ویرانه‌های گورلان

فصل سه

به نظر می رسید مارتین تن صدایش و اهمیت این جلسه را در رابطه مستقیم می داند. یک بار دیگر بارون چشم هایش را تاب داد. او به آرامی گفت:

خب دارم می بینم.

بعد با لحنی رسمی اضافه کرد:

صبح بخیر بانو پولین، صبح بخیر آقایان.

آنها جواب دادند و بارون بار دیگر به سمت مارتین برگشت.

شاید بهتر باشه شروع کنیم؟

مارتین چندین بار سرش را به موافقت تکان داد و دسته اي از برگه هاي کاغذ را که در یک دستش نگه داشته بود کنکاش کرد و به مقابل صف دواطلب ها رژه رفت.

درسته، بارون منتظره! بارون منتظره! اولین نفر کیه؟

ویل چشمانش را به زیر انداخت، و با بی قراري این پا آن پا شد، ناگهان حسی غریب به او هشدار داد که کسی در حال تماشاي اوست. سرش را بالا آورد و حقیقتا با حیرت متوجه نگاه ژرف و تیره ي هلت رنجر شد. ویل ندیده بود که او وارد اتاق شود. او متوجه شد که آن فرد اسرار آمیز احتمالا از کنار در به داخل آمده بود، وقتی که توجه همه ي آنها بر روي ورود روساي بخش ها بود .حالا هلت پشت صندلی بارون ایستاده بود، البته کمی به پهلو، لباس هاي قهوه اي و خاکستري معمولش را پوشیده بود و خودش را در شنل رنجري سبز خاکستري بلندش پیچیده بود .هلت شخصی مرعوب کننده بود .معمول بود که یک دفعه بر بالاي سرتان ظاهر شود بدون آن که انتظارش را داشته باشید. و شما هرگز صداي آمدنش را نمی شنیدید. اهالی خرافی دهکده ها اعتقاد داشتند که رنجرها نوعی از جادو را تمرین می کنند که آنها را براي افراد عادي نامرئی می کند. ویل مطمئن نبود آیا آن حرف را باور دارد - اما او همین طور مطمئن نبود که آن را باور ندارد. کنجکاو بود که چرا هلت امروز آنجاست. تا جایی که ویل می دانست او به عنوان یکی از روساي بخش ها شناخته نمی شد، او هرگز در پی بودن در جلسه ي روز انتخاب، مانند این نبوده است.

ناگهان نگاه هلت از روي او کنار رفت و این مثل آن بود که نوري که بر او انداخته باشند خاموش شده باشد. ویل فهمید که مارتین دوباره در حال سخنرانی ست. او متوجه شد که منشی از تکرار جملات لذت می برد، مثل این که انعکاس صداي خودش را دنبال می کرد.

خب حالا؛ اول کیه؟ اولین نفر کیه؟ بارون با صدایی رسا آه کشید.

چرا از اولین نفر توي صف شروع نکنیم؟

او با لحنی منطقی پیشنهاد داد و مارتین چندین بار با تکان دادن سرش موافقت کرد.

البته، سرورم. البته. اولین نفر توي صف، بیا جلو و جلوي بارون بایست.

بعد از لحظه اي مکث، هوراس از صف بیرون رفت و در حضور همه ایستاد. بارون چندین ثانیه او را بررسی کرد. او گفت:

اسمت؟ و هوراس جواب داد

هوراس آلتمن، قربان ،... سرورم.

در حالی که بر روي روش درست خطاب کردن بارون لکنت پیدا کرد.

بارون پرسید:

و تو اولویتی در ذهنت داري، هوراس؟

بارون این پرسش را با لحنی ادا کرد که گویی می دانست چه جوابی قرار است بشنود قبل از آن که آن را بشنود.

هوراس با صدایی محکم گفت:

مدرسه نظامی، قربان!

بارون سري به موافقت تکان داد. او بیشتر از آن را پیش بینی کرده بود .نگاهی بر ردنی کرد، که داشت پسر را با حالتی متفکرانه بررسی و قابلیت هایش را ارزیابی می کرد.

بارون گفت:

رئیس مدرسه نظامی؟

در حالت معمول، او ردنی را با اسم کوچکش می خواند، نه با رتبه اش. اما این جلسه، جلسه اي رسمی بود. با همین حالت، ردنی معمولا بارون را با کلمه قربان جواب می داد، اما در روزي مانند امروز "سرورم" حالتی شایسته تر داشت.

شوالیه عظیم الجثه قدمی پیش گذاشت. وقتی که به هوراس نزدیکتر شد، زره و مهمیزش به آرامی تلق تلق کردند. او نگاهی به سرتاپاي هوراس انداخت، بعد به پشت سرش رفت. سر هوراس شروع کرد به دنبال او چرخیدن. سر ردنی گفت:

نه هنوز.

و پسر حرکتش را متوقف کرد و سرش را به جاي قبل برگرداند.

به اندازه کافی قوي به نظر میاد، سرورم، و من همیشه می تونم از کارآموزاي جدید استفاده کنم.

او دستی بر روي چانه اش کشید.

سواریت چه طوره، هوراس آلتمن؟

نگاهی از شک وقتی که او متوجه شد که این ممکن است مانعی بر انتخاب شدنش باشد، بر صورت هوراس گذشت.

خب .... نه ،قربان. من ....

او می خواست اضافه کند که تحت الحمایه هاي قصر شانس کمی براي آموزش اسب سواري دارند، اما سر ردنی حرفش را قطع کرد.

اشکالی نداره. می تونه آموزش ببینه.

شوالیه درشت هیکل به بارون نگاهی کرد و سري به موافقت تکان داد .

خیلی خوب، سرورم. من اون رو به عنوان کارآموز مدرسه نظامی می گیرم، مشروط به یک دوره ي سه ماهه ي آزمایشی.

بارون یادداشتی بر روي برگه اي در مقابلش نوشت و لبخندي کوتاه از شوق بر جوان خلاص شده در مقابلش کرد.

تبریک می گم، هوراس. فردا صبح به مدرسه نظامی خودت رو معرفی کن. سر ساعت هشت.

هوراس در حالی که نیشش تا بنا گوش باز بود، جواب داد:

بله، قربان!

او به سمت سر ردنی چرخید و به آرامی تعظیم کرد.

متشکرم، قربان!

شوالیه با حالتی مبهم گفت:

هنوز براي تشکر از من زوده. تو نمی دونی داري وارد کجا می شی.

/

وقتی هوراس، که نیشش تا بناگوش باز بود به داخل صف برگشت، مارتین داشت فریاد می زد:

نفر بعدي کیه؟

الیس موقرانه گامی به جلو برداشت، و مارتین را نادیده گرفت که می خواست او را به عنوان دواطلب بعدي معرفی کند. الیس با صداي موزون و آرام خود گفت:

الیس منورینگ، سرورم.

بعد قبل از این که از او پرسیده شود ادامه داد:

خواستار جایی در بخش خدمات دیپلماتیک هستم، لطفا، سرورم.

ارالد به دختر موقر لبخندي زد. الیس اعتماد به نفس و وقار بالایی در رفتارش داشت که او را به مورد بسیار مناسبی براي این بخش تبدیل می کرد. ارالد نگاهی به بانو پولین کرد .

ارالد گفت:

بانوي من؟

بانو پولین چندین بار سرش را براي موافقت تکان داد.

من قبلا با الیس صحبت کردم، سرورم. مطمئنم که او داوطلبی بسیار عالی خواهد بود. موافقم و پذیرفتم.

الیس تعظیم کوچکی با سرش به سمت زنی، که حالا مربی اش بود، کرد. ویل با خودش فکر کرد ،چقدر آنها شبیه اند- هر دو بلند و حرکاتشان ظریف، هر دو برازنده و در رفتارشان موقر. او موجی از خرسندي براي بزرگترین هم دوره اش در دل احساس کرد، و می دانست الیس چقدر خواهان این انتخاب بود. الیس به داخل صف برگشت و مارتین که این بار آماده بود تا پیش دستی کند به جورج اشاره کرد.

درسته! تو بعدي هستی! بعدي هستی! خودت رو به بارون معرفی کن.

جورج گامی به جلو برداشت. دهانش چندین بار باز و بسته شد، اما چیزي بیرون نیامد. بقیه تحت الحمایه ها با شگفتی به او زل زده بودند. جورج، که به عنوان یک وکیل مدافع همه کاره بسیار مورد احترام آنها بود، با ترس از صحنه مغلوب شده بود. جورج سرانجام با صدایی بسیار آهسته چیزي زمزمه کرد که هیچ کس در اتاق نتوانست آن را بشنود. بارون ارالد به سمت جلو خم شد و دستش را به دور گوشش حلقه کرد. او گفت:

متاسفم، کاملا متوجه حرفت نشدم.

جورج به بالا، به بارون نگاه کرد و با تلاشی عظیم با صدایی که حداقل قابل شنیدن بود گفت:

جورج کارتر قربان، مدرسه کاتبان، قربان.

مارتین، که در مورد مناسبات و تشریفات سخت گیر بود، نفسی کشید تا جورج را به خاطر ناقص ادا کردن معرفی اش سرزنش کند. قبل از این که او بتواند کاري انجام دهد، و براي فرو نشاندن آشکار همه، بارون ارالد گامی به پیش نهاد.

خیلی خب، مارتین. آروم باش.

مارتین کمی آزرده به نظر می رسید، اما عقب نشینی کرد. بارون نگاهی به نایجل، رئیس بخش کاتبان و اداره حقوقی اش، انداخت، و یکی از ابروهایش را به حالت سوالی بالا برد .

نایجل گفت:

پذیرفتم، سرورم.

و اضافه کرد:

من قبلا بعضی از کاراي جورج رو دیدم و او واقعا در خوشنویسی موهبتی داره.

بارون مردد بود.

با این که او سخنران خیلی قوي نیست، مگه نه ،رئیس کاتبان؟ این مشکلی ایجاد نمی کنه وقتی که مجبور باشه در آینده رایزنی حقوقی انجام بده؟ نایجل موضوع مخالفت را با شانه بالا انداختن رد کرد.

قول می دم، سرورم، با کمی آموزش این چیزها در ارائه سخنرانی مشکلی ایجاد نکنه. مطلقا، هیچ مشکلی، اصلا، سرورم.

رئیس بخش کاتبان دستانش را در میان آستین هاي لباس راهب گونه اش درهم فرو برد، مثل این که او این لباس را می پوشید تا خودش را براي سخنرانی اش گرم کند.

یه پسري رو به خاطر میارم که هفت سال قبل به ما پیوست، یه جورایی شبیه این پسر که اینجاست، حقیقتا. او هم یه جورایی روي پاهاش بند نبود- اما ما خیلی زود بهش یاد دادیم چطوري به این ضعف فائق بیاد. بعضی از بی میل ترین سخنران هامون رفتن تا سخنوري فصیح رو گسترش بدن، سرورم، سخنوري فصیح.

بارون نفسی کشید تا اظهار نظري بکند، اما نایجل سخنرانی اش را ادامه داد.

حتی ممکنه شما رو متعجب کنه که وقتی یه پسر بچه بودم خودم هم از لکنت زبان عصبی وحشتناکی رنج می بردم. واقعا وحشتناك، سرورم. به سختی می تونستم دو کلمه رو کنار هم بزارم.

بارون سعی کرد به خشکی وارد حرفش شود.

به سختی یه مشکل به نظر میاد، فهمیدم.

نایجل لبخند زد، در حالی که نکته را دریافت کرده بود. او به بارون تعظیم کرد.

عالیه، سرورم. به زودي به جورج جوان کمک می کنیم تا بر خجالتش غلبه کنه. که حقیقتا هیچ چیزي نیست به جز یک آموزش ابتدایی در مدرسه کاتبان.

بارون با وجود شکش لبخندي زد. مدرسه کاتبان مکانی آموزشی بود که صداها آرام بود، اگر چه ممکن بود بلند شود. و مکانی بود که منازعات منطقی و مستدل با قدرت حکومت می کرد. شخصا در بازدیدهایش از آن مکان خودش را در حالی یافته بود که ذهنش بی حد و حصر کرخت شده است. او نمی توانست آنجا را تصور کند، مگر مانند مکانی با اتمسفري مه آلود و ناصاف.

او پاسخ داد:

قولتون رو می پذیرم.

و بعد رو به جورج گفت:

خیلی خوب، جورج درخواستت پذیرفته شد. فردا خودت رو به مدرسه کاتبان معرفی کن.

جورج با ضعف این پا آن پا شد. او گفت:

م ... م ... م ...

و بارون، در حالی که اخم کرده بود، دوباره به جلو خم شد، و سعی می کرد از کلماتی که با صدایی آهسته ادا می شد سر در آورد. او پرسید:

چی گفتی؟

جورج در نهایت سرش را بالا آورد و سعی کرد که در گوشش پچ پچ کند:

ممنونم، سرورم.

او با سرعت به عقب، به درون گمنامی نسبی صف برگشت. بارون در حالی که سردرگم بود، گفت:

اه، مهم نیست. حالا، نفر بعدي ....

جنی همکنون جلو رفته بود. بلوند و زیبا، همین طور که همیشه بود، اگر چه باید تایید کرد که کمی چاق بود. اما ظاهرش مناسبش بود و به او می آمد، در همه ي مراسم هاي تفریحی قصر ،او بیشترین درخواست براي رقص از طرف پسرها را دریافت می کرد، هم از هم سالانش در میان تحت الحمایه ها و هم از پسران کارکنان قصر. او در حالی که به سمت راست میز بارون رفت، گفت:

رئیس چاب، قربان!

بارون به صورت گردش نگاه کرد، و اشتیاق درخشان را آنجا در درون آن چشمان آبی دید و نتوانست از لبخند زدن خودداري کند.

پس اون کیه؟

بارون به آرامی پرسید و جنی مکثی کرد، در حالی که فهمید با هواخواهی اش قسمتی از مناسبات روز انتخاب را نادیده گرفته است.

او به سرعت گفته اش را اصلاح کرد:

اه، معذرت می خوام، قربان... سر... بارون... اعلی حضرت.

زبانش به سرعت می چرخید تا بتواند طرز صحیح خطاب کردن را انجام دهد.

مارتین به او یادآوري کرد:

سرورم!

بارون به مارتین نگاهی کرد و ابروانش را بالا برد. او گفت:

بله، مارتین؟ چی شده؟

مارتین شرمسار به نظر می رسید. او می دانست که اربابش عمدا پریدن در میان حرفش را نادیده گرفته است. او نفس عمیقی کشید و با لحنی عذرخواهانه گفت:

من ... من می خواستم به استحضارتون برسونم که اسم داوطلب جنیفر دالبی هست، قربان.

بارون سري به موافقت تکان داد و مارتین، خدمتکاري جانفدا براي آن مرد ریشو، نگاهی از تصدیق در میان چشمان لردش دید.

متشکرم، مارتین. حالا جنیفر دالبی...

دخترك سرکش گفت:

جنی، قربان.

و بارون با حالتی تسلیم شانه بالا انداخت.

خب، جنی، فکر کنم تو درخواست کارآموزي رئیس چاب رو داري؟ جنی یک نفس گفت:

اه، بله، لطفا، قربان!

و چشمانش را مشتاقانه به روي سرآشپز مو قرمز درشت هیکل چرخاند. چاب اندیشمندانه اخمی کرد و او را مورد ارزیابی قرار داد. او زیر لب، در حالی که در مقابل جنی جلو و عقب می رفت،گفت:

اوم م م م م م م .... ممکنه، ممکنه.

جنی دلبرانه لبخندي تحویل او داد، اما چاب از آن تزویرهاي زنانه به دور بود. جنی با اشتیاق به او گفت:

من خیلی سخت کار می کنم، قربان.

سرآشپز با کمی غرور جواب داد:

می دونم که سخت کار خواهی کرد. ازش مطمئن می شم، دختر. بذار بهت بگم، هیچ تنبلی و وقت تلف کردنی تو کار آشپزخانه ي من نیست.

جنی در حالی که می ترسید ممکن است فرصت از دستش در برود آخرین کارتش را بازي کرد.

او گفت:

من بهترین اندام رو براي اون کار دارم.

چاب مجبور بود که موافقت کند که او خیلی اندام خوبی دارد. ارالد، البته نه براي اولین بار در آن صبح، لبخندي را پنهان کرد. او وارد صحبت هایشان شد و گفت:

اون به نکته ي خیلی خوبی اشاره کرد، چاب.

و سرآشپز با موافقت به سمت بارون چرخید.

اندام خیلی مهمه، قربان. همه ي سرآشپزهاي بزرگ سعی می کنن که ...خوش اندام باشن.

او به سمت دختر برگشت، و همچنان متفرکانه. چاب با خودش فکر کرد که چقدر خوبه که دیگران می توانند در چشم به هم زدنی کارآموزانشان را انتخاب کنند. اما آشپزي کاري خاص بود. او رو به دخترك مشتاق گفت:

بهم بگو، تو با یه پاي ترکی چی کار می کنی؟

جنی به طور خیره کننده اي به او لبخند زد. او فورا جواب داد:

می خورمش.

چاب ضربه اي سریع با ملاقه اي که همراهش داشت به سر او زد. او پرسید:

منظورم اینه که چه جوري درستش می کنی؟

جنی مکثی کرده و افکارش را جمع و جور کرد، بعد با سخنرانی طول و درازي در مورد این که او چطور یک شاهکاري مانند آن را خواهد ساخت، پرداخت. چهار تحت الحمایه دیگر، بارون و روساي بخش هایش و مارتین با حیرت گوش می دادند، با این که حقیقتا از چیزهایی که او داشت می گفت سر در نمی آوردند. اگر چه، چاب وقتی او صحبت می کرد چندین بار سرش را به موافقت تکان داد و وقتی او جزئیات پیچیدن کلوچه را توضیح می داد، حرفش را قطع کرد. او با کنجکاوي گفت:

تو گفتی نه بار؟

و جنی با تکان دادن سر موافقت کرد، در حالی که خیلی به اطلاعاتش مطمئن بود. او گفت:

مادرم همیشه می گفت: "هشت بار براي این که برفکی بشه و یه بار هم براي عشق." چاب با حالتی متفکرانه سري به موافقت تکان داد. او گفت:

جالبه، جالبه.

بعد او به بارون نگاه کرد و سري به موافقت تکان داد .

اون رو قبول می کنم، سرورم.

بارون به نرمی گفت:

چه قدر حیرت انگیز!

و بعد اضافه کرد:

خیلی خب، فردا صبح خودت رو به آشپزخانه معرفی کن، جنیفر.

دخترك دوباره حرف او را تصحیح کرد:

جنی، قربان.

و لبخندش اتاق را روشنتر می کرد.

بارون ارالد لبخند زد. او نگاه کوتاهی به گروه کوچک در مقابلش کرد.

و این کار برامون فقط یه کاندیداي دیگه باقی می ذاره.

او نگاهی به لیستش انداخت، بعد نگاهی به بالا کرد تا نگاه مضطرب ویل را ببیند و با دلگرمی به او اشاره کرد.

ویل گامی به جلو برداشت، در حالی که عصبی بودن ناگهان گلویش را چنان خشک کرد که صدایش به سختی یک پچ پچ به گوش می رسید.

ویل، قربان. اسمم ویله.

/

مارتین در حالی که در میان برگه هایی که جزئیات مربوط به داوطلب ها روي آنها نوشته شده بود کندوکاو می کرد، با خشم پرسید:

ویل؟ ویل چی؟

او تنها پنج سال بود که منشی بارون شده بود و براي همین در مورد گذشته ي ویل چیزي نمی دانست. او حالا فهمید که هیچ اسم فامیلی در اوراق مربوط به این پسر نیست و فکر می کرد که این اشتباه در گذشته از زیر دستش رد شده و داشت از دست خودش عصبانی می شد. او سخت گیرانه پرسید:

اسم فامیلیت چیه، پسر؟

ویل در حالی که از این لحظه متنفر بود، مرددانه به او نگاه کرد. ویل شروع کرد به صحبت:

من ... ندار ....

اما بارون با مهربانی پادرمیانی کرد. او به آرامی گفت:

ویل یه مورد خاصه، مارتین.

نگاهش به منشی اش می گفت از خیر این موضوع بگذرد. او به سمت ویل برگشت درحالی که مشوقانه لبخند می زد. او پرسید:

براي کدوم مدرسه می خواي درخواست بدي، ویل؟

ویل در حالی که سعی می کرد نسبت به انتخابش مطمئن به نظر آید، جواب داد:

مدرسه نظامی، لطفا، سرورم.

بارون اجازه داد چینی در میان پیشانی اش بنشیند و ویل احساس کرد که آرزوهایش دارند محو می شوند. بارون به آرامی پرسید:

مدرسه نظامی ویل؟ فکر نمی کنی تو ... یک کمی براي اون کار ریز نقشی؟

ویل لبش را گاز گرفت. او همه آن را می دانست، اما خودش را متقاعد کرده بود که اگر مدرسه نظامی را این قدر می خواهد، اگر به قدر کافی به خودش مطمئن باشد، پذیرفته خواهد شد، علی رغم تمام کمبودهاي آشکارش. او با ناامیدي گفت:

هنوز جهش رشدم اتفاق نیفتاده، قربان. همه درباره اش حرف می زنن.

بارون در حالی که پسر مقابلش را متفکرانه بررسی می کرد، با شصت و سبابه اش ریش روي چانه اش را خاراند. او گفت:

ردنی؟

شوالیه ي بلند قامت جلو آمد و یکی دو دقیقه ویل را بررسی کرد، بعد سرش را به آرامی تکان داد. او گفت:

متاسفم، اون خیلی کوچیکه، سرورم.

ویل حس کرد که دستی سرد قلبش را فشرد. او گفت:

من قوي تر از اونیم که به نظر میاد.

اما رئیس مدرسه نظامی با آن ادعا تکانی نخورد. او نگاهی به بارون انداخت، آشکار بود که از این موقعیت لذت نمی برد و سرش را به علامت عدم پذیرش تکان داد.