ویرانه‌های گورلان

فصل پنج

ویل با تکان سرش این افکار وهم انگیز را از خودش دور کرد و به سرعت به سمت میز رفت ،چکمه هاي نرمش هیچ صدایی بر روي کف برهنه ي اتاق ایجاد نمی کرد. برگه، که با انعکاس نور ماه سفید به نظر می رسید، در دسترسش بود. او به خودش گفت: فقط بهش نگاه کن ،بخونش و برو. این همه ي چیزي بود که باید انجام می داد. او دستش را براي گرفتن آن دراز کرد.

انگشتانش آن را لمس کرد. و دستی از ناکجا بیرون آمد و مچش را گرفت!

ویل از ترس فریاد کشید. قلبش به دهانش آمده بود و او خودش را در حالی یافت که به درون چشمان سرد هلت رنجر خیره شده بود.

از کجا آمده بود؟ ویل مطمئن بود که هیچ کس دیگري در اتاق نبود. و هیچ صدایی منوط به باز شدن در اتاق وجود نداشت. ناگهان به یاد آورد که چطور رنجر خودش را در آن شنل سبزخاکستري مات عجیبش می پیچید و در پشت زمینه ي محیط محو می شد، با سایه ها در هم می آمیخت تا وقتی که نامرئی می گشت.

هیچ اهمیتی نداشت که هلت چگونه این کار را انجام داده بود. مشکل اصلی این بود که او ویل را دستگیر کرده بود، اینجا، در اتاق بارون. و این معنایش پایان همه ي امیدها و آرزوهاي ویل بود.

رنجر با صداي آرامی گفت:

فکر کردم احتمال داره تو یه کار این شکلی انجام بدي.

ویل، که قلبش از شوك چند لحظه ي پیش همچنان می کوبید، چیزي نگفت. او سرش را از شرم و ناامیدي به زیر انداخت.

هلت از او پرسید:

هیچ چیزي براي گفتن نداري؟

و ویل سرش را به علامت نه تکان داد، در حالی که تمایل نداشت تا سرش را بلند کند و آن نگاه خیره و نافذ و تیره را ملاقات کند. کلمات بعدي هلت بدترین ترس هاي ویل را تایید کرد. او گفت:

خب، بذار ببینیم که بارون در این باره چه فکري می کنه.

لطفا، هلت! نه....

بعد ویل جلوي خودش را گرفت. هیچ بهانه اي براي آنچه انجام داده بود وجود نداشت و او فکر کرد حداقل می تواند مثل یک مرد با تنبیه اش روبرو شود، مثل یک جنگجو. مثل پدرش.

رنجر براي مدتی او را ارزیابی کرد. ویل فکر کرد که باریکه اي سوسوزن از .... تصدیق را در چشمان او دیده است. بعد آن چشمها دوباره تیره شدند. هلت کوتاه پرسید:

چیه؟

ویل سرش را تکان داد.

هیچی.

دست رنجر مثل دستبندي آهنی به دور مچ ویل بود وقتی که او ویل را به بیرون از اتاق و به درون پله هاي منحنی شکل عریض، که به بخش خصوصی بارون ختم می شد، برد. نگهبان هاي بالاي پله ها با تعجب به نگاه رنجر عبوس و پسر کنارش خیره شدند.

با سیگنال کوتاهی از هلت، آنها کناري ایستادند و درهایی را که به آپارتمان هاي بارون باز می شد را باز کردند.

اتاق به روشنی می درخشید و براي لحظه اي ویل با حالتی گیج به اطراف نگاه کرد. مطمئن بود وقتی که از بالاي درخت نگهبانی می داد ،دیده است که تمام نور این طبقه خاموش شده است.

ناگهان پارچه هاي تیره رنگی را بر روي پنجره دید و متوجه قضیه شد. برخلاف مبلمان کمی که در بخش هاي اداري بارون، در آن پایین، وجود داشت، این اتاق یک اتاق راحت با نیمکت هاي بزرگ، چهارپایه ها ،فرشها، پرده هاي منقوش و صندلی هاي دسته دار بود. در یکی از آنها بارون ارالد در حال خواندن دسته اي گزارش بود .

وقتی که هلت با اسیرش وارد شد، او از روي صفحه اي که در حال خواندنش بود، سربلند کرد.

بارون گفت:

- خب، پس حق با تو بود .

و هلت سري به موافقت تکان داد .

همون طور که گفتم، سرورم. مثل یه سایه از داخل حیاط رد شد. مثل این که هیچ نگهبانی اونجا نباشه، از نگهبان هم رد شد و مثل یه عنکبوت از دیوار برج بالا اومد.

بارون گزارش را در یک طرف میز به کناري گذاشت و به جلو خم شد. او با دیرباوري پرسید:

تو گفتی از برج بالا اومد؟ هلت با لبخندي روح وار گفت:

بدون هیچ طنابی، بدون هیچ نردبانی، سرورم. به همون راحتی که شما صبحا سوار اسبتون می شین، از برج بالا اومد. درحقیقت، راحتتر.

بارون اخم کرد. او کمی اضافه وزن داشت و گاهی، بعد از یک شب که درست نخوابیده بود، نیاز داشت تا کسی کمکش کند که بر روي اسبش سوار شود. او مشخصا از یادآوري این حقیقت توسط هلت خوشحال نبود. در حالی که عبوسانه به ویل نگاه می کرد، گفت:

خیلی خب، این موضوع خیلی جدیه.

ویل هیچ نگفت. مطمئن نبود که آیا باید موافقت کند یا مخالفت. هر کدام از آنها خطرات خودش را داشت. اما او آرزو می کرد که اي کاش هلت بارون را در این وضعیت با یادآوري وزنش عصبانی نکرده بود .مطمئنا این کار، هیچ چیزي را براي ویل بهتر نمی کرد.

بارون ادامه داد:

خب، ما باید با تو چی کار کنیم، ویل جوان؟

از روي صندلی اش بلند شد و شروع کرد به قدم زدن. ویل در حالی که سعی می کرد حالتش را حدس بزند، به او نگاه کرد. صورت قوي و ریشویش به او هیچ نمی گفت. بارون از راه رفتن دست برداشت و متفکرانه دستی به ریشش کشید. او در حالی که از پسرك بیچاره رو برمی گرداند گفت:

بهم بگو، ویل جوان. توي اتاق من چی کار داشتی؟ تو با پسرکی که نصفه شب وارد اتاقت میشه و قصد داره سند بسیار مهمی رو بدزده چی کار می کنی؟ - من در حال دزدي نبودم، سرورم.

این تکذیب به سرعت از دهانش خارج شد، قبل از این که بتواند از خروج آن ممانعت کند. بارون به سمت او برگشت، یکی از ابروهایش را به علامت ناباوري آشکار بالا برده بود .ویل با صدایی ضعیف ادامه داد:

من ... فقط ... می خواستم ببینمش. همش همین.

بارون همچنان با همان ابروي بالا آمده گفت:

شاید، اما تو هنوز به سوال من جواب ندادي. توي اتاق من چی کار می کردي؟

ویل دوباره سرش را پایین انداخت. او می توانست التماس کند. می توانست عذرخواهی کند. او می توانست براي بخشش تقاضا کند. می توانست سعی کند تا توضیح دهد. اما بعد راست ایستاد و تصمیمش را گرفت. او نتیجه و پیآمد دستگیر شدنش را می دانست. و انتخاب کرده بود تا ریسکش را بپذیرد. او حالا حق نداشت تا براي بخشش التماس کند. او مرددانه در حالی که می دانست این لحظه اي بسیار سرنوشت ساز در زندگی اش است، گفت:

سرورم ...

بارون به سمت او نگاه کرد، هنوز نیمی از صورتش به سمت پنجره بود. او گفت:

بله؟

و ویل به نحوي راهی براي این که تصمیمش را عملی کند یافت.

سرورم، نمی دونم در اتاق شما چی کار می کردم. می دونم هیچ بهانه اي براي رفتارم ندارم و هر تنبیهی رو که شما تصمیم بگیرین می پذیرم.

وقتی که صحبت می کرد، سرش را بالا آورد تا در چشمان بارون نگاه کند. و با انجام آن ،متوجه نگاه کوتاهی شد که بین بارون و هلت رد و بدل شد. او چیزي در آن نگاه کوتاه دید. به طرز غریبی، تقریبا نگاهی از روي تصدیق بود، یا نوعی توافق. بعد آن حالت از بین رفته بود. بارون با دقت و با صداي بی طرفانه اي پرسید:

هیچ پیشنهادي داري، هلت؟

ویل حالا داشت به رنجر نگاه می کرد. صورتش درهم بود، مثل همیشه. ریش جوگندمی و موي کوتاهش، او را حتی بیشتر از قبل ناخرسند و بدشگون نشان می داد. در حالی که تک برگه اي را از میان آستینش بیرون می کشید، گفت:

شاید بهتر باشه اون کاغذي رو که این قدر مشتاق بود ببینه ،نشونش بدیم، سرورم.

بارون اجازه داد لبخندي در میان صورتش بنشیند. او گفت:

ایده ي بدي نیست. فکر کنم این طوري تنبیهش هم مشخص میشه، مگه نه؟

ویل از این مرد به آن مرد نگاه می کرد. چیزي اینجا در جریان بود که او از آن سر در نمی آورد. به نظر می رسید بارون فکر می کند آنچه گفته، به نحوي خنده دار است. از طرف دیگر، هلت، در آن لطیفه سهیم نشد. او با صداي بی طرفانه اي گفت:

هر چی شما بگین، سرورم.

بارون از روي ناشکیبایی دستی برایش تکان داد:

این یه شوخی بود، هلت! یه شوخی! خب، برو و کاغذ رو بهش نشون بده.

رنجر از میان اتاق رد شد و برگه اي را که ویل این قدر خطر کرده بود تا آن را ببیند به دستش داد .وقتی آن را گرفت، دستانش می لرزید. تنبیهش؟ اما چطور بارون می دانست که او استحقاق تنبیه را دارد، قبل از این که آن اتفاقات بیفتد؟

او متوجه شد بارون منتظرانه در حال تماشاي اوست. هلت، مثل همیشه، مجسمه اي سرد بود .

ویل برگه را باز کرد و کلماتی را خواند که هلت بر روي کاغذ نوشته بود .

این پسر، ویل، پتانسیل این را دارد که به عنوان یک رنجر آموزش ببیند.

او را به عنوان کارآموزم می پذیرم.

/

ویل با سردرگمی مطلقی به کلمات روي کاغذ زل زد .

اولین واکنشش آسودگی بود. او به زندگی دائمی در مزارع محکوم نشده بود. و قرار نبود براي اقداماتش در اتاق مطالعه بارون تنبیه شود. ناگهان حس آسودگی ابتدایی، با شکی سرزنشگر و ناگهانی به کناري زده شد. او در مورد رنجرها هیچ نمی دانست، نه چیزي بیشتر از افسانه و خرافه. او هیچ چیزي در مورد هلت نمی دانست- جدا از این حقیقت که هر وقتی این انسان عبوس شنل خاکستري دور و برش بود، او را مضطرب و عصبی می کرد. حالا، به نظر می رسید، مقرر شده همه ي وقتش را با او بگذراند. و او مطمئن نبود که از این ایده اصلا خوشش آمده باشد.

او به هر دو مرد نگاه کرد. بارون، او می توانست ببیند، که داشت منتظرانه لبخند می زد .ظاهرا احساس می کرد ویل باید مثل خبري عالی از تصمیمش استقبال کند. او نمی توانست صورت هلت را به وضوح ببیند. کلاه بزرگ شنلش بر روي صورتش سایه انداخته بود .

لبخند بارون به آرامی از روي صورتش محو شد. کمی به خاطر واکنش ویل به خبرها- یا بهتر، نداشتن واکنشی آشکار، سردرگم شده بود. او با لحنی مشوقانه پرسید:

خب، چی می گی ویل؟

ویل نفس عمیقی کشید. او با حالتی نامطمئن گفت:

ممنون، قربان... سرورم.

چی می شد اگه شوخی بارون در مورد این که یادداشت حاوي تنبیه اوست بیشتر از آن چیزي که ویل تصور می کرد جدي باشد؟ شاید منصوب شدن به عنوان کارآموز هلت خیلی بدتر از چیزي بود که او می توانست انتخاب کند. اما مطمئنا حالا، حالت بارون آن گونه به نظر نمی رسید مثل این که آن گونه فکر می کند. به نظر می رسید خیلی به خاطر این ایده خرسند است، و ویل می دانست او مرد نامهربانی نیست. بارون همین طور که خودش را در صندلی دسته دار فرو می برد آهی کوتاهی از روي خرسندي کشید. او به رنجر نگاه کرد و به سمت در اشاره کرد.

او گفت:

هلت، شاید بهتر باشه تو یه چند دقیقه اي ما رو تنها بذاري؟ دوست دارم یه چند کلمه اي با ویل خصوصی صحبت کنم.

هلت موقرانه تعظیمی کرد. او گفت:

مطمئنا، سرورم.

صدایش از جایی در زیر شنل بیرون می آمد. او حرکت کرد، به آرامی همیشه، از کنار ویل گذشت و از میان دري که به راهروي بیرونی می رسید، بیرون رفت. در با صداي خیلی کوتاهی در پشت سرش بسته شد، و ویل بر خود لرزید. آن مرد عجیب غریب بود!

بشین ویل.

بارون به یکی از صندلی هاي دسته دار کوتاه که در مقابلش بود اشاره کرد. ویل با حالتی عصبی بر لبه ي صندلی نشست، مثل این بود که آماده است تا فرار کند. بارون به رفتار و حالاتش دقت کرد و آهی کشید. او با صدایی که ناامیدانه بود گفت:

به نظر می رسه خیلی از تصمیم من خوشحال نیستی.

واکنشش ویل را گیج کرد. ویل فکر نکرده بود که شخص مهمی مثل بارون باید این طوري یا طور دیگري مراقب باشد که یک تحت الحمایه ي ناچیز در مورد تصمیماتش چه فکري می کند. او نمی دانست چه جوابی دهد، براي همین ساکت ماند و بالاخره بارون ادامه داد. او پرسید:

کار به عنوان یه کارگر مزرعه رو ترجیح می دي؟

بارون نمی توانست باور کند که پسرکی این چنین با انرژي و پرنشاط ممکن است آن زندگی ملال آور و یکنواخت را ترجیح دهد، اما شاید او در اشتباه بود. ویل با دستپاچگی او را از این شک رها کرد. او باشتاب گفت:

نه، قربان!

بارون اشاره اي سوالی و کوتاه با دستانش انجام داد.

خب پس، ترجیح می دي که من به نحو دیگه اي تو رو به خاطر اون کاري که کردي تنبیه کنم؟

ویل شروع به صحبت کرد، بعد متوجه شد که جوابش ممکن است توهین آمیز باشد و تردید کرد. بارون اشاره اي کرد تا او ادامه دهد. ویل گفت:

موضوع فقط اینه که ... مطمئن نیستم که شما مجبور باشید، قربان!

بعد وقتی که او این کلمات را به زبان آورد، متوجه شد که اخمی بر روي پیشانی بارون رشد کرد.

او با عجله اضافه کرد:

من ... من چیز زیادي در مورد رنجرها نمی دونم، قربان. و مردم می گن....

او اجازه نداد که کلمات از دهانش بیرون آیند. واضح بود که بارون احترامی براي هلت قائل است و ویل فکر نمی کرد این به مصلحتش باشد که اشاره کند مردم عادي از رنجرها می ترسن و فکر می کنن که آنها جادوگر هستند. او دید که بارون به موافقت سري تکان می دهد، نگاهی از روي درك جایگزین حالت سردرگمی که داشت او را در بر می گرفت شد. او گفت:

البته، مردم میگن که اونها جادوگرهاي سیاه هستن، مگه نه؟

و ویل با تکان دادن سرش موافقت کرد، در حالی که متوجه نبود در حال انجام چه کاریست.

بهم بگو ویل، آیا تو هلت رو یه فرد وحشت انگیز می بینی؟ ویل با عجله گفت:

نه، قربان!

بعد وقتی که بارون به چشمانش چشم دوخت با اکراه اضافه کرد:

خب... شاید یه ذره.

بارون به پشتی صندلی اش تکیه داد و انگشتانش را در هم فرو برد. حالا او دلایل اکراه پسرك را متوجه می شد، او خودش را براي این که آنها را از قبل پیش بینی نکرده بود سرزنش می کرد. بعد از همه ي اینها، او شناخت بیشتري از دسته ي رنجرها داشت، بیشتر از آن که می توانست انتظار داشته باشد یک پسر جوان که تازه پانزده ساله شده، داشته باشد، کسی که در معرض پچ پچ هاي خرافی معمول کارمندان قصر بوده است. او گفت:

رنجرها دسته اي از افراد اسرارآمیز هستند، اما چیز وحشت انگیزي در مورد اونها وجود نداره- مگه اینکه تو یکی از دشمنان پادشاهی باشی.

بارون می توانست ببیند که پسر به هر کلمه اش چنگ می زند و با شوخ طبعی اضافه کرد:

تو که دشمن پادشاهی نیستی، مگه نه، ویل؟ ویل با وحشتی ناگهانی گفت:

نه، قربان!

و بارون دوباره آه کشید.

او از لحظه اي که مردم متوجه نمی شدند او در حال شوخی ست، متنفر بود. بدبختانه به عنوان بالاترین رتبه در قصر کلماتش با جدیت زیادي توسط اکثر افراد دنبال می شد. او به نرمی گفت:

خیلی خب، خیلی خب. می دونم که نیستی. اما باور کن، فکر کردم تو از این موقعیت خوشحال میشی- به عنوان یه پسر بچه ي ماجراجو، مثل تو، داشتن یه زندگی مثل رنجرها مانند آب براي اردك می مونه. این فرصت خیلی بزرگیه برات، ویل.

او مکث کرد، از نزدیک در حال ارزیابی پسر بود، تا متوجه شود که آیا او هنوز در مورد کل ماجرا نامطمئن است.

تو می دونی که، پسراي کمی انتخاب میشن تا کارآموز رنجرها باشن. این فرصت خیلی خیلی به ندرت پیش میاد.

ویل سري به موافقت تکان داد. اما هنوز کاملا متقاعد نشده بود. او فکر کرد که این را به رویاهایش بدهکار است تا آخرین تلاش را براي مدرسه نظامی بکند. بعد از همه ي این ماجراها ،به نظر می رسید بارون این غروب در حالت خوبی ست، علی رغم این که ویل بدون اجازه به اتاق کارش وارد شده بود. او تند گفت:

من می خوام یه جنگاور بشم، قربان.

اما بارون به سرعت سرش را به علامت مخالفت تکان داد.

متاسفم، استعدادهاي تو به سمت دیگه اي اشاره داره. هلت وقتی که اولین بار تو رو دید این رو می دونست. براي همین تو رو درخواست کرد.

ویل گفت:

اه .

چیز بیشتري وجود نداشت تا بتواند بگوید. ویل احساس کرد که باید به تمام آنچه که بارون گفته است اعتماد کند، و صرفا به عنوان درجه اي از اطمینان، او به آن درجه رسیده بود. اما فکر کرد، هنوز چیزهاي خیلی زیادي نامشخص بودند. او گفت:

فقط به نظر می رسه هلت همیشه عبوسه .

بارون موافقت کرد:

او مشخصا هیچ باریکه اي از حس شوخ طبعی نداره.

و بعد وقتی که ویل با نگاهی خالی به او خیره شد، چیزي زیر لب زمزمه کرد. ویل مطمئن نبود که چه کاري انجام داده که او را ناراحت کرده. براي همین فکر کرد که بهترین کار این است که موضوع را عوض کند. او پرسید:

اما ... واقعا رنجرها کارشون چیه، سرورم؟ و دوباره بارون سرش را تکان داد.

این وظیفه ي هلته که خودش بهت بگه. اونها گروه عجیب غریبی هستن و دوست ندارن که بقیه ي مردم در موردشون زیاد صحبت کنن. حالا، فکر کنم بهتره به بخش خودت برگردي و کمی بخوابی. تو باید ساعت شش صبح به کلبه هلت گزارش بدي.

ویل در حالی که از نشیمنگاه نامساعدش بر لبه ي صندلی بر می خاست، گفت:

بله، سرورم.

او مطمئن نبود که از زندگی اش به عنوان کارآموز رنجر لذت ببرد، اما ظاهرا هیچ حق انتخابی در این مورد وجود نداشت. او به بارون تعظیم کرد که او هم در جواب آن به طور کوتاه سري تکان داد، بعد برگشت تا به سمت در رود. صداي بارون او را متوقف کرد.

ویل؟ این بار از پله ها استفاده کن.

ویل با حالتی جدي پاسخ داد:

بله، سرورم.

و وقتی که بارون چشمانش را تاب داد و دوباره با خودش زیر لبی غرغر کرد، کمی گیج شد. این بار، او توانست چندین کلمه را تشخیص داد. او فکر کرد کلمات در مورد چیزي مثل شوخی بود.