فصل چهارده
پونی رقص کنان به طرفین، به بیرون از مسیر آسیب دیدن رفت، قبل از این که دوباره هوراس بتواند ضربه بزند، ویل بر پشتش سوار بود. او بر پشت هوراس فرود آمد، و وزن و قدرت پرشش هر دو را به زمین کوبید. آنها آنجا به دور هم چرخیدند، در حالی که یقه ي هم را چسبیده بودند، و هر کدام سعی می کرد بر دیگري برتري یابد .
تاگ، با آگاهی از این که اربابش در خطر است، به طور عصبی شیهه کشید و بر پا بلند شد.
یکی از بازوهاي چرخان وحشیانه ي هوراس، ضربه اي جانانه به زیر گوش ویل خواباند. بعد ویل سعی کرد بازوي راستش را آزاد کند و مشت سنگینی بر بینی هوراس کوبید. خون به روي صورت پسر بزرگتر دوید.
بازوهاي ویل بعد از سه ماه تمرین با هلت سخت تر و عضلانی تر شده بود. اما هوراس هم در مدرسه اي سخت در حال آموزش بود. او مشتی حواله ي شکم ویل کرد و نفس ویل بند آمد در حالی که کل هواي درون شش هایش بیرون آمد.
هوراس تقلا کرد تا سرپا شود، اما ویل با حرکتی که هلت نشانش داده بود، باکمان بلندي پاهایش را تاب داد، پاهاي هوراس را در زیر بدنش خم کرد و او را تلوتلوخوران به زمین کوبید. همیشه اول ضربه بزن، صداي هلت در میان ذهنش، در ساعاتی که با هم مبارزه بدون سلاح را تمرین می کردند، انعکاس کرد.
حالا، که دوباره هر دو پسر به روي زمین درازکش بودند، ویل بر روي هوراس شیرجه رفت، در حالی که سعی می کرد زانوهاي او را با بازوهایش قفل کند.
بعد ویل دستی آهنین بر پشت یقه اش حس کرد که داشت او را به هوا می کشید، مثل یک ماهی گرفتار بر یک قلاب، در حالی که وول می خورد و می جنگید. صدایی عصبانی و بلند در گوشش گفت:
این جا چه خبره، شما دو تا ولگرد؟
ویل به اطراف چرخید و متوجه شد که او توسط سر ردنی در هوا بلند شده است، رئیس مدرسه نظامی. و شوالیه ي بزرگ کاملا عصبانی بود. هوراس تقلا کنان بر روي پاهایش بلند شد و خبردار ایستاد. سر ردنی یقه ي ویل را رها کرد و کارآموز رنجر مثل یک کیسه سیب زمینی بر روي زمین فرود آمد. بعد او هم خبردار ایستاد. سر ردنی با عصبانیت گفت:
دو تا کارآموز، مثل ولگردها با هم دعوا می کنن و روز تعطیلی رو به گند می کشن! و چیزي که بدترش می کنه اینه که یکی از اونها کارآموز خودمه!
ویل و هوراس با چشمانی فرو افتاده در حالی که قادر نبودند به صورت خشمگین رئیس مدرسه نظامی نگاه کنند بر روي پاهایشان بی قراري می کردند.
خیلی خب، هوراس، این جا چه خبره؟
هوراس دوباره بر روي پاهایش جا به جا شد و صورتش قرمز گشت. او جوابی نداد. سر ردنی به ویل نگاه کرد.
خیلی خب، تو، پسر رنجر! این کارا براي چی بود؟ ویل مکثی کرد. او زیر لب گفت:
فقط یه دعوا، قربان.
رئیس مدرسه نظامی فریاد زد:
می تونم اون رو ببینم! من احمق نیستم!
لحظه اي مکث کرد، در حالی که منتظر بود تا ببیند که آیا هیچ کدام از آن پسرها چیزي براي اضافه کردن دارد. آنها هر دو ساکت بودند. سر ردنی با غضب آهی کشید. پسرها! اگه اونها زیرنظرتون نباشن، دارن می جنگن. و اگه در حال جنگیدن نباشن، دارن چیزي می دزدن و یا چیزي می شکنن. او سر انجام گفت:
خیلی خب، دعوا تمومه. حالا با هم دست بدین و همه ي اینها رو فراموش کنین.
او مکثی کرد و وقتی هیچ کدام از پسرها حرکتی براي دست دادن نکرد، با صداي بلندي، که در رژه فریاد می کرد، هوار کشید:
انجامش بدین!
به سرعت براي انجام آن، ویل و هوراس با اکراه دست دادند. اما وقتی ویل به چشمان هوراس نگاه کرد، دید که آن دعوا، خیلی بعید است که همین جا فرو نشسته و خاتمه یابد.
ما یه وقت دیگه تمومش می کنیم، نگاه عصبانی در چشمان هوراس این را می گفت.
چشمان کارآموز رنجر جواب داد، هر وقت که دوست داشته باشی.
/
وقتی که هلت و ویل به آرامی از جنگل به سمت خانه می راندند، لایه ي ضخیمی از برف بر روي زمین نشسته بود.
با گذر زمان مسئله ي میان ویل و هوراس همچنان لاینحل مانده بود. موقعیت هاي خیلی کمی براي دو پسر به وجود آمده بود تا بحث شان را از سرگیرند، چون استادهایشان هر دو را مشغول کرده و مسیرهایشان به ندرت با هم تقاطع داشت.
ویل، کارآموز جنگجو را به ندرت دیده بود، اما همیشه او را از دور می دید. آنها صحبت نکرده بودند و یا حتی موقعیت این را نیافته بودند تا حضورشان را به یکدیگر اعلام کنند. اما ویل می دانست احساسات غیر دوستانه هنوز در میانشان وجود دارد، و یک روز یک راست به سراغشان می آمد. به طرز غریبی، او متوجه شد که آن منظره، او را خیلی اذیت نمی کند، نه به اندازه اي که ممکن بود چند ماه قبل اذیت شود. این، مثل این نبود که او بخواهد براي تجدید مبارزه اش با هوراس پیش قدم شود، اما متوجه شد که می تواند با آن احتمال، با آرامشی قطعی روبرو شود. وقتی آن مشت سنگین و بی نظیر را ،که به روي بینی هوراس کوبیده بود، به یاد می آورد، رضایت عمیقی در خودش احساس می کرد. او همین طور متوجه شده بود، با اندکی حیرت ،خاطره ي آن ماجرا، با توجه به این حقیقت که در حضور جنی و – حیرت موضوع این جا بود- الیس رخ داده بود، خیلی لذت بخش تر بود؛ اگر چه آن ماجرا بی نتیجه مانده بود، اما هنوز چیزهاي زیادي وجود داشت که ویل را به فکر کردن و یادآوري آن فرو برد.
اما او متوجه شد، نه دقیقا حالا، درست وقتی که صداي عصبانی هلت او را به زمان حال برد.
هلت پرسید:
امکانش هست که ردگیري مون رو ادامه بدیم، یا تو کار مهمتري داري که انجام بدي؟ فورا، ویل به دور و اطراف نگاه کرد، در حالی که سعی می کرد تا آن چه را که هلت به آن اشاره کرده بود، ببیند. وقتی آنها بر روي برف ترد و سفید اسب می راندند، سم هاي اسب هایشان کمترین صداي ممکن را ایجاد می کرد. هلت به دست خوردگی هایی بر روي پوشش سفید برف اشاره کرده بود. آنها ردپاهایی بودند که حیوانات به جا می گذاشتند و این وظیفه ي ویل بود که آنها را تشخیص دهد. او چشمانی تیزبین داشت. حافظه اي خوب هم براي این کار داشت. در حالت طبیعی، او از این درس هاي ردگیري لذت می برد، اما حالا حواسش جمع نبود و ایده اي در مورد این که باید به کجا نگاه کند، نداشت. هلت گفت:
اونجا.
در حالی که به سمت چپ اشاره می کرد، تن صدایش هیچ شکی باقی نمی گذاشت که انتظار ندارد آن چیزها را تکرار کند. ویل بر روي رکابش ایستاد تا برف دست خورده را با دقت بیشتري ببیند. او بدون هیچ معطلی گفت:
خرگوش.
هلت برگشت تا نگاه یک وري طولانی به او بکند. او پرسید:
خرگوش؟
و ویل دوباره نگاه کرد، و فورا گفته اش را تصحیح کرد. او گفت:
خرگوشها.
در حالی که بر روي علامت جمع آخر کلمه تاکید می کرد.
هلت بر روي درستی آن پافشاري کرد. او غرغرکنان به ویل گفت:
فک کنم. بعد از همه ي اینها، اگه اونجا، اون رد پاها، مال اسکاندي ها بود، لازمه بدونی که باید مطمئن بشی که می دونی چند تا از اونها اونجا بودن.
ویل خونسرد گفت:
فک کنم.
هلت کنایه آمیز جواب داد:
فک می کنی! باور کن، ویل، تفاوت زیادي بین دونستن این که یه اسکاندي و دونستن این که شش هفت تا اسکاندیایی اونجا بودن وجود داره.
ویل عذرخواهانه سري به موافقت تکان داد. یکی از تغییراتی که اخیرا در روابطشان اتفاق افتاده بود، این حقیقت بود که تقریبا دیگر هلت او را با عنوان " پسر " مورد خطاب قرار نمی داد. این روزها، او همیشه ویل بود. ویل این را دوست داشت. یه جورایی این باعث می شد که ویل حس کند توسط رنجر عبوس پذیرفته شده است. با این حال، او آرزو داشت که وقتی هلت اسمش را می گفت یکی دوباري لبخند زد. یا حداقل یک بار.
صداي کوتاه هلت او را از افکار پوچش بیرون کشید.
خب... خرگوشها. همش همین؟
بر روي برف دست خورده، با این که سخت بود آن را ببینی، اما حالا که هلت آن را به او نشانه داده بود، دسته ي دیگري از ردپاها بود. ویل پیروزمندانه گفت:
یه راسو!
و هلت دوباره سري به موافقت تکان داد. او تایید کرد:
یه راسو. اما باید بدونی چیز دیگه اي هم اونجا بوده، ویل. ببین که ردپاي این خرگوش ها چقدر عمیق هستن. واضحه چیزي اونها رو ترسونده. وقتی تو یه علامتی مثل این رو می بینی ،یه سرنخه براي این که به دنبال چیز بزرگتري باشی.
ویل گفت:
می فهمم.
اما هلت سرش را به شدت تکان داد.
نه .اکثر اوقات نمی فهمی، براي این که حواست رو جمع نمی کنی. باید روش کار کنی.
ویل چیزي نگفت. به سادگی آن انتقاد را پذیرفت. او حالا یاد گرفته بود که هلت بدون دلیل انتقاد نمی کند. و وقتی دلیلی وجود داشت، هیچ بهانه اي نمی توانست او را نجات دهد.
آنها در سکوت به اسب سواري ادامه دادند. ویل چشمانش را مستقیم به زمین اطرافشان دوخته بود، و به دنبال رد پاهاي بیشتر، رد حیوانات بیشتري، می گشت. آنها یک کیلومتر و بیشتر به راهشان ادامه دادند تا این که تعدادي علامت راهنماي آشنا به ویل می گفت که آنها نزدیک کلبه یشان هستند، وقتی او چیزي دید. او فریاد زد:
ببین!
و به قسمتی از برف دست خورده، درست بیرون از مسیر، اشاره کرد.
اون چیه؟
هلت برگشت تا آن را ببیند. ردپاها، اگه واقعا ردپا بودند، شبیه هیچ کدام از ردپاهایی نبود که تا حالا ویل دیده بود. رنجر سریع اسبش را به سمت لبه ي مسیر راند و با دقت بیشتري نگاه کرد.
او متفکرانه گفت:
اهوووم. این یکی رو تا حالا بهت نشون نداده بودم. از اونها این روزها خیلی زیاد نمی بینی، پس خوب دقت کن، ویل.
او به آسانی از روي زین پیاده شد و به میان برف عمیق، که تا زانو می رسید، به سمت آن دست خوردگی ها در برف به راه افتاد. ویل او را دنبال کرد. پسر پرسید:
اون چیه؟
هلت به طور خلاصه اي گفت:
یه گراز وحشی. و یکی از اون بزرگاش.
ویل نگاهی عصبی به اطرافشان کرد. ممکن بود نداند ردپاي یک گراز وحشی بر روي برف چگونه ست، اما آنقدر در مورد این حیوانات می دانست ،که آگاه باشد آنها خیلی خیلی خیلی خطرناکند. هلت متوجه نگاهش شد و با دستش حرکتی براي آرام کردن او انجام داد.
او گفت:
آروم باش. اون هیچ جایی نزدیک ما نیست.
ویل پرسید:
این رو از روي ردپاها می گی؟
ویل افسون زده به برف خیره شد. آن شیارها و خطوط عمیق به طور واضحی توسط حیوان خیلی بزرگی ایجاد شده بودند. و طوري به نظر می رسیدند مثل این که آن حیوان، خیلی بزرگ و خیلی عصبانی بود.
هلت به آرامی گفت:
نه .می تونم این روي از روي اسبهامون بگم. اگه یه گراز با اون اندازه، هر جایی در این ناحیه بود، اون دو تا بو می کشیدند و بر روي پاهاشون بلند می شدند و خیلی بلند شیهه می کشیدند ،طوري که ما حتی نمی تونستیم خطوط فکري خودمون رو دنبال کنیم.
ویل گفت:
اه .
در حالی که کمی احساس حماقت می کرد. او دستش را، که بر روي کمانش بود، رها کرد. اگر چه، علی رغم خاطر جمعی رنجر، او نمی توانست از یک نگاه دیگر به دور و اطراف و پشت سرشان خودداري کند. و وقتی این کار را انجام داد، قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر زدن. توده اي از بوته ها در طرف دیگر مسیر، داشتند تکان می خوردند، خیلی خیلی آرام. به طور طبیعی، او ممکن بود آن حرکت را ناشی از رد شدن نسیم و باد، نادیده بگیرد، اما با آموزش هایش با هلت، سطح منطقش براي پی بردن به علت هر چیزي، و دید مشاهده گرش بالا رفته بود. در این لحظه، هیچ نسیمی وجود نداشت. نه حتی یک نسیم سیار سبک. اما هنوز، بوته ها تکان می خوردند.
دست ویل به آرامی به سمت تیردانش رفت. با تامل، براي این که از وحشی کردن حیوان در میان بوته اجتناب کند، او یک پیکان کشید و آن را در چله ي کمانش قرار داد.
هلت؟
او سعی کرد که صدایش را آرام کند، اما نمی توانست مانع لرزش خیلی کم آن شود. کنجکاو بود بداند آیا کمانش می تواند گرازي وحشی را متوقف کند. اما زیاد امیدوار نبود.
هلت به دور و اطراف نگاه کرد، نگاهش از روي پیکانی که در چله ي کمان ویل بود، عبور کرد و توجهش به سمتی که ویل داشت نگاه می کرد، جلب شد.
او به طور جدي گفت:
امیدوارم که به تیراندازي به اون کشاورز فقیر بیچاره که خودش رو پشت اون بوته ها پنهون کرده، فکر نکنی.
و در همین حال صدایش را بالا برد، به طوري که صدایش به وضوح به پشت آن توده ي انبوه از بوته ها در طرف دیگر مسیر رفت.
فورا حرکتی تند در بوته ایجاد شد و ویل صدایی عصبی را شنید که فریاد می کرد:
شلیک نکن، آقاي مهربان! لطفا! شلیک نکن! این فقط منم!
وقتی که پیرمردي ترسان و ژولیده بیرون آمد، بوته ها از هم جدا شدند و او با عجله جلو آمد .
اگر چه، عجله اش باعث بدبختی اش شد، چون پایش در میان گره ایی در زیر بوته ها گیر کرد و او به داخل برف پهن شد. با حالتی دست و پا چلفتی، تقلا کنان بر روي پاهایش بلند شد، در حالی که دستانش را باز کرده بود، کف دستانش را جلویش قرار داده بود تا نشان دهد که هیچ اسلحه اي حمل نمی کند. وقتی می آمد، به بلغور کلماتی نامفهوم ادامه داد:
فقط منم، قربان! هیچ نیازي به تیراندازي نیست، قربان! فقط منم، قسم می خورم، و هیچ خطري براي امثال شما ندارم!
شتابان به مرکز مسیر آمد، چشمانش بر روي کمان در دستان ویل و نوك تیز ،برنده و درخشان پیکانش ثابت مانده بود. به آرامی، ویل کشش روي زه کمان را رها کرد و کمان را پایین آورد، در حالی که نگاهی دقیق تر به آن آدم مزاحم می انداخت. او به حد غایی لاغر و نزار بود. در یک روپوش کثیف و پاره ي روستایی ملبس بود، و دست و پاهایی دراز و بدترکیب و آرنج ها و زانوهایی گره دار داشت. ریشش خاکستري و شانه نشده بود و بالاي سرش داشت کچل می شد.
مرد چند متر مانده به آنها توقف کرد و به طور عصبی به آن دو شنل پوش لبخند زد. او براي آخرین بار تکرار کرد:
فقط منم.
/
ویل نمی توانست جلوي لبخند زدنش را بگیرد. او نمی توانست چیزي کمتر از یک گراز وحشی حمله ور و تندخو را تصور کند. او با صدایی آرام از هلت پرسید:
از کجا می دونستی اون اونجاست؟ رنجر شانه اي بالا انداخت.
اون رو چند دقیقه قبلش دیدم. تو در نهایت یاد می گیري که چطور حس کنی که کی کسی داره نگاهت می کنه. بعدش می دونی که باید دنبالشون بگردي.
ویل با حالتی تحسین آمیز سر تکان داد. قدرت هاي هلت در مشاهده، غیر طبیعی بود. هیچ جاي حیرت نبود که چرا آدم هاي قصر، با او با چنین احترامی رفتار می کردند. هلت عبوسانه گفت:
خب حالا، چرا دزدکی اونجا حرکت می کردي؟ کی بهت گفته جاسوسی ما رو بکنی؟ پیرمرد دستانش را به طور عصبی به هم مالید، چشمانش پلک زنان از صورت عبوس و درهم هلت به نوك پیکان، که حالا پایین بود، اما هنوز در چله ي کمان ویل قرار داشت می چرخید. - جاسوسی نمی کردم، قربان! نه، نه، جاسوسی نمی کردم. شنیدم شما دارین میاین و فکر کردم اون گراز هیولا دوباره برگشته!
ابروهاي هلت در هم گره خورد. او پرسید:
تو فکر کردي من یه گراز وحشی ام؟
دوباره، کشاورز سرش را به علامت نه تکان داد. او قار قار کنان گفت:
نه، نه، نه، نه. اقلا نه وقتی که دیدمت! اما اون وقتم مطمئن نبودم که ممکنه کی باشی. مثلا می تونستی راهزن باشی.
هلت پرسید:
این جا چی کار می کنی؟ تو مال این جاها نیستی، مگه نه؟
کشاورز، در حالی که می خواست آنها را خشنود کند، دو مرتبه سرش را تکان داد. او گفت:
از بالاي کریک ویلوتريمیام، من اونجایی ام! داشتم اون گراز رو ردگیري می کردم و امیدوار بودم کسی رو پیدا کنم که بتونه اون رو به گوشت نمک زده تبدیل کنه.
ناگهان، هلت کاملا به موضوع علاقه مند شد. او ،وقتی که شروع به صحبت کرد، لحن سخت گیرانه ي تصنعی به صدایش داد. او پرسید:
پس تو اون گراز رو دیدي؟
و کشاورز دوباره دستانش را به هم مالید و با ترس به اطراف نگاه کرد، مثل این که نگران بود که آن گراز هر لحظه از میان درختان ظاهر شود.
دیدمش. صداش رو شنیدم. نمی خوام بیشتر از این ببینمش. اون یکی از اون هیولاهاي شریره، قربان، حرفم رو قبول کن.
هلت دوباره نگاه کوتاهی به رد پاها کرد. او متفکرانه گفت:
به هر حال کاملا معلومه که خیلی بزرگه.
کشاورز ادامه داد:
و یه شیطان، قربان! این یکی یه روح پلید واقعی شریر تو وجودشه. چون، به زودي یه مرد یا یه اسب رو به عنوان صبحونه اش تکه پاره می کنه، اون این کار رو می کنه!
هلت پرسید:
پس چه نقشه اي تو ذهنت براش داشتی؟ بعد اضافه کرد:
بعد از همه ي اینها، اسمت چیه؟
کشاورز به سرعت سرش را بالا برد و انگشتانش را در کنار پیشانی اش قرار داد، در حالت اداي احترام نظامی.
پیتر، قربان، پیتر نمکی، اونا این طوري صدام می کنن، به خاطر این که یه کمی نمک روي گوشتم رو دوست دارم، من این طوري دوست دارم.
هلت سري به موافقت تکان داد. او با بردباري گفت:
مطمئنم همینطوره. اما امیدواري که با اون گراز چی کار کنی؟ پیتر نمکی سرش را خاراند. کمی شکست خورده به نظر می رسید.
دقیقا نمی دونم. امید داشتم یه سرباز یا یه جنگجو یا یه شوالیه پیدا کنم که بتونه بکشتش.
بعد ازکمی فکر، او اضافه کرد:
یا شاید یه رنجر.