نیست...عصبانیه...همین جوري یه چیزي می گه!..
-اصلا راست گفتن خلایق هر چه لایق...حد و اندازش همین قدره ...
و با تحقیر به من نگاه کرد ...
احساس می کردم الان است که بیفتم...! بند کیفم را توي مشتم فشار دادم و آرام گفتم:
-من نه دزدم...نه خلافکار...نه خراب...نه گدا گشنه...زیر بوته هم عمل نیومدم..هم پدر دارم..هم مادر!...
با چشمان گشاد شده که ریمل زیرشان را سیاه کرده بود گفت:
-بله؟
صدایم را بالا بردم..به جهنم که اخراجم می کردند...نباید اجازه می دادم هرکسی از راه می رسد به خاطر فقر...به شخصیتم توهین کند .
-اگه می خواستم دزدي کنم...می خواستم خراب باشم...چه احتیاجی داشتم بیام تو این شرکت؟؟
خانوم صالحی دستم را گرفت و با ملایمت گفت:
-شاداب جان!...
دسته اي از موهایم را از زیر مقنعه بیرون کشیدم و گفتم:
-ببین خانوم صالحی...من کثیفم؟بوي عرق می دم؟
لباسم را نشانش دادم .
-لباسام کثیفه؟بو می دن؟
سعی کرد در آغوشم بکشد.اشکم را پاك کردم و ادامه دادم:
-تو این ده روز که اینجام از من حرکتی دیدن؟خطایی دیدن؟دستم کج بوده؟پامو کج گذاشتم؟
سلطانی از جا بلند شد و گفت:
-واه واه...چه زبونی ام در آورده!...
صالحی تند شد:
-بسه سحر...این طفل معصوم چه گناهی داره؟
در اتاق باز شد و دیاکو بیرون آمد.با اخمهاي عمیق به هر سه نفرمان نگاه کرد و گفت:
-چه خبرتونه؟
سلطانی پیش دستی کرد .
-نمی دونم والا..بیا ببین چه کولی بازیی راه انداخته!...
دیاکو به صورتم نگاه کرد و گفت:
-جریان چیه خانوم نیایش؟
سرم را پایین انداختم و هیچی نگفتم .
-با شما هستم خانوم .
تکان خوردم...تنم لرزید...چرا سر من داد می زد؟ من فقط از خودم دفاع کرده بودم.سلطانی نزدیک دیاکو شد و گفت:
-هنوز یه ماه نشده اومده..ببین چجوري تو روي من درمیاد...بهت گفتم اینجور آدما جنبه ندارن .
با چشمهاي اشکبار نگاهش کردم...صالحی بازویم را فشرد و گفت:
-شاداب تقصیري نداره ...
اما دیاکو حتی نگاهش نکرد.تنها گفت:
-بیا تو اتاق من!...
با عجز به صالحی نگاه کردم...چشمانش را باز و بسته کرد..یعنی "برو"..! با قدمهاي لرزان از مقابل سلطانی که فاتحانه نگاهم می کرد گذشتم و وارد اتاق شدم .
...!اون درو ببند-
در را بستم...دستهایم را در هم قفل کردم و سرم را پایین انداختم .
-بیا بشین!...
با کف دستم صورتم را خشک کردم و رو به رویش نشستم.نمی توانستم سرم را بالا بگیرم و در چشمان عصبی اش نگاه کنم. دستهایم را روي زانوهاي گذاشتم و به ناخنهاي کوتاه و از ته گرفته ام خیره شدم...انگشتانم را خم کردم...حالا که مقابل دیاکو..توي اتاقش...نشسته بودم فکر کردم شاید سلطانی راست می گوید..من هیچ جذابیتی براي جلب مشتري نداشتم...سلطانی با آن ناخنهاي بلند و خوش فرم که با لاك هاي رنگارنگ زیباترشان می کرد...خیلی بیشتر به چشم مشتریها می آمد تا من...با این قیافه ساده و بی رنگ و لعاب .
-خب حالا بگو جریان چیه؟
آنقدر در دنیاي خودم غرق بودم که با شنیدن صدایش جا خوردم.زانوهایم را به هم چسباندم و لبهایم را روي هم فشار دادم...قطره اي اشک از گونه ام سر خورد و روي انگشت خمیده ام افتاد .
-شاداب...؟
داغ شدم...با من بود؟گقت شاداب؟پس چرا اینقدر شاداب گفتنش با دیگران متفاوت بود؟چرا اینقدر این اسم..با صداي او غریبه...اما قشنگ تر بود؟ -شاداب خانوم با شمام!...
نگو خانم...بگو شاداب...بدون خانم...فقط بگو شاداب...!دوباره دستم را به صورتم کشیدم..می ترسیدم اشکهایم روي قدرت شنوایی ام اثر بگذارد.جعبه دستمال کاغذي روي میز را برداشت و به سمتم گرفت .
-بیا اشکاتو پاك کن .
چه خوب که به فکرش رسید...چون علاوه بر چشمانم دماغم هم به کار افتاده بود.زیرلب گفتم:
-ممنون .
-خب حالا تو چشماي من نگاه کن و بگو چی شده .
توي چشمانش نگاه کنم؟؟؟نمی توانستم!...
... شاداب خانوم...من منتظرما-
آرام سرم را بالا گرفتم...از نگاه مستقیم به چشمانش خودداري کردم...ولی فهمیدم که اثري از خشم چند دقیقه پیش در صورتش نیست.کمی خیالم راحت شد...اما چه باید می گفتم؟نمی خواستم بدگویی کنم...از اینکار متنفر بودم .
چشمانش را به صورتم دوخته بود.آرام لب زدم:
-فکر می کنم خانوم سلطانی از من خوششون نمیاد .
به جلو خم شد و با قرار دادن ساعد دستش روي پاهایش تکیه گاهی براي وزنش درست کرد .
-چرا؟
آب دهانم را قورت دادم...واقعا چرا؟من دلیل این همه دشمنی این دختر را نمی فهمیدم .
-نمی دونم..به خدا من کاریشون ندارم...ولی نمی دونم چرا منو دوست ندارن!...
خودم از اینهمه مظلومیتم غصه ام گرفت.دلم می خواست تک تک حرفها و زخم زبانهایش را براي دیاکو بگویم...اما...بدگویی می شد .
-شایدم یه کاري کردم که ناراحت شدن..ولی خودم نمی دونم اون کار بد چیه!..
بیشتر خودش را به سمت من کشید:
-شاداب...ببینمت!...
کاش نگوید شاداب...همان شاداب خانم بهتر بود...یا خانم نیایش...قلبم طاقت این لحن خوش آهنگ را نداشت!
-به من نگاه کن دختر جان!..
به صورتش نگاه کردم..اما به چشمانش نه!...
-من حرفات رو شنیدم و می تونم حدس بزنم که اون حرفا رو در جواب چی گفتی!...
با یادآوریش دوباره بغض گلویم را گرفت و اشک در چشمم خانه کرد.از جایش بلند شد و کنار من نشست...خیلی نزدیک...از همان نزدیک هایی که در رویاهایم می دیدم .
-هیچ وقت بابت فقیر بودنت خجالت نکش...خجالت مال فقراي فرهنگیه...تو می تونی با تلاش و همت یه روز این تنگ دستیت رو حل کنی...ولی خدا به داد اونایی برسه که ...
حرفش را قطع کرد...نگاهش کردم...کمی به چهره ام خیره ماند و بعد لبخند زد:
-می فهمی چی می گم؟
نفهمیده بودم...یعنی این فاصله کم اجازه نمی داد تمرکز کنم.اما سرم را به علامت مثبت تکان دادم.بلندتر خندید...دستش را روي دستم گذاشت...یخ زدم..آتش گرفتم...مردم!..
-خوبه...آخرش اینه که من تو رو همین جوري که هستی دوست دارم..قول بده عوض نشی...!باشه؟
خدایا این مرد با من چه می کرد...دوستم داشت؟همینجور که بودم دوستم داشت؟
-قول می دي شاداب؟
احساس می کردم الان است که قلبم از سینه بیرون بزند...تمام تنم می سوخت...آرام دستم را از زیر دستش بیرون کشیدم...در این لحظه اگر جانم را هم می خواست می دادم..چه رسیده به قول .
-قول می دم .
دوباره دستم را گرفت .
-بلندتر بگو..من نشنیدم!...
داشتم از حال می رفتم..به خدا قسم عزرائیل را در نزدیکی ام دیدم!..
-قول می دم .
نفسش را بیرون داد و دستم را رها کرد .
-آفرین دختر خوب!...
هر دو دستش را پشت سرش گذاشت و کمی بدنش را کشید.یعنی صداي قلبم به گوشش نمی رسید؟
-بهتره بریم سر کارمون.هرچند که..من اینقدر گشنمه که فکر نمی کنم بتونم کار کنم .
گشنه اش بود...دیاکوي من گرسنه بود...سریع زیپ کولی ام را باز کردم و پلاستیکی را بیرون کشیدم و به دستش دادم.با محبت نگاهم کرد و گفت:
-این چیه؟
آرام گفتم:
-دو لقمه نون و پنیر و سبزیه...مامانم واسم گرفته...من گشنم نیست شما بخورین!...
با همان لبخند مرموز و قشنگش پلاستیک را باز کرد...یک لقمه را به دست من داد و یکی را خودش برداشت .
-پس بیا با هم بخوریم!..
خواستم بگویم نه..اما اخم ظریفی کرد و گفت:
-بخور دیگه...تنهایی نمی چسبه بهم!...
خب پس باید می خوردم تا به او بچسبد...او مشغول شد..اما من به اولین غذاي مشترکمان می اندیشیدم..اولین غذاي مشترك..من و او..من و دیاکو...نگاهش کردم...گاز بزرگی به لقمه اش زد و به من گفت:
-بخور...بخور تا تنظیم شی!...
و چشمک غلیظی روانه ام کرد...تمام پنج لیتر خون بدنم به صورتم دوید و او ...قاه قاه خندید!...
***
دیاکو:
چشمان خسته ام را از صفحه کامپیوتر گرفتم و با انگشت شست و سبابه مالیدمشان.سرم درد می کرد...این پروژه سنگین صدا و سیما نفس همه را بریده بود.دلم یک فنجان سکافه داغ داغ می خواست...گرسنه هم بودم...تنها غذاي امروزم همان یک لقمه نان و پپنیر شاداب بود...شاداب؟ راستی کجا بود؟یعنی رفته؟چطور براي خداحافظی نیامده بود؟سریع از جا بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم...آخ...این دختر بچه کوچک را ببین!...
نزدیکش رفتم...سرش را روي کتاب و دفترش گذاشته و خوابیده بود...به ساعت نگاه کردم.نه و نیم بود.اما دلم نیامد بیدارش کنم...چهره اش غرق آرامش بود...می خواستم کمی از این آرامش را براي خودم بردارم...صندلی چوبی مخصوص مشتریان را برداشتم و کنارش گذاشتم و نشستم.موهاي لخت مشکی اش از زیر مقنعه بیرون زده و توي صورتش ریخته بود...یک دستش را روي کتابهایش گذاشته بود و دست دیگرش را روي گونه اش و آرام و بیصدا نفس می کشید...مژه هاي قشنگی داشت...سیاه سیاه...بدون حتی ذره اي آرایش...دلم خواست لمسشان کنم...اما ترسیدم بیدار شود...بین لبهاي قشنگش فاصله افتاده بود و شانه هاي کوچش ریتمیک و آهسته بالا و پایین می شد...دستم را جلو بردم و با احتیاط موهایش را کنار زدم...پلکش لرزید..اما بیدار نشد...ببین چقدر خسته بود که با همچین شرایط ناراحتی...اینقدر عمیق خوابش برده بود ...