نخستین قانون جادوگری

فصل شانزده

کیلان از تخت به پایین پرید و در حالی که ریچارد قفل در را باز می کرد، چشمان خواب آلودش را مالید. کیلان چاقویش را بیرون کشید. بیل که به سختی نفس می کشید، از شکاف در وارد شد آن را با پشتش فشار داده و بست.

قطرات عرق روي پیشانی اش نمایان بود.

ریچارد پرسید: "چیه؟ چه اتفاقی افتاده؟"

"همه چی آروم و ساکت بود." بیل آب دهانش را قورت داده و نفسی کشید. "بعد یه چند دقیقه قبل دوتا مرد سر و کله شون پیدا شد. معلوم نشد از کجا ظاهر شدن. مرداي هیکل درشت با گردناي کلفت و موهاي رنگ روشن. خوش تیپ بودن و تا دندون مسلح. از اون مردایی که آدم سعی می کنه توي چشماشون نگاه نکنه." چند نفس عمیق کشید.

ریچارد زیر چشمی نگاه کوتاهی به چشمان کیلان انداخت. در نگاه کیلان هیچ شکی نبود که آن دو مرد چه کسانی هستند. ظاهراً مشکلِ جادویی گه گروه چهارنفره به آن برخورده بودند، به حد کافی مشکل نبوده.

ریچارد پرسید: "دوتا؟ مطمئنی که بیشتر نبودن؟"

"فقط دوتا رو دیدم که وارد شدن، ولی همون کافی بود." چشمان گشاد بیل با احتیاط از زیر ابروهاي مجعدش نگاه کرد. "یکیشون حسابی زخمی زیلی شده بود، یه دستش به گردنش آویزون بود و یه پنج هي بزرگ، دست دیگ هش رو شکاف داده بود. اگرچه به نظر نمی رسید که این زخم ها زیاد براش مهم باشه. به هر حال، اونا شروع کردن به پرس وجو درمورد یه زن که خیلی شبیه این بانوي شما به نظر می رسید. به استثناء اینکه این خانم یه لباس سفید مثل اونی که

اونا توصیف می کردن نپوشیده. اونا راه افتادن طرف راه پله که یه دعوا راه افتاد سر اینکه چه کسی باید با خانم چیکار

کنه. دوست مو قرمزتون پرید روي اون مردي که دستش بسته شده بود و گلوشو گوش تا گوش برید. اون یکی مرد هم توي یه چشم به هم زدن یه مشت از مشتریاي منو کشت. تاحالا چیزي مثل این ندیده بودم. بعد یه دفعه دیگه اون یارو اونجا نبود. دود شد رفت هوا. الان همه جا پر از خون هستش.

"باقی جماعت الان اون پایین هستن و دارن سر این بحث میکنن که چه کسی باید اول ...." او نگاهی کوتاه به کیلان انداخت و باقی حرف را ناگفته باقی گذاشت. پیشانی اش را با پشت بازویش پاك کرد. "رندي داره اسبا رو میاره پشت ساختمون؛ شما باید همین الان برید بیرون. برید به طرف آدي. تا دراومدن آفتاب یه ساعت باقی مونده، تا رسیدن به جاي شکارچیاي قلب دو ساعت راهه، بنابراین چیزیتون نمیشه. ولی نه اگه معطل بکنین."

ریچارد پاي چیس را چنگ زد و بیل شان هي او را گرفت. به کیلان گفت که قفل در را باز کند و وسایلشان را جمعکند. در حالی که چیس روي دستانشان بود، به سختی از پله هاي پشتی پایین رفته و وارد تاریکی و باران شدند. نورچراغی که از پنجره ها بیرون میامد، در چاله هاي آب منعکس می شد و حاله اي زرد رنگ در اطراف شب حهاي خیس و تیره ي اسب هایشان ایجاد می کرد. رندي منتظر بود و همانطور که اسب ها را نگه داشته بود، نگران به نظر میرسید. آنها چیس را داخل یک تخت روان انداختند و با نهایت سرعت از پله ها بالا دویدند. درحالی که ریچارد و کیلان شن لهایشان را روي دوششان انداخته و کوله هایشان را برمی داشتند، بیل زِد را در بغل گرفت. هر سه ي آنها، بیل، ریچارد و بعد کیلان، از پله ها به پایین دویده و به سمت در رفتند.

همینکه به سرعت از در خارج شدند، تقریباًروي سر رندي افتادند که پخش زمین شده بود. ریچارد درست به موقع بالا را نگاه کرد تا مرد سرخ مو را ببیند که پرید. ریچارد جهشی به عقب کرد و با فاصل هاي کم از چرخشِ چاقوي بلند جا خالی داد. مرد با صورت داخل گ لها افتاد. با چالاکی شگفت آوري، مرد با خشم روي زانوهایش بلند شد و بعد در جا خشکش زد. نوك شمشیر دو سانت با دماغش فاصله داشت. هوا با صداي زنگ فولاد مرتعش شد. مرد با چشمان سیاه شریرش به بالا نگاه کرد. آب و گل از دسته هاي مویش به پایین میچکید. ریچارد شمشیر را درون دستش یک چهارم دور چرخاند و با پهناي تیغه محکم به فرقِ سرِ مرد کوبید. مرد، شل و وارفته نقش زمین شد.

در مدتی که بیل زدِ را درون تخت روان می گذاشت، کیلان رندي را پشت و رو کرد. یک چشمش ورم کرده و بسته شده بود. باران روي صورتش می ریخت. رندي ناله اي کرد. وقتی که با چشم سالمش کیلان را دید، صورتش با لبخندي گشوده شد. کیلان که خیالش راحت شده بود که پسر آسیب بدتري ندیده، خیلی کوتاه او را بغل کرد و بعد کمکش کرد تا بلند شود.

رندي با معذرت خواهی گفت: "اون پرید روي من، معذرت می خوام."

"تو مرد جوونِ شجاعی هستی. چیزي نیست که بخواي بابتش معذرت خواهی کنی. ممنونم که کمکمون کردي." کیلان به طرف بیل چرخید. "از تو هم همینطور."

بیل لبخند زده وسري تکان داد. زِد و چیس فوراً با پتو و پارچه ي ضد آب پوشیده شدند و وسایل روي اسب ها گذاشته شد. بیل به آنها گفت که آذوقه هاي آدي روي اسبِ چیس هستند. ریچارد و کیلان سوار اسب هایشان شدند.

کیلان سکه ي نقره را با شستش به طرف رندي پرتاب کرد.

به او گفت: "اینم پاداشی که قول داده بودم." رندي سکه را قاپید و لبخندي وسیع زد.

ریچارد خم شده و با رندي دست داد و با صمیمانه از او تشکر کرد، بعد با عصبانیت به طرف بیل اشاره کرد.

"تو! ازت می خوام تا همه چیزو به چوب خطت اضافه کنی. به اضافه ي تمام خسارت ها، تمام وقت و دردسري کهبراي ما کشیدي، حتی هزینه ي قبرکنَ ها. می خوام یه اجرت منصفانه هم بخاطر نجات دادن جون ما اضافه کنی. اگهشورا نخواست با پرداخت موافقت کنه، بهشون بگو که جون برادرِ کنسول اول رو نجات دادي، و ریچارد سایفر گفته که اگه این مبلغو پرداخت نکنن، من خودم شخصاً سرِ مسئول این کارو جدا میکنم و می ذارمش روي یه نیزه توي محوطه ي جلویی خونه ي برادرم!"

بیل سري تکان داد و در میان صداي باران با صداي بلند خندید. ریچارد افسار اسبش را عقب کشید تا اسبش که همانطور در جا جلو و عقب می شد و مشتاق حرکت بود را متوقف نگه دارد. به مرد بیهوش شده در میان گ لها اشاره کرد. به شدت عصبانی بود.

"تنها دلیلی که این مردو نکشتم این بود که اون یه کسی رو کشت که بدتر از خودش بود، و با این کارش شاید به طور غیرعمدي زندگی کیلان رو نجات داده باشه. اما اون بخاطر قتل، قصد به قتل و قصد به تجاوز مجرم و گناهکاره.

من پیشنهاد میدم تا قبل از اینکه به هوش بیاد دارش بزنی."

بیل با نگاهی جدي به او نگاه کرد. "حلّّه."

"چیزي که درباره ي مرز گفتمو فراموش نکن. دردسر توي راهه. مواظب خودت باش."

بیل همانطورکه دست پر مویش را روي شانه ي پسرش می گذاشت، نگاهش به چشمان ریچارد را ادامه داد.

"فراموش نمی کنیم." لبخندي کوچک گوشه هاي دهانش را خم کرد. "جستجوگر پاینده باد."

ریچارد با شگفتی به پایین و به او نگاه کرد و بعد لبخند زد. لبخند زدن کمی از آتش خشمش را خاموش کرد.

ریچارد گفت: "وقتی که اولین مرتبه دیدمت، نظرم این بود که تو آدم فریبکاري نیستی. می بینم که اشتباه کرده بودم."

ریچارد و کیلان کلاه شنل هایشان را بالا کشیده و اسب هایشان را به میان باران سیاه به طرف زن استخوانی، راندند.

---------+-

باران به سرعت نوري که از ساوثیون می آمد را محو کرده و مسافران را با تاریکی تنها گذاشت تا مسیرشان را کورمال کورمال پیدا کنند. اسب هاي چیس با احتیاط راهشان را از میان مسیر انتخاب می کردند؛ اسب هایی که توسط مرزبان ها براي این نوع کارها آموزش دیده بودند، در شرایط نامساعد نیز راحت بودند. سپیده دم، مبارزه اي بی پایان را براي آوردن نور به روز جدید انجام داده بود. حتی بعد از آنکه ریچارد فهمید که خورشید بالا آمده، هنوز دنیا در گرگ و میشی میان روز و شب معلق بود، در شبحی از صبح. باران کمک کرده بود تا خشمِ داغش خنک شود.

ریچارد و کیلان میدانستند که آخرین نفر از گروه چهارنفره جایی آزاد بود، و آنها هر حرکتی را به عنوان خطريبالقوه زیر نظر داشتند. این را می دانستند که دیر یا زود آن مرد به سراغشان خواهد آمد. عدم اطمینان از زمان آمدن اومانند موریانه اي به جان تمرکزشان افتاده بود. نگرانی از چیزي که بیل گفته بود، اینکه زدِ و چیس زیاد دوام نخواهند آورد، روح ریچارد را می خورد. اگر این زن، آدي، نمی توانست کمک کند، ریچارد نمی دانست که باید چه کند. اگر آن زن نمی توانست کمک کند، دو دوست او می مردند. نمی توانست دنیایی را بدون زِد تصور کند. دنیاي بدون حق هها و کمک ها و آرامش بخشید نهاي او دنیایی مرده بود. ریچارد متوجه شد که بخاطر فکر کردن به این مطلب بغضی در گلویش جمع شده بود. اگر زِد بود، به او می گفت که راجع به چیزهایی که ممکن است اتفاق بیفتد نگران نباشد، بلکه نگران چیزهایی باشد که اکنون هستند.

اما دیگر چه چیزي می توانست در بد بودن نزدیک به شرایط فعلی باشد. پدرش به قتل رسیده بود. دارکن رال نزدیک بود تا تمام جعبه ها را بدست آورد. دو دوست بزرگتر ریچارد نزدیک به مرگ بودند. ریچارد با زنی تنها بود که به او علاقه داشت اما نباید علاقه می داشت. کیلان هنوز رازهایش را از او پوشیده و محفوظ نگه می داشت.

ریچارد می توانست بگوید که کیلان نبردي دائمی بر روي این موضوع در ذهنش دارد. گاهی اوقات وقتی حس می کرد که به کیلان نزدی کتر می شود، درد و ترس را در چشمان او میدید. به زودي آنها به سرزمین میانه می رسیدند، جایی که مردم میدانستند کیلان چه چیزیست. ریچارد می خواست تا کیلان کسی باشد که به او میگوید؛ نمی خواست آن را از طریق فردي که نم یشناسد متوجه شود. اگر کیلان خیلی زود به او نمی گفت، ریچارد مجبور میشد از او بپرسد.

برخلاف طبیعتش باشد یا نه، مجبور می شد اینکار را بکند.

آنقدر غرق در فکر بود که متوجه نشده بود اکنون حدود چهار ساعت است که در مسیر هستند. جنگل باران را به خود جذب کرده و می نوشید. درون مه جثه ي درختان، تیره و نزدیک به هم دیده می شد؛ خزه هاي بر روي تن ههایشان پرطراوت و شاداب بود. خزه ها، به رنگ سبز و اسفنجی، بر روي پوست درختان و به شکل کوم ههایی گرد و برآمده بر روي زمین خودنمایی می کردند. گلسنگ ها بر روي صخره ها به رنگ زرد و قهوه اي، در میان رطوبت به روشنی می درخشیدند. در بعضی جاها آب از میان مسیر جاري بود و مسیر را به طور موقت به جویباري تبدیل میکرد. تیرچه ي تخت روان زِد در میان آب ها حرکت کرده و آن را به اطراف می پاشید، از روي سن گها و ریش هها رد می شد و در قسمت هاي ناهموارتر سرِ پیرمرد را از طرفی به طرف دیگر تکان می داد. هنگامی که از میان جریان روا نآب ها عبور می کردند، پاهاي زدِ چند سانت بیشتر با آب فاصله نداشت.

ریچارد بوي شیرین دود چوب را در آن هواي ساکن استشمام کرد. چوب غان. متوجه شد منط قهاي که به آن وارد می شوند به گونه اي عوض شده. مانند همان مناطقی بود که ساعت ها در آن سواري کرده بودند، با این حال متفاوت بود. بارات در احترامی ساکت براي جنگل، معلق و آرام پایین میامد. تمام منطقه به گون هاي مقدس به نظر میرسید. ریچارد احساس می کرد که گویی یک متجاوز است که آرامش سال هایی بی انتها را برهم می زند. می خواست تا چیزي به کیلان

بگوید اما اینگونه به نظر می رسید که حرف زدن توهین به مقدسات باشد. او درك کرد که چرا مردانِ مهمان خانه بهاینجا نمی آیند؛ حضور پلید آنها تجاوز و تخلف به حساب می آمد.

آنها به خانه اي رسیدند که به قدري با محیط اطرافش ترکیب شده بود که تقریباًدر کنار مسیر نامرئی بود. دسته اي از دود چوب از دودکش آن پیچ خورده و بالا میرفت، به جایی در میان هواي مهآلود. کنده هایی که دیوار را تشکیل داده بودند، پوسیده و قدیمی بودند و با رنگ درختان اطراف منطبق شده و همه چیز جز زمینی که بر رویش قرار گرفته بودند، دست نخورده بود. به نظر می رسید که خانه از زمین جنگل روئیده باشد و درختان از اطراف آن را براي محافظت در برگرفته باشند. سقف، پوشیده از انبوهی از سرخس ها بود. یک سقف کوچکتر و موربِ دیگر بالاي درب و ایوانی را پوشانده بود که فقط به اندازه ي ایستادنِ همزمان دو تا سه نفر کافی بود. یک پنجره ي مربع شکل و چهارتکه شده در قسمت جلوي خانه بود و پنجره اي دیگر در سمتی بود که ریچارد می توانست ببیند. هیچ کدام از پنجر هها پرده نداشتند.

در مقابلِ خانه ي قدیمی، دسته اي از سرخس ها هنگامی که آب از روي درختان به رویشان میچکید، خم شده و سر فرود میاوردند. مه، رنگ گرد و خاك گرفت هي خاکستري آنها را در رطوبت تبدیل به سبز براق کرده بود. مسیري باریک از وسط سرخس ها به جلو حرکت می کرد.

در وسط سرخس ها، در وسط مسیر، زنی قد بلند ایستاده بود، بلندتر از کیلان، نه به بلندي ریچارد. زن ردایی ساده به رنگ قهوه اي با بافتی درشت و خشن در برداشت که علائم و تزئیناتی قرمز و زرد رنگ روي قسمت یقه اش بود. موهایش صاف و زیبا بودند، ترکیبی از سیاه و خاکستري که از وسط فرق باز شده و هم ارتفاع با فک محکمش کوتاه شده بودند. سال هاي عمر، زیبایی و خو شقیافه بودن را از صورت آفتاب خورده اش نربوده بود. زن روي یک چوبِ زیر بغل تکیه داده بود. او فقط یک پا داشت. ریچارد به آرامی اسب ها را جلوي او متوقف کرد.

چشمان زن کاملاً سفید بودند.

"من آدي هستم. شما کی هستین؟"1 صداي آدي حالتی ضمخت، گرفته و از ته گلو داشت که لرزه اي را از ستون فقرات ریچارد به بالا فرستاد.

ریچارد با لحنی احترام آمیز گفت: "چهارتا دوست." نم نم باران با ضرباتی خفه و نرم پایین میامد. ریچارد مننتظر ماند.

چین هایی زیبا صورت آدي را پوشاند. عصا را از زیر بغلش گرفت و هر دو دست لاغرش را روي آن گذاشت و وزنش را به آن تکیه داد. لب هاي نازك آدي با لبخندي خفیف به هم چفت شدند.

١ ((I be Adie. Who be you? آدي لهجه و گويش خاصي دارد. اگر بخواهيم در فارسي آن را ترجمه كنيم بايد همه جا بجاي »هست« و »است« از كلمه ي »بود« استفاده كنيم. از آنجايي كه در عمل اين كار باعث مي شد بسياري از جملات در فارسي معنايشان تغيير كند و زمان فعل ها ماضي شده و بعضﹰا مضمون جمل هها به هم بريزد، به ناچار در هنگام ترجمه له جهي او را ناديده ميگيرم.

با صدایی خراشیده گفت: "یه دوست، سه تا آدم خطرناك. خودم تصمیم می گیرم که اونا دوست هستن یا نه." کمیدر تأیید حرف خودش سرش را تکان داد.

ریچارد و کیلان نگاهی کوتاه و زیر چشمی به هم انداختند. احتیاط ریچارد برانگیخته شد. به گونه اي از نشستن بر روي اسب معذب بود، گویی که از بالا صحبت کردن با آدي به معناي بی احترامی باشد. از اسب پیاده شد و کیلان نیز از او پیروي کرد. ریچارد درحالی که افسار اسبش در دستش بود، حرکت کرد تا جلوي حیوان و کنار کیلان بایستد.

"من ریچارد سایفر هستم. این دوستمه، کیلان آمنل."

زن صورت او را با چشمان سفیدش ورانداز کرد. ریچارد اصلاً نمی دانست که آیا او می تواند ببیند یا نه، اما نمی دانست که چگونه دیدن می تواند براي او ممکن باشد. آدي رو به کیلان کرد. صداي خراشیده ي زن چند کلمه را به زبانی که ریچارد نمی توانست بفهمد به کیلان گفت. چشمان کیلان نگاه زن سالخورده را روي خود نگه داشته و اندکی با سرش به آدي تعظیم کرد.

این یک سلام و درود بوده. درودي متفاوت. ریچارد کلمه ي کیلان یا آمنل را در هیچ کجاي کلمات تشخیص نداده بود. موهاي نرمِ پشت گردنش راست شدند.

کیلان با عنوان و لقبش مورد خطاب قرار گرفته بود.

به اندازه ي کافی اطراف کیلان بود تا بفهمد که با توجه به این شیو هاي که او ایستاده است، با کمري راست شده و سري که به حالت جدي و محکم بالا گرفته شده، کیلان مراقب و در حال احتیاط بود. احتیاطی کاملاً جدي. اگر کیلان یک گربه بود، اکنون کمرش را به بالا قوس داده بود و موهایش راست ایستاده بودند. دو زن با هم رو در رو شدند؛ در آن لحظه هر دو طرف، سن فرد مقابل را نادیده گرفته بود. آنها ویژگی ها و صفاتی را در یکدیگر بررسی می کردند که ریچارد نمی توانست ببیند. این زنی بود که می توانست به آنها آسیب و صدمه وارد کند و ریچارد میدانست که شمشیر محافظتی از او نخواهد کرد.

آدي رویش را به ریچارد برگرداند. "خواسته ت رو مطرح کن، ریچارد سایفر."

"ما به کمکت احتیاج داریم."

سر آدي حرکتی به پایین و بالا کرد. "راسته."

"دو تا دوستاي ما صدمه دیدن. یکیشون، دل براندستون، بهم گفت که دوست تو هست."

آدي دوباره با صداي خشدارش گفت: "راسته."

"یه مرد دیگه توي ساوثیون بهمون گفت که ممکنه تو بتونی کمکشون کنی. در عوضِ کمکت، ما برات آذوقهآوردیم. فکر کردیم منصفانه باشه که بهت یه چیزي بدیم."

آدي به جلوتر خم شد. یکبار عصایش را روي زمین کوبید. "دروغه!" ریچارد و کیلان هردو کمی به عقب جستند.

ریچارد نم یدانست چه بگوید. آدي منتظر شد. "راسته. آذوقه ها همینجاست." اندکی چرخید و به اسب چیس اشاره کرد. "ما فکر کردیم که منصفانه باشه ...."

او دوباره عصایش را کوبید."دروغه!"

ریچارد دستانش را به سینه اش زد، اندکی خشمش برانگیخته شده بود. دوستانش داشتند می مردند و او با این زن بازي راه انداخته بود. "چی دروغه؟"

"»ما« دروغه." دوباره عصایش را کوبید. "تو کسی هستی که فکر کرد آذوقه پیشنهاد بده. تو کسی هستی که تصمیم گرفت تا اونا رو بیاره. نه تو و کیلان. تو. »ما« دروغه. »من« راسته."

ریچارد دستانش را از هم باز کرد و آنها را در دوطرفش صاف نگه داشت. "چه فرقی می کنه؟ »من«، »ما«؛ چه اهمیتی داره؟"

آدي به او خیره شد. "یکی راسته، یکی دروغ. چه فرقی بیشتر از این می تونه باشه؟"

ریچارد دوباره دستانش را به سینهاش زد و اخم کرد. "حتماً مواقعی که چیس براي تو داستان ماجراجوییاش رو تعریف می کرده خیلی بهش سخت گذشته."

لبخند کوچک آدي بازگشت. سرش را براي تأیید تکان داد. "راسته." کمی به جلوتر خم شد و با دستش اشاره کرد.

"دوستاتو بیار داخل."

آدي چرخید، دوباره عصا را زیر بغلش گذاشت و لنگان لنگان به طرف خانه رفت. ریچارد و کیلان به یکدیگر نگاه کردند و بعد رفتند تا اول پتوها را کنار زده و چیس را بردارند. ریچارد به کیلان گفت که پاهاي مرزبان را بگیرد؛ خودش نیمه ي سنگین را برداشت. به محض اینکه چیس را به داخل خانه حمل کرده و از در وارد شدند، ریچارد کشف کرد که چرا به آدي می گویند زن استخوانی.

همه نوع استخوان به دیوارهاي تیره تکیه داده شده و خودنمایی میکرد. هر دیواري پوشیده از استخوان بود. روي یک دیوار طاقچ ههایی بود که جمجم هها را نگه داشته بود. جمجمه ي جانورانی وحشی که ریچارد نمی شناخت. بیشترشان حیواناتی با ظاهري مهیب و دندان هایی دراز و منحنی بودند. ریچارد با خود فکر کرد که حداقل هیچ کدام جمجمه ي انسان نبود. بعضی از استخوان ها به شکل گردنبند درآمده بودند. بعضی به شکل ابزارهایی با اهدافی خاص

تزئین شده بوند، با پرها و نقاط رنگی و دایر ههایی سفید رنگ که دور نقاط کشیده شده بود، و روي سطح دیوار گذاشتهشده بودند. در یک گوشه کپه هایی از استخوان بود که به نظر مجموعه اي بی اهمیت می رسید. استخوان هاي روي دیوارها با دقت به نمایش درآمده بودند و اطرافشان روي دیوار فضایی خالی وجود داشت تا نشان دهنده ي اهمیتشان باشد. روي طاقچ هي بالاي شومینه یک استخوان دنده به کلفتی بازوي ریچارد و به طولِ قد او بود و در خطوطی تیره نشانه هایی در طولش حکاکی شده بود که ریچارد تشخیص نم یداد. آنقدر استخوان هاي سفید و رنگ و رو رفته اطرافش بود که ریچارد حس می کرد گویی در شکم یک حیوان وحشیِ مرده است.

همانطور که سر ریچارد به اطراف میچرخید و نگاه میکرد، زدِ را روي زمین گذاشتند. آبِ باران قطره قطره از روي کیلان، چیس و خودش میچکید. آدي بالاي سرِ چیس خم شد. زن به همان خشکی استخوان هاي اطرافش بود. او بیرون خانه در باران ایستاده بود، با این حال خشک بود. ریچارد درباره ي خردمندانه بودن تصمیمش براي آمدن به اینجا تجدید نظر کرد. اگر چیس به او نگفته بود که آدي دوستش است، ریچارد این کار را نمی کرد.

نگاهی به کیلان انداخت. "من برم زدِ رو بیارم." لحنش بیشتر حالت سؤالی داشت تا خبري.

کیلان نگاهی کوتاه به آدي انداخته و پیشنهاد داد: "منم کمک می کنم آذوق هها رو بیاریم تو."

ریچارد به آرامی زدِ را جلوي پاي زن استخوانی گذاشت. او و کیلان با هم آذوقه ها را روي میز چیدند. وقتی کارشان تمام شد، هردو رفتند و کنار دوستانشان، روبروي آدي ایستادند و هردو به استخوا نها خیره شدند. آدي آنها را تماشا کرد.

آدي اشاره اي به زِد کرد و پرسید: "این یکی کیه؟

ریچارد گفت: "زدِیکوس زول زوراندر. دوست من."

آدي به تندي گفت: "جادوگر!"

ریچارد با عصبانیتی آزاد شده فریاد زد: "دوست من!"

در حالی که ریچارد با خشم به او خیره شده بود، آدي به آرامی با چشمان سفیدش به او نگاه کرد. اگر به زدِ کمکی نمی شد، او می مرد، و ریچارد در شرایطی نبود که اجازه ي چنین چیزي را بدهد. آدي به جلو خم شد و کف دست پر چروکش را روي شکم او گذاشت. ریچارد که کمی شگفت زده شده بود، بی حرکت ایستاد تا اینکه آدي دستش را به آرامی و با حالتی دایره وار روي شکم او مالید، گویی که می خواهد چیزي را تشخیص دهد. آدي دستش را عقب کشید، با احتیاط آن را روي دست دیگرش بر روي عصا گذاشت. لب هاي نازکش با لبخندي خفیف به اطراف کشیده شد و نگاهش را بالا آورد.

"خشم صحیح یه جستجوگر واقعی. خوبه." به کیلان نگاه کرد. "دلیلی نداره از اون بترسی، فرزندم. این خشمحقیقته. این خشم دندو نها هست. خوبی نیازي نداره از اون بترسه." با کمک عصایش چند قدم به سمت کیلان رفت. آدي دستش را روي شکم کیلان گذاشت و همان روند را تکرار کرد. وقتی که تمام شد، دستش را روي عصا گذاشت و براي خودش سري تکان داد. رویش را به ریچارد کرد.

"اونم آتیش رو داره. خشم، توي اونم میسوزه. ولی این خشم زبون هست. تو باید ازش بترسی. همه باید ازش بترسن. اگه یه وقتی بذاره اون بیاد بیرون خطرناکه."

ریچارد نگاهی مشکوکانه به آدي انداخت. "من از معماها خوشم نمیاد؛ معماها جاي زیادي براي تفیسر غلط دارن.

اگه می خواي چیزي بهم بگی، پس بهم بگو."

آدي با تمسخر گفت: "بهم بگو." چشمانش باریک شدند. "چی قویتره، دندون ها یا زبون؟"

ریچارد نفس عمیقی کشید. "واضحه که جواب دندوناست. بنابراین من زبون رو انتخاب میکنم."

آدي اخمی از روي نارضایتی به او کرد. با صداي خشدار و خشکی گفت: "بعضی وقتا زبونت وقتی که نباید حرکت می کنه. جلوشو بگیر."

ریچارد که تا اندازه اي شرمنده شده بود، ساکت ماند.

آدي لبخند زده و سري تکان داد. "دیدي؟"

ریچارد اخم کرد. "نه."

"خشم دندون ها نیرویی هست در تماس مستقیم با دشمن. خشونت از طریق برخورد. نبرد. جادوي شمشیر حقیقت جادوي خشم دندون ها هست. شکاف دادن. پاره کردن. خشم زبون نیازي به تماس نداره، ولی اونهم به همون اندازه نیرو هست. به همون سرعت می بره."

ریچارد گفت: "مطمئن نیستم که منظورت چیه."

آدي دستش را دراز کرد، انگشتان درازش به سمت او دراز شده و به آرامی شانه اش را لمس کردند. ذهن ریچارد ناگهان پر از یک تصویر شد، تصویري که یک خاطره بود. خاطره اي از شب گذشته. او مردان داخل مهما نخانه را دید. ریچارد همراه کیلان جلوي آنها ایستاده بود و مردان آماد هي حمله بودند. او شمشیر حقیقت را چنگ زده بود و آماده ي خشونت مورد نیاز براي متوقف کردن آنها بود، می دانست که چیزي کمتر از خون کفایت نخواهد کرد. بعد کیلان را کنار خودش دید که با جمعیت صحبت میکرد، آنها را متوقف میکرد و با کلماتش آنها را نگه میداشت، زبانش را روي لبش می کشید و بدون صحبت کردن معنایی را می رساند. کیلان داشت آتش خشم را از آنان می گرفت و آن افراد فاسد را بدون هیچ تماسی خلع سلاح میکرد؛ کاري را میکرد که شمشیر قادر نبود. ریچارد کمکم میفهمید که آدي چهمنظوري دارد.

دست کیلان به سرعت بالا آمد و مچ دست آدي را گرفت و آن را از ریچارد دور کرد. نگاهی خطرناك در چشمانش بود، نگاهی که آدي نیز از آن غافل نماند.

"من قسم خوردم که از جون جستجوگر محافظت کنم. نمی دونم تو داري چکار می کنی. معذرت می خوام اگه واکنش بیجا انجام می دم؛ قصد بیاحترامی ندارم، ولی نم یتونم خودمو ببخشم اگه توي وظیفه م شکست بخورم.

چیزاي زیادي در معرض خطره."

آدي نگاهش را روي دستی که دور مچش بود پایین آورد. "درك می کنم، فرزندم. منو ببخش که با بی فکري باعث شدم نگران بشی."

کیلان چند لحظه بیشتر نیز مچ او را نگه داشت تا روي حرفش تأکید کند، بعد آن را رها کرد. آدي دستش را روي دست دیگرش بر روي عصا گذاشت. دوباره به ریچارد نگاه کرد.

"دندون ها و زبون با هم کار می کنن. جادو هم همینطوره. تو به جادوي شمشیر فرمان میدي، جادوي دندون ها. ولی این به تو جادوي زبون رو هم میده. جادوي زبون کار می کنه چون تو با شمشیر پشتیبانیش می کنی." آدي به آرامی سرش را به طرف کیلان گرداند. "تو هردو رو داري فرزندم. دندون ها و زبون. تو از اونا با هم استفاده می کنی، هرکدوم پشتیبان اون یکی."

ریچارد پرسید: "و جادوي یه جادوگر چه نوعیه؟"

آدي به او نگاه کرد و لحظه اي به سؤال فکر کرد. "انواع زیادي از جادو هست، دندون و زبون فقط دوتاشه. جادوگرا همه ي اونا رو بلد هستن، به استثناي اونایی که از دنیاي زیرین هستش. جادوگرا از بیشتر چیزایی که بلدن استفاده می کنن." نگاهش را روي زدِ پایین آورد. "اون مرد خیلی خطرناکیه."

"اون هیچ وقت چیزي جز مهربونی و تفاهم به من نشون نداده. اون مرد مهربونیه."

آدي تکرار کرد: "راسته. ولی اون علاوه بر این مرد خطرناکیه."

ریچارد این موضوع را رها کرد. "و دارکن رال چی؟ از اون چیزي می دونی، اینکه چه انواعی از جادو رو اون می تونه استفاده کنه؟"

چشمان آدي باریک شدند. با لحنی تهدیدآمیز گفت: "اوه، آره. درموردش می دونم. اون میتونه از تمام جادوهاییکه یه جادوگر می تونه استفاده کنه، و جادوهایی که یه جادوگر نم یتونه. دارکن رال میتونه از دنیاي زیرین استفاده کنه."

لرزه هایی سرد از دستان ریچارد بالا رفت. او می خواست بپرسد که آدي چه نوع جادوهایی دارد، ولی در تصمیمش تجدید نظر کرد. آدي دوباره به کیلان رو کرد.

"بهت هشدار بدم، فرزندم، تو قدرت واقعی زبون رو داري. تابحال اونو ندیدي. اگه یه وقت بذاري آزاد بشه کار خیلی وحشتناکیه."

کیلان با ابروهایی که درهم رفته بود گفت: "نمی دونم درباره ي چی داري حرف می زنی."

"راسته." آدي سري تکان داد. "راسته." دستش را دراز کرده و به آرامی آن را روي شان هي کیلان گذاشت و با کمک انگشتانش او را جلوتر آورد. "مادرت قبل از اینکه تو تبدیل به یه زن بشی مرد، قبل از اینکه تو به سنی برسی که اون بتونه درباره ش بهت یاد بده."

کیلان به سختی آب دهانش را قورت داد. "تو چی می تونی درباره ش بهم یاد بدي؟"

"هیچی. متأسفم، ولی من هیچ درکی از شیوه ي کارکرد اون ندارم. این چیزیه که فقط مادرت می تونه یادت بده، اونم وقتی که تو به حد کافی بزرگ شده باشی. از اونجایی که مادرت نشونت نداده، آموزش از دست رفته. ولی قدرت هنوز اونجا هست. مراقب باش. فقط بخاطر اینکه استفاده از اونو یاد نگرفتی معناش این نیست که اون نم یتونه بیرون بیاد."

کیلان با زمزمه اي دردناك پرسید: "تو مادر منو می شناختی؟"

چهره ي آدي همانطور که به کیلان نگاه می کرد نرم شد. به آرامی سرش را براي تأیید تکان داد. "اسم خانوادگی تو رو یادم میاد. و چشماي سبز اونو یادم میاد؛ چیزي نیست که بشه راحت فراموشش کرد. تو چشماي اونو داري. وقتی اون تو رو حامله شد، من اونو می شناختم."

قطره اشکی از گونه ي کیلان سرازیر شد و صدایش با همان لحن آرام و دردناك به گوش رسید. "مادرم یه گردنبند داشت که استخوناي کوچیکی روش بود. وقتی من بچه بودم اونو به من داد. من همیشه اونو گردنم می کردم، تا اینکه.... تا اینکه، دنی، دختري که بهش می گفتم خواهر.... وقتی اون مرد، گردنبندو باهاش دفن کردم. اون همیشه از گردنبند خوشش میومد. تو اون گردنبندو به مادرم دادي، مگه نه؟"

چشمانش را بست و سرش را در تأیید تکان داد. "آره فرزندم. من اونو بهش دادم تا از دخترش که هنوز متولدنشده بود محافظت کنه، تا بچه ش رو امن نگه داره، تا اینکه دخترش بتونه قوي بزرگ بشه، مثل مادرش. می بینم که همینطورم شده."

کیلان به آرامی بازوانش را دور پیرزن انداخت. با اشک گفت: "ممنونم، آدي. ممنونم که به مادرم کمک کردي." آدي با یک دست عصا را نگه داشت و با دست دیگر پشت کیلان را با همدردي صادقانه اي مالید. بعد از چند دقیقه کیلان از پیرزن جدا شد و اشک ها را از چشمانش پاك کرد.

ریچارد موقعیت مناسب را مهیا دید و با عزمی راسخ به سمت آن رفت.

با صدایی نرم گفت: "آدي، تو قبل از اینکه کیلان به دنیا بیاد بهش کمک کردي. حالا هم بهش کمک کن. زندگی اون و زندگی تعداد زیاد دیگه اي در معرض خطره. دارکن رال در تعقیب اونه، در تعقیب منه. ما به کمک این دوتا مرد احتیاج داریم. لطفاً بهشون کمک کن. به کیلان کمک کن."

آدي لبخند کوچکش را تحویل او داد. اندکی سرش را براي خود تکان داد. "جادوگر جستجوگرش رو خوب انتخاب کرده. خوشبختانه، البته براي تو، صبور بودن از پیش نیازاي این شغل نیست. خیالت راحت باشه؛ من اگه قصد نداشتم به اونا کمک کنم بهت نمی گفتم که بیاریشون داخل."

ریچارد اصرار کرد: "خوب، شاید تو نم یتونی ببینی، ولی مخصوصاً زدِ تو وضع بدیه. به سختی میشه گفت که اصلاً نفسی می کشه."

چشمان سفید آدي با صبر و تحملی زیاد به او نگاه کردند. با صداي خشک و خشدارش گفت: "بگو ببینم، تو راز کیلان رو می دونی، اون رازي که از تو مخفی می کنه؟"

ریچارد چیزي نگفت و سعی کرد هیچ احساسی را نشان ندهد. آدي به کیلان رو کرد.

"بگو ببینم، فرزندم، تو رازي رو که اون ازت مخفی میکنه می دونی؟" کیلان چیزي نگفت. آدي دوباره به ریچارد نگاه کرد. "جادوگر اون رازي رو که ازش مخفی می کنی می دونه؟ نه. تو رازي رو که جادوگر ازت مخفی می کنه می دونی؟ نه. سه تا آدم کور. همم؟ به نظر میاد که من بهتر از شما می تونم ببینم."

ریچارد کنجکاو بود که زدِ چه رازي را از او مخفی می کند. یک ابرویش را بالا برد. "و تو کدوم یکی از این رازها رو می دونی، آدي؟"

آدي با انگشتی باریک به سمت کیلان اشاره کرد. "فقط مال اون."

ریچارد خیالش راحت شده بود، ولی سعی کرد تا نگذارد چهرهاش چیزي را نشان دهد. او در آستانه ي ترس ووحشت بود. "هرکسی رازهایی داره دوست من، و حق این رو هم داره که وقتی نیاز باشه اون رازها رو حفظ کنه."

لبخند آدي وسیع تر شد. "این راسته، ریچارد سایفر."

"حالا درباره ي این دو نفر چی؟"

آدي پرسید: "تو می دونی چطوري اونا رو درمان کنی؟"

"نه. اگه می دونستم خیلی واضحه که تا حالا این کارو کرده بودم."

"بی صبري تو بخشیده میشه؛ براي تو درسته که نگران جون دوستانت باشی. بخاطر نگرانیت هیچ ناراحتی از تو به دل نمی گیرم. ولی خیالت راحت باشه، اونا از لحظه اي که آوردیشون توي خونه دارن کمک دریافت می کنن."

ریچارد نگاهی گیج و سردرگم به او تحویل داد. "جدا؟ً" آدي با سر تأیید کرد. "به اونا از طرف موجودات وحشی دنیاي زیرین حمله شده. براشون مدتی طول می کشه تا بیدار بشن، چندین روز. این که چند روز، نمی تونم چیزي بگم. ولی اونا کم آب هستن. کمبود آب باعث مرگ اونا میشه، براي همین باید به حد کافی بیدارشون کنیم که بتونن آب بخورن، وگرنه می میرن. تنفس جادوگر که آرومه بخاطر این نیست که حالش بدتره، بلکه براي اینه که بوسیل هي این روش هست که جادوگرا در مواقع مشکل و دردسر نیروشون رو ذخیره میکنن. اونا به خواب عمیق تري فرو می رن. من باید هردوشون رو بیدار کنم تا آب بخورن. شما قادر نخواهید بود باهاشون صحبت کنید، اونا شما رو نمی شناسن، بنابراین وقتی که اینو می بینید نترسید. برو اون گوشه و سطل آب رو بیار."

ریچارد آب را آورد و بعد به آدي کمک کرد تا بالاي سر چیس و زدِ روي زمین به حالت چهارزانو بنشیند. آدي کیلان را کنار خودش پایین کشید. از ریچارد خواست تا یک ابزار استخوانی را از روي طاقچه بیاورد.

قسمتی از آن وسیله بسیار شبیه استخوان ران انسان بود. سرتاسر وسیله رنگ قهوه اي تیره ي زنگار مانندي داشت و به نظر قدیمی می رسید. بر روي ستونِ استخوان علائم حکاکی شده اي بودند که براي ریچارد ناآشنا بود. در یک انتهاي استخوان، دو نیم جمجمه بود، هر کدام روي یک برآمدگی از ته استخوان. جمجمه ها خیلی صاف به شکل دو نیم کره از قسمت بالاي یک جمجمه بریده شده بودند و رویشان نوعی پوست خشک شده کشیده شده بود. در مرکز هر پوست یک گره و برآمدگی بود که چیزي شبیه ناف بود. با فاصل هاي یکسان در اطراف هر پوست، جایی که پوست روي لب هي نیم جمجمه کشیده شده بود، منگول ههایی متشکل از موهاي تیر ه رنگ زمختی که با دانه هایی به هم متصل شده بودند آویزان بود. شبیه آنهایی که در اطراف یقه ي رداي آدي آویزان بودند. از ظاهر نیم جمجم هها به نظر میرسید که می توانند متعلق به انسان باشند. چیزي درون آن تلق و تلوق کرد.

ریچارد آن را محترمانه به آدي داد. "این صداي تلق و تلوق مال چیه؟"

بدون اینکه نگاهش را بالا آورد گفت: "چشماي خشک شده."

آدي استخوان را به آرامی لرزانده و درحالی که وسیله صدا میکرد آن را بالاي سر زِد و چیس از یک سمت به سمت دیگر می برد و آواهایی را به زبانی ناآشنا زمزمه می کرد، همان زبانی که با کیلان صحبت کرده بود. صداي تلق و تلوق حالتی توخالی، خشک و مبهم داشت. کیلان چهارزانو کنار او نشسته بود و سرش را خم کرده بود. ریچارد عقب ایستاده و تماشا کرد.

بعد از ده یا پانزده دقیقه، آدي با سرش به او اشاره کرد که نزدی کتر بیاید. زِد ناگهان در جایش نشست و چشمانش را باز کرد. ریچارد متوجه شد که آدي از او میخواسته تا به زِد آب بدهد. همانطور که ریچارد ملاقه را در آب فرو کرده و آن را جلوي دهان زدِ میگرفت، آدي به زمزمه کردن ادامه داد. زدِ با عطش آب را خورد. ریچارد از اینکه میدید پیرمرد نشسته و چشمانش را باز کرده هیجان زده بود، حتی اگر او نمی توانست حرف بزند، حتی اگر نم یدانست که کجا است. زدِ نصف سطل آب خورد. وقتی تمام شد، دوباره دراز کشید و چشمانش را بست. چیس نفر بعدي بود و او نیز نیمه ي دیگر آب را خورد.

آدي جغجغه ي استخوانی را به دست ریچارد داد و از او خواست تا آن را به طاقچه برگرداند. بعد به او گفت تا استخوان هاي کپه شده در گوشه را بیاورد و نیمی از آن را روي بدن زِد گذاشته و نیمی را هم روي چیس بگذارد. طبق نظم و تطبیقی که تنها خود آدي می دید یا درك می کرد، ریچارد را هدایت کرد که چگونه هر استخوان را قرار دهد. نهایتاً از ریچارد خواست تا استخوا نهاي دنده را مانند پره هاي یک چرخ روي هر مرد بگذارد، آنهم طوري که مرکز چرخ روي سینه ي آنها باشد. وقتی کار ریچارد تمام شد، آدي از او تعریف کرد که کارش را خوب انجام داده ولی ریچارد هیچ احساس افتخاري نمی کرد، چون آدي هر حرکت دست او را هدایت کرده بود. آدي با چشمان سفیدش به او نگاه کرد.

"تو می تونی غذا بپزي؟"

ریچارد به آن زمانی فکر کرد که کیلان به او گفته بود سوپ ادوی هاش شبیه سوپ خود کیلان بوده و اینکه

سرزمین هاي آن دو بسیار مانند هم است. آدي اهل سرزمین میانه بود؛ شاید از غذایی از سرزمین خودش خوشش میامد.

ریچارد به او لبخند زد.

"مفتخر می شم که برات یمقدار سوپ ادویه درست کنم."

آدي دو دستش را به حالت غش و ضعف روي هم گذاشت. "خیلی عالی میشه. سال هاست که یه سوپ ادوی هي درست نخوردم."

ریچارد به کنج دیگر اتاق رفت، روي میز نشست و سبزیجات را خُرد کرده و فلفل و ادوی هها را با هم مخلوط کرد. بیش از یک ساعت، همانطور که او کار میکرد، دو زن را تماشا کرد که روي زمین نشسته و با همان زبان ناآشنا با هم صحبت می کردند. با مسرت پیش خود فکر کرد، دو زن که راجع به اخبار جدید خانه و سرزمین شان از هم پرس و جو می کردند. ریچارد حالش خوش بود؛ بالاخره یک نفر داشت کاري براي کمک به زِد و چیس انجام میداد. کسی که می دانست مشکل چیست. وقتی که کارش تمام شده و سوپ را روي آتش گذاشته بود، نخواست تا مزاحم دو زن شود. آن دو به نظر می رسید که از مصاحبت با یکدیگر لذت میبرند. بنابراین از آدي اجازه گرفت تا مقداري هیزم برایش بشکند. آدي به نظر می رسید که از این ایده خرسند شده باشد.

ریچارد بیرون رفت، دندان را از دور گردنش باز کرد و آن را در جیبش گذاشت و پیراهنش را روي ایوان گذاشت تا آن را خشک نگه دارد. شمشیر را با خودش به پشت خانه برد، جایی که آدي گفته بود او می تواند دسته ي هیزم ها را پیدا کند. کنده ها را روي خرك ار هکشی گذاشته و آنها را از طول به چند تکه کرد. بیشتر چوب ها چوب غان بودند، راحت ترین چوب براي بریده شدن توسط یک پیرزن. ریچارد کنده اي از افراي سخت چوب انتخاب کرد، هیزمی عالی ولی سخت براي بریدن. جنگل در آن اطراف پرپشت و تاریک بود، ولی حالت تهدید کنند هاي نداشت. حالتی خوش آمدگو، با آغوش باز و امن را داشت. با این حال، آخرین مرد از گروه چهارنفره جایی آنجا بود و در تعقیب کیلان.

ریچارد به مایکل فکر کرد، امیدوار بود که جاي او امن باشد. مایکل نم یدانست که ریچارد اکنون چه میکند و احتمالاً در این فکر بود که او کجاست. احتمالاً مایکل نگران بود. ریچارد قصد داشت بعد از اینکه از خان هي زِد خارج شدند به پیش مایکل بروند، ولی زمانی وجود نداشت. رال تقریباً آنها را گرفته بود. آرزو می کرد که بتواند پیغامی به برادرش برساند. وقتی که مرز فرو می ریخت، مایکل در خطر بزرگی بود.

هنگامی که از اره کشی خسته شد، آنهایی را که بریده بود تکه و نصف کرد. استفاده از عضلاتش حس خوبی بود، اینکه از فعالیت شدید عرق کند، اینکه کاري انجام دهد که نیازي به فکر کردن نداشته باشد. باران خنک روي بدن داغش حس خوبی ایجاد می کرد و کار را آسا نتر می کرد. براي تفریح خودش، تصور می کرد که چوب ها کله ي دارکن رال هستند و تبر را پایین میاورد. براي تنوع گاهی تصور می کرد که آن کله ي یک گار است. مواقعی که کنده ها خیلی محکم بودند، تصور می کرد که آن کله ي مرد سرخ مو است.

کیلان بیرون آمد و از او پرسید که آیا آماده شده تا براي غذا خوردن داخل بیاید. ریچارد حتی متوجه نشده بود که هوا کم کم درحال تاریک شدن است. بعد از رفتن کیلان، به سمت چاه آب رفت و یک سطل آب سرد روي خودش ریخت و عر قها را شست. کیلان و آدي روي میز نشسته بودند و از آنجا که فقط دو صندلی وجود داشت، ریچارد یک کنده ي گرد آورد تا رویش بنشیند. همانطور که می نشست، کیلان یک کاسه سوپ جلویش گذاشت و قاشقی به دستش داد.

گفت: "تو هدیه ي فوق العادهاي به من دادي، ریچارد."

"و اون چی می تونه باشه؟" یک قاشق سوپ را فوت کرد تا آن را خنک کند.

آدي با چشمان سفیدش به او نگاه کرد. "بدون اینکه دلخوري و رنجشی به دل بگیري، به من فرصت دادي تا با زبون مادري خودم با کیلان صحبت کنم. نمی تونی بفهمی که این چه شادي و لذتی براي من هست. سال هاي زیادي می گذره. تو مرد باهوش و دقیقی هستی. تو یه جستجوگر واقعی هستی."

"ریچارد لبخندي گشاد به او زد. "تو هم یه چیز خیلی ارزشمند به من دادي. زندگی دوستام رو. ممنونم آدي."

آدي با نشان کمی شگفت زدگی اضافه کرد: "و در ضمن سوپ ادویه ت فوق العاده ست."

کیلان گفت: "آره" چشمکی به ریچارد زد. "به همون خوبی که من درست می کنم."

آدي گفت: "کیلان دربار هي دارکن رال و ازبین رفتن مرز برام گفته. این خیلی چیزا رو توضیح میده. اون بهم گفت که تو درباره ي گذرگاه می دونی و میخواي ازش رد بشی و به سرزمین میانه بري. حالا باید تصمیم بگیري که چکار می خواي بکنی." یک قاشق سوپ خورد.

"منظورت چیه؟"

"اونا باید هر روز بیدار بشن تا آب بخورن و باید بهشون یه غذاي آبکی داده بشه. دوستانت چندین روز خواب خواهند بود، پنج، شاید ده روز. تو باید تصمیم بگیري، به عنوان یه جستجوگر که منتظر اونا می مونی یا خودت میري. ما نمی تونیم کمکت کنیم؛ خودت باید تصمیم بگیري."

"این طوري کاراي زیادي براي تو می مونه که باید تنهایی خودت انجام بدي."

آدي با سرش تأیید کرد. "آره. ولی اینا کاري به انداز هي رفتن به دنبال جعب هها نیست، کاري به اندازه ي متوقف کردن دارکن رال نیست." آدي همانطور که او را تماشا می کرد مقداري دیگر سوپ خورد.

ریچارد بدون اینکه توجه داشته باشد قاشقش را درون کاس هاش چرخاند. سکوتی طولانی برقرار شد. او به کیلان نگاه کرد، ولی کیلان هیچ واکنشی نشان نداد. ریچارد می دانست که کیلان نمی خواهد در تصمیم گیري او مداخله اي کند. دوباره به سوپش نگاه کرد.

بالاخره با صدایی آهسته گفت: "هر روزي که می گذره، رال رو به آخرین جعبه نزدیک تر می کنه. زدِ به من گفت که نقشه اي داره. معناش این نیست که این یه نقش هي خوبه. و ممکنه وقتی که بالاخره بیدار میشه دیگه فرصتی براي اجراي نقشه ش نباشه. ممکنه قبل از اینکه کارمونو شروع کنیم شکست بخوریم." نگاهش را بالا آورده و در چشمان

سبز کیلان نگریست. "ما نمی تونیم منتظر بشیم. نمیتونیم این ریسکو قبول کنیم؛ چیزاي زیادي در خطره. باید بدوناونا بریم." کیلان لبخندي اطمینان بخش به او زد. "بهرحال من قصد نداشتم بذارم چیس با ما بیاد. یه وظیفه ي مهم تربراش دارم."

آدي از آن سوي میز دستش را دراز کرده و دست آفتاب خورده اش را روي دست ریچارد گذاشت. پوست دستش نرم و گرم بود. "این انتخاب آسونی نیست. جستجوگر بودن آسون نیست. چیزایی که در پیش رو هست از هرچیزي که فکر کنی سخت تره."

ریچارد به زور لبخندي زد. "حداقل هنوز راهنماي خودمو دارم."

هر سه ي آنها در سکوت نشستند و به کاري که باید انجام شود فکر کردند.

آدي گفت: "هردوي شما امشب خوب می خوابید. بهش احتیاج دارید. بعد از شام، چیزایی که براي عبور از گذرگاه لازم دارید بهتون می گم." او نوبتی به هرکدام از آن دو نگاه کرد؛ با صدایی حتی خشدارتر گفت: "و بهتون میگم که چطور پام رو از دست دادم."