فصل هفت
بعد کلافه دستشو به سمت پکیرائی گرفت و گفت:
اصلا شما چرا هنوز دم درین. بفرما تو!
پوز. چه ع جب بالاخره مغزش راه اف تاد و فهم ید با ید منو دعوت ک نه توی خونه!
باور کنین من اصلا آدم بداخلاقی نیستم!
آخی فمر کرده اومده خواستگاری داره محاسنشو نام می بره. تا کنار مبل من وهمراهی کرد. که مامانش هم بالاخره از آشددپزخونه طلو کردن و افت ار دادنبیان بیرون. زیاد از مامان نگین خوشددم نمی اومد. خیلی قیافه می اومد. ولی ب اطر روی گل نگین و این گل پ سر و البته برای اینمه می دون ستم اونم از من خوشددش نمی اد و برای اینمه بچزونمش زیاد می اومدم خونه نگین اینا. ولی خوب من که به این راحتی گزک دست این خانم نمی دادم. با احترام بلند شدم و سلام کردم:
سلام یلدا خانم. بب شید من همش مزاحمم!
یلدا خانم اومد جواب منو بده که نگاهش افتاد به نیما و چشددماش رفت ته سددرش. خوب از مامان مبادی آداب نگین بعید نبود با دیدن تیپ نیما جلوی من س مته کنه! انگار هوا کم آورده بود. همون موقع نگین از اتاقش بیرون اومد و یه نگاه خشمناک به نیما کرد و یه نگاه با تفریح به مامانش و گفت:
آقای مامور بهداشددت وقت کردی یه نگاه به خودت توی آینه بنداز...مامان نفس بمش کبود شدی!
و رو به من گفت:
سرمه من الان میام!
من که دا شتم می پمیدم که یه دل سیر ب ندم .یعنی عا شق این ب شر بودم. با مامانش زمین تا آسمون فرق داشتن .یعنی خراب این بشر بودم با این اخلاقش .
نگین رفت حمام و من با تفریح به نیما که گیج شددده به در حموم نگاه می کرد زل زده بودم که بالاخره یلدا خانم دهن باز کرد و گفت:
نیما این چه وضعیه؟
بالاخره انگار نیما فهمید اوضددا عادی نیسددت و یه نگاه به خودش انداخت .خوب و فمر کنم رس ما مرحوم ش د. گردنش همون جور خم روی ش لوارکش خشک شده بود و بعدم چرخید و تقریبا به سمت اتاقش دوید. ریه هام داشت می ترکید از بس خنده امو نگه دا شته بودم .یلدا خانم یه لب ند زوری به من زد و گفت:
من الان میام سرمه جون!
جونش و یه جوری گفت که انگار منظورش این بود. دختره احمق خاک بر س ر پاشددو گم شددو برو همون جهمنی که بودی. یه چیزی تو همین مایه ها. وقتی مطمئن شدم توی آشپزخونه ناپدید شده با رعایت اصول ایمنی زدم زیر خنده .تند تند با دس ت خودمو باد می زدم که س رخی ص ورتم بره. که معلوم نباش ه خندیدم. من که عمرا نمی تونس تم آروم ب ندم. داش تم خودمو خفه می کردم .
تو همون وضع نگاهم به در اتاق نیما بود که برم تو فاز دوم نقشه ام.
چند تا نفس عمیق کشددیدم و زیر چشددمی در اتاق رو پائیدم. دسددتگیره در که پائین رفت من یه خورده چرخیدم تا پشتم به در اتاق نیما باشه و بعد تند دست کشیدم رو مبل و به انگشتام نگاه کردم. اخم کردم و خزیدم و نشستم سر مبل یه خورده تمون خودم انگار که معکبم. د ستم و که ک شیده بودم روی مبل توی هوا نگه دا شته بودم. با همون و ضعیت هم زیر چ شمی حوا سم به نیما بود که دا شت نزدیک می شد. بعد مثلا از دیدنش جا خوردم و سر جام آروم گرفتم و یه لب ند معکب بهش زدم.
خوب بهش نگاه کردم. نه مثل اینمه جواب داده بود. نیما داش دت مشددموکنگاهم می کرد. دسددتم و هنوز توی هوا نگه داشددته بودم .یه نگاه به دسددتمانداختم و گفتم:
بب شید می تونم برم دستم و بشورم؟
نیما با تعجب و کمی نگرانی نگاهی به همون جایی که دسددت کشددیده بودم انداخت و گفت:
مشملی پیش اومده؟ تند بلند شدم و گفتم:
نه چیزی نیست...فقط...
و از جا پریدم و رفتم سمت د س شوئی. موقع رفتن توی د س شوئی یه نیم چرخ زدم و به نیما که هنوز همون و سط خ شک شده بود نگاه کردم. زود پریدم توی د س شوئی این بارم زدم زیر خنده. از لای در یه نگاه توی سالن انداختم خدایا یعنی از این ب شر ساده ترم بود. دا شت همون جایی که من د ست ک شیده بودم دسددت می کشددید. دیگه در و بسددتم و راحت خندیدم. یه پنج دقیقه ای توی دس ش وئی معطل کردم و بعدم دس تام و خیس کردم و اومدم بیرون. نیما روی مبل کناری مبلی که من ن ش سته بودم ن ش سته بود. با یه قیافه که مثلا چند شم شده اومدم بیرون و با آرنج در دسشوئی رو بستم .نیما بنده خدا هنوز تو هنگ بود. اینقدر ضایع شده بود که مغزش انگار قفل کرده بود نمی فهمید من هزار بار رفتم خونه اشون و چطوری الان یهو وسواسی شدم.
همون جور متفمر به زمین زل زده بود که من رفتم و درحالی که دسددتام و توی هوا گرفته بودم نشستم روی مبل.
نیما یه نگاه به ساعت و یه نگاهی به دستای خیس من انداخت و گفت:
حوله....
که من تقریبا جیغ زدم:
نه...!
و تند جلوی دهنم و گرفتم.
وای بب شید...منظورم اینه که ممنونم...خودم دستمال دارم.
بعدم یه د ستمال از جیبم بیرون ک شیدم و د ستام و آروم خ شک کردم. گو شه دسددتمال و گرفتم چندش بهش نگاه کردم. نیما از جا پرید و سددطل کوچیک گوشه سالن و گکاشت کنار مبل و گفت:
بندازین اینجا!
دوباره یه نگاه معکب بهش انداختم و گفتم:
ممنون!
نیما دیگه واقعا هنگ کرده بود. برای اینمه او ضا و سر و سامون بده از ظرز میوه برام دو سه جور میوه جدا کرد و با تردید به سمتم اومد .یه نگاه به ظرز و یه نگاه به من انداخت و گفت:
دستام و شستم!
آخی طفلمی. کلا نابود شد. ولی من که تصمیم نداشتم کوتاه بیام. تازه داشت بهم خوش می گکشت. لبم و گاز گرفتم و گفتم:
ممنون...بله!...
نیما با همون تردید ب شقاب و گکا شت جلوم و رفت روی مبل ن ش ست. منم یهخورده تو جام ول خوردم و اونم معکب به من نگاه کرد و گفت:
چرا نمی خورین؟ بفرما...الان دیگه نگین میاد!
دوباره یه لب ند بهش زدم و شالم و درست کردم و گفتم:
بله...می خورم!
نیما دوباره با تردید به من نگاه کرد و گفت:
پوست بمنم براتون؟
وای نه ممنون...
دوباره حرفم و خوردم. نیما که حسابی دیگه داشت می ترکید گفت:
من خودم میوه ها رو می شورم. اصلا شستن مامان و قبول ندارم. می دونین که من رشته ام پزشمیه بهتر از بقیه به این مسائل واردم.
دوباره شالم و درست کردم و گفتم:
بله ...می دونم...
نیما دستاشو گره زد تو هم و انگار که مصمم شده منو مجاب کنه گفت:
ولی هر چیزی زیادیش خوب نیست...می دونین که...
که این بار من پریدم وسط حرفش و ضربه نهایی رو زدم با خجالت گفتم:
حق با شماست ولی نگین شما رو دم در ب*غ*ل کرد...با اون وضع...بعد شما با دستاتون برای من میوه گکاشتین!
چقدر دلم می خواس ت نیش م و باز کنم.رنگ عین میت...چش ما اندازه توپ چهل تیمه. فک مماس با کف..معرفی می کنم مرحوم مغفور ش دادروان نیما گوگولی. جوون مردم ناکام از دنیا رفت.عین یه مارمولک خ شک خ شک شده به من زل زده بود. اصددلا تو م یله اش هم نمی گنجید بشددری مثل من تمامادعاهای پزشمی و بهداشتیشو ببره زیر سوال و بعد ازش جکر بگیره تقسیم کنهو در انتگرال ضددرب کنه. اومدن نگین از حمام باعث شددد نیما از اون حالت تاک سی درمی در بیاد. یلدا خانمم که فمر کنم خود شو توی آ شپزخونه دار زده بود ب اطر تیپ پسرش چون خبری ازش نبود.
با اومدن نگین نیما مثل یه موجود هیپنوتیزم شددده رفت توی اتاقش و بعد هم حوله به دست رفت سمت حمام. انگار که موجودات فضایی به مغزش برنامه داده باشن. نگین یه نگاه چندش به نیما انداخت و گفت:
می بینی من با چه بشددری زندگی می کنم. مامان کم بود اینم شددد غوز بالا غوز! انگار من جزام داشتم داره می ره حموم! مس ره!
نیما که در حمام و بسددت منم با سددر حرز نگین و تائید کردم و با یه نیش باز ظرز میوه رو برداشتم و لمبوندم. این میوه خوردن داشت. بعدم دستام و به هر جا که دلم خواست مالیدم. آخیش چی بود اون. حتی نقش یه آدم وسواسی رو هم بازی کردن عکاب آوره.
تا میوه هامون و ب وریم. نیما هم دوش گرفته و ترگل و ور گل از حمام اومد بیرون. نگین رفت لباس پوشیده برگشت و دیگه کم کم می خواستیم بریم. نیما هم موها شو تو این فا صله خ شک کرده بود و تیپ زده اومد بیرون. نوش دارو بعد از مرگ سهراب!!! با دیدن ما که آماده بودیم بریم بیرون گفت:
کجا می رین؟
نگین کفشاشو پوشید و بی خیال گفت:
با سرمه می ریم خرید!
شما که تازه اومدین.
آخی نمی تون ست به من بگه به نگین می گفت. والا می دون ستم می خوا ست سر به تن نگین نباشه.نگینم یه پوزخند زد و گفت:
نمی خوام برم بمیرم یه ساعت دیگه می ام.
و ابروها شو بالا انداخت. بدون شک اونم یه بوایی برده بود. نیما پابه پا شد و یه نگاه به من و یه نگاه به نگین انداخت و گفت:
دیر نیست؟
نگین خیلی خونسرد گفت:
نه!
بعدم صداشو انداخت به سرش و گفت:
مامان ما رفتیم!
یلدا خانمم بالاخره کوتاه اومد و این آبروزیری رو پکیرفت و از آ شپزخونه اومد بیرون. منم با ادب تمام خداحافظی کردم و به نیما هم یه لب ند زدم و رفتم بیرون. نیما کنار در ایستاد و گفت:
نمی خواین من برسونمتون؟ نگین دکمه آسانسور و زد و گفت:
ن یر مزاحم نمی شیم! ما کلا بو می دیم! در شان شما نی ست به یه موجود حال به هم زن برین بیرون.
و دس ت منو گرفت و کش ید توی آس انس ور. نیما هم دم در عین یه آدم برفی کوتوله عینمی گوگولی که شیش هفت روزی تو آفتاب مونده باشه وا رفت. یه هفته شد ده روز و نه تنها من شرط و بردم که هایده خانم روز پنجم بساطشوجمع کرد و رفت خونه یمی از اقوام دور شون. خدا رحمت شون کنه فمر کنم بهزودی توی روزنامه ها ب ونیم:
- گاز گرفتگی جان یک خانواده را گرفت.
ولی بعدا ض دایس که بیان تحقیق کنن و بفهمن خونواده بنده خدا اقوام این هااایده خانم به علت اس تنش اق چه گازی مردن. با از دور خارج ش دن هایده نگاه های بچه های خوابگاه به من عوض شد یه جورایی انگار همه ازم حساب می بردن. منم تو دلم کلی واسه خودم حال می کردم.
و بالاخره روز دوازدهم بود که شددیده جون یا همون شددیپور چی محترم یه بدب ت فلک زده رو نمی دونم از کجا پیدا بود که فهمیده بود طرز خودش اتاق داره و تنهایی زندگی می کنه و خودشو چتر کرده بود اونجا و قرار شده بود کرایه رو نصدف نصدف بدن. شدیده هم رفت. و دیگه بعد از اون ماجرا بچه ها همه با یه حالتی به من نگاه می کردن هیچ کس جرات نداشددت نگاه چپ بهم بمنه با خودشون فمر می کردن کاری می کنم مجبور به فرار شن.
خبر بلا هایی که سددر اون بی چاره ها اورده بودم ه مه جا پیچ یده بود. حتی چندتایی از بچه های دان شگاه هم به وا سطه دو ستایی که این ور و اون دا شتن فهمیده بودن. خلاصه واسه خودم سلطنتی می کردم. ولی خبر نداشتم که حالا نوبت بنده است که تاوان بدم!!
ب عد از دو هف ته هنوز منو رکی که غیر از اون خ نده های بی موقعش هیچ مشملی نداشت با هم تنها شدیم. در کل بچه بدی نبود. از اون دوتا که خیلی سددر تر بود. فقط ماجرا این بود بعد از کم شدددن تعدامون من زیادی زوم کردهبودم روی این بشر و تازه تازه داشت یه بوایی به دماغم می خورد.