فصل هشت
بعد از صبحانه، به مدت دو ساعت کلاس هایی در مورد تاریخ ارتش و نظریه استراتژي هاي جنگی و چیزهاي دیگر وجود داشت، بعد از آن، تازه سربازان معمولا مستلزم بودند که واحد پرش از روي مانع را بگذراندند- یک سري از موانع که طراحی شده بود تا سرعت، چابکی، تعادل و قدرتشان را محک بزند. زمان استاندارد می نیممی براي انجام آن وجود داشت. مجبور بودند آن کار را زیر پنج دقیقه تمام کنند و هر تازه سربازي که نمی توانست آن کار را انجام دهد، فورا به نقطه شروع برگردانده می شد تا دوباره سعی کند. خیلی به ندرت رخ می داد که کسی آن مسیر را بدون حداقل یک بار افتادن تمام کند، و محوطه ي پرش ،این جا و آنجا پر بود از چاله هاي گل ،حوضچه هاي خطرناك آب، و چاله هایی پر شده از چیزي نامشخص اما با بویی نامطبوع، که روح و درون هوراس اصلا نمی خواست حتی در مورد آن فکر کند.
ناهار درست بعد از واحد پرش از مانع بود، اما اگر شما در طول دویدن افتاده بودید مجبور بودید که خودتان را قبل از ورود به سرسراي غذاخوري تمیز کنید- یکی دیگر از آن دوش هاي آب سرد معروف- و آن کار معمولا نیمی از وقتی را که براي غذاخوردن در نظر گرفته شده بود می گرفت. در نتیجه، خاطرات هفته ي اول مدرسه نظامی، که هوراس را در خودش غرق کرده بود، ترکیبی بود از عضلاتی دردناك و گرسنگی تحلیل برنده.
کلاس هاي بیشتري بعد از ناهار برقرار بود، بعد تمرینات ورزشی که در حیاط قلعه زیر نظر یکی از سربازان سال بالاتر انجام می شد. بعد از آن کلاس صف تشکیل می داد و تا انتهاي روز تمرینات دسته جمعی را انجام می دادند، بعد از آن، آن ها دو ساعت به اختیار خودشان بودند ،براي نظافت و تعمیر ادواتشان و آماده سازي دروس کلاس هاي روز بعد.
البته، مگر اینکه کسی در آن روز در کلاسی تخلفی کرده بود، یا یک جورایی باعث دلخوري یکی از مربی ها و یا ناظران شده بود. در این صورت آنها همگی به پر کردن کوله هایشان با سنگ و عازم شدن براي دویدن یک مسیر دوازده کلیومتري مهمان می شدند، مسیري که به دور حومه ي روستا کشیده شده بود. مطلقا، آن مسیر اصلا نزدیک به مکانی مثل آن راه هاي صاف و یا خطوط سطح بندي شدي در محوطه نبود. این معنی اش دویدن در میان زمین هاي ناهموار و ترك برداشته بود، یا بالا رفتن از تپه ها و عبور از چشمه ها ،همچنین عبور از میان آن بیشه زارهاي انبوه که تاك هاي پیچان و آویزان و بوته هاي ضخیم به شما چنگ می انداختند و سعی می کردند شما را پایین بکشند.
هوراس، دقیقا همین حالا، یکی از آن دویدن ها را کامل کرده بود. در اولین ساعات روز، یکی از همکلاسی هایش در کلاس "تاکتیک 1" در حال رد کردن یک یادداشت به دوستش گیر افتاد. بدبختانه یاداشت یکی از آن یادداشت هاي متنی نبود، بلکه یک کاریکاتور مبالغه آمیز از مربی بینی درازي بود که کلاس را آموزش می داد.
بدبختی پشت بدبختی آن که آن پسر مهارت قابل توجهی به عنوان کاریکاتوریست داشت و نقاشی اش فورا قابل تشخیص بود.
بنابراین، هوراس و هم کلاسی هایش به پر کردن کوله ها و شروع دو مهمان شدند. وقتی که آنها تقلا کنان از اولین تپه بالا می رفتند، او کم کم احساس کرده بود که دارد خودش را از بقیه ي پسرها جدا می کند. حتی بعد از گذشت چند روز، پرهیز غذایی محض مدرسه نظامی، داشت نتایجش را به هوراس نشان می داد. او بیشتر از هر زمانی در زندگی اش در حالت مناسب بود. البته باید این حقیقت را هم اضافه کرد که او استعداد طبیعی یک ورزشکار را دارا بود. اگرچه از آن ناآگاه بود. جایی که به نظر می رسید بقیه تقلا می کنند و دست و پا می زنند، او با ظرافت و تعادل می دوید. در فرآیند دویدن، او خودش را در حالی یافت که خیلی جلوتر از دیگران است. قلبش منظم می تپید، سرش بالا بود و به طور نرمالی از میان سوراخ هاي بینی اش تنفس می کرد.
او تا کنون شانس زیادي براي شناختن هم کلاسی هاي جدیدش به دست نیاورده بود، اما او در تمام این سالها اکثرشان را در دور و اطراف قصر یا دهکده دیده بود، البته، بزرگ شدن در ساختمان تحت الحمایه ها، او را به گوشه گیري از زندگی روزانه و نرمال قصر و دهکده مایل کرده بود. بچه هاي تحت الحمایه نمی توانستند از این جلوگیري کنند، اما آنها احساس متفاوتی از بقیه آدمها داشتند. و این یک حس بود که پسرها و دخترهایی که پدر و مادر داشتند هنوز در ارتباط با والدینشان زندگی می کردند.
مراسم روز انتخاب تنها مخصوص اعضاي ساختمان تحت الحمایه بود. هوراس یکی از بیست نیروي تازه اي بود که آن سال گرفته شده بود ،19 نفر دیگر طوري انتخاب می شدند که فرآیند نرمال خوانده می شد- تحت تاثیر نفوذ والدینشان، یا تحت حمایت و توصیه ي یکی از معلم هایشان. در نتیجه، او با چیزي مثل کنجکاوي نظاره می شد، دیگر پسرها اصلا براي پیشنهاد دوستی و یا حتی تلاشی براي شناخت او پیش قدم نمی شدند. او در حالی که با خرسندي عاري از احساس لبخند می زد، فکر کرد: با این حال، او همه ي آنها را در طول دویدن شکست داده بود. هیچ کدام از آنها هنوز برنگشته بود. درسته، او به آنها نشان داده بود.
در انتهاي خوابگاه با صداي بلندي بر روي لولاهایش عقب رفت و صداي چکمه هایی سنگین بر روي کف برهنه ي اتاق انعکاس کرد. هوراس خودش را بر روي یکی از آرنج هایش بلند کرد و در درون نالید. برین، الدا1 و جرم2 از میان ردیف تختخواب هاي کاملا مرتب و تمیز به سمت او رژه می رفتند. آنها سربازان سال دومی بودند و به نظر می رسید در این مورد تصمیم قاطع گرفته اند، که یکی از کارهایی که ملزم هستند در طول زندگی شان انجام دهند، تیره روز ساختن هوراس است. به سرعت، هوراس پاهایش را بر روي کنار تخت آویزان کرد و خبردار ایستاد، اما نه به اندازه کافی سریع.
الدا بر سرش فریاد کشید:
توي رختخوابت چی کار می کنی؟ کی بهت گفته که زمان خاموشیه؟
برین و جرم نیش شان باز شد. آنها از حرف هاي سریع و زیرکانه ي الدا لذت می بردند. آنها اصلا حتی یک ذره هم به نکته اي بدیع و بکر نزدیک نبودند. اما آنها کمبود ابتکار کلامی شان را با اتکا بر جنبه ي فیزیکی چیزها می پوشاندند. برین دستور داد:
بیست تا شنا! حالا!
هوراس لحظه اي تردید کرد. در حقیقت او بزرگتر از هر کدامشان بود. اگر این یک مقابله فیزیکی بود، او مطمئنا می توانست هر کدامشان را شکست دهد. اما آنها سه نفر بودند. و به علاوه، آنها حمایت متداول سربازخانه را پشت سرشان داشتند. تا جایی که او می دانست، این یک تمرین طبیعی براي سال دومی ها بود که سربازان سال اولی، مثل او را تنبیه کنند، و او می توانست تحقیر هم کلاسی هایش را تصور کند اگر در این مورد به سرپرستشان شکایت می برد. هیچ کسی نی نی کوچولوها را دوست نداشت، او وقتی که خودش را بر روي زمین انداخت، این را به خودش گفت. اما برین تردید را و شاید نوري آنی از تمرد را در چشمان هوراس دیده بود. او فریاد زد:
سی تا شنا! همین حالا انجامش بده!
هر عضله ي هوراس اعتراض می کرد، هوراس به طور کامل بر روي کف اتاق فرو افتاد و شروع کرد به شنا رفتن. فورا، پایی را بر پشتش احساس کرد، که وقتی سعی می کرد خودش را از کف اتاق بالا بکشد او را به پایین هل می داد.
یالا، نی نی کوچولو!
جرم بود.
Alda - 1
Jerome - 2
یک کمی بیشتر انرژي خرج کن!
هوراس براي انجام یک حرکت شنا تقلا کرد. جرم پشتیبانی اش را با افزودن مقدار فشار بیشتر کرد. دیگر بیشتر از این هوراس هرگز قادر نبود که شنا را کامل کند. اما وقتی که هوراس دوباره شروع به پایین رفتن کرد، سرباز سال دومی همچنان به فشار رو پایین ادامه داد، که این کار حرکت شنایش را سخت تر کرد. او مجبور بود همان مقدار فشار که براي بالا رفتن تحمل می کرد را ،وقتی به سمت پایین می رفت، تحمل کند، در غیر این صورت به سختی بر روي کف اتاق پخش می شد .با ناله اي، او اولی را کامل کرد و بعدي را شروع کرد.
الدا بر سرش فریاد کشید:
از گریه کردن دست بردار، نی نی کوچولو!
بعد به سمت رختخواب هوراس رفت. او فریاد زد:
امروز صبح این رختخواب رو مرتب نکردي؟
هوراس که در حال تقلایی براي دوباره بالا آمدن در زیر فشار پاهاي جرم بود، تنها توانست براي جواب ناله اي کند. الدا خم شد، به طوري که صورتش فقط تنها چند سانتی متر از صورت هوراس فاصله داشت.
چی؟ چی؟ چی گفتی، نی نی کوچولو؟ بلند صحبت کن!
هوراس سعی اش را براي حرفی زدنی پچ پچ گونه کرد:
بله ... قربان.
الدا سرش را با حرکتی مبالغه آمیز تکان داد. او ،در حالی که دوباره راست می شد، گفت:
فکر کنم، نه قربان! به این رختخواب نگاه کن. این یه خوکدونیه!
طبعا، وقتی که هوراس خودش را بر روي رختخواب انداخته بود، ملحفه ها کمی چین خورده بودند .اما این فقط یکی دو ثانیه طول می کشید تا آنها را صاف کند. با نیشخندي بر لب، برین نقشه ي الدا را گرفته بود. او گامی به جلو برداشت و رختخواب را بر روي یک طرفش واژگون کرد، و ملحفه ها، پتو ها و بالشت ها را بر روي کف اتاق پرت می کرد. الدا به او پیوست ،با پاهایش پتو ها را روي کف اتاق پراکنده می کرد.
او فریاد زد:
رختخوابت رو دوباره مرتب کن!
دوباره نوري در میان چشمانش درخشید و او به سمت رختخواب بعدي در آن ردیف حرکت کرد ،آن را هم همین طوري واژگون کرد، ملحفه ها و پتو ها و بالشت ها را، درست همان طوري که با مال هوراس کرده داده بود، پراکنده کرد. او ،در حالی که از ایده اش محظوظ بود، فریاد زد:
همه شون رو دوباره مرتب کن!
برین به او پیوست ،و نیشش تا بنا گوش باز بود، تا وقتی که آنها بیست رختخواب را واژگون کرده، پتو ها، ملحفه ها و بالشت ها را به دور و بر اتاق پخش و پلا کرده بودند. هوراس، که هنوز در زیر آن سی تا شنا تقلا می کرد، دندان هایش را بر هم سایید. عرق بدنش به داخل چشمانش می رفت، آنها را سوزانده و به اشک انداخته و دیدش را تار می کرد.
او شنید که جرم فریاد می زد:
داري گریه می کنی، آره، نی نی کوچولو؟ پس برو خونه و تو دامن مامانت گریه کن!
پایش با شرارت بر روي پشت هوراس فرود آمد و او را روي کف اتاق پهن کرد.
الدا گفت:
نی نی کوچولو مامان نداره. نی نی کوچولو یه بچه منفور تحت الحمایه ست. مامانش با یه ملوان ساده فرار کرده.
جرم دوباره بر روي او خم شد. او هیس هیس کنان گفت:
مگه نه، نی نی کوچولو؟ مامانت فرار کرده و تو رو ترك کرده؟ هوراس با خشم به آنها نگاه کرد.
مادرم مرده.
با عصبانیت، شروع کرد به بلند شدن، اما پاي جرمی، که همچنان بر پشت گردنش بود، صورتش را به سمت تخته هاي سخت کف اتاق پایین راند. هوراس از تلاش کردن دست برداشت.
الدا گفت:
خیلی غمناکه.
و دوتاي دیگر خندیدند.
حالا یا این آشفته بازار رو مرتب کن، نی نی کوچولو، یا ما دوباره براي دویدن می فرستیمت.
هوراس دراز کشید، از پا افتاده، وقتی که سه پسر بزرگتر با تکبر از اتاق بیرون رفتند ،و در مسیر رفتنشان چمدان ها را پرت می کردند، و متعلقات هم اتاقی هایش را بر روي کف اتاق پخش و پلا می کردند. او وقتی که دوباره عرق شور مسیرش را به درون چشمانش می سوزاند، چشمانش را بست. او گفت:
از این جا متنفرم.
صدایش بر روي الوارهاي زبرکف اتاق منعکس شد.
/
هلت گفت:
وقتشه در مورد اسلحه هایی که باید ازشون استفاده کنی، آموزش ببینی.
آنها قبل از این که آفتاب بالا بیاید صبحانه خورده بودند، و ویل داشت هلت را به سمت جنگل دنبال می کرد. نزدیک به نیم ساعتی راه رفتند، و رنجر داشت به ویل نشان می داد چطور، تا اندازه ي ممکن بدون هیچ سر و صدایی، از یک بخش از سایه هاي در هم تنیده به سمت بخش دیگري رود. همان طور که قبلا هلت خاطر نشان کرده بود، ویل دانش آموز خوبی در هنر "حرکت، بدون دیده شدن" بود، اما قبل از این که بتواند به استاندارد هاي یک رنجر برسد راه درازي براي یادگیري در پیش رویش داشت. با این حال، هلت از پیشرفتش خرسند بود. آن پسر براي یادگیري مشتاق بود- به خصوص وقتی که درسش مربوط به دروس عملی مثل این بود.
این موضوع کمی متفاوت تر از وقتی بود که به کارهایی می پرداخت که هیجان کمتري داشتند، مثل خواندن نقشه ها و یا کشیدن طرح ها و جداول .ویل مایل بود جزئیاتی را که کم اهمیت تر می دید دور زند تا وقتی که هلت با کمی تندي به او یادآوري کرد:
متوجه می شی که این مهارت ها یه کمی با اهمیت ترن وقتی که داري یه مسیر رو براي گروهی از سواره نظام سنگین می کشی و فراموش می کنی به اونها بگی که رودخانه اي در سر راهشون وجود داره.
حالا آنها در محوطه ي خلوتی در جنگل توقف کرده بودند و هلت بقچه اي را، که در زیر شنلش پنهان کرده بود، به زمین گذاشت. ویل بقچه را با حالت شک و تردید بررسی کرد. وقتی به اسلحه ها فکر می کرد، افکارش در مورد شمشیرها و تبرهاي جنگی و گرزهاي رزمی بود- اسلحه هایی که توسط شوالیه ها حمل می شد. واضح بود که آن بقچه ي کوچک شامل هیچ کدام از آنها نمی شد. ویل، که چشمانش بر روي بقچه خیره مانده بود، پرسید:
چه اسلحه هایی؟ ما شمشیر هم داریم؟ هلت گفت:
اسلحه هاي اصلی یه رنجر حرکت پنهانی و بی سر وصداشه، و توانایی در اجتناب از دیده شدن. اما اگه اونها در این کار شکست خوردند، اونوقت شاید مجبور بشن بجنگن.
ویل با امیدواري گفت:
خب پس ما شمشیر داریم؟
هلت زانو زد و بقچه را باز کرد. او گفت:
نه .براي همین، ما کمان داریم.
و آن را بر روي پاهاي ویل قرار داد. اولین واکنش ویل ناامیدي بود. او فکرکرد، یک کمان چیزیست که مردم براي شکار استفاده می کنند .هر کسی یک کمان داشت. یک کمان، بیشتر از این که یک اسلحه باشد، یک ابزار بود. در دوران بچگی اش، او در حالی که یک شاخه از یک درخت انعطاف پذیر را به آن شکل و قالب خم می کرد، خودش تعداد زیاد و نسبتا خوبی از کمان ها را ساخته بود. بعد، چون هلت چیزي نگفت؛ او نگاه بادقت تري به کمان کرد. و متوجه شد ،این یک کمان ساده یک خم نبود.
این کمان، اصلا شبیه هیچ کدام از کمان هایی که ویل قبلا دیده بود، نبود. قسمت اعظم کمان یک خم منحنی شکل خیلی بلند، مثل یک کمان بزرگ نرمال، بود، اما هر انتها از آن در جهت مخالف به عقب خم شده بود.
ویل، مثل اکثر مردم در سرتاسر پادشاهی، به استفاده از کمان هاي بلند استاندارد عادت داشت- که قطعه بلندي از چوب منحنی شکل بودند که تبدیل به یک خم پیوسته شده بودند .این یکی به مقدار قابل توجهی کوتاهتر بود.
هلت، در حالی که سردرگمی ویل را حس کرده بود، گفت:
این یه کمان دوبل است، تو هنوز به اندازه ي کافی قوي نیستی تا بتونی با یک کمان بلند کار کنی. براي همین یک کمان دوبل، با یک کشش خیلی کوتاه زه، بهت سرعت و قدرت بیشتري می ده. من از تمجاي ها یاد گرفتم که چطوري یکی از اینها را بسازم.
ویل، در حالی که نگاهش را از کمان برمی گرفت و به بالا نگاه می کرد، پرسید:
تمجاي ها کی ان؟ هلت گفت:
مردان جنگجوي تندخوي شرقی و احتمالا بهترین کمانداران دنیا.
تو مقابل اونها جنگیدي؟ هلت گفت:
مقابلشون ... و یه بار هم، باهاشون. از پرسیدن سوالاي بیشتر دست بردار.
ویل دوباره نگاهش را به پایین، به کمان داخل دستانش، انداخت. حالا که داشت به شکل غیرعادي اش عادت می کرد، می توانست ببیند که اسحله اي خوش ساخت است. چندین نوار چوبی شکل داده شده به هم چسبیده بودند، که در دو انتها در جهات متفاوت حرکت می کردند. آنها ضخامت هاي متفاوتی ایجاد کرده بودند و به همین خاطر دو خم شدن کمان را ایجاد می کرد، مثل این که دو نیروي فشار متفاوت بر علیه هم باعث ایجاد این تغییر شکل شده بودند، و دو انتهاي کمان را با یک الگوي با دقت طراحی شده خم می کردند. او فکر کرد ،شاید، بعد از همه ي اینها، این واقعا یه اسلحه خوب باشه. او پرسید:
می تونم تیر اندازي کنم؟
هلت سري به موافقت تکان داد. او گفت:
اگه فکر می کنی ایده ي خوبیه، بفرما.
به سرعت، ویل پیکانی از داخل تیردان انتخاب کرد، که در بقچه در کنار کمان قرار داشت، و آن را در زه کمان جا گذاري کرد. او پیکان را با انگشت شصت و سبابه اش به عقب کشید، تنه ي یک درخت در حدود بیست متري را هدف گرفت و شلیک کرد.
شترق!
زه سنگین کمان بر روي گوشت صاف قسمت داخلی بازویش کشیده شد، و دردي مثل شلاق ایجاد کرد. ویل از درد فریاد کشید و کمان را انداخت، مثل این که از آهن داغ باشد ،و نوار متورم قرمز رنگ ضخیمی بر روي بازویش ایجاد شد. از درد می لرزید. ویل هیچ ایده اي در مورد این که پیکان به کدام سمت رفته است نداشت. حتی برایش اهمیت نداشت. او ،در حالی که با نگاهی اتهام آمیز به رنجر خیره شده بود، گفت:
اون زخمیم کرد!
هلت شانه اي بالا انداخت. او گفت:
تو همیشه عجولی، بچه جون، این ممکنه بهت یاد بده که دفعه بعدي یه کمی صبر داشته باشی.