فصل هجده
بعد از ترك خانه ي آدي، مسیر به حد کافی پهن بود تا به ریچارد و کیلان اجازه دهد که در کنار هم راه بروند. ابرها ضخیم و تهدید کننده بودند، اما باران بند آمده بود. هر دو نفر شن لهایشان را محکم به دور خود پیچیده بودند. برگ هاي سوزنی قهوه اي رنگ مرطوب، مسیري که از میان جنگل می گذشت را پوشانده بود. بوته هاي کمی در میان درختان وجود داشت و اجازه میداد که تا فاصل هي زیادي را دید. سرخس ها کف زمین را به صورت ردیف هایی سبک و پر مانند در میان درختان پوشانده بودند و چو بهاي خشک شده اینجا و آنجا در میان سرخ سها دیده میشد، گویی که در رختخوابی خوابیده باشند. همانطور که آن دو با هم پیش میرفتند، سنجاب ها بر سرشان جیغ و فریاد می کردند و پرندگان با پشتکار و یکنواخت آواز می خواندند.
هنگامی که از کنار یک درخت سرو حنا عبور میکردند، ریچارد یک شاخ هي آن را میان انگشت شصت و خمیدگیِ انگشت اشاره اش گرفت و برگ هاي سوزنی آن را جدا کرد.
بالاخره گفت: "آدي بیشتر از اون چیزیه که به نظر میاد."
همانطور که قدم برم یداشتند، کیلان به او نگاه کرد. "اون یه ساحره ست."
ریچارد با شگفتی از پهلو به او نگاه کرد. "واقعا؟ً من درست نمی دونم یه ساحره چیه؟"
"خوب، اون بیشتر از ما هست، ولی از یه جادوگر پایین تره."
ریچارد رایحه ي معطرِ برگ هاي سوزنیِ حنا را بویید و بعد آنها را کنار انداخت. با خودش فکر کرد که شاید آدي از او بیشتر باشد، اما اصلاً مطمئن نبود که از کیلان هم بیشتر باشد. نگاه درون چشمان آدي را وقتی که کیلان مچ دست او را گرفته بود به یاد می آورد. آن نگاه، نگاهی از روي ترس بود. حالت چهره ي زِد را وقتی که براي اولین بار کیلان را دیده بود به یاد می آورد. کیلان چه قدرتی داشت که می توانست یک ساحره و یک جادوگر را بترساند؟ او چه کاري کرده بود که رعدي بدون صدا ایجاد کرده بود؟ تا جایی که ریچارد خبر داشت، کیلان دوبار این کار را کرده بود، یک بار با گروه چهارنفره و یک بار با شار، پري شب. ریچارد دردي که بعد از آن ایجاد شده بود را به یاد می آورد. یک ساحره که قوي تر و بزرگ تر از کیلان باشد؟ او بعید می دانست.
"براي چی آدي این جا، توي گذرگاه زندگی می کنه؟"
کیلان مقداري از موهایش را به پشت شان ههایش هل داد. "از این که مردم مرتب بیان پیشش و ازش طلسم ومعجون بخوان خسته شده. می خواسته تنها باشه تا اون چیزایی رو مطالعه کنه که یه ساحره می خونه. به تعبیر خودش یه جور وظایف مهم تر."
"فکر می کنی وقتی که مرز فرو بریزه اون جاش امنه؟"
"امیدوارم این طور باشه. من که ازش خوشم میاد."
ریچارد با لبخندي اضافه کرد: "منم همینطور."
مسیر در بعضی جاها با شیب تندي بالا می رفت و آنها را وادار میکرد تا در نقاطی که مسیر با پیچ و خم به همراه دامنه هاي صخره اي و بر فراز تپه ماهورها حرکت می کرد، به ستونِ یک حرکت کنند. ریچارد گذاشت کیلان جلوتر برود تا بتواند او را زیر نظر داشته باشد و مطمئن شود که او از مسیر خارج نمی شود. گاهی وقت ها مجبور می شد تا با اشاره ي دستش مسیر را به کیلان نشان دهد. تجربه ي او به عنوان یک راهنماي جنگل دیدن مسیر را براي او واضح و آسان کرده بود، اما براي چشمان تعلیم ندیده ي کیلان این گونه نبود. بیشتر وقت ها مسیر، راهی واضح و خطی آشکار بود. جنگل پرپشت بود. درختان از میان شکاف هایی در صخره ها روئیده بودند، صخره هایی که از میان بستر برگ پوش جنگل سر برآورده بودند. مه در میان درختان شناور بود. هنگامی که از شیب هاي تند بالا می رفتند، ریشه هایی که از میان شکاف ها بیرون زده بودند، دستگیره هاي خوبی برایشان فراهم می کردند. پاهاي ریچارد از فشار و تلاش براي پایین رفتن از پرتگاه هاي تندي که در مسیر تاریک بودند درد گرفته بود.
او کنجکاو بود که وقتی به سرزمین میانه رسیدند، باید چه کار کنند. او به زدِ تکیه کرده بود تا هنگامی که از گذرگاه عبور کردند نقشه را به او بگوید، و حالا آنها بدون زدِ و بدون نقشه بودند. از رفتن به سرزمین میانه به نوعی احساس حماقت می کرد. وقتی که از مرز رد شدند، او باید چه می کرد؟ آنجا می ایستاد و به اطراف نگاه می کرد تا به او الهام شود
که جعبه کجاست و بعد به دنبال آن می رفت؟ براي او که نقشه ي خوبی به نظر نمی رسید. آنها وقت نداشتند تا بی هدف پرسه بزنند و امید داشته باشند که به چیزي برسند. هیچ کسی منتظر استقبال از او نبود، منتظر نبود تا به او بگوید که بعد از آن به کجا برود.
به مجموعه اي از صخر ههاي درهم و آشفته رسیدند. جاده درست مستقیم از سطح صخره ها بالا می رفت. ریچارد منطقه را بررسی کرد. دور زدن بهمراتب آسا نتر از صعود کردن از تپ هي کوچک صخر هاي بود، اما نهایتاً تصمیم گرفت این کار را نکند، این فکر که مرز میتوانست هر جایی باشد سببِ این تصمیمش شده بود. حتماً دلیلی وجود داشته که مسیر از این جا رد شده. ریچارد اول رفت و دست کیلان را گرفته و به او کمک کرده و بالا کشید.
همینطور که راه میرفتند افکار ریچارد دائماً به او غر می زدند. یک نفر جعبه را پنهان کرده بود، در غیر این صورت رال تاکنون آن را به دست آورده بود. اگر رال نتوانسته آن را پیدا کند، پس ریچارد چگونه باید این کار را میکرد؟ او هیچ کس را در سرزمین میانه نمی شناخت؛ نمی دانست کجا را بگردد. اما بالاخره یک نفر می دانست که آخرین جعبه کجاست، و این راهی بود که آنها باید جعبه را پیدا میکردند؛ آنها نم یتوانستند به دنبال جعبه بگردند؛ باید به دنبال کسی می گشتند که بتواند به آنها بگوید که جعبه کجاست.
ناگهان با خود فکر کرد: جادو. سرزمین میانه سرزمین جادو بود. شاید کسی با جادو می توانست بگوید که جعبه کجاست. آنها باید دنبال کسی با جادوي مناسب براي این کار میگشتند. آدي حتی بدون این که قبلاً ریچارد را دیده باشد، می توانست چیزهایی در مورد او بگوید. البته بعد از پیدا کردن باید آن فرد را متقاعد میکردند که به آنها بگوید. اما شاید اگر کسی داشت اطلاعاتش را از دارکن رال مخفی می کرد، خیلی هم خوشحال می شد تا در متوقف کردن او به آنها کمک کند. به نظر می رسید که اما و اگرها و آرزوها و امیدهاي زیادي در افکارش وجود داشت.
اما یک چیز وجود داشت که او از آن مطمئن بود؛ حتی اگر دارکن رال به تمام جعب هها دست پیدا میکرد، بدون کتاب نم یتوانست بفهمد که کدام جعبه جعب هي درست است. همانطور که به پیش می رفتند، ریچارد کتاب سای ههاي شمرده شده را براي خودش از بر خواند و سعی کرد تا راهی براي متوقف کردن رال پیدا کند. از آنجا که کتاب، یک کتاب دستورالعمل براي استفاده از جعب هها بود، باید راهی براي متوقف کردن استفاده از جعب هها در آن وجود میداشت، اما چنین چیزي درون کتاب نبود. توضیحات واقعی درمورد این که هر کدام از جعبه ها چه کاري انجام می دهند و دستوراتی براي تشخیص جعبه ها از یکدیگر و طرز باز کردن یک جعبه، تنها بخش نسبتاً کوچکی در انتهاي کتاب را شامل می شد. ریچارد این بخش را خیلی خوب می فهمید، چون این بخش واضح و صریح بود. اگرچه بیشتر کتاب را مطالبی در مورد دستوراتی براي مواجهه با اتفاقات غیرمنتظره و حل کردن مشکلاتی که مانع موفقیت دارند هي جعبه ها می شد، در بر می گرفت. حتی کتاب با چگونگی تأیید صحت دستورالعمل ها شروع شده بود.
اگر او می توانست یکی از این مشکلات را ایجاد کند، میتوانست رال را متوقف کند، چرا که رال کتاب را نداشت تا به او کمک کند. اما بیشترِ مشکلات، چیزهایی بودند که ریچارد راهی براي ایجادشان نداشت، مشکلاتی درباره ي زاویه ي خورشید و ابرها در روز باز کردن جعبه ها. و خیلی از این چیزها حتی برایش معنا و مفهومی نداشت. کتاب از چیزهایی صحبت میکرد که او هرگز چیزي درباره شان نشنیده بود. ریچارد به خودش گفت که از فکر کردن به مشکل دست بردارد و به راه حل بیاندیشد. او باید دوباره کتاب را بررسی می کرد. ذهنش را خالی کرد و دوباره از اول شروع کرد.
تصدیق صحت کلمات کتاب سای ههاي شمرده شده، اگر که به وسیل هي فردي نقل شود، به جاي آن که به وسیل هي کسی که به جعب هها فرمان میدهد خوانده شود، تنها در صورت استفاده از یک اعترا فگیر قابل تضمین است....
اواخر بعدازظهر، ریچارد و کیلان به خاطر تقلا براي پیاده روي در جنگل، حسابی عرق کرده بودند. هنگامی که از جویبار کوچکی عبور کردند، کیلان ایستاد و تکه پارچ هاي را در آب خیساند و با استفاده از آن صورتش را پاك کرد. ریچارد فکر کرد که این اید هي خوبی باشد. وقتی که به جویبار بعدي رسیدند، او ایستاد تا همان کار را بکند. آبِ صاف و زلال، کم عمق بود و از روي بستري از سن گهاي گرد و صیقلی جاري بود. روي تخته ي سنگی صاف خم شد ووزنش را متعادل کرد تا پارچه اي را در آب سرد بخیساند.
وقتی که ریچارد سر پا ایستاد، موجود سایه اي را دید. بلافاصله خشکش زد.
در میان درختان چیزي بود که قسمتی از آن پشت تنهي یک درخت ایستاده بود. آن یک آدم نبود، اما به همان قد و اندازه بود و هیچ شکل قابل تشخیصی نداشت. مثل این بود که سای هي یک نفر در هوا ایستاده باشد. موجود سایه اي حرکتی نکرد. ریچارد چند بار پلک زد و چشمانش را تنگ کرد تا سعی کرده و بفهمد که آیا واقعاً داشت همان چیزي را می دید که فکر می کرد می بیند. شاید این فقط یک خطاي دید در نور تیره ي بعدازظهر بود، سایه ي یک درخت که او به اشتباه چیز دیگري تشخیص داده بود.
کیلان به حرکت در مسیر ادامه داده بود. ریچارد فوراً خود را به پشت او رساند و دستش را روي گودي کمر او، زیر کوله پشتی اش گذاشت تا او توقف نکند. روي شانه ي او خم شد و در گوشش زمزمه کرد.
"به سمت چپت نگاه کن، بین درختا. بهم بگو چی می بینی."
دستش را روي پشت او نگه داشت و همانطور که کیلان سرش را برم یگرداند و میان درختان را نگاه میکرد، او را وادار کرد تا به راه رفتن ادامه دهد. همانطور که کیلان موهایش را از جلوي دیدش عقب نگه داشته بود، چشمانش میان درختان را جستجو کردند. بعد کیلان آن چیز را دید.
به صورت ریچارد نگاه کرده و نجواکنان گفت: "اون چیه؟"
ریچارد کمی شگفت زده شده بود. "من نم یدونم. فکر کردم شاید تو بتونی بهم بگی." کیلان سرش را به دو طرف تکان داد که نمی داند. سایه بی حرکت باقی مانده بود. ریچارد سعی کرد تا به خودش بگوید که شاید این هیچ چیزي نیست، شاید فقط یک بازي نور با چشم است. او می دانست که این حقیقت ندارد.
ریچارد پیشنهاد داد: "شاید این یکی از همون جونوراي وحشیه که آدي درموردش بهمون گفته بود، و حالا هم نمی تونه ما رو ببینه."
کیلان از پهلو نگاهی کوتاه به او انداخت. "جونوراي وحشی استخون دارن."
البته کیلان درست می گفت، اما ریچارد امیدوار بود که او با این ایده موافقت کند. همانطور که به سرعت در مسیر حرکت می کردند، موجود سایه اي همان جایی که بود ایستاد و خیلی زود آنها از دیدرس آن خارج شده بودند. ریچارد راحت تر نفس کشید. به نظر می رسید که گردنبند استخوانی که کیلان به گردن داشت و دندان خودش، آنها را مخفی کرده بود.
همانطور که راه میرفتند شامی متشکل از نان، هویج و گوشت دودي خوردند. هیچ کدامشان از شام لذتی نبرد. همانطور که میخوردند چشمانشان اعماق جنگل را جستجو میکرد. حتی با وجود این که تمام روز باران نیامده بود، هنوز همه چیز خیس بود و گه گاه از درختان آب چکه می کرد. در بعضی جاها، صخره ها با گل و لجن لیز شده بودند و براي سالم رد شدن از آنها نیاز به دقت بود. هر دویشان جنگلِ اطراف را به دنبال هر نشانه اي از خطر جستجو می کردند. آنها هیچ چیزي ندیدند.
این حقیقت که آنها هیچ چیزي نمی دیدند کم کم ریچارد را نگران کرد. هیچ سنجاب، موش خرما، پرنده یا هیچ نوع حیوانی دیده نمی شد. بیش از حد ساکت بود. نورِ روز رفته رفته به پایان میرسید. به زودي آنها به تنگه می رسیدند. ریچارد در مورد آن نیز نگران بود. تصور دیدن دوباره ي چیزهاي داخل مرز ترسناك بود. تصور دیدن دوبار هي پدرش هولناك بود. درونش از بابت چیزهایی که آدي به آنها گفته بود به هم میپیچید. این که چیزهاي داخل مرز ممکن بود آنها را به طرف خود بخوانند. او به یاد می آورد که دعوت آنها چقدر اغوا کننده بود. باید براي مقاومت کردن آماده می بود. باید خودش را در برابر آن محکم می کرد. شب اولی که با کیلان آشنا شده بود، وقتی که آنها در سرو خودرو بودند، کیلان تقریبابًه دنیاي زیرین کشیده شده بود. وقتی که آنها با چیس و زِد بودند، چیزي سعی کرده بود تا دوباره کیلان را به داخل بکشاند. ریچارد نگران این بود که وقتی تا آن حد نزدیک مرز شوند، ممکن است که استخوان ها از کیلان محافظت نکنند.
مسیر مسطح و پهن شد و به آنها اجازه داد دوش به دوش هم حرکت کنند. ریچارد به خاطر فعالیت آن روز خسته شده بود و هنوز یک شب و یک روز تا وقتی که بتوانند استراحت کنند باقی مانده بود. عبور از تنگه در زمان تاریکی هوا و وقتی که آنها به شدت خسته بودند فکر خوبی به نظر نم یرسید، اما آدي تأکید کرده بود که آنها توقف نکنند. ریچارد نمی توانست خواسته ي شخصی مانند آدي که راه را به این خوبی می شناسد، زیر سؤال ببرد. ریچارد می دانست که داستان چنگ زن او را کاملاً بیدار نگه می دارد.
کیلان به اطرافش در میان درختان نگاه کرد و چرخید تا پشت سرش را چک کند. ناگهان ایستاد و دست ریچارد را محکم گرفت. در میان مسیر، کمتر از ده متر پشت سرشان یک سایه ایستاده بود.
مانند دیگر سایه ها این یکی هم حرکتی نکرد. ریچارد می توانست از میان آن سایه، درختان پشت سر را ببیند، چنانکه از دود ساخته شده باشد. همانطور که هر دوي آنها از پهلو به پیش میرفتند و به موجود سایه اي نگاه میکردند، کیلان محکم بازوي او را چسبیده بود. آنها در یک پیچِ مسیر پیچیدند و از آن دور شدند. سریع تر به حرکتشان ادامه دادند.
"کیلان، یادت میاد اون وقتی که درمورد اون موجودات سایه اي که پنیس رال ایجاد کرده بود بهم گفتی؟ ممکنه که اینا همون موجودات سایه اي باشن؟"
کیلان با نگرانی به او نگاه کرد. "نمی دونم. من هیچ وقت یکی از اونا رو ندیدم؛ اونا توي آخرین جنگ بودن، قبلاز این که من به دنیا بیام. اما داستانا همیشه یه چیزو میگفتن، این که اونا توي هوا شناور بودن. هیچ وقت نشنیدم که کسی بگه اونا این طوري بی حرکت می ایستادن."
"شاید این به خاطر استخونا هستش. شاید اونا می دونن که ما اینجاییم ولی نمی تونن ما رو پیدا کنن، براي همین بی حرکت ایستادن تا بگردن."
کیلان شنلش را محکم تر پیچید، به وضوح از این فکر ریچارد ترسیده بود، اما چیزي نگفت. در شبی که لحظه به لحظه تاریک تر می شد، کنار هم و نزدیک به هم و با افکار آشف تهي مشترك به راهشان ادامه دادند. یک سایه ي دیگر در کنار جاده ایستاده بود. کیلان محکم بازوي او را گرفت. آنها آهسته و ساکت، در حالی که چشمانشان را به آن دوخته بودند، از کنارش رد شدند. سایه حرکتی نکرد. ریچارد حس می کرد نزدیک است وحشتزده شود و فرار کند، اما می دانست که نم یتواند؛ آنها باید در مسیر میماندند، باید از عقلشان استفاده میکردند. شاید سایه ها سعی داشتند تا کاري کنند که آنها از جاي خود بپرند و از مسیر خارج شده و فرار کنند و به طور اتفاقی وارد دنیاي زیرین شوند. همینطور که به پیش می رفتند به اطراف و پشت سرشان نگاه می کردند. وقتی که کیلان به طرفی دیگر نگاه می کرد، یک شاخه به صورتش کشیده شد. او به سرعت روي ریچارد پرید. کیلان نگاهش را گرداند و بعد معذرت خواهی کرد.
ریچارد لبخندي اطمینان بخش به او زد.
برگ هاي سوزنیِ کاج قطرات کوچکی از باران و مه را روي خود نگه داشته بودند و وقتی که نسیم ملایمی شاخ هها را تکان می داد، آب از روي درختانِ بالاي سرشان به پایین میبارید. هنگامی که تاریکی مطلق نزدیک شد، به سختی می توانستند تشخیص دهند که آیا موجودات سایه اي اطرافشان بودند یا این که آن چه می دیدند فقط جث هي تیره ي تنه ي درختان بود. دو دفعه بدون هیچ مشکلی تشخیص دادند؛ سایه ها نزدیک جاده بودند و هیچ شکی وجود نداشت که آنها چه هستند. هنوز سایه ها حرکتی نکرده و یا به دنبالشان نم یآمدند، اما به گونه اي ایستاده بودند که گویی تماشا می کنند، حتی اگر چه چشمی نداشتند.
کیلان با صدایی عصبی و تحت فشار پرسید: "اگه اومدن طرفمون باید چه کار کنیم؟"
پنجه ي کیلان بر روي بازوي او کم کم داشت دردناك می شد، بنابراین ریچارد انگشتان او را باز کرد و دست او را در دست خود گذاشت. کیلان دست او را فشاري داد و با لبخندي خجالت زده گفت: "ببخشید."
ریچارد با لحنی مطمئن جواب داد: "اگه اومدن دنبالمون، شمشیر متوقفشون می کنه."
"از کجا این قدر مطمئنی؟"
"شمشیر جلوي چیزاي داخل مرز رو گرفت."
به نظر میرسید که کیلان با این جواب راضی شده باشد؛ ریچارد آرزو می کرد که خودش نیز راضی شده بود. جنگلکاملاً ساکت بود، به جز صداي نرمی از خراشیدن که او نم یتوانست به درستی از آن سر درآورد. هیچ یک از صداهاي معمولیِ شبانگاهی وجود نداشت. شاخه هاي تاریک به همراه نسیم در نزدیکی آنها تکان میخوردند و باعث میشدند تا قلب او سرعت بگیرد.
کیلان آهسته گفت: "ریچارد، بهشون اجازه نده که تو رو لمس کنن. اگه اونا موجودات سای هاي باشن، لمس کردن اونا مساوي با مرگه. حتی اگه موجودات سای هاي نباشن هم نم یدونیم از تماس با اونا چه اتفاقی می افته. نباید بذاریم ما رو لمس کنن."
ریچارد براي مطمئن کردن او دستش را فشاري داد.
ریچارد در برابر وسوس هي بیرون کشیدن شمشیر مقاومت میکرد. حتی اگر جادوي شمشیر بر ضد سایه ها کار می کرد، ممکن بود تعدادشان براي شمشیر خیلی زیاد باشد. اگر چاره ي دیگري نبود از شمشیر استفاده میکرد، اما فعلاً غریزه اش به او می گفت که این کار را نکند.
جنگل داشت تاریک تر می شد. تنه ي درختان مانند ستو نهایی سیاه رنگ در تاریکی ایستاده بودند. ریچارد حس می کرد که گویی همه جا چشم هایی هستند و تماشا میکنند. جاده کم کم به دامنه ي یک تپه می رسید، و او می توانست صخره هاي تیره اي را در سمت چپشان ببیند که بالا رفته بودند. روان آب هایی ناشی از باران در میان صخر هها به پایین می چکیدند. او می توانست صداي چکه کردن، قلپ قلپ کردن و چلپ کردن آنها را بشنود. زمین در سمت راست آنها به پایین شیب بر می داشت. دفعه ي بعد که به عقب نگاه کردند، سه سایه آنجا ایستاده بودند که به سختی در مسیر پشت سرشان قابل رؤیت بود. هر دو به حرکتشان ادامه دادند. ریچارد دوباره صداي نرم خراشیدن را از سمت جنگل در دو طرف جاده شنید. این صدایی نبود که برایش آشنا باشد. بیشتر از آن که ببیند، می توانست احساس کند که موجودات سایه اي در دو طرف جاده و پشت سرشان ایستاد هاند. تعداد کمی از آنها آن قدر به مسیر نزدیک بودند که شکی وجود نداشت چه چیزي هستند. تنها راهی که باز بود مسیر روبه رو بود.
کیلان نجواکنان گفت: "ریچارد، به نظرت نباید سنگ شبو بیرون بیاري؟ من به سختی می تونم مسیر رو ببینم." کیلان خیلی محکم دست او را گرفته بود.
ریچارد با لحظه اي تامل گفت: "نمی خوام این کارو بکنم تا وقتی که واقعاً بهش احتیاج پیدا کنیم. از چیزي که ممکنه اتفاق بیفته می ترسم."
"منظورت چیه؟"
"خوب، این سایهها هنوز دنبال ما نیومدن. شاید بع خاطر اینه که نم یتونن ما رو ببینن، به خاطر استخ ونها." چندلحظه مکث کرد. "اما اگه بتونن نور سنگ شب رو ببینن چی؟"
کیلان با نگرانی لب پایینی اش را گاز گرفت. آنها به خود فشار می آوردند تا مسیر را تشخیص دهند که از میان درختان و تخته سنگ ها پیچ می خورد و از روي صخره ها و ریشه ها می گذشت و راهش را در میان کوهپایه ادامه میداد. صداي نرم خراشیدن نزدیک تر شده بود و از همه طرف شنیده می شد. با خود فکر کرد که این صدا شبیه..... شبیه کشیده شدن پنجه ي جانواران به صخره هاست.
دو سایه نزدیک به هم روب هرویشان ایستاده بودند و مسیر از میان آنها میگذشت. همانطور که از میان آن دو رد می شدند، کیلان خودش را محکم به او چسباند و نفسش را نگه داشت. وقتی که درست بین موجودات سای هاي بودند، صورتش را درون شان هي ریچارد مخفی کرد. ریچارد دستش را دور او قرار داد و محکم او را نگه داشت. می دانست که کیلان چه احساسی دارد. او هم وحشتزده بود. قلبش به شدت می زد. به نظر می رسید که با هر قدم بیش از حد نزدیک می شوند و عمیق تر گیر می افتند. به پشت سرش نگاه کرد، اما در تاریکی نورِ کافی براي تشخیص این که سایه ها درون مسیر ایستاده اند یا نه وجود نداشت.
ناگهان جثه اي سیاه رنگ روبرویشان پدیدار شد. آن یک تخته سنگ بسیار بزرگ بود که از وسط دو تکه شده بود.
تنگه.
در ابتداي شکاف، پشتشان را به صخره تکیه دادند. هوا تاریک تر از آن بود که بتوان بیش از این مسیر را دید، یا این را دید که آیا موجودي سایه اي در آن نزدیکی باشد. نمی توانستند بدون نور سنگ شب در تنگه مسیر را دنبال کنند؛ این کار خیلی خطرناك بود. برداشتن یک قدم اشتباه درون تنگه کافی بود که بمیرند. در سکوت و آرامش صداي ساییده شدن نزدیک تر بود و از همه طرف می آمد. ریچارد دستش را در جیبش فرو برده و کیسه ي چرمی را بیرون کشید. نخ دهانه ي آن را شل کرد و سنگ شب را در کف دستش انداخت.
نور گرم در میان شب شعله کشید و درختان اطراف را روشن کرده و سایه هایی ترسناك ایجاد کرد. سنگ را جلو نگه داشت تا بهتر ببیند.
کیلان نفسش را حبس کرد.
در زیر درخشش گرمِ زرد رنگ، می توانستند دیواري از موجودات سایه اي را ببینند، صدها سایه که بین هیچ دو سایه اي دو سانت نیز فاصله نبود. آنها در فاصله اي کمتر از هفت متر جلوتر، یک نیم دایره تشکیل داده بودند. بر روي زمین ده ها و ده ها موجود کوهان مانند وجود داشت که در نگاه اول تقریبامًثل صخره به نظر میرسیدند. اما آنها صخره
نبودند. نوارهاي زره پوش خاکستري رنگ روي پشتشان در هم بافته شده بودند و می خهاي ناهمواري در اطراف لب هيپایینشان بیرون زده بود.
چنگ زن ها.
صداها از این بود، صداي پن جهي آنها بر روي صخر هها. چنگ زن ها به شکلی عجیب، مانند اردك قدم برمی داشتند و همانطور که تقلا کنان به جلو میآمدند، بدن منحنی شکلشان از یک طرف به طرف دیگر خم تاب می خورد. سریع نبودند، اما پیوسته به جلو می آمدند. بعضی از آنها تنها یکی دو متر فاصله داشتند.
براي اولین بار سایه ها شروع به حرکت کردند، در هوا شناور شدند، به جلو سر خوردند و حلقه را تنگ تر کردند.
کیلان پشتش به صخره چسبیده بود، چشمانش درشت شده بودند و خشکش زده بود. ریچارد دستش را از آن سمت دراز کرد، یک مشت از لباس کیلان را چنگ زده و او را به داخل ورودي کشید. دیواره ها خیس و لیز بودند. تنگی آنجا باعث شد احساس کند که قلبش به درون گلویش می آید. ریچارد از جاهاي تنگ خوشش نم یآمد. آنها عقب عقب از شکاف عبور می کردند و گه گاه پشت سرشان را نگاه می کردند تا مسیرشان را چک کنند. ریچارد سنگ شب را بالا نگه داشته و موجودات سایه اي را که به جلو می آمدند روشن می کرد. چنگ زن ها سینه خیز وارد شکاف شدند. ریچارد می توانست صداي نفس زدن هاي تند کیلان را بشنود که در فضاي تنگ و نمناك می پیچید. آنها به عقب رفتن ادامه دادند و شان ههایشان بر روي لبه هاي صخره لیز می خورد. آبِ سرد و لج نآلود لباس هایشان را خیس می کرد. در یک جا مجبور شدند سرشان را خم کرده و از پهلو حرکت کنند چرا که شکاف خیلی باریک شده بود و تقریبابًه هم رسیده بود، فقط آن قدر باز بود که از قسمت پایینی آن رد شوند. خرده هاي شاخ و برگ که به داخل شکاف ریخته بود در رطوبت مانده و درحال پوسیده شدن بودند. آنجا بوي تهوع آور پوسیدگی می داد. آنها به حرکت از پهلو ادامه دادند و بالاخره به طرف دیگر رسیدند. وقتی که به خروجی صخره رسیدند سایه ها متوقف شدند. چنگ ز نها توقف نکردند.
ریچارد به یکی از آنها که خیلی نزدیک شده بود لگد زد و آن را معلق زنان به روي زمین در میان شاخ و برگ درون
شکاف پرتاب کرد. چنگ زن که به پشت روي زمین افتاده بود، هوا را چنگ زد، صداي تق تق و هیس هیس درآورد، خود را چرخانده و لنگر برداشت تا این که خودش را صاف کرد. وقتی که چنگ زن صاف شد، روي پاهاي چنگک دارش بلند شد و قبل از این که دوباره به سمت آنها بیاید صداي غرغر تق تق مانندي از خود بیرون داد.
هر دو سریعاً چرخیدند تا مسیر را دنبال کنند. ریچارد سنگ شب را بالا گرفت تا مسیر باریک را روشن کند.
کیلان نفس تیزي کشید.
نور گرم، کوهپایههایی را که مسیر باید در آن قرار می داشت روشن کرد. در جلوي آنها تا جایی که چشمشان کارمی کرد آشفته بازاري از قلوه سنگ، صخره، تکه هاي درخت، لاشه هاي چوب و گل بود که همگی روي هم آوار شده بودند. یک سیل به تازگی از دامنه ي کوه به پایین سرازیر شده بود.
مسیرِ باریک شسته شده و رفته بود.
آنها یک قدم از صخره به جلو برداشتند تا دید بهتري داشته باشند.
نور سبزِ مرز پیدا شد و آنها را غافلگیر کرد. با هم به عقب قدم برداشتند.
"ریچارد...."
کیلان به بازوي او چنگ زد. چنگ زن ها به نزدیکی آنها رسیده بودند. سایه ها در میان شکاف صخره در هوا شناور بودند.