ویرانه‌های گورلان

فصل یازده

کارل دستش را دراز کرد و براي خودش از شیشه ي شراب، که در روي میز بین شان قرار داشت، جام بزرگ دیگري ریخت. بخش هاي سر ردنی خیلی ساده بودند- حتی اسپارتی تر از آن به نظر می رسیدند وقتی که متوجه می شدي سر ردنی رئیس مدرسه نظامی ست. روساي مدارس نظامی در دیگر بخش ها، از موقعیتشان بهره می بردند تا خودشان را در تله تجملات گیر بیاندازند، اما این سبک ردنی نبود. اتاقش به طور ساده اي مبله شده بود، با یک میز از چوب کاج، به عنوان میز کارش، و شش صندلی پشت صاف از چوب کاج به دور آن.

البته در گوشه اتاق یک شومینه قرار داشت. شاید ردنی ترجیح می داد که به روشی ساده زندگی کند اما معنی اش این نبود که از سختی لذت می برد، و زمستان ها در قصر ردمونت خیلی سرد بودند. همین حالا، که اواخر تابستان بود، دیوارهاي ضخیم سنگی ساختمان هاي قصر، درون قصر را سرد نگه می داشتند. وقتی هوا سرد می شد، همان دیوارهاي ضخیم گرماي آتش را حفظ می کردند.

بر روي یک دیوار، یک پنجره مشرف بزرگ قرار داشت که به روي محوطه ي تمرین مدرسه نظامی باز می شد. در مقابل پنجره، بر روي دیوار مقابل، در ورودي بود که با پرده اي ضخیم پوشانده شده بود، و به بخش خوابگاه ردنی می رسید- یک تختخواب ساده سربازي و تعدادي مبلمان چوبی. وقتی که همسر ردنی، آنتونیت ، هنوز زنده بود، آنجا کمی آراسته تر بود، اما او چند سال قبل مرده بود و واضح بود که طبیعتا اتاق ها حالا ظاهري مردانه داشته باشند، بدون هیچ وسیله ي غیرضروري و با کمترین دکوراسیون ممکن.

کارل موافق بود:

دیدمش. مطمئن نیستم که باورم شده باشه، اما دیدمش.

ردنی گفت:

تو فقط یه بار دیدیش، اون داشت دائما در طول تمرین انجامش می داد و من مطمئن هستم که اون کار رو ناخودآگاه انجام می داد.

کارل پرسید:

به همون سرعت اولین ضربه اي که من دیدم؟ ردنی با تاکید سري به موافقت تکان داد.

حتی، سریعتر. اون داشت یه ضربه ي اضافی به ضربات روتین اضافه می کرد، اما هنوز با ریتم ضربات هماهنگ بود.

او مکثی کرد و سرانجام آنچه را که هر دو داشتند به آن فکر می کردند را به زبان آورد.

اون پسر یه نچراله.

کارل سرش را متفکرانه کج کرد. بر اساس آنچه که دیده بود، آماده نبود تا حقیقت را انکار کند.

و او می دانست رئیس مدرسه نظامی براي چندین بار پسر را در طول تمرین تماشا کرده است. اما نچرال ها تعدادشان کم بود و به ندرت دیده می شدند. آنها افراد بی نظیري بودند که مهارت شمشیرزنی شان به سطح بسیار بالا و متفاوتی می رسید. این مهارت بیشتر از این که استعدادشان باشد، یکی از غرایزشان بود.

آنها کسانی بودند که تبدیل به قهرمان می شدند. به استادهاي شمشیرزن. جنگاورهاي باتجربه مثل سر ردنی و سر کارل شمشیرزنان خبره اي بودند، اما نچرال ها این مهارت را در سطح بالاتري دارا بودند. این مثل آن بود که شمشیر، نه فقط امتدادي حقیقی از بدن هایشان ،بلکه قسمتی از هویت و شخصیتشان بود. به نظر می رسید که شمشیر با هماهنگی و ارتباطی عمیق با ذهن شخص عمل می کند، حتی سریع تر از افکار آگاهانه ي شخص. نچرال ها با مهارت هاي به موقع، متعادل و هماهنگ تسخیر شده بودند. به همین سبب آنها مسئولیتی سنگین بر گردن کسانی بودند که مسئولیت آموزششان به ایشان محول شده بود. براي این که باید مهارت و توانایی هاي شخص نچرال به درستی پرورش داده می شد و در برنامه آموزش بلند مدتی پیشرفت و توسعه می یافت، و این گونه به جنگاور اجازه دهند تا قبل از زمان معینی، مهارت بالایش را در قالب تمرین کسب کند، تا با استفاده از آن بتواند پتانسیل حقیقی ذاتی اش را بالفعل کند.

سرانجام کارل گفت:

- مطمئنی؟

و ردنی، که نگاهش به بیرون از پنجره خیره مانده بود، دوباره سري به موافقت تکان داد. در ذهنش داشت تمرین پسر را می دید، آن حرکات سریع و سبک و سوسوزن اضافه را. او به طور ساده اي گفت:

مطمئنم. باید به والاس اطلاع بدیم که ترم بعدي شاگرد دیگه اي خواهد داشت.

والاس، استاد شمشیر زنی در مدرسه نظامی ردمونت بود. او کسی بود که مسئولیت پرورش نهایی مهارت هاي پایه اي، که کارل و دیگران می آموختند، را به عهده داشت. در صورت برجسته بودن یک کارآموز- که هوراس مشخصا یکی از آنها بود- او به آنها آموزش هاي خصوصی و تکنیک هاي پیشرفته اي را ارائه می کرد. کارل، وقتی که داشت به زمان مورد نظر، که ردنی پیشنهاد داده بود، فکر می کرد، لب پایینش را متفکرانه تاب داد. او گفت:

نه تا اون موقع؟

ترم بعدي تقریبا سه ماه دیگر بود.

چرا اون از اول به اونجا نره؟ با چیزي که من دیدم، اون همین حالا هم توي حرکات پایه اي استاده.

اما ردنی سرش را به مخالفت تکان داد. او گفت:

ما حقیقتا هنوز شخصیتش رو ارزیابی نکردیم. به نظر، پسر خوبی میاد، اما ما هرگز نمی دونیم. اگه اون یه جورایی نخاله از آب در بیاد، نمی خوام بهش فرصت آموزش هاي پیشرفته اي رو که والاس می تونه براش فراهم کنه، بدم.

با فکر کردن در مورد آن، کارل با رئیس مدرسه نظامی موافق بود. بعد از همه ي اینها، اگر مشخص می شد که هوراس باید به خاطر بعضی نقطه ضعف ها از مدرسه نظامی اخراج شود، از دست دادن او، ممکن بود باعث تاسف باشد، اما تبدیل به خطري قابل ملاحظه نمی شد، که اگر در مسیر آموزش شمشیرزنی سطح بالا قرار می گرفت، این امکان به وجود می آمد. چون کارآموزهاي اخراج شده، اغلب واکنششان با خشم همراه بود. ردنی اضافه کرد:

و یه چیز دیگه، بذارین این حرفها بین خودمون بمونه- و به مرتن هم همین رو بگو. نمی خوام هنوز پسرك هیچ کلمه اي در این مورد بشنوه .این ممکنه مغرورش کنه، که می تونه براش خطرناك باشه.

کارل موافق بود:

کاملا درسته.

او شرابش را در دو جرعه سریع تمام کرد، لیوان بزرگش را بر روي میز قرار داد و ایستاد.

خب، بهتره برم. یه سري گزارش دارم که باید تموم کنم.

کی نداره؟

رئیس مدرسه نظامی با همان حس این جمله را گفت و دو دوست قدیمی نیشخندهایی اندوه بار رد و بدل کردند.

هرگز نمی دونستم این قدر کاغذبازي در سلسله مراتب یه مدرسه نظامی پیچیده شده باشه.

کارل با خنده خرناسی کشید.

گاهی فکر می کنم که باید اسلحه هامون رو فراموش کنیم و فقط کافیه اون همه کاغذ رو بر سر دشمنون بریزم تا در اونها دفن بشن.

او اداي احترام غیر رسمی انجام داد، که فقط یکی از انگشتانش پیشانی اش را لمس کرد- این کار مطابق با رتبه اش بود. بعد برگشت و به سمت در رفت. او ،وقتی که ردنی آخرین نکته را به بحث شان افزود، مکث کرد. ردنی گفت:

البته، مراقب اون پسر باش، اما نذار از ماجرا بویی ببره.

کارل جواب داد:

البته. ما نمی خوایم که اون شروع کنه به فکر، که چیز خاصی در موردش وجود داره.

*****

در آن لحظه ،اصلا هیچ امکانی وجود نداشت که هوراس فکر کند چیز خارق العاده اي در موردش وجود دارد- حداقل، نه چیزي مثبت. آنچه حس می کرد این بود: چیزي در او وجود دارد که بدبختی را به سمتش جذب می کند .

حرف آن صحنه ي عجیب در محوطه آموزش، در همه جا پیچیده بود. هم کلاسی هایش، که متوجه نشده بودند چه اتفاقی افتاده است، همگی فرض را بر این گذاشته بودند که هوراس به طریقی باعث رنجش خاطر رئیس مدرسه نظامی شده است، و حالا همگی براي مجازاتی حتمی منتظر نشسته بودند .آنها می دانستند که قانون جاري در ترم اول این است که اگر یکی از افراد کلاس مرتکب اشتباهی شود، کل کلاس بهایش را خواهند پرداخت. بنابراین، حداقل می شود گفت، جو خوابگاهشان خفقان آور بود.

هوراس سرانجام از اتاق خارج شد، در حالی که قصد داشت به سمت رودخانه رود تا از تمام آن سرزنش ها و اعتراض هایی که می توانست از جانب بقیه حس کند، رها شود. بدبختانه، وقتی که از اتاق خارج شد، درست به آغوش منتظر الدا، برین و جرم فرو رفت. سه پسر بزرگتر، تفسیر مبهمی از صحنه ي محوطه تمرین را شنیده بودند. آنها فکر کرده بودند که هوراس براي شمشیرزنی اش نکوهش شده و تصمیم داشتند او را به خاطر آن سرزنش کنند.

اگر چه، آنها می دانستند که اخطارشان لزوما با تصدیق کارکنان مدرسه نظامی روبرو نخواهد شد. هوراس، به عنوان یک تازه وارد، اصلا نمی دانست که این گونه قلدرمابی هاي سیستماتیک کاملا از نظر سر ردنی و دیگر مربی ها رد شده است. هوراس به سادگی پذیرفته بود که کارها باید این گونه باشد و بدتر از آن نمی دانست، همراهی کردن با آن باعث می شود که خودش را خوار و حقیر کند. براي همین آن سه سرباز سال دومی، هوراس را به کناره ي رودخانه رژه بردند، جایی که او به هر حال قصد رفتن به آن جا را داشت، و از جلوي دید مربی ها دور کردند.

آنجا، آنها تا ران به داخل رودخانه رفتند و خبردار ایستادند.

الدا گفت:

نی نی کوچولو نمی تونه درست از شمشیرش استفاده کنه.

برین با هم آوایی ادامه داد:

نی نی کوچولو رئیس مدرسه نظامی رو عصبانی کرده. نی نی کوچولو به درد مدرسه نظامی نمی خوره. به نی نی کوچولوها نباید شمشیر براي بازي کردن بدن.

جرم آن موعظه دست جمعی طعنه آمیز را به پایان رساند.

نی نی کوچولو به جاش باید سنگ پرت کنه. یه سنگ بردار، نی نی کوچولو.

هوراس مکثی کرد، بعد نگاهی به دور و برش انداخت. بستر رودخانه پر از سنگ بود و او خم شد تا یکی را بردارد. وقتی این کار را انجام داد، آستین ها و قسمت بالایی ژاکتش خیس شد.

الدا ،در حالی که لبخندي شیطانی تحویلش می داد، گفت:

نه یه سنگ کوچیک، نی نی کوچولو. تو یه نی نی کوچولوي درشت هیکلی، براي همین باید یه سنگ بزرگ برداري.

برین اضافه کرد:

یه سنگ خیلی بزرگ.

در حالی که با دستش اندازه ي آنچه را که می خواست هوراس بردارد، تعیین می کرد، یه صخره بزرگ.

هوراس به دور و برش نگاه کرد و چند تا از تکه هاي بزرگ تر کریستال درخشان را در آب دید.

او خم شد و یکی از آنها را برداشت. در حال انجام آن، اشتباهی کرد. تخته سنگی که انتخاب کرده بود خیلی راحت از زیر آب بالا آمد، اما همین که آن را به بالاي سطح آب آورد، در زیر وزن آن نالید.

جرم گفت:

بذار ببینمش، نی نی کوچولو. بالا نگهش دار.

هوراس محکم خودش را نگه داشت- جریان سریع رودخانه حفظ تعادلش را به همراه نگه داشتن هم زمان صخره ي سنگین مشکل کرده بود- بعد، سنگ را تا جلوي سینه اش بالا آورد، براي همین شنکجه گرانش می توانستند آن را ببینند.

الدا دستور داد:

بالاتر نی نی کوچولو. درست بالاي سرت.

با درد، هوراس اطاعت کرد. هر لحظه آن سنگ، سنگین تر می شد، اما او آن را بر بالاي سرش نگه داشت و سه پسر راضی شدند.

جرم گفت:

خوبه، نی نی کوچولو.

و هوراس با آهی از آسودگی، شروع کرد که دوباره سنگ را پایین بگذارد.

جرم با عصبانیت پرسید:

داري چی کار می کنی؟ گفتم خوبه. براي همین اونجا جاییه که می خوام سنگ بمونه.

هوراس تقلا کرد و دوباره صخره را بر بالاي سرش برد، در حالی که آن را در طول بازوهایش نگه داشته بود. الدا ،برین و جرم با تایید سري تکان دادند.

الدا به او گفت:

حالا اونجا می مونی، تا وقتی که تا پونصد بشمري. بعد می تونی برگردي به خوابگاه.

برین، در حالی که از آن ایده نیشش باز شده بود، دستور داد:

شروع کن به شمارش.

هوراس شروع کرد:

یک، دو، سه ...

اما همه ي آنها به یک باره بر سرش فریاد کشیدند.

نه این قدر سریع، نی نی کوچولو! آهسته و شمرده شمرده. دوباره شروع کن.

هوراس شمرد.

یک ... دو ... سه ...

و آنها براي تایید سري تکان دادند. الدا به او گفت:

بهتر شد. حالا یه شمارش آهسته و شمرده شمرده تا پونصد و بعد می تونی بري.

جرم تهدید کرد:

سعی نکن سرهم بندي کنی، چون می فهمیم. و برت می گردونیم اینجا، اون وقت باید تا هزار بشمري.

در حالی که می خندیدند، سه دانش آموز به سمت بخش هایشان برگشتند. هوراس در میانه ي رودخانه ماند، بازوهایش در زیر وزن سنگ می لرزیدند، اشک ها، از حس ناامیدي و تحقیر، چشمانش را پر کردند. یک بار، تعادلش را از دست داد و کامل داخل آب افتاد. بعد از آن، لباس هاي خیس و سنگینش، بالا نگه داشتن سنگ را حتی سخت تر کرد، اما او آن را نگه داشت.

نمی توانست مطمئن باشد که آنها جایی، در حال تماشایش، مخفی نشده باشند، و اگر جایی پنهان بودند، کاري می کردند که به خاطر نافرمانی از دستوراتشان بهایش را بپردازد.

او فکر کرد، اگه اوضاع این جوریه، پس همین جوریه. اما به خودش قول داد اولین شانسی که برایش فراهم شود، بهاي تحقیري را که داشت تحمل می کرد می پردازند .

خیلی بعدتر، با لباس هایی خیس، بازوانی دردناك و حسی عمیق از خشم، که قلبش را می سوزاند، به بخش خودش رفت. براي خوردن شام خیلی دیر بود، اما برایش اهمیتی نداشت. او تیره روزتر از آن بود که بخواهد چیزي بخورد.

/

هلت گفت:

یه کمی راهش ببر.

ویل نگاهی به پونی پشمالو، که داشت با چشمان باهوشش او را تماشا می کرد، انداخت. او گفت:

بجنب، پسر.

و افسار را کشید. فورا تاگ پاهاي جلویی اش را محکم کرده و از حرکت کردن امتناع کرد. ویل طناب را محکم ترکشید، و در همین حال، بر اثر نیرویی که براي حرکت پونی کوچک کله شق خرج می کرد، به عقب خم شده بود. باب پیر خنده ي قدقد مانندي کرد. او گفت:

قوي تر از توه!

ویل احساس کرد که گوش هایش با شرمساري سرخ شدند. او افسار را محکم تر کشید. تاگ گوش هایش را جمع کرده بود و استقامت می کرد. کشیدنش، مثل این بود که سعی کند خانه اي را بکشد.

هلت به آرامی گفت:

بهش نگاه نکن. فقط طناب رو بگیر و ازش دور شو. اون دنبالت میاد.

ویل آن روش را امتحان کرد. پشتش را به تاگ کرد، طناب را محکم گرفت و شروع کرد به راه رفتن. پونی به راحتی به دنبالش یورتمه رفت. ویل به هلت نگاه کرد و نیشش باز شد. رنجر سرش را به سمت آخرین گوشه ي محوطه تکان داد. ویل به آنجا نگاهی کرد و زین کوچکی را دید که بر روي نرده ي بالایی حصار قرار گرفته بود. رنجر گفت:

زینش کن.

تاگ پیتیکو پیتیکو کنان، با رضایت به سمت حصار آمد. ویل طناب افسار را به دور نرده ي حصار گره زد و زین را بر روي پشت پونی قرار داد. او به پایین خم شد تا بندهاي دور کمر زین را ببندد. باب پیر پیشنهاد کرد:

اونها رو خوب بکش و محکم ببند.

سرانجام زین، محکم در سر جایش قرار داشت. ویل مشتاقانه به هلت نگاه کرد. او پرسید:

حالا می تونم سوارش بشم؟

رنجر، ریش ناهموارش را قبل از این که جواب دهد با حالتی متفکرانه نوازش کرد. سرانجام گفت:

اگه فکر می کنی ایده ي خوبیه، بفرما.

ویل براي لحظه اي مکث کرد. آن جمله خاطره اي مبهم را برایش تداعی می کرد. اما اشتیاق بر احتیاطش فائق آمد و او یکی از پاهایش را بر رکاب گذاشت و خودش را با چابکی بر روي پشت پونی تاب داد و سوار آن شد، در حالی که تاگ بدون حرکت ایستاده بود. ویل، در حالی که پاشنه هایش را به پهلوهاي پونی می زد، گفت:

برو!

براي لحظه اي، هیچ اتفاقی نیفتاد. بعد ویل لرزشی را در سرتاسر بدن پونی حس کرد. ناگهان، تاگ پشت کوچک قوي اش را کمان کرد و خودش را به هوا پرت کرد، در حالی که چهار پایش در یک لحظه زمین را ترك می کردند .او با خشم به یک پهلو پیچید، بعد روي پاهاي جلویی اش پایین آمد و پاهاي عقبی اش را به بالا پرت کرد. ویل به سرعت از روي گوش هاي تاگ سر خورد، یک معلق کامل در هوا زد، و بعد بر روي خاك، بر روي پشتش فرود آمد .او با سرعت خودش را جمع و جور کرد و خاك پشتش را تکاند.

تاگ نزدیکش ایستاده بود، با گوش هایی ایستاده، در حالی که با کنجکاوي نگاهش می کرد. به نظر چشمانش چنین می گفتند: حالا، چرا هوس کردي این کار احمقانه رو انجام بدي؟ باب پیر بر روي حصار خم شد، در حالی که پهلوهایش از شدت خنده بالا و پایین می شد. ویل به هلت خیره شد. او پرسید:

چه اشتباهی کردم؟

هلت از زیر نرده ي حصار رد شد و قدم زنان به جایی که تاگ چشم انتظار ایستاده بود، آمد. او افسار را دوباره به دست ویل داد، بعد یکی از دستانش را بر روي شانه ویل گذاشت. او گفت:

اگه این یه اسب معمولی بود، هیچی. اما تاگ مثل یه اسب رنجر آموزش دیده ...

ویل با عصبانیت حرفش را قطع کرد.

تفاوتش چیه؟

و هلت یکی از دستانش را بالا آورد تا او را ساکت کند. هلت گفت:

تفاوتش اینه که هر اسب رنجري، قبل از این که هر فردي بخواد براي اولین بار سوارش بشه، باید ازش درخواست بشه. اونها این طوري آموزش می بینن که هرگز دزدیده نشن.

ویل سرش را خاراند. او گفت:

هیچ وقت همچین چیزي نشنیده بودم!

باب پیر وقتی که نزدیک آمد ،لبخند زد. او گفت:

آدماي خیلی زیادي نشنیدن. براي همین اسب هاي رنجرها هرگز دزدیده نمی شن.

ویل گفت:

خب، شما به یه اسب رنجر چی می گید وقتی که می خواید سوارش بشین؟ هلت شانه اي بالا انداخت.

از این اسب به اون اسب فرق می کنه. هر کدومشون به درخواست متفاوتی جواب می دن.

او به سمت اسب بزرگتر اشاره کرد.

مثلا، اسب من، به جمله پر متی ماي جواب می ده.

ویل تکرار کرد:

پرمتی ماي؟ این جمله به چه زبونیه؟

هلت توضیح داد:

اون فرانسویه. معنیش اینه که "آیا بهم اجازه می دي؟" می دونی، پدر و مادرش اهل فرانسه بودند.

بعد رو به باب پیر کرد.

کلمات مربوط به تاگ چی ان، باب؟