نخستین قانون جادوگری

فصل دو

در ابتدا، ریچارد بیحرکت در جاي خود ماند، نم یدانست که چه کاري باید انجام دهد. او نمی توانست مطمئن باشد که آن چهار مرد واقعا در حال تعقیب آن زن هستند، حداقل نه تا وقتی که دیگر خیلی دیر شده باشد. به هرحال این موضوع چه ربطی به او داشت؟ و گذشته از این، او حتی چاقویش را هم با خودش نداشت. یک مرد بی سلاح چه شانسی در برابر چهار نفر داشت؟ ریچارد دید که زن راهش را در امتداد مسیر ادامه می داد و مردها را دید که هنوز به دنبال او می رفتند.

آن زن چه شانسی در برابر آنها می توانست داشته باشد؟

ریچارد خم شد، ماهیچه هایش منقبض و سفت شدند. درحالی که دوباره به این فکر می کرد که چه کاري می تواند انجام دهد، ضربان قلبش سرعت گرفت. آفتاب صبحگاهی صورت ریچارد را گرم می کرد و تنفسش سطحی و کم عمق بود. ریچارد می دانست که یک راه میان بر در جاده ي هاوکرز کمی جلوتر از جایی که آن زن حرکت می کرد وجود دارد. با دست پاچگی سعی کرد تا به یاد بیاورد آن فرعی دقیقا کجا بود. انشعاب اصلی راه، دور دریاچه ادامه پیدا میکرد و در سمت چپ زن از تپه بالا می رفت و به جایی می رسید که حالا ریچارد ایستاده بود و تماشا می کرد. اگر آن زن در جاده ي اصلی باقی میماند، ریچارد می توانست همینجا براي او صبر کند و بعد دربار هي مردها به او بگوید. بعدش چه؟ به علاوه، این مسیرِ خیلی زیادي بود. مردها ممکن بود قبل از آن به زن حمله کنند. فکري شروع به شک لگیري در ذهنش کرد. او از جایش بالا پرید و در جاده به سمت پایین شروع به دویدن کرد.

اگر می توانست قبل از آنکه چهار مرد آن زن را گیر بیاورد، و البته قبل از راه میا نبر، به او برسد، بعد میتوانست او را از انشعاب سمت راست ببرد. آن جاده به سمت خارج از درختان و یک برآمدگی باز می رفت. جایی دور از مرزها، و به طرف شهر هارتلند، به سمت کمک. اگر آنها سریع بودند، ریچارد میتوانست رد پایشان را مخفی کند. مردها نمی دانستند که آن دو نفر از جاده ي کناري رفته اند، آنها فکر می کردند که آن زن هنوز در راه اصلی است، دست کم براي مدتی که براي رساندن آن زن به یک جاي امن کافی بود.

هنوز نفس نفس هاي ریچارد از دفع هي آخري که دویده بود تمام نشده بود، ریچارد تند تند و با زحمت نفس می کشید و به سریع ترین شکلی که می توانست در جاده به سمت پایین می دوید. به زودي مسیر به داخل درختان پیچید، بنابراین حداقل دیگر لازم نبود در مورد دیده شدن از طرف آن مردان نگران باشد. در حالی که ریچارد با سرعت می دوید پرتوهاي نور از جلوي چشمش عبور میکردند. درختان کاج سالخورده در کنار مسیر ردیف شده بودند و کفپوشی از برگ هاي سوزنی را براي خفه کردن صداي قدم هایش مهیا کرده بودند.

بعد از مدتی که با سراسیمگی از راه پایین رفت، شروع به نگاه کردن به دنبال جادهي فرعی کرد. او نمی توانستمطمئن باشد که چه مقدار از راه را پیموده است؛ جنگل هیچ چشم اندازي براي تصمیم گیري در اختیارش قرار نمی داد واو هم یادش نبود که راه میان بر دقیقاً در کجا قرار دارد. آن راه کوچک بود و ندیدنش خیلی آسان بود. به همراه هر پیچ، امیدي تازه میآمد که این همآنجاییست که او راه میا نبر را پیدا کرده بود و دوباره خودش را به جلو می کشید. سعی کرد تا فکر کند که در نهایت وقتی به آن زن رسید، چه چیزي باید به او بگوید. ذهنش با سرعت پاهایش شروع به فعالیت کرد. آن زن ممکن بود فکر کند که ریچارد نیز جزو تعقیب کنندگانش است و یا ممکن بود از او بترسد، یا حرف هاي او را باور نکند. ریچارد زمان زیادي براي راضی کردن او نداشت. باید او را راضی می کرد که می خواهد کمکش کند.

به قله ي یک بلندي کوچک رسید و دوباره به دنبال انشعاب گشت اما آن را ندید و به دویدن ادامه داد. حالا نفس کشیدنش سخت و بریده بریده شده بود. ریچارد می دانست که اگر قبل از زن به آن دو راهی نرسد به دام می افتند و بعد تنها گزینه این بود که از آن مردان سریع تر بدوند و یا باید می جنگیدند. او براي هر دو گزینه بیش از حد خسته بود. این فکر باعث شد که ریچارد سریع تر حرکت کند. عرق از سر و صورتش می ریخت و باعث شده بود پیراهنش به بدنش بچسبد. خنکاي صبح به گرماي شدیدي تبدیل شده بود، هر چند ریچارد میدانست این به خاطر تقلاي خودش است که اینگونه به نظر می رسد. در حالی که میدوید، جنگل در دو طرفش به صورت مات و مبهم عبور میکرد.

درست قبل از یک پیچ تند به سمت راست، بالاخره به راه میا نبر رسید و تقریبانًزدیک بود از آن عبور کند. ریچارد مدت کمی بدنبال رد پاها گشت تا ببیند آیا زن از آنجا عبور کرده و از مسیر فرعی رفته. هیچ رد پایی وجود نداشت. آرامش وجودش را فرا گرفت. با زانو بر روي زمین افتاد و از شدت خستگی روي پاشن ههایش وا رفت و سعی میکرد تا تنفسش را آرام کند. اولین قسمت نقشه انجام شده بود. او زودتر از آن زن به اینجا رسیده بود. حالا باید تا قبل از آنکه خیلی دیر بشود او را متقاعد می کرد.

در حالی که هنوز براي آرام کردن تنفسش تلاش می کرد، دست راستش را روي پهلویش که از درد تیر می کشید گذاشت. ریچارد نگران بود که مثل یک احمق به نظر برسد. اگر آن زن فقط یک دختر بچه بود که برادرانش داشتند با او بازي می کردند چه؟ آنوقت ریچارد، احمقِ در این ماجرا میشد. همه غیر از خودش یک خند هي درست و حسابی می کردند.

ریچارد به جايِ گزیدگی پشت دستش نگاهی انداخت. جاي زخم قرمز شده بود و شدیداً درد میکرد. ریچارد چیزي را که در آسمان بود به یاد آورد. او دربار هي نحو هاي که آن زن راه می رفت فکر کرد، راه رفتنی با یک هدف مشخص نه مانند بازي بچه ها. او یک زن بود، نه یک دختر بچه. ریچارد به یاد ترسی افتاد که وقتی آن مردها را دیده بود پشتش را لرزانده بود. چهار مرد که با احتیاط یک زن را تعقیب می کردند: سومین چیز عجیبی که ریچارد از صبح تا به حالا دیده بود. سومین فرزند دردسر. نه، او سرش را تکان داد، این یک بازي نبود. ریچارد میدانست که چه چیزي دیدهاست. این یک بازي نبود. آنها داشتند آن زن را تعقیب می کردند.

ریچارد تا حدي توانست روي پاهایش بایستد. امواج گرما از بدنش بیرون می زد. درحالی که از کمر خم شده و دستانش را روي زانوهایش گذاشته بود، چند نفس عمیق کشید و بعد به تمام قد ایستاد.

چشمش به زن جوان افتاد که از سر پیچ به سمت او می پیچید. براي لحظه اي نفسش بند آمد، موهاي قهو هاي آن زن پرپشت، شاداب و بلند بود و قوس و انحناهاي بدنش را تکمیل میکرد. او قد بلند بود، تقریبابًه قد بلندي ریچارد، و تقریباًدر همان محدوده سنی. لباس زنانه اي که او پوشیده بود شبیه هیچ کدام از لباس هایی که ریچارد تا به حال دیده بود نبودند: نسبتاً سفید، که در قسمت گردن، یقه ي آن به صورت مربع شکل بریده شده بود و هیچ چیزي رنگ سفید یکدست آن را برهم نمیزد به جز یک کمربند چرمی قهو هاي کوچک که به کمرش بسته بود. بافت الیاف لباس دقیق و نرم بودند و تقریبامًی درخشیدند. هیچ نوار یا حاشیه تزئینی و تجملی که معمولا ریچارد در لباس هاي اشراف میدید در آن قابل دیدن نبود و هیچ نقش یا رنگی که نگاه بیننده را به خود معطوف کرده و از توجه به اینکه چگونه لباس قالب بدنش را در آغوش گرفته، وجود نداشت. لباس در عین سادگی و بیآلایشی خود، بسیار برازنده و باوقار بود. زن متوقف شد و چین هاي بلند دامن لباسش به طرزي شاهانه در اطراف پاهایش کشیده شدند.

ریچارد به جلو آمد و سه قدم نرسیده به او ایستاد تا تهدیدي به نظر نرسد. زن صاف و آرام ایستاده و دست هایش در کنارش بودند. ابروهایش به حالت کمانی زیبایی مانند بال هاي یک پرنده ي شکاري در حال پرواز بودند. چشم هاي سبزش بی هیچ ترسی به چشمان ریچارد نگاه کردند. اتصال نگاهش به قدري شدید و محکم بود که ممکن بود به کلی کنترل ریچارد را بر خودش از بین ببرد. ریچارد احساس کرد که همیشه او را میشناخته، اینکه همیشه او یک قسمت از زند گیاش بوده و اینکه نیازهاي او و خودش یکی است. زن با نگاه خیره اش به محکمی یک قلاب آهنی ریچارد را نگه داشته بود، چنان با چشم هایش چشمان او را جستجو می کرد که گویی در حال جستجوي روح اوست و به دنبال جواب چیزي میگردد. من اینجام تا به تو کمک کنم. ریچارد این را در ذهنش گفت. او این را جد يتر از هر فکر دیگري که تابحال داشت در ذهنش گفته بود.

فشار نگاه خیره ي زن آرام شد و پنج هاش را از روي او برداشت. ریچارد در چشمان او چیزي را دید که بیش از هر چیز دیگري او را جذب کرد. هوشمندي. ریچارد هوش را میدید که در چشمانش شعله میکشد، و در او میسوزد و در میان تمام اینها او یک حس مهم درستی و کمال را درك می کرد. ریچارد احساس امنیت میکرد.

اخطاري در ذهنش برق زد و یادش آمد که براي چه کاري در آنجا بود. اینکه زمان خیلی مهم است.

ریچارد گفت: "من اون بالا بودم" و با دستش به سمت بالاي تپه، جایی که خودش قبلاً آنجا بود اشاره کرد. "و تو رو دیدم." زن به جایی که ریچارد اشاره کرده بود نگاه کرد. ریچارد هم نگاه کرد و متوجه شد که دارد به انبوهی از شاخه هاي درختان اشاره می کند. آنها نمیتوانستند تپه را ببینند، چون درختان راه دید را سد کرده بودند. او دستهایشرا به گنگی پایین انداخت و سعی کرد تا اشتباهش را نادیده بگیرد. چشم هاي زن به سمت ریچارد برگشتند و منتظرماندند.

ریچارد در حالی که صدایش را پایین نگه داشته بود، دوباره شروع کرد. "من اون بالا روي یه تپه، بالاي دریاچه بودم. تو رو دیدم که توي مسیر ساحل دریاچه راه میري. چندتا مرد هستن که دارن تو رو تعقیب می کنن."

زن هیچ عکس العمل و احساسی نشان نداد بلکه به نگاه خیره اش ادامه داد. "چند نفر؟"

این سوال به نظر ریچارد عجیب آمد اما به آن جواب داد: "چهار نفر."

رنگ از صورت زن پرید.

او سرش را برگرداند و درختان پشت سرش را بررسی کرد، کمی سایه ها را نگاه کرد و سپس بار دیگر به ریچارد نگاه کرد، چشمان سبزش نگاه ریچارد را می کاویدند.

"تو به من کمک می کنی؟" به جز رنگ صورتش، جزئیات صورتش هیچ نشانه اي از هیجانش را نشان نم یدادند.

ریچارد قبل از اینکه ذهنش بتواند فکري بکند، صداي خودش را شنید که گفت: "آره."

چهره ي زن ملایم تر شد. "چه نقشه اي داري که انجام بدیم؟"

"یه مسیر کوچیک وجود داره که از اینجا منشعب میشه. اگه ما از اون بریم، و اونا هم به همین راه ادامه بدن، می تونیم فرار کنیم."

"و اگه اونا این کار رو نکنن؟ اگه مسیر ما رو دنبال کردن چی؟"

"من رد پاهامون رو مخفی می کنم." ریچارد سرش را به نشان نفی تکان می داد و سعی می کرد تا او را مطمئن کند. "اونا دنبال ما نمیان. ببین، دیگه وقتی نداریم....."

زن حرف او را ناقص گذاشت. "اگه اونا اومدن؟ بعدش چه نقشه اي داري؟" ریچارد براي مدتی به او نگاه کرد و گفت: "اونا خیلی خطرناکن؟"

زن کمی صاف تر ایستاد. "خیلی."

نوعی که زن کلماتش را گفت، باعث شد تا ریچارد به خودش فشار بیاورد و دوباره نفس بکشد. براي یک لحظه،نگاهی از وحشت مطلق را دید که از چشمان زن عبور کرد.

ریچارد انگشتانش را میان موهایش فرو کرد. "خوب، این راه کوچیک، باریک و مستقیم هست. اونا نم یتونن ما رو محاصره کنن."

"تو سلاحی داري؟"

ریچارد با تکان دادن سرش جواب منفی داد. به خاطر فراموش کردن چاقویش، خیلی از دست خودش عصبانی بود و نمی توانست آن را بلند بگوید.

دختر سرش را در تایید تکان داد. "پس بیا سریع باشیم."

----------------------+-

بعد از آنکه تصمیم گرفته شد، آنها دیگر هیچ حرفی نزدند، مبادا که جایشان را لو بدهند. ریچارد با عجله رد پایشان را مخفی می کرد و به او اشاره کرد که جلو حرکت کند تا خودش بین او و آن مردان قرار بگیرد. زن لحظ هاي مکث نکرد. هنگامی که با سرعت در مسیري که ریچارد اشاره کرده بود حرکت کرد، چین هاي دنباله ي لباسش در پشت سرش جاري شدند. درختان شاداب، جوان و همیشه سبز جنگلِ وِن از دو پهلو آنها را به هم فشرده و راه را تبدیل به کانالی باریک، تاریک و سبز کرده بودند که در میان شاخه ها و علف ها حفر شده بود. آنها نمی توانستند هیچ چیزي را در اطرافشان ببینند. همینطور که میرفتند، ریچارد پشت سرشان را چک می کرد بااینحال نم یتوانست فاصله ي زیادي را

ببیند، اقلاٌ آنچه را که او می توانست ببیند خالی بود. زن بدون نیاز به هیچ تشویقی از طرف او با سرعت حرکت می کرد.

بعد از مدتی زمین شروع کرد به بالا رفتن و صخره اي شدن و از حجم درخ تها کم شد و آنها می توانستد محدوده ي بیشتري را ببینند. مسیر به همراه آبرا هها که شکافی نسبتا عمیق در زمین ایجاد کرده بودند و کف آنها مملو از بر گهاي پاییزي بود، پیچ می خورد. برگ هاي خشک در مسیرشان پراکنده شده بود. کاج ها و صنوبرها کمکم جاي خود را به درختان سخت چوب جنگلی و بخصوص سپیدارها میدادند. در حالی که شاخه ها بالاي سرشان می جنبیدند و تکان می خوردند، دسته هاي کوچکی از نور خورشید روي کف جنگل به رقص درم یآمد. تنه هاي سفید درختان سپیدار با لکه هاي سیاهشان، این توهم را ایجاد می کردند که گویی هزاران چشم درحال تماشاي عبور آن دو نفر هستند. به جز غارغارهاي نابهنجار چند کلاغ، آنجا محلی بسیار آرام و باصفا بود.

در ابتداي یک دیواره از سنگ خارا که جاده در امتداد آن ادامه پیدا میکرد، ریچارد به او اشاره کرد و یک انگشتش را روي لبش گذاشته، تا به او بفهماند که باید با احتیاط قدم بردارند تا از ایجاد هر صدایی که انعکاس پیدا کند پرهیز کنند.

کمی بعد آنها به بالاي صخره رسیدند. ریچارد از آنجا به دنبال کسانی گشت که در جاده حرکت کنند، یا در جنگلمخفی شده باشند. او هیچ چیزي را ندید و حالش کمی بهتر شد. آنها تعقیب نم یشدند، مردها هیچ جایی که بشود آنهارا دید نبودند، و احتمالاً تا حالا در جایی کیلومترها پایین تر از جاده ي هاوکرز بودند. هرچه از مرز دورتر و به شهر نزدیک تر می شدند، ریچارد احساس بهتري داشت. نقشه ي او گرفته بود.

وقتی که ریچارد هیچ نشانه اي از اینکه تعقیب می شوند ندید، آرزو کرد می توانستند لحظه اي بایستند و کمی استراحت کنند خصوصاً که دستش به شدت تیر میکشید، اما آن زن هیچ نشانی از اینکه احتیاج یا قصدي براي ایستادن داشته باشد نشان نم یداد. او با پشتکار به مسیر ادامه میداد. مثل اینکه آن مردان درست پست سرشان باشند. ریچارد حالت چهره ي او، وقتی که پرسیده بود آنها چقدر خطرناك اند را به یاد آورد و به سرعت فکر هرگونه استراحتی را از ذهنش بیرون کرد.

همانطور که صبح می گذشت و می رفت، هوا به نسبت این فصل از سال گرم می شد. آسمان آفتابی و به رنگ آبی روشن بود. فقط تعداد کمی ابرهاي سفید و کم حجم در آن شناور بودند. یکی از ابرها به شکل ماري پیچان در آمده بود که سرش پایین و دمش رو به بالا بود. چون ابر شکل عجیبی داشت یادش آمد که همین ابر را صبح زودتر هم دیده بود. یا شاید هم دیروز بود؟ باید به خاطر می سپرد تا دفع هي بعدي که زد را دید این را برایش بگوید. زِد یک ابرخوان بود و اگر ریچارد آن چیزي را که دیده بود به او گزارش نم یداد مجبور بود تا یک سخنرانی یک ساعته درباره ي معناي ابرها را از زدِ تحمل کند. زدِ نیز احتمالاً در همین زمان این ابر را نگاه میکرده، و نگران بود که بداند آیا ریچارد به آن توجه میکند یا نه.

جاده آنها را به دامنه ي جنوبی کوهستان کوچک بلانت رساند، جایی که مسیر از روي پرتگاه عمودي که این کوهستان نیز بخاطر همین پرتگاه به این اسم نامگذاري شده بود عبور میکرد. عبور از پرتگاهی با ارتفاع نسبتاً زیاد و میان زمین و آسمان باعث میشد تا جاده یک چش مانداز وسیع از جنگل ونِ جنوبی را عرضه کند و در سمت چپ آنها، تقریبامًخفی شده در پشت صخره هاي پرتگاه و در میان ابرها و غبار، قله هاي بلند و سر بفلک کشیده اي که متعلق به مرز بودند دیده می شد. ریچارد درختان در حال مرگ قهوي اي رنگ را درمیان فرش سبز جنگل دید. آن بالا نزدیک مرز تعداد درختان مرده زیاد می شد. او متوجه شد که آنها همان درختان تاك بودند.

هر دو به سرعت از جاده ي کوهستانی عبور می کردند. آنها کاملاً در دید و فضاي باز بودند. هیچ شانسی براي پنهان شدن نداشتند و هر کسی می توانست به آسانی آنها را ببیند. اما جاده در آن سمت پرتگاه کم کم پایین رفته و راهش را از میان جنگل هارتلند به سمت شهر ادامه می داد. اگر هم آن مردها متوجه اشتباهشان شده و به دنبال آنها میامدند، ریچارد و آن زن حالا در مسیري امن بودند.

همینطور که مسیر به سمت دیگر پرتگاه نزدیک میشد، جاده کم کم از آن باریکی خطرناکش خارج شده و پهن ترمی شد، به طوري که دو نفر در کنار هم میتوانستند در آن حرکت کنند. ریچارد براي حفظ قوت قلب و اطمینان، دستراستش را در طول دیوار صخر هاي میکشید درحالی که به زمی نهاي سنگلاخ در صدها متر زیر پایشان نگاه میکرد. او چرخید و پشت سرشان را چک کرد. هنوز خالی بود.

در حالی که رویش را برمیگرداند، زن در جایش میخکوب شد و چین هاي لباسش دور پاهایش تاب خوردند.

در جاده ي روبه روي آنها، جایی که تا چند لحظه ي پیش خالی بود، دو نفر از مردها ایستاده بودند. ریچارد از اکثر مردها بزرگتر بود؛ این دو مرد از ریچارد خیلی درشت هیکل تر بودند. رداي سبز تیره ي باشلق دارشان صور تهاشان را پوشانده بود اما نم یتوانست بدن به شدت عضلانی آنها را بپوشاند. ذهن ریچارد شروع به فعالیت کرد، تلاش می کرد تا بفهمد که آن مردان چگونه توانسته اند از آنها جلو بزنند.

ریچارد و زن چرخیدند، آماده شدند تا فرار کنند. از بالاي صخره ها دو طناب به پایین انداخته شد. آن دو مرد دیگر به سمت مسیر سرازیر شدند، و با صداي بلندي پایشان را روي زمین گذاشتند و هر راه بازگشتی را سد کردند. آن دو نیز به بزرگی همان دونفر اول بودند. به قلاب ها و تسمه هاي چرمی زیر شنل هایشان به اندازه ي یک انبار مهمات، سلاح آویزان بود و سلاح ها در نور آفتاب می درخشیدند.

ریچارد دوباره به سمت دو نفر اول چرخید. آنها به آرامی کلاه شن لهایشان را عقب زدند. هرکدام از آنها موهاي پرپشت بلوند و گردن هاي ستبري داشتند؛ صورتهایشان خشن و خوش قیافه بود.

"تو می تونی بري، پسر. ما فقط با دختره کار داریم." صداي مرد عمیق و تقریباًدوستانه بود با اینجال تهدید در آن به تیزي یک شمشیر بود. او وقتی حرف می زد دستکش هاي چرمی اش را درآورد و آنها را پشت کمربندش تا زد و به خودش زحمت نداد تا به ریچارد نگاه کند. او آشکارا ریچارد را هیچ مانعی به حساب نمی آورد. به نظر میرسید که او مسئول بقیه باشد، چرا که وقتی صحبت می کرد بقیه ساکت ایستاده بودند.

ریچارد قبلاً هیچ وقت در چنین موقعیتی قرار نگرفته بود. او هرگز اجازه نمی داد تا کنترلش را از دست بدهد و خشمگین شود و معمولاً میتوانست با رفتار ساده اش اخم ها را به لبخند تبدیل کند. اگر صحبت کاري از پیش نم یبرد، به حد کافی سریع و قوي بود تا جلوي خطر را قبل از آنکه کسی صدمه ببیند بگیرد، و اگر نیاز بود، به آسانی درمی رفت.

او می دانست که این مردان هیچ علاق هاي به صحبت کردن ندارند، و خیلی واضح بود که از او نم یترسند. ریچارد آرزو داشت که می توانست اکنون نیز در برود.

ریچارد نگاه کوتاهی به چشم هاي سبز زن انداخت و صورت یک زن باوقار را دید که از او تقاضاي کمک دارد.

ریچارد کمی به سمت او خم شد، و صدایش را پایین، اما محکم نگه داشت. "من تو رو تنها نم یذارم."

آرامش به چهرهي زن بازگشت.

او سرش را به نشان تأیید کمی تکان داد و به آرامی دستش را روي بازوي ریچارد گذاشت. نجوا کنان گفت: "بین اونا قرار بگیر، بهشون اجازه نده که با هم به طرف من بیان و مطمئن شو که وقتی به من رسیدن تو جایی از من رو لمس نمی کنی." دستش بازوي ریچارد را محکم گرفت و چش مهایش نگاه او را نگه داشت. منتظر شد تا ریچارد نشان دهد که دستورات او را فهمیده. ریچارد با علامت سر موافقتش را نشان داد. زن گفت: "امیدوارم که ارواح خوب کمک ما باشن." زن دستانش را در کنارش قرار داد و به سمت دونفر در پشت سرشان چرخید، صورتش کاملا آرام و عاري از هر احساسی بود.

"برو پی کارت پسر." صداي رئیس سخت تر شده بود. چشمان خشمناك آبی رنگش برق زد. دندان هایش را به هم فشرد. "آخرین باره که بهت مهلت میدم."

ریچارد آب دهانش را به سختی قورت داد.

ریچارد سعی کرد تا مطمئن به نظر برسد. "ما هر دو با هم عبور می کنیم." احساس می کرد که قلبش از گلویش بیرون می زند.

رئیس با قاطعیت گفت: "نه امروز". او یک چاقوي خمیده ي وحشتناك را از کمرش باز کرد.

مرد کنار رئیس شمشیري کوتاه را از غلافش که با بندي به پشتش بسته بود خارج کرد. با لبخندي شوم، آن را به قسمت داخلی ساعد عضلانی اش کشید و شمشیر را با لکه هاي خون قرمز کرد. ریچارد می توانست صداي بیرون کشیده شدن آهن را از پشت سرش بشنود. او از ترس فلج شده بود. این وقایع داشتند خیلی سریع اتفاق می افتادند. آنها هیچ شانسی نداشتند، هیچ شانسی.

براي مدت کوتاهی هیچ کس حرکتی نکرد. مبارزه با فریاد چهار مرد که آماده بودند در یک مبارز هي تن به تن کشته شوند، شروع شد. ریچارد از این فریاد بی اختیار تکانی خورد. آنها با سرعت ترسناکی هجوم آوردند. مردي که شمشیر کوتاه داشت، آن را بالاي سرش به اهتزاز درآورد و به سمت ریچارد آمد. در حالی که مرد شمشیر به دست به سمت او می دوید ریچارد می توانست از پشت سر بشنود که یکی از مردان آن زن را گرفته است.

و بعد، درست قبل از آنکه مرد به ریچارد برسد، ضربه شدیدي در هوا بوجود آمد، مثل ضربه یک توفان بدون هیچ صدایی. فشار آن ضربه باعث شد تمام اتصالات بدنش از دردي تیز ناله کنند. گرد و خاك در اطراف آنها به هوا رفت و مانند یک حلقه در اطرافشان به چرخش درآمد.

مردي که شمشیر در دست داشت هم درد آن ضربه را حس کرد، و براي لحظهاي توج هاش از ریچارد به طرف زنمنحرف شد. درحالی که با سرعت به جلو میآمد، ریچارد به طرف دیوار عقب نشست و با هر دو پایش هر چه قدر کهمی توانست محکم به وسط سینه ي مرد ضربه زد. ضربه تقریبامًرد را از زمین جدا کرد و به هوا انداخت. چشمهاي مرد وقتی از صخره به پایین می افتاد گشاد و شگفت زده بودند. شمشیر هنوز با هر دو دستش در بالاي سرش نگه داشته شده بود.

درکمال تعجب ریچارد، او دید که یکی از دو مرد پشت سرش هم به میان هوا پرتاب شد و سین هاش دریده و خون آلود بود، قبل از آنکه ریچارد بتواند فکري بکند، رئیس با چاقوي خمید هاش از کنار ریچارد گذشت و به طرف زن رفت. رئیس پاشن هي دست آزادش را به وسط سین هي ریچارد کوبید. ضربه باعث شد تا نفس ریچارد بند بیاید و به سختی او را به دیواره کوبید. سرش با صداي بلندي به صخره خورد. درحالی که ریچارد مبارزه می کرد تا بهوش باقی بماند، تنها فکرش این بود که باید جلوي مرد را قبل از رسیدن به زن بگیرد.

با احضار قدرتی که خودش نیز از وجودش خبر نداشت، مچ درشت و نیرومند رئیس را گرفت و او را چرخاند. چاقوي مرد در یک مسیر منحنی شکل به سمت ریچارد آمد. تیغه ي چاقو در زیر نور خورشید برق زد. گرسنگی وحشیان هاي در چشمان آبی مرد دیده می شد. ریچارد هیچ وقت قبل از آن تا این حد نترسیده بود.

در آن لحظه ریچارد می دانست که به زودي خواهد مرد.

ظاهراً از هیچ کجا، آخرین مرد، با یک شمشیر کوتاه خونی، به شدت با رئیس برخورد کرد و باعث شد شمشیرش در شکم مرد دیگر فرو برود و نفس او را بند آورد. ضربه به قدري قوي بود که هر دوي آنها را به طرف لبه ي پرتگاه پرتاب کرد. تمام راه تا پایین پرتگاه مرد آخر فریادي از خشم میکشید تا اینکه صدایش با صداي برخورد به صخره هاي پایین خاموش شد.

ریچارد در جاي خودش یخ زده بود و از لبه به پایین خیره شده بود. با کراهت به سمت زن برگشت، می ترسید تا به آنطرف نگاه کند و وحشت داشت که او را با شکمی دریده و بدنی بیجان ببیند. در عوض، زن روي زمین نشسته، و به دیواره ي صخره تکیه داده بود و به نظر خیلی خسته و ترسیده میرسید اما صدمه اي ندیده بود. نگاهش به جایی در آن دورها دوخته شده بود. این ماجراها به قدري سریع اتفاق افتاده بود و تمام شده بود که ریچارد هنوز نم یتوانست بفهمد که چه اتفاقی افتاده و یا چگونه. او و آن زن در یک سکوت ناگهانی تنها ماندند.

ریچارد خودش را کنار او، روي صخر هاي که از نور خورشید گرم شده بود، به زمین انداخت. بخاطر اینکه سرش به دیواره خورده بود، سردرد شدیدي داشت. می توانست ببیند که زن کاملاً سالم است، بنابراین دراین باره چیزي نپرسید. ریچارد خیلی در افکار خودش غوطه ور شده بود و نمی توانست صحبت کند، او می توانست همین حالت را هم در آن زن احساس کند. زن متوجه خون پشت دستش شد و آن را با دیوارهي صخره پاك کرد، و آن خون را نیز به ترشحاتقرمزي که روي دیواره بود اضافه کرد. ریچارد احساس کرد که می خواهد بالا بیاورد.

نمی توانست باور کند که آنها زنده بودند. این به نظر ممکن نبود. آن توفان بی صدا چه بود؟ و دردي که وقتی آن توفان ایجاد شد احساس کرد هم همینطور. ریچارد هیچ وقت قبل از آن چنین چیزي را احساس نکرده بود. از به یاد آوردن آن بدنش می لرزید. آن هر چیزي که بود ربطی به زن داشت و جان ریچارد را حفظ کرده بود. اتفاقی ماورائی رخ داده بود، و ریچارد اصلاً مطمئن نبود که بخواهد از آن سر در بیاورد.

زن سرش را به عقب روي صخره تکیه داد و آن را به پهلو و به سمت ریچارد چرخاند. "من هنوز اسم تو رو نمی دونم. می خواستم قبلاً بپرسم اما می ترسیدم حرف بزنم." او بطور مبهم به پایین پرتگاه اشاره کرد. "من خیلی از اونا ترسیده بودم ..... نمی خواستم که اونا ما رو پیدا کنن."

ریچارد فکر کرد شاید او در شرف گریه کردن باشد و رویش را از او برگرداند. دختر گریه نکرد، اما ریچارد احساس کرد که او خودش دلش می خواهد تا گریه کند. ریچارد سرش را به علامت فهمیدن حرف هاي دختر درباره ي آن مردان تکان داد.

"اسم من ریچارد سایفر هست."

وقتی ریچارد به او نگاه کرد، چشم هاي سبز او در حال بررسی نگاهش بود. نسیم ملایمی نجوا کنان دسته هایی از موهاي او را از روي صورتش کنار می زد.

زن لبخند زد. "افراد زیادي نیستن که توي چنین موقعیتی با من میموندن." به نظر ریچارد صداي زن نیز به جذابیت باقی چیزهایش بود. صدایش با درخشش هوش در چشمانش مطابقت داشت. این صدا تقریبانًفسش را بند می آورد. "تو آدم خیلی استثنائی هستی، ریچارد سایفر."

در کمال نارضایتی، ریچارد احساس کرد که صورتش قرمز شده است. دختر رویش را برگرداند، رشت ههاي مو را از روي صورتش کنار زد، و تظاهر کرد که قرمز شدن او را ندیده است.

"من....." به نظر می رسید که می خواست تا حرفی را بزند اما بعد نظرش عوض شد. او به طرف ریچارد برگشت.

"من کیلان هستم. کیلان آمنل."

ریچارد براي مدتی طولانی در چش مهاي او نگاه کرد. "تو هم فردي استثنایی هستی، کیلان آمنل. افراد زیادي نیستن که مثل تو بایستن و مبارزه کنن."

زن از خجالت سرخ نشد، اما دوباره لبخند زد. این لبخند خاصی بود، یک لبخند مخصوص، هیچ کدام از دندانهایشرا نشان نمی داد. لبهایش روي هم فشرده شده بودند، به طوري که وقتی یک نفر بخواهد اعتمادش را به دیگري نشاندهد این کار را میکند. چشمانش می درخشیدند. این لبخندي به نشان درك متقابل بود.

ریچارد دستش را پشتش برد و برآمدگی دردناك در پشت سرش را احساس کرد، بعد انگشتانش را به دنبال اثري از خون چک کرد. هیچ خونی نبود، گرچه او فکر می کرد که کاملا مناسب بود خونی وجود داشته باشد. ریچارد در حالی که از آن چیزي که رخ داده بود شگفت زده بود، دوباره به او نگاه کرد، متعجب بود که او چه کار کرده بود و اینکه چطور این کار را کرده بود. یک توفان بی صدا بوجود آمده بود و ریچارد یکی از مردها را از لبه ي پرتگاه به پایین پرت کرده بود؛ یکی از دو مردي که پشت سرش بود به جاي زن آن یکی مرد را کشته بود و بعد خودش و رئیس را با هم به کشتن داده بود.

"خوب، کیلان، دوست من، تو می تونی به من بگی که چه طوریه که اون چهارتا مرد مردن و ما زنده ایم؟"

کیلان با شگفتی به او نگاه کرد. "اینو جدي گفتی؟"

"چی رو؟"

کیلان با کمی مکث گفت: "دوست من."

ریچارد شانه اش را بالا انداخت. "البته. تو خودت همین الان گفتی که من با تو موندم. این یکی از چیزهاییه که یه دوست انجام میده، مگه نه؟" ریچارد به او لبخندي زد.

کیلان رویش را برگرداند. "من نمی دونم." در حالی که با آستین لباسش بازي میکرد، سرش را پایین انداخت.

"من قبلاً هیچوقت دوستی نداشتم. شاید البته بجز خواهرم...."

ریچارد درد را در صداي او حس کرد. با بهترین لحن خوش رویان هاش گفت: "خوب، حالا تو یکی داري. بالاخره ما همین الان باهم یه ماجراي حسابی ترسناك رو پشت سر گذاشتیم. ما به هم کمک کردیم و نجات پیدا کردیم."

دختر به آرامی سرش را تکان داد. ریچارد به بالاي درخت هاي جنگل وِن نگاه کرد، جنگ لهایی که براي او مثل خانه بود. نور آفتاب سبزي درختان را پر طراوت و شاداب کرده بود. نگاهش به سمت چپ کشیده شد، روي نقطات قهوه اي رنگ، به درختان درحال مرگی که بین همسایگان شادابشان ایستاده بودند. تا قبل از آنروز صبح، وقتی که او آن تاك را پیدا کرده و تاك او را گزید، هیچ به فکرش نرسیده بود که تاك آن بالا و در کنار مرز بوده و در حال پخش کردن خود در میان جنگل باشد. ریچارد به ندرت به جنگل وِن، و اینقدر نزدیک به مرز می رفت. افراد دیگر از کیلومترها آنطرف تر از آن عبور نمی کردند. بعضی اگر در جاده ي هاوکر حرکت می کردند، نزدیکتر می رفتند، یا براي شکار، اما هیچ کدام خیلی به آن نزدیک نمیشدند. مرز مرگ بود. گفته می شد که با رفتن به داخل مرز نه فقط جانت را از دستمی دهی، بلکه روحت را نیز از دست خواهی داد. مرزبان ها اطمینان حاصل می کردند که هیچ کسی به مرز نزدیک نشود.

ریچارد از گوشه چشمش نگاهی به او انداخت و گفت: "خوب در مورد بقی هي قسمتاش چی میگی؟ قسمتی که درباره ي زنده موندن ما بود. این چه طور اتفاق افتاد؟"

کیلان به او نگاه نکرد. "فکر می کنم که ارواح خوب از ما محافظت کردن."

ریچارد یک کلمه از آن را باور نمی کرد. اما به همان اندازه که جوابی براي سوالش می خواست، برخلاف طبیعتش بود که کسی را به گفتن چیزي که نم یخواست وادار کند. پدرش او را طوري بار آورده بود که به حق دیگران براي داشتن رازهاي شخصی خودشان، احترام بگذارد. وقتی که زمانش می رسید او خودش همه چیز را به ریچارد می گفت، البته اگر دلش می خواست، اما ریچارد سعی نمی کرد تا او را تحت فشار قرار دهد.

همه رازهایی دارند و ریچارد هم خودش براي خودش قطعاً رازهایی داشت. در حقیقت با به قتل رسیدن پدرش و اتفاقاتی که او امروز درگیر آنها شده بود، ریچارد احساس میکرد که رازهایش به طور ناخوشایندي در پشت ذهنش تکان می خوردند.

"کیلان،" ریچارد در حالی که سعی میکرد صدایش اطمینان بخش باشد گفت: "دوست بودن به این معنیه که تو مجبور نیستی چیزایی که نمی خواي رو به من بگی و من هنوز دوست تو هستم."

او به ریچارد نگاه نکرد اما سرش را به نشانه ي موافقت تکان داد.

ریچارد روي پاهایش ایستاد، سرش درد می کرد، دستش درد می کرد، و حالا متوجه شد که سینه اش هم، جایی که آن مرد ضربه زده بود درد می کرد. جداي از همه ي این ها یادش آمد که گرسنه بود. مایکل! ریچارد مهمانی برادرش را فراموش کرده بود. به خورشید نگاه کرد و فهمید که دارد دیر میشود. ریچارد امیدوار بود که سخنرانی مایکل را از دست ندهد. او باید کیلان را هم می برد، به مایکل درباره ي آن مردها می گفت و براي او محافظانی پیدا میکرد.

ریچارد دستش را دراز کرد تا به او کمک کند که بلند شود. او با تعجب به دست ریچارد خیره شد. ریچارد همچنان دستش را براي او نگه داشت. او به چشمان ریچارد در بالاي سرش چشم دوخت و دست را گرفت.

ریچارد لبخند زد. "تا حالا دوستی نداشتی که براي کمک کردن دستش رو دراز کنه؟"

کیلان چشمانش را برگرداند. "نه."

ریچارد می توانست بگوید که او احساس راحتی نمی کند، بنابراین موضوع را تغییر داد. "آخرین باري که یه چیزيخوردي کی بوده؟"

کیلان بدون هیچ هیجانی گفت: "دو روز قبل."

ابروهاي ریچارد بالا رفت. "پس تو باید از منم گرسنه تر باشی. من میبرمت پیش برادرم." او با دقت از لبه ي صخره به پایین نگاه کرد. "باید دربار هي جسدها بهش خبر بدیم. اون خودش می دونه که باید چه کار کنه." ریچارد دوباره به طرف او برگشت. "کیلان تو می دونی اون مردا کی بودن؟"

چشمان سبزش سخت شدند. "به اونا گروه چهارنفره میگن. اونا، خوب، اونا مثل قاتل هاي حرفه اي هستن. اونا رو براي کشتن میفرستن...." او دوباره به خودش آمد. "اونا مردم رو می کشن." صورتش دوباره آرامشی را که ریچارد اولین بار در آن دیده بود به دست آورد. "فکر می کنم که هر چی افراد کمتري دربار هي من بدونن، من تو امنیت بیشتري هستم."

ریچارد وحشت زده شده بود؛ او هیچ وقت چیزي شبیه به این نشنیده بود. انگشتانش را میان موهایش فرو کرد و سعی کرد تا فکر کند. افکار سایه وار و ترسناکی در ذهنش دوباره شروع به چرخیدن کردند. بنا به دلایلی ریچارد از جوابی که او ممکن بود بدهد می ترسید، اما باید می پرسید.

ریچارد با سختی در چشمان او نگاه کرد. این بار فقط حقیقت را می خواست. "کیلان، چارنفره ها از کجا اومده بودن؟"

کیلان براي لحظه اي به صورت ریچارد نگاه کرد. "اونا باید منو از سرزمین میانه و از داخل مرز تعقیب کرده باشن."

پوست ریچارد یخ زد و لرز ههایی به صورت موجی از دستش بالا رفت و به پشت گردنش رسیده و موهاي نرم گردنش را سیخ کرد. خشمی در اعماقش بیدار شد و رازهایش به تلاطم درآمدند.

کیلان حتماً داشت دروغ می گفت. هیچ کسی نمی توانست از مرز عبورکند.

هیچ کس.

هیچ کسی نمی توانست به سرزمین میانه برود یا از آنجا بیاید. مرز از زمان قبل از اینکه ریچارد به دنیا بیاید آنرا بطور کامل جدا کرده بود.

سرزمین میانه سرزمین جادو بود.