فصل پنج
ریچارد شاخه ي درخت را عقب نگه داشت و اعلام کرد: "این یه کاج خودسر هست، دوست هر مسافر."
داخل آن تاریک بود. کیلان شاخه را کنار نگه داشت تا ریچارد در نور ماه بتواند چخماق را به آهن بزنـد و آتـش راروشن کند. ابرها به سرعت از جلوي ماه میگذشتند، و آنها می توانستند بخار، نفسشان را در هواي سرد ببینند. ریچـاردقبلاً در سفرهایی در راه رفت یا برگشت از پیش زِد در اینجا مانده بود و یک اجاق کوچک سنگی درست کرده بود. آنجا کمی چوب خشک و آنطرف هم مقداري علف خشک وجود داشت که او درسابق براي رختخواب استفاده کـرده بـود. از آنجا که چاقویش را همراه خود نداشت، خوشحال بود که از قبل مقداري علف خشک براي آتشزنه کنـار گذاشـته بـود.
آتش خیلی زود روشن شد، و محوطه داخلی درخت را با نوري لرزان پر کرد.
ریچارد به درستی نمی توانست زیر شاخه هایی که از تنه اصلی بیرون زده بودند بایسـتد . شـاخه هـا در نزدیکـی تنـهدرخت لخت بودند، و در قسمت انتهایی و سرشاخه پر از برگ هاي سوزنی شکل می شدند و بدین ترتیب فضاي درونـیکاج را محوط هاي خالی باقی میگذاشتند. سر تمام شا خههاي پایینی با انحنا به زمین میرسـید . درخـت تـا وقتـی کـهمراقب آتش می بودي، نسوز بود. دود آتش در نزدیک تنه درخت، پیچ می خورد و بالا میرفت. سوزنها بـه قـدري انبـوهبودند که حتی بعد از یک باران شدید هم محوطه ي داخلی خشک می ماند. ریچارد به دفعات مواقعی که باران می بارید، در داخل یک کاج خودسر پناه گرفته بود. او همیشه مواقعی کـه در جنگـل هارتلنـد سـفر مـی کـرد، از مانـدن در ایـنپناهگاه هاي کوچک اما راحت، لذت می برد.
حالا ریچارد به خصوص از پناهگاه مخفی اش خوشحال بـود . قبـل از مواجـه شدنشـان بـا گـار دم دراز، گیاهـان وحیواناتی در جنگل وجود داشتند که او به قدرت و ابهتشان احترام می گذاشت، اما هیچ چیزي در جنگ لها نبود کـه او ازآن بترسد.
کیلان چهارزانو جلوي آتش نشسته بود. او هنوز می لرزید و پتو را دور سرش مثل یک کلاه نگه داشته بـود و آن رادر زیر چانه اش محکم گرفته بود.
"من قبلاً چیزي در مورد کاج هاي خودسر نشنیده بودم. من عادت ندارم که وقتی سفر می کنم توي جنگل ها بمونم، اما به نظر میاد که براي خوابیدن جاي خیلی خوبی هستن." کیلان حتی خسته تر از خودش به نظر میرسید.
"آخرین باري که خوابیدي کی بوده؟"
"فکر کنم، دو روز پیش. همه چیز رو محو می بینم."
ریچارد متعجب بود که اصلاً چه طور میتواند چشمهایش را باز نگه دارد. هنگامی که آنها از دست گروه چهـارنفرهفرار می کردند، خودش به سختی می توانست پا به پاي کیلان بدود. ریچارد می دانست که ترس کیلان بوده که مرتب او را به جلو هل می داده.
ریچارد گفت:" چرا اینهمه مدت؟"
کیلان گفت: "خوابیدن تو مرز اصلاً کار عاقلانه اي نیست." کیلان به آتش نگاه کرد، مجذوب آغوش گرم آن شده بود. نور آتش روي صورت او تکان می خورد. او پتو را از اطراف چانه اش شل کرد و به آن اجازه داد تا آویـزان شـود تـابتواند دستهایش را بیرون آورده و نزدیک آتش گرم کند.
ریچارد وقتی به آن چیزهایی که در مرز بود و اینکه چه چیزي به سر کسی میآمد که در آنجا بخوابـد فکـر کـرد،پشتش لرزید.
ریچارد گفت:"گرسنه اي؟"
کیلان سرش را در تایید تکان داد.
ریچارد داخل کوله اش را جستجو کرد، یک قابلمه کوچک بیرون آورد، و بیرون رفت تا آن را از جویبار کوچکی کـهکمی قبل از آن عبور کرده بودند، پر کند. صداهاي شب هواي سرد شب را پر کرده بودند. به قدري هواي شب سرد بود که ریچارد حس می کرد اگر مواظب نباشد ممکن است آن را بشکند. یک بار دیگر او خودش را به خـاطر جـا گذاشـتنشنل جنگلش همراه با دیگر وسایل در خانه لعنت کرد. به یاد آوردن آن چیزي که درخانه اش منتظرش بود باعـث شـدکه لرزش بدنش بیشتر شود.
هر حشره اي که از نزدیکش رد میشد باعث می گردید که او از ترس اینکه آن یک حشره خون باشد خود را عقـببکشد. به دفعات در میانه ي راه متوقف شد، و هنگامی که می فهمید چیزي که دیده تنها یک جیر جیرك سفید درختی یا یک بید یا یک حشره ي توري است، نفسش را از روي راحتی بیرون می داد. هنگـامی کـه ابرهـا از مقابـل مـاه عبـورمی کردند، سایه ها تشکیل شده و دوباره محو می شدند. ریچارد دلش نمی خواست اما به هـر حـال بـه بـالا نگـاه کـرد. ستاره ها در آسمان با چشمکی ناپدید شده و دوباره وقتی که ابرهاي تور مانند بی صدا در آسمان حرکت می کردند، پیدا می شدند.
درحالی که تا مغز استخوا نهایش یخ کرده بود، ریچارد برگشت و قابلمه آب را روي آتش گذاشته و آن را روي سه سنگ محکم کرد. ریچارد رفت تا روبروي کیلان در برابر آتش بنشیند، اما بعد نظرش را عوض کرد و کنار او نشست و به خودش می گفت که بخاطر اینکه بسیار سرد است این کار را می کند. کیلان وقتی صداي دندا نهاي او را که به هـممی خوردند شنید، نصف پتو را روي شانه هاي او کشید و و گذاشت تا نیمه دیگر از روي سرش تا شانه هایش سر بخورند.
پتو که با گرماي بدن کیلان گرم شده بود، احساس خوبی را به ریچارد میداد و او بیصدا نشست و به گرما اجـازه دادتا در بدنش نفوذ کند.
"من هیچوقت چیزي مثل یه گار ندیده بودم. سرزمین میانه باید جاي وحشتناکی باشه."
"خطرهاي زیادي تو سرزمین میانه وجود داره." لبخندي مشتاقانه به صورت کیلان آمد. "همینطور هم چیزاي فوق العاده و جادویی زیادي وجود دارن. اونجا جاي قشنگ و شگفت انگیزیه. اما گارها مال سـرزمین میانـه نیسـتن. اونـا ازدي هارا میان."
ریچارد با شگفتی خیره شد. "دي هارا! از پشت دومین مرز؟"
دي هارا. تا قبل از سخنرانی امروز برادرش او هیچ وقت نشنیده بود که این نـام گفتـه شـود، بغیـر از پـچ پـچ هـايپیرمردان یا در نفرین ها و دشنام ها. کیلان همچنان به آتش نگاه می کرد.
"ریچارد ..." او چند لحظه مکث کرد، گویی از گفتن باقی حرفش به ریچارد می ترسید. "دیگـه مـرز دومـی وجـودنداره. از فصل بهار مرز بین دي هارا و سرزمین میانه از بین رفته."
این شوك باعث شد تا او حس کند که انگار دي هاراي مرموز و تاریک همین الان قدمی ترسناك و غـول آسـا بـهجلو گذاشته. او تقلا کرد تا چیزهایی را که شنیده بود هضم کند.
"شاید برادرم بیش از اونی که خودش میدونه پیشگویی بلد باشه."
کیلان به طور مبهم گفت: "شاید."
"اگرچه که با پیشگویی کردن چیزایی که قبلاً اتفاق افتاده نمی شه پولی از پیشگویی درآورد." او نگاهی از پهلو بـهکیلان تحویل داد.
کیلان لبخند زد، درحالی که بیهدف یک دسته از موهایش را با انگشتش تاب میداد. "وقتی که من اولین بار تـورو دیدم، حدسم این بود که تو آدم احمقی نیستی." نور آتش در چشمهاي سبزش میدرخشید. "ممنونم که برعکسش رو بهم ثابت نکردي."
"مایکل تو موقعیتی هست که اطلاعاتی رو داره که دیگران ندارن. شاید اون داره سعی می کنه مردم رو آماده کنه، اونا رو به این قضیه عادت بده تا وقتی که اونا خودشون حقیقت رو فهمیدن وحشت نکنن."
مایکل همیشه میگفت که اطلاعات سکه ي قدرت است و آن سکهاي نیست که با نادانی خرج شود. بعد از اینکه او کنسول شد، مردم را تشویق کرد تا خبرهایشان را اول براي او بیاورند. حتی اگر یک کشاورز داستانی مـ یآورد، گوشـی براي شنیدن آن بود و اگر خبرش صحت داشت پاداشی می گرفت.
آب داشت شروع به جوشیدن می کرد. ریچارد خم شد، انگشتش را در یک بند چرمی حلقـه کـرد و کولـه اش را بـهسمت خود کشید، سپس دوباره پتو را دور خودش کشید. با دست داخل آن را زیـر و رو کـرد و کیسـ هاي از سـبزیجاتخشک شده پیدا کرد و مقداري از آن را در قابلمه ریخت. از جیبش یک دستمال که در آن چهار سوسیس درشت وجود داشت را بیرون آورده و آنها را خرد کرده و داخل قابلمه ي سوپ ریخت.
کیلان به نظر متعجب می رسید. "اونا از کجا اومد دیگه؟ تو اونا رو از مهمونی برادرت کش رفتی ؟" صدایش لحنی از مذمت را با خود داشت.
ریچارد در حالی که انگشتش را لیس میزد و به کیلان نگاه می کرد گفت: "یه جنگلبان خـوب..... همیشـه بـرايبعدش نقشه می کشه و سعی می کنه بفهمه که وعده ي غذاي بعدیش رو از کجا باید بیاره."
"با این کارها مایکل از رفتار و ادب تو خوشش نمیاد."
"من هم از رفتار و ادب اون خوشم نمیاد." ریچارد می دانست که از کیلان درمورد این نکته هـیچ بحثـی نخواهـدشنید. "کیلان، من روش کارهاي او رو توجیه نم یکنم. از وقتی که مادرمون مرده، نزدیک بودن با اون خیلـی سـختبوده. اما من می دونم که اون براي مردم دل می سوزونه. هر کسی که بخواد کنسول خوبی باشه باید همینطوري باشـه .
این وضع باید فشار زیادي رو بهش وارد کرده باشه. من مطمئناً چنین مسئولیتی رو نم یخوام. اما این تمام چیزیـه کـهمایکل دنبالش بوده: اینکه فرد مهمی باشه. و حالا که اون کنسول اول هستش، همون چیزي رو که همیشه می خواسته به دست آورده. اون الان باید راضی شده باشه، اما به نظر میرسه که صبرش حتـی از قبـل هـم کمتـر شـده. سـر اونهمیشه شلوغه و دائماً داره دستور صادر می کنه. این اواخر همیشه اخلاقش بد بوده. شاید وقتی که اون بـه چیـزي کـهمی خواسته رسیده، این همون چیزي که میخواسته باشه، نبوده. کاش اون می تونست بیشتر شبیه همون مایکل سـابقباشه."
کیلان نیش خندي زد. "حداقل تو عقلت رسیده که بهترین سوسیس ها رو برداري."
این حرف جو را آرام کرد. هر دو زدند زیر خنده.
"کیلان، من درست نمی فهمم، منظورم درباره ي مرزه. من حتی نمی دونم که مرز چیه به جز اینکه قراره سرزمین ها رو از هم جدا نگه داره تا صلح برقرار باشه. و البته همه می دونن که هرکسی که بره توي مرز، زنده بیرون نمیاد. چِِیس و مرزبا نها گشت می زنن تا مطمئن بشن که مردم به خاطر جون خودشون هم که شده از اون دور بمونن."
"اینجا به جوونها تاریخچه سه تا سرزمین رو یاد نمیدن؟"
"نه. من خودم همیشه فکر می کردم که این عجیبه، چون من می خواستم بدونم، اما هیچ وقت کسی بـه مـن چیـززیادي نمی گفت. مردم فکر می کنن من عجیب هستم چون می خوام همه چیـز رو بـدونم و همـش سـوال مـ یپرسـم .
پیرمردا وقتی من ازشون سوال میپرسیدم با بدگمانی نگاه می کردن و بهم میگفتن که خیلی از اون مواقـع گذشـته وچیزي یادشون نمیاد، یا اینکه بهونه هاي دیگه اي میارن.
"هم پدرم و هم زِد به من گفتن که قبل از مرز توي سرزمین میانه زندگی می کردن. قبل از اینکه مرز ایجـاد بشـهاونا به وستلند اومدن. اونا قبل از اینکه من به دنیا بیام، اینجا با هم آشنا شده بودن. اونا می گفتن که قبل از مرزها دوران وحشتناکی بوده و جنگ هاي زیادي وجود داشته. هر دوشون به من گفتن که چیز دیگه اي وجود نداره که لازم باشه من بدونم، جز اینکه اون زمان، دوران بدي بوده که بهتره فراموش بشه. زِد همیشه به نظر مـی رسـید کـه خیلـی خـاطراتتلخی از اون زمان داره."
کیلان یک تکه چوب خشک را شکسته و در آتش انداخت، جایی که چوب روشن و شعله ور شد.
"خوب، این داستان خیلی درازیه. اگه بخواي من یه مقدارش رو برات تعریف می کنم." وقتی کـیلان بـه طـرف اوبرگشت ریچارد سرش را به نشانه موافقت تکان داد تا او شروع کند.
"مدت ها پیش، قبل از زمانی که پدر و مادراي ما به دنیا بیان، دي هارا مثـل سـرزمین میانـه یـه مجموعـه از چنـدپادشاهی بود. ظالم ترین پادشاه دي هارا پنیس رال بود. اون حریص و طمع کار بود. از اولین روز حکومتش، شروع کـردبه قورت دادن حکومت هاي دیگه ي دي هارا براي خودش. یکی بعد از دیگري. خیلی وقتها حتی قبـل از اینکـه جـوهرقرارداد صلح خشک بشه به اونا حمله می کرد. آخر سر اون تمام دي هارا رو تحت سـلطه ي خـودش درآورد، امـا بجـاياینکه این راضیش کنه، فقط اشتهاش رو زیاد کرد و خیلی زود توجهش بـ ه سـمت سـرزمینهایی کـه الان بـه عنـوانسرزمین میانه هستن، جلب شد. سرزمین میانه یه اتحاد آزاد از سرزمین هاي آزاد بود؛ آزاد، حداقل در این حد کـه طبـققوانین خودشون حکومت می کردن، و البته تا زمانی که با دیگر سرزمین ها در صلح بودن.
"وقتی که رال تمام دي هارا رو فـتح کـرده بـود، مـردم سـرزمین میانـه دیـده بـودن کـه اون چـه قصـدي داره ونمی خواستن به این راحتی مغلوب بشن. اونا می دونستن که امضاي یه قرارداد صلح با رال به معنی یه دعوتنامـه بـرايتاراج هست. در عوض اونا تصمیم گرفتن که آزاد بمونن و از طریق شوراي سرزمین میانه براي یه دفاع مشترك با هم متحد شدن. خیلی از سرزمی نهاي آزاد علاقه اي به همدیگه نداشتن ولی میدونستن که اگه در کنار همدیگه نجـنگن،تک به تک و یکی بعد از دیگري می میرن.
"پنیس رال نیروي ديهارا رو بر علیه اونا وارد جنگ کرد. جنگ براي چندین سال ادامه داشت."
کیلان تکه چوب دیگري شکست و آن را به خورد آتش داد. "وقتی که بالاخره پیشروي سپاهش کنـد شـد و بعـدکاملا متوقف شد، رال به استفاده از جادو رو آورد. توي دي هارا هم جادو وجود داشت، نه فقط سرزمین میانه. قبلاً جادو همه جا وجود داشت. هیچ سرزمین جداگونه و مرزي نبود. به هر حال، رال ظالمانه از جادوي خودش بر علیه مردم آزاد استفاده می کرد. اون بطور وحشتناکی وحشی و بیرحم بود."
"چه نوع جادویی؟ اون چکار می کرد؟"
"بعضی از اونا توهم زایی، تب و مریضی بودن ولی بدترین شون آدم هاي سای هاي بودند."
اخم هاي ریچارد در هم رفت. "آدم هاي سایه اي؟ اونا چی بودند؟"
"سایه هایی تو هوا. آدم هاي سایه اي شکل جامدي نداشتن، هیچ شکل مشخصی نداشتند، اونا اصلاً به اون مفهومی که ما می شناسم زنده نبودن، بلکه موجوداتی بودن که از جادو ساخته شده بودن." کیلان دستش را جلـو آورده و آن راجلوي خودشان در هوا سر داد. "اونا ممکن بود درحال شناور از توي هوا یا از لاي چوب پیداشون بشه. اسلحه ها هـیچتاثیري روشون نداشتن. شمشیرها و تیرها از بین اونا رد میشدن، انگار که اونا چیزي جز نبودن. تو نمی تونستی مخفی بشی؛ آدم هاي سایه اي همه جا تو رو می دیدن. یکی از اونا راحت لیز می خورد به سمت یه نفر و اون رو لمس میکـرد . تماس با اونا باعث می شد تمام بدن فرد تاول بزنه و متورم بشه و در آخر بدنش شکاف بخوره و پاره بشه. هیچ کدوم از کسایی که توسط یک سایه لمس شدن نجات پیدا نکردن. گروهآنها درحالی پیدا میشدن که تا آخرین نفرشون کشـتهشده بودن."
او دستش را به داخل پتو برگرداند. "وقتی که پنیس رال به استفاده ي این شکلی از جادو رو آورد، یه جادوگر بزرگ و شریف، به طرف سرزمین میانه ملحق شد."
"اسم اون چی بود، این جادوگر بزرگ و شریف؟"
"این خودش یه قسمت از داستانه. صبر داشته باش تا بهش برسم."
ریچارد کمی ادویه به سوپ اضافه کرد، و درحالی که کیلان داستانش را ادامه می داد، او مشتاقانه گوش میکرد.
"چندین هزار نفر تا همون موقع تو جنگ کشته شده بودن، اما جادو تعداد خیلی بیشتري رو کشت. زمانه ي سخت و تاریکی بود. بعد از اون همه سال نزاع، افراد خیلی زیادي به دست جادویی که رال ایجاد کرده بود، کشته میشدن. امـابا کمک اون جادوگر بزرگ، با جادوي رال مقابله شد و ارتش رال به دي هارا عقب رونده شدن."
ریچارد یک تکه چوب سپیدار به آتش اضافه کرد. "این جادوگر بزرگ و شریف چطور جلوي آدمهـاي سـایه اي رو گرفت؟"
"اون با جادو شیپور هایی جنگی رو درست کرد. وقتی که آدم هاي سایه اي میومدن، افراد ما تو شپورها میدمیـدن وجادو سایه ها رو به عقب جارو می کرد، درست مثل دود توي باد. این قضیه سیر جنگ رو به نفع ما گردوند.
"جنگها ویران کننده بودن، ولی اینطور فهمیده شده بود که رفتن به داخل دي هارا و نـابود کـردن رال و لشـگرش هزینه ي زیادي داره. با اینحال باید یه کاري انجام می شد تا رال رو از حمله ي دوباره باز نگه داره، و میدونستن که این کار رو حتماً می کنه. خیلی از مردم هم از جادو بیشتر از گرو ههاي بیشمار دي هارا می ترسیدن و میخواستن کـه دیگـههیچ سروکاري با اون نداشته باشن. اونا یه جایی رو براي زندگی می خواستن که توش هیچ جادویی وجود نداشته باشه.
وستلند براي این افراد کنار گذاشته شد. به این ترتیب بود که سه تا سرزمین بوجود اومد. مرزها با کمـک جـادو ایجـادشدند ....... اما خود اونا جادو نیستند."
کیلان نگاهش را برگرداند و ریچارد به او نگاه می کرد. "پس اونا چی هستن؟"
با اینکه کیلان سرش را بگردانده بود، ریچارد توانست ببیند که او براي لحظاتی چشمانش را بسـت . او قاشـق را ازریچارد گرفت و سوپی را چشید که ریچارد می دانست هنوز آماده نشده، بعد کیلان به طرف او برگشت به گونـه اي کـهگویی می پرسید آیا او واقعاً می خواهد بداند. ریچارد منتظر ماند.
کیلان به آتش زل زد. "مرزها بخشی از دنیاي زیرین هستند: قلمروي مردگان. این مرزها بوسیله جادو به عالم مـااحضار شدن، تا سه سرزمین رو از هم جدا کنن. اونا مثل یک پرده هستن که در عرض دنیاي ما کشیده شده. یه شکاف در دنیاي زنده ها."
"یعنی رفتن توي مرز مثل، چی بگم، مثل پرتاب شدن از یه شکاف به یه دنیاي دیگه هست؟ به دنیاي مردگان؟"
کیلان سرش را به اطراف تکان داد. "نه. دنیاي ما هنوز سر جاي خودش هست. دنیاي مردگـان هـم همزمـان درهمون جا حضور داره. حدود دو روز طول می کشه تا از مرز، جایی که دنیاي مردگان وجود داره، عبور کنی. اما در همون زمانی که تو داخل مرز روي زمین راه میري، توي دنیاي مردگان هم راه میري. اونجا یه سرزمین بی آب و علفـه . هـرچیز زنده اي که دنیاي مردگان رو لمس کنه یا توسط اون لمس بشه، مرگ رو لمس میکنه. به همین دلیله کـه کسـینمی تونه از مرز عبور کنه. اگه تو وارد اون بشی، به دنیاي مردگان پا گذاشتی. هیچ کس از مرگ بر نمیگرده."
"پس تو چطور برگشتی؟"
کیلان همینطور که به آتش نگاه می کرد، آب دهانش را قورت داد. "با جادو. مـرز بـا جـادو بـه اینجـا آورده شـده،بنابراین جادوگرا نتیجه گرفتن که با کمک حفاظت جادو می تونن من رو بـه سـلامت از اون عبـور بدنـد. اجـراي ایـنطلسم ها براي اونا به طرز وحشتناکی سخت بود. اونا با چیزایی سر و کار داشتن که درست درکشون نم یکردن، چیزاي خطرناك، و اونا کسایی نبودن که مرزها رو به این دنیا آورده بودن، بنابراین مطمئن نبودن که جادوشون کار بکنه. هیچ کدوم از ما نمی دونست که باید انتظار چه چیزي رو داشته باشیم." صداي کیلان ضعیف و سرد بـود . "حتـی بـا وجـوداینکه من از اون عبور کردم، می ترسم که هرگز نتونم کاملاً اون رو ترك کنم."
ریچارد مبهوت نشسته بود. او از این فکر که کیلان با چنین چیزي مواجه شده بود، وحشت زده بود. از این فکر که کیلان از قسمتی از دنیاي زیرین، دنیاي مردگان، عبور کرده بود، حتی با اینکه از جادو کمک گرفته بود. این قابل تصور نبود. چشمان وحشت زده ي کیلان به چشمان او نگریست، چشمانی که چیزهایی را دیده بودند که هیچ کـس دیگـريآنها را ندیده بود.
ریچارد نجوا کنان گفت: "بگو اونجا چه چیزایی دیدي."
هنگامی که کیلان دوباره به آتش نگاه کرد رنگ صورتش پریده بود. یک ترکه ي سپیدار با صـداي پقـی ترکیـد وباعث شد کیلان کمی به عقب بپرد. لب پایینی اش شروع به لرزیدن کرد و چشمهایش پر از اشک هایی شدند کـه نـورشعله هاي رقصان را منعکس می کردند، اما او به آتش نگاه نمی کرد.
"اولش،" صداي کیلان از مسافت دوري به گوش میرسید. "مثل راه رفتن توي لایه هاي آتیش سـردي بـود کـهشبها تو افق شمالی آسمون دیده میشه." سینه اش با نفس هاي عمیق بالا و پایین میرفت. "اون داخل، از تاریکی هم فراتره." چشمهایش گشاد و مرطوب شده بودند. به همراه نفسش نال هاي کوچک از گلویش گریخـت . " اونجـا ...... یـهنفر.... با من بود."
او رویش را به سمت ریچارد گرداند، پریشان بود، به نظر می رسید که نمی داند اکنون کجاست. دیدن درد در چشمان او ریچارد را نگران میکرد. دردي که بخاطر سوال او ایجاد شده بود. در حالی کـه اشـکها از چانـه اش جـاري بودنـد،کیلان دستش را روي دهانش گذاشت. گریه اي ضعیف و اندوهناك سر داد و چشمانش بسته شـدند . لـرزه بـر دسـتانریچارد افتاده بود.
کیلان با هق هق گفت: "مادرم.....رو ..... سالهاي زیادي ندیده بودم ..... و.... خواهر مرده م .... دنی. - ... من خیلی تنها هستم ...... می ترسیدم..... " همانطور که گریه می کرد شروع کرد به سختی نفس کشیدن.
به گونهاي، ریچارد داشت او را در برابر اشباح قدرتمند چیزهایی که در دنیاي مردگان دیـده بـود، از دسـت مـی داد، گویی آنها او را دوباره به پایین می کشیدند تا او را در خود غرق کنند. ریچارد با عصبانیت و آشفتگی دسـتهایش را رويشانه هاي او گذاشت و او را به سمت خودش برگرداند تا صورت به صورت او قرار گیرد.
"کیلان، به من نگاه کن! به من نگاه کن!"
"دنی.... " کیلان نفسی بریده کشید، سینه اش بالا و پایین می رفت و سعی میکرد خـود را از دسـتان ریچـارد آزادکند.
"کیلان!"
"من خیلی تنهام..... من می ترسم ...."
"کیلان! من اینجا با تو ام! به من نگاه کن!"
کیلان به حالت تشنج به گریه اي ادامه داد و گلویش بسته شده و نمی توانست هوا تنفس کند. چشمانش بـاز شـدنداما به او نگاه نمی کردند؛ آنها به مکان دیگري نگاه می کردند.
"تو تنها نیستی، من اینجا با تو ام! من تو رو تنها نمیذارم!"
کیلان با ناله گفت: "من خیلی تنهام."
ریچارد او را تکان داد، سعی کرد او را مجبور کند تا گوش بدهد. پوست کیلان سفید شده و مثل یـک مـرده، سـردبود. او به سختی تلاش می کرد تا نفس بکشد. ریچارد گفت: "من درست همین جام. تو تنها نیستی." با ناامیدي دوباره او را تکان داد، اما این کار کمکی نمی کرد. ریچارد داشت او را از دست می داد.
ریچارد که تلاش می کرد تا اضطراب و وحشت رو به افزایشش را کنترل کند، تنها کاري را که به فکرش می رسـیدانجام داد. در گذشته مواقعی که او با ترس آشنا شده بود، یاد گرفته بود تا آن را کنترل کند. در کنترل کردن ترس نیرو و استقامتی وجود داشت. او آن کار را اینک انجام داد. شاید می توانست مقداري از نیرو و استقامتش را به کیلان منتقل کند. چشمهایش را بست، ترسهایش را مسدود کرد، جلوي هر اضطرابی را گرفت و آرامش را در درونش جستجو کرد. او اجازه داد تا ذهنش بر روي استقامت درونی اش متمرکز شود. در سکوت ذهنش او ترسرها و پریشانی هـایش را مسـدودکرد و تمام افکارش را بر روي قدرت و استقامت آن آرامش متمرکز کرد. او نمی گذاشت کـه دنیـاي زیـرین کـیلان رابگیرد.
او با صدایی آرام اسم کیلان را به زبان آورد. "بذار من کمکت کنم. تو تنها نیستی. من اینجا پیش تو هسـتم . بـذارمن کمکت کنم. نیروي من رو بگیر."
دستانش شانه ي کیلان را محکم گرفت. او می توانست لرزیدن کیلان را وقتی که با هق هقـی خفـه کننـده گریـهمی کرد و به سختی براي تنفس تقلا می کرد، حس کند. او در تخـیلش چنـین تصـویر کـرد کـه قـدرتش را از طریـقدستانش و از طریق اتصالش با او براي کیلان می فرستد. او تصور کرد که آن اتصال تا ذهن کیلان امتداد یافته و تمام نیرویش را به او عاریه می دهد و او را عقب کشیده و از تاریکی ها دور می کند. او جرق هي نـور و زنـدگی در آن تـاریکیمی شد که سعی می توانست کیلان را به سمت این دنیا راهنمایی کند، به سمت ریچارد.
"کیلان، من اینجام. من تو رو تنها نمی ذارم. تو تنها نیستی. من دوست تو هستم. به من اعتماد کـن ." ریچـارد بـاملایمت شانه ي کیلان را فشار داد. " خواهش می کنم، به طرف من برگرد."
او نوري سفید و روشن در ذهنش به تصویر کشید به این امید که این به کیلان کمک کند. او با خود دعا کرد: ارواح مقدس، خواهش می کنم، بهش اجازه بدهید این نور رو ببینه. بذارید که این بهش کمک کنه. بذارید که از قـدرت مـناستفاده کنه.
"ریچارد؟" کیلان به گونه اي که انگار دنبال او می گشت نامش را صدا زد.
ریچارد شانه ي او را دوباره فشار داد. "من اینجام. من تو رو ترك نمی کنم. برگرد پیش من."
کیلان دوباره شروع به نفس کشیدن کرد. چشمانش روي صـورت ریچـارد متمرکـز شـد. هنگـامی کـه ریچـارد راشناخت، آسودگی چهر هاش را در بر گرفت و شروع کرد به گری هاي که بیشتر طبیعی به نظر می رسید. کیلان خودش را روي ریچارد انداخت او را محکم نگه داشت، مانند آنکه صخره اي را در وسط یک رودخانه نگه داشته باشد. ریچـارد درحالی که به او میگفت همه چیز درست است و چیزي نشده، او را گرفت و اجازه داد کیلان روي شانه اش گریـه کنـد.
ریچارد به حدي از این ترسیده بود که او را در دنیاي زیرین از دست داده باشد که خودش نیز نمی خواست او را رها کند.
او دستش را به سمت پایین برد و یک گوشه ي پتو را گرفته و آن را بالا کشیده و به بهترین وجهی که می توانسـتدور کیلان پیچید. گرما دوباره داشت به بدن کیلان برمی گشت. نشانی دیگر از این که حال او اکنـون خـوب بـود، امـاریچارد از این آشفته بود که دنیاي زیرین با چه سرعتی کیلان را به سمت خودش کشیده بود. او فکر نمی کرد که چنین چیزي قرار بوده که اتفاق بیافتد. کیلان مدت زیادي آنجا نبوده و اینکه ریچارد چگونه او را برگردانده بود، واقعاً خودش نمی دانست، اما می دانست که این کار را زیاد زود هم انجام نداده بود و نزدیک بوده که براي هر کاري دیر شود.
آتش به داخل کاج خودسر طرح قرمز ملایمی را می بخشید و در سکوت دوباره به نظـر پناهگـاهی امـن و مطمـئنمی رسید. ریچارد می دانست که این یک توهم است. او کیلان را نگه داشته و موهایش را نوازش می کرد و براي مـدتیطولانی او را به آرامی تکان میداد. در نوع چسبیدن کیلان به او چیزي بـود کـه باعـث مـی شـد ریچـارد بفهمـد کـهمدت هاي خیلی زیادي بوده است که هیچ کس کیلان را در آغوش نگرفته و او را آرام نکرده است.
ریچارد چیزي در مورد جادوگران یا جادو نمی دانست، اما هیچ کسی کیلان را از میان مرز، از میان دنیاي مردگـان،بدون دلیل مهمی عبور نمی داد. او کنجکاو بود که چه چیزي می توانست اینقدر مهم باشد.
کیلان با فشاري خودش را از شانه ي او جدا کرده و با شرمندگی نشست. "متأسفم. من نباید اینطـوري تـو رو بغـلمی کردم. من......"
"اشکالی نداره، کیلان. این اولین مسئولیت یه دوسته که بگذاره دوستش روي شونه ش گریه کنه."
کیلان سرش را به نشان موافقت تکـان داد امـا آن را بلنـد نکـرد. ریچـارد همینطـور کـه سـوپ را از روي آتـشبرمی داشت تا بگذارد کمی سرد شود، نگاه کیلان را روي خودش احساس می کرد. ریچارد تکه چوب دیگـري در آتـشانداخته و جرقه هاي چرخان را به همراه دود به هوا فرستاد.
کیلان با صداي نرمی پرسید: "تو چه طوري اون کارو کردي؟"
"چه کار؟"
"تو چه طوري سوالایی می پرسی که ذهن من رو پر از تصاویر می کنه مجبورم میکنه که جوابت رو بدم، حتـی بـاوجود اینکه چنین قصدي رو نداشتم؟"
ریچارد با کمی شرمندگی شانه اش را بالا انداخت. "زِد هم اینو از من می پرسه. فکر کنم این فقط یه چیز مادرزادیه.
گاهی اوقات من فکر می کنم که این یه نفرین و مصیبته." او رویش را از آتش برگرداند تا دوباره با کیلان روبرو شـود .
"کیلان، من متأسفم که درباره چیزایی که اونجا دیدي ازت پرسیدم. این کار از روي بیفکري بود. بعضی وقتا عقلم در مقابل کنجکاویم کم میاره. متأسفم که باعث شدم درد بکشی. اگرچه این قضیه که تو به دنیاي زیـرین کشـیده بشـینباید اتفاق می افتاد، مگه نه؟"
"نه، نباید. تقریبامًثل این بود که وقتی به اون چیزایی که اونجا دیدم فکر کردم، یه نفر منتظر بـود تـا منـو دوبـارهبکشه به اونجا. می ترسم که اگه تو اینجا نبودي، من اونجا گم می شدم. توي تاریکی من یه نوري دیدم. یه چیزي کـهتو انجام دادي منو برگردوند."
ریچارد همینطور که فکر می کرد قاشق را برداشت. "شاید فقط این بوده که تو تنها نبودي."
کیلان کمی شانه اش را بال انداخت. "شاید."
"من فقط یه قاشق دارم. میتوینم با هم ازش استفاده کنیم." او یک قاشق پر از سوپ برداشت و قبل از اینکـه آنرا بچشد آن را فوت کرد. "بهترین غذایی نیست که تا حالا پختم، اما مزش از اینکه با چوب تیـز بـزنن تـوي چشـمتبهتره." این حرف تاثیر مورد نظر را گذاشت: کیلان لبخند زد. ریچارد قاشق را به او داد.
"اگه قراره که من بهت کمک کنم که از گروه چهارنفره ي بعدي یه قدم جلوتر باشیم، تا بتونیم زنده بمونیم، نیاز به جواب دارم. و فکر هم نمی کنم که وقت زیادي داشته باشیم."
کیلان سرش را به نشان موافقت تکان داد. "می فهمم. مشکلی نیست."
ریچارد گذاشت تا او مقداري سوپ بخورد و بعد دوباره ادامه داد. "خوب بعد از اینکه مرزها ساخته شـد چـه اتفـاقیافتاد؟ براي جادوگر بزرگ چه اتفاقی افتاد؟"
کیلان قبل از اینکه قاشق را به دست او بدهد یک تکه سوسیس برداشت. "یه چیز دیگه هم قبل از اینکـه مرزهـاایجاد بشن اتفاق افتاد. وقتی که جادوگر بزرگ جادو رو تحت کنترل درآورده بود، پنیس رال آخرین انتقامش رو گرفت.
اون یه گروه چهارنفره از دي هارا فرستاد..........اونا همسر و دختر جادوگر رو کشتن."
ریچارد به او زل زد. "جادوگر با رال چه کار کرد؟"
"اون جادوي رال رو تا قبل از اینکه مرزها شروع به ایجاد بشن، عقب نگه داشت. درست همون لحظه اون یه گلوله از آتش جادوگري رو از بین مرز عبور داد و گذاشت تا اون آتیش مرگ رو لمس کنه تا به آتیش قدرت هـر دو دنیـا روبده. بعدش مرز کاملا ایجاد شده بود."
ریچارد هرگز در مورد آتش جادوگري نشنیده بود، اما فکر نمی کرد که نیازي به توضیح داشـته باشـد. "خـوب چـهاتفاقی براي پنیس رال افتاد؟"
"خوب، مرزها بوجود اومده بودن، بنابراین کسی نم یتونه با اطمینان بگه، ولی من فکر نمـی کـنم دیگـه چیـزي ازپنیس رال باقی مونده باشه."
ریچارد قاشق را به او داد و درحالی که ریچارد سعی می کرد خشم عادلانه و صـحیح یـک جـادوگر را تصـور کنـد،کیلان سوپ بیشتري خورد. بعد از چند لقمه، کیلان قاشق را پس داده و ادامه داد.
"اوایل همه چیز خوب بود، اما بعدش شوراي سرزمین میانه شروع به انجام کارایی کرد که جادوگر بزرگ می گفـتاشتباه هستن. کارایی که ربطی به جادو داشت. اون فهمید که شورا بطور مخفیانه درباره اینکه قدرت جادویی چطور باید اداره و کنترل بشه با هم توافق کردن. جادوگر بهشون می گفت که طمع اونا و کارایی که داشتن انجام می دادن، نتـایج
وحشتناکتري از اون چیزایی که تو جنگ اتفاق افتاده بود به بار میاره. اونا فکر میکردن که بهتـر از اون دربـاره ادار هي جادو می دونن. اونا انتصاب یه جایگاه و موقعیت خیلی مهمی رو که فقط و فقط یه جادوگر می تونست اون رو انجام بده، به یه انتصاب سیاسی تبدیل کردن. جادوگر حسابی عصبانی شده بود. اون بهشون گفت که این شخص مناسـب بـراياین جایگاه رو فقط یه جادوگر می تونه پیدا کنه، و فقط یه جادوگر می تونه این انتصاب رو انجام بـده . جـادوگر بـزرگ،جادوگراي دیگه اي رو هم تربیت کرده و آموزش داده بود، اما اونا هم بخاطر طمعشون طرف شورا رو گـرفتن . جـادوگردیگه خیلی عصبانی شد. اون گفت که مرگ دختر و همسرش بیهوده بوده. به عنوان مجازات، جادوگر بزرگ گفت کـهبدترین کار ممکن رو با اونا می کنه؛ اینکه اونا رو به حال خودشون می ذاره تا از عواقب کارهاي خودشون رنج ببرن."
ریچارد لبخند زد. این شبیه حرفی بود که زِد ممکن بود بزند.
"جادوگر گفت که اگه اونا خودشون خیلی خوب می دونن که چطور باید کارها رو انجام بـدن، پـس نیـازي بـه اونندارن. اون قبول نکرد که بیش از این بهشون کمک کنه و ناپدید شد. اما وقتی که رفـت، یـه تـور جـادوگري ایجـادکرد...."
"اون دیگه چیه؟ یه تور جادویی؟"
"اون یه طلسمی هست که یه جادوگر ایجاد می کنه. وقتی که اون رفت یه تور جادویی روي همـه درسـت کـرد، وباعث شد که اسمش رو فراموش کنن، حتی اینکه قیافش چه شکلی هست رو. براي همینه که کسی نم یدونه اون چه کسی هست یا اسمش چیه."
کیلان تکه چوبی در آتش انداخت و در افکار خودش فرو رفت. ریچارد همانطور که منتظر بود که او داستان را ادامه دهد به سوپ خوردنش ادامه داد. بعد از چند دقیقه کیلان ادامه داد.
"در ابتداي آخرین زمستون، جنبش شروع شدن."
ریچارد قاشق پر سوپ را با فاصله اي از دهانش نگه داشته و به کیلان نگاه کرد. "چه جنبشی؟"
"جنبش دارکن رال. به نظر می رسید که از یکدفعه از ناکجا ظاهر شد. خیلی ناگهانی دسته هایی از مردم تو شهرهاي بزرگتر اسم اون رو شعار می دادن و بهش می گفتن »پدر رال«. می گفتن که اون بزرگترین مرد صلحی هست که تا حالا زندگی کرده. چیز عجیب اینه که اون پسر پنیس رال از دي هارا هست. از اون طرف مرز. بنابراین اصـلاً چطـور کسـیچیزي درباره اون می دونست؟" کیلان مکث کرد و به ریچارد اجازه داد تا عمق مفهوم حرفش را درك کنـد . "بـه هـرحال، بعد از اون گارها شروع کردن به اومدن از بالاي مرز. اونا افراد خیلی زیادي رو کشتن تا مردم یاد بگیرن که بایـدشب ها توي خونه بمونن."
"اما اونا چه طوري از مرز عبور کردن؟"
"مرز در حال ضعیف شدن بود، فقط هیچ کس از این خبر نداشت. همینطور که ضعیف میشد اول از بالا شروع بـهمحو شدن کرد، بنابراین گارها میتونستن از بالاي اون پرواز کنن. توي فصل بهار مرز به طور کامـل محـو شـد. بعـدلشگر »صلح مردم« یا همون لشگر دارکن رال، مستقیم اومدن توي شهرهاي بزرگ. مردم سـرزمین میانـه بـه جـايجنگیدن با اونا، هر جا که اونا می رفتن براشون گُل پرتاب می کردن. مردمی که گل پـرت نمـی کـردن بـه دار آویختـهمی شدن."
ریچارد با چشمهاي گشاد خیره شد. "ارتش اونا رو می کشت؟"
کیلان با نگاهی سخت به او نگاه کرد. "نه. پرتاب کنندگان گل این کار رو می کردن. می گفتن کـه اونـا تهدیـديبراي صلح هستن، بنابراین اونا رو می کشتن. ارتش صلح مردم هرگز حتی مجبور نشد یه انگشت هم تکون بده. جنبش می گفت که این ثابت میکنه که دارکن رال فقط صلح می خواد، چون ارتش اون مخالفینش رو نمی کشه. بعد از مـدتیارتش پا وسط گذاشت و جلوي کشتارها رو گرفت. در عوض، مخالفین به مدرس ههاي روشنفکري فرستاده می شدند تـادرباره ي عظمت پدر رال و اینکه اون چه مرد صلح طلبی هست آموزش ببینن."
"و اونوقت اونا تو این مدرسه هاي روشنفکري یاد گرفتن که دارکن رال چه مرد بزرگیه؟ "
"هیچ کس به اندازه یه تازه هدایت شده متعصب نیست. بیشترشـون تمـام روز رو یـه جـا میشـینن و اسـم اون رومیارن."
"پس سرزمین میانه نجنگید؟"
"دارکن رال جلوي شورا رفت و ازشون خواست تا توي پیمان صلح به اون ملحق بشن. کسایی که قبول کردن بـهعنوان قهرمان هاي صلح و اتحاد معرفی شدن و کسایی که قبول نکردند به عنوان خائن شناخته شدن و خود دارکن رال همونجا در حضور همه اعدامشون کرد."
"چه کاري..........؟"
کیلان دستش را بالا گرفت و چشمانش را بست. "دارکن رال یه خنجر خمیده روي کمربنـدش داره . از اسـتفاده ازاون خیلی لذت می بره. لطفاً، ریچارد، ازم نپرس که برات تعریف کنم با اون افراد چه کاري انجام داد. معده ي من تحمل یادآوریش رو نداره."
"من می خواستم بپرسم که جادوگرها چه کاري در برابر تمام اینا انجام دادن؟"
"اوه. خوب، این اتفاق کمکم چشمشون رو باز کرد. رال بعدش استفاده از تمام جادوها رو ممنوع کرد و اعلام کـردکه هر کسی از اون استفاده کنه یه شورشیه. تو باید درك کنی که تو سرزمین میانه جـادو جزئـی از خیلـی از مـردم وخیلی موجودات هست. این مثل این هست که بگن تو به خاطر داشتن دو پا و دو دست مجرمی و باید بِدي اونا رو قطع کنن. بعد از این، اون آتیش رو ممنوع کرد."
چشمهاي ریچارد از ظرف سوپ به بالا آمد. "آتیش؟ چرا؟"
"دارکن رال دستوراتش رو توضیح نمیده. اما جادوگرا از آتیش استفاده می کنن. اگرچه اون از جادوگرا نمی ترسه. اون از پدرش هم قدرت بیشتري داره، بیشتر از هر جادوگري. پیروانش انواع و اقسام دلیل ها رو براي این کار میـارن . دلیـلاصلیشون اینه که از آتیش بر ضد پدر دارکن رال استفاده شده، بنابراین آتیش نشونه اي از بیاحترامی به خـانواد هي رال هست."
"براي همین بود که تو می خواستی جلوي آتیش بشینی؟"
کیلان با تکان سرش تایید کرد. "روشن کردن آتیش تو سرزمین میانه در جایی نادرست، بدون اجاز هي دارکن رال یا پیروانش، به معناي دعوت کردن از مرگه." کیلان با یک چوب خاك روي زمین را به هم می زد. "شاید تـو وسـتلندهم همینطور بشه. برادرت به نظر می رسه که نزدیکه تا آتیش رو ممنوع کنه. شاید...."
ریچارد حرف او را قطع کرد. "مادر ما تو آتیش سوخت و مرد." لحن ریچارد به شدت هشـدار دهنـده بـود. "بـرايهمین مایکل در مورد آتیش نگرانه. فقط براي همین. و تازه اون اصلاً چیزي درباره ي ممنوع کردن آتیش نگفت، فقط اینو گفت که میخواد یه کاري در این باره بکنه تا دیگران مثل مادرمون از آتیش صدمه نبینن. هیچ اشـکالی تـو ایـننیست که بخواي مردم صدمه نبینن."
کیلان از زیر ابروهایش به او نگاه کرد. "به نظر نمی رسید که اون در مورد آسیب زدن به تو نگران باشه."
ریچارد یک نفس عمیق کشید و گذاشت خشمش فروکش کند. "من می دونم که این طوري به نظر می رسید، اما تو اونو درك نمی کنی. این روش اونه. من می دونم که اون قصدش آسیب زدن به من نبوده." ریچـارد زانوهـایش را بـالاکشید و آنها را در بغل گرفت. "بعد از اینکه مادرمون مرد، مایکل وقت بیشتر و بیشتري رو با دوستاش می گذروند. اون با هر کسی که فکر می کرد مهمه دوست میشد. بعضی از اونا افراد مغرور و متکبري بودن. پـدر از بعضـی از دوسـتايمایکل خوشش نمی اومد، و این رو هم بهش می گفت. اونا درباره ش با هم مشاجره می کردن."
"یه بار پدر با یه کوزه اومد خونه که روي اطراف لبه ي بالاش یه سري نقشاي کوچیک کنده کاري شده بود، مثـلاینکه اونا دارن رو حاش یهش می رقصن. پدر به اون افتخار می کرد. اون می گفت که اون کوزه قدیمیه فکر میکـرد کـهمی تونه یه سکه طلا بابتش بگیره. مایکل گفت که می تونه اون رو بیشتر بفروشه. اونا با هم جر و بحث کردن و درآخر پدر اجازه داد تا مایکل کوزه رو براي فروش ببره. مایکل برگشت و چهار سکه ي طلا روي میز پرت کـرد . پـدرم فقـطبراي مدت زیادي به اونا خیره نگاه کرد. بعد با یه صداي واقعاً پایین گفت، که کوزه واقعاً چهار سکه ي طلا نم یارزیده، و می خواست بدونه که مایکل چه چیزي به مردم گفته بوده. مایکل گفت که چیزي رو به اونا گفتـه کـه مـی خواسـتنبشنون. پدر دستش رو دراز کرد که سکه ها رو برداره و مایکل زد روي دستش. اون سه تا از سکهها رو برداشت و گفت که فقط یکی براي پدرم بوده چون پدر فقط انتظار یه سکه رو داشته. بعـدش اون گفـت: »ایـن ارزش دوسـتاي منـه،جرج.«
"این اولین باري بود که مایکل اونو »جرج« صدا زد. پدرم دیگه هرگز نذاشت که اون چیزي رو براش بفروشه.
"اما می دونی مایکل با پول چه کار کرد؟ دفعه ي بعدي که پدرم به مسافرت رفت، مایکل بیشتر قرض هاي خـانوادهرو تسویه کرد. اون حتی براي خودش چیزي هم نخرید.
"بعضی وقتها مایکل تو روش انجام دادن کارهاش بی ادبه و کارهاي ناشایستی می کنه، مثـل امـروز کـه بـه همـهدرباره ي مادرمون گفت و به من اشاره کرد، ولی من میدونم .... می دونم کـه اون قلبـاً صـلاح همـه رو مـ یخـواد . اون نمی خواد کسی از آتیش صدمه ببینه. فقط همین، اون نمی خواد که کسی اون مصیبتی که ما تجربه کـردیم رو بچشـه.
اون فقط تلاش می کنه که کاري رو انجام بده که به نفع همه هست."
کیلان سرش را بالا نیاورد. او دقیقهاي دیگر با چوب خاك ها را تکان داد و بعد چوب را در آتش انداخت. "متأسـف م ریچارد. من نباید اینقدر مشکوك میبودم. من می دونم که چقدر دردناکه که مادرت رو از دست بدي. مطمئنم کـه تـودرست می گی." بالاخره او سرش را بالا آورد. "منو می بخشی؟"
ریچارد لبخند زد و با تکان سر موافقتش را نشان داد. "البته. حدس می زنم که اگه من هم تمـام اون چیزایـی کـهبراي تو اتفاق افتاده رو تجربه می کردم، منم خیلی زود بدترین فکرها به ذهنم می رسید. منم معذرت میخوام که بهـتپریدم. اگه تو لحن حرفاي منو ببخشی، منم میذارم که سوپ رو تموم کنی."
وقتی که ریچارد آخرِ سوپ را به دست او داد، او نیز موافقتش را با یک لبخند و تکان سرش نشان داد.
ریچارد می خواست تا باقی داستان او را بشنود، اما صبر کرد و براي مدتی منتظر شد تا او غذا را بخورد و بعد سـوالکرد: "خوب حالا ارتش دي هارا تمام سرزمین میانه رو فتح کرده؟"
"سرزمین میانه جاي پهناوریه؛ ارتش صلح مردم فقط چندتا از شهراي بزرگتر رو اشغال کرده. مردم تو خیلی مناطق اتحاد صلح رو نادیده می گیرن. رال زیاد اهمیتی نمیده. اون این مسئله رو یه مشکل جزئی به حساب میـاره . توجـه اونبه سمت چیز دیگه اي بوده. جادوگرا فهمیدن که هدف اصلی اون، جادویی بوده که جادوگر بزرگ درباره ي اون به شورا هشدار داده بود. جادویی که اونا بخاطر طمع خودشون بد اداره کرده بودن. با جادویی که دارکن رال به دنبالش هسـت،بدون جنگیدن با کسی، اون تبدیل به ارباب همه میشه.
"پنج تا از جادوگرا فهمیدند که اشتباه کرده بودن و اینکه جادوگر بزرگ درست میگفته. اونا تلاش کردند تا دوباره آبروي خودشون پیش جادوگر بزرگ رو بدست بیارن و سرزمین میانه و وستلند رو از چیزي که اتفاق می فته اگه دارکن رال به جادویی که دنبالشه برسه، نجات بدن. براي همین اونا به دنبال جادوگر بزرگ گشـتن، امـا رال هـم دنبـال اونبود."
"تو گفتی پنج تا جادوگر. کلاً چندتا جادوگر هستن؟"
"هفت تا جادوگر بودن. جادوگر بزرگ و شیش تا شاگرداش. جادوگر پیر ناپدید شد؛ یکی از شاگردها خـدمتکار یـهملکه شد، که این کار خیلی بی شرمانه اي براي یه جادوگر هست." او مکث کرده، و لحظـ هاي روي آن تامـل کـرد. "و همونطور که قبلا ً هم گفتم، پنج تاي دیگه حالا مردن. قبل از اینکه اونا بمیرن، تمام سرزمین میانه رو جستجو کردن، اما جادوگر بزرگ رو جایی پیدا نکردن. اون تو سرزمین میانه نیست."
"بنابراین به این نتیجه رسیدن که اون توي وستلند؟"
کیلان قاشق را در ظرف خالی انداخت. "آره. اون اینجاست."
"و اونا فکر می کردن که این جادوگر بزرگ میتونه جلوي دارکن رال رو بگیره، با اینکه خودشون نمـی تونسـتن؟ " چیزي در این داستان مشکل داشت و ریچارد مطمئن نبود که بخواهد بقیه ي آن را هم بداند.
"نه،" او بعد از مکثی ادامه داد: "اون هم قدرت مقابله با دارکن رال رو نداره. چیزي که اونا میخواستن، چیزي کـهما براي نجات خودمون و حفظ خودمون از اونچیزي که قراره اتفاق بیافته بهش نیاز داریم، اینه که جادوگر بـزرگ یـهانتصابی رو انجام بده که فقط خودش می تونه انجام بده."
با احتیاطی که کیلان در انتخاب کلماتش به کار میبرد، ریچارد میدانست که او در حال سـفره رفـتن از رازهـاییاست که ریچارد نباید درباره آنها سوال کند، بنابراین او در این زمینه سوالی نکرد و بجاي آن پرسید: "چرا اونا خودشون دنبال جادوگر بزرگ نیومدن و ازش نخواستن که این کار رو انجام بده؟"
"چون می ترسیدن که جادوگر بزرگ بهشون نه بگه، و اونا هم قدرت کافی براي مجبور کردن اون رو نداشتن."
"پنج تا جادوگر زورشون به این یکی نمی رسید؟"
کیلان با لبخندي غمگین سرش را به نشان نفی تکان داد. "اونا شـاگرداي اون بـودن، کسـایی کـه مـی خواسـتنجادوگر باشن. اونا جادوگر به دنیا نیومده بودن، به طور مادرزادي موهبت1 رو نداشتن. جادوگر بـزرگ از یـه پـدري کـهجادوگر بود و یه مادري که ساحره بود به دنیا اومده بود. جادو توي خون اون هست نـه فقـط تـو مغـزش. اونـا هرگـزنمی تونستن یه جادوگر مثل اون بشن. اونا قدرت اینو نداشتن که اون رو به چیزي که می خواستن وادار کـنن ." کـیلانساکت شد.
"و....... " ریچارد چیز دیگري نگفت. با سکوتش بـه کـیلان سـوال بعـدي اش را فهمانـد و اینکـه او جـواب آن رامی خواهد.
بالاخره کیلان با نجوایی آرام جواب او را داد. "و براي همین اونا من رو فرستادن، چون من میتونم."
صداي ترق و تروق و فش فش آتش شنیده میشد. ریچارد می توانست تنَش و ناراحتی را در کیلان احساس کند و می دانست که او تا آخرین حد ممکن در این موضوع، پاسخ داده است، بنابراین ریچارد سـاکت مانـد تـا بگـذارد کـه اواحساس راحتی و امنیت کند. بدون نگاه کردن به بالا، او دستش را روي ساعد کـیلان گذاشـت و کـیلان هـم دسـتدیگرش را روي دست او گذاشت.
"تو چطور قراره این جادوگر رو بشناسی؟"
"من فقط می دونم که باید اونو پیدا کنم، و خیلی زود، وگرنه همه ي ما از دست میریم."
ریچارد در سکوت فکر کرد. او بالاخره گفت: "زِد به ما کمک می کنه. اون یه ابر خوان هسـت . پیـدا کـردن مـردمکاریه که یه ابر خوان انجام میده."
۱ Gift (اين كلمه در لغط به معناي موهبت و استعداد خاصﹺ ماورائي مي باشد كه در اين داستان اصطلاحﹰا به استعداد و نيروي ذاتي جادوگري يا ساحره گي در افراد اطلاق ميشود. بنابراين از اين به بعد هر جا در اين متن كلمه »موهبت« را ملاحظه كرديد، منظور همين معناي اصطلاحي مي باشد.)
کیلان نگاهی مشکوکانه به او انداخت. "این به نظر میاد شبیه جادو باشه. قرار نبوده که جادویی تو وسِتلند باشه."
"اون میگه که این جادو نیست؛ اینکه هر کسی میتونه اونو یاد بگیره. اون همیشه سعی میکنه به مـن یـاد بـده.
هروقت که من میگم به نظر میاد که به زودي بارون بیاد اون منو دست مینـدازه . چشـماش حسـابی درشـت میشـن ومی گه: »جادو! پسرم تو باید جادو داشته باشی، بخاطر اینکه ابرها رو می خونی و آینده رو میبینی.«"
کیلان خندید. این صداي خوبی براي شنیدن بود. ریچارد نمی خواست بیش از این او را تحت فشار بگذارد با اینکـهبافت داستان کیلان رش تههاي رها و بیجواب بسیاري داشت؛ چیزهاي زیادي بود که کیلان به او نمـی گفـت . حـداقلریچارد بیشتر از قبل میدانست. مهمترین چیز این بود که جادوگر را پیدا کنند و بعد از آنجا فرار کنند. حتماً یک گـروهچهارنفره ي دیگر به دنبال کیلان میآمدند. آنها مجبور بودند در مدتی که جـادوگر کـار مربـوط بـه خـودش را انجـام می دهد، به غرب بروند.
کیلان کیسه ي متصل به کمربندش را باز کرده و چیزي را بیرون کشید. نخی را که دور آن پیچیده شـده بـود بـازکرده و تاهاي یک پارچه ي موم اندود را گشود که ماده اي قهوهاي رنگ را در خود داشت. انگشتش را در آن فرو برده و رویش را به سمت ریچارد برگرداند. "این کمک می کنه تا جاي نیش حشرات خوب بشن. سرت رو بچرخون."
پماد جاي نیش ها را تسکین می داد. ریچارد عطر بعضی از گیاهـان و علـف هـایی را کـه در آن اسـتفاده شـده بـودتشخیص داد. زِد به او یاد داده بود تا پمادي شبیه به همین را بسازد، اما با گیاه اوم، که درد زخم ها و جراحات را از بین می برد. هنگامی که کار کیلان با ریچارد تمام شد، کمی از پماد به خودش مالید. ریچارد دست مجـروح و دردنـاکش راجلو آورد.
"بیا، یه مقدار هم روي این بمال."
"ریچارد! چه بلایی سر خودت آوردي؟"
"امروز صبح یه تیغ تو دستم رفت."
کیلان با احتیاط پماد را روي زخم او مالید. "من هیچ وقت ندیده بودم که یه تیغ اینطوري بکنه."
"یه تیغ بزرگ بود. مطمئنم که تا صبح جاش بهتر می شه."
آنقدر که ریچارد امید داشت پماد درد زخمش را کم نکرد، اما ریچارد به او گفت کـه آن درد را خیلـی کـم کـرده ونمی خواست او را نگران کند. دست او در مقایسه با چیزهایی که کیلان باید درمورد آنها نگران می بود چیزي به حساب نمی آمد. ریچارد به او که نخ را دوباره دور بسته ي کوچک بسته و آن را در کیسه ي بغلـی اش مـی گذاشـت نگـاه کـرد.
پیشانی کیلان بخاطر فکر کردن چین افتاده بود.
"ریچارد، تو از جادو می ترسی؟"
ریچارد قبل از جواب دادن خوب فکرکرد. "من همیشه شیف تهي جادو بودم؛ جادو به نظر هیجان انگیز می رسید. اما حالا می دونم که از بعضی جادوها باید ترسید. اما حدس میزنم که جادو مثل آدما باشه: از بعضیاشون باید دوري کنی و بعضی از اونا رو هم خیلی خوش شانسی اگه باهاشون آشنا بشی."
کیلان لبخند زد، و ظاهرا از پاسخ او راضی بود. "ریچارد، قبل از اینکه من بتونم بخوابم، یه چیزي هست که، بایـدبهش رسیدگی کنم. اون یه موجود جادوییه. اگه تو نم یترسی، میذارم تو هـم اونـو ببینـی. ایـن فرصـت از موقعیتـاياستثناییه. افراد خیلی کمی تا حالا اونو دیدن، و تعداد کمی هم اونو خواهند دید. اما تو باید به من قول بدي کـه وقتـیبهت گفتم، مدتی بري بیرون و قدم بزنی، و وقتی که برگشتی هیچ سوال دی گهاي از من نپرسی. من خیلی خسـته ام و باید بخوابم."
ریچارد بخاطر افتخار این موقعیت لبخند زد. "قول میدم."
کیلان یک بار دیگر کیسهي کمري اش را باز کرده، و یک بطري گرد کوچک با یک درپوش را از آن بیـرون آورد .
خطهاي آبی و نقره اي به صورت مارپیچ اطراف قسمت پهن آن موج می زد. درون آن نوري وجود داشت.
چشمهاي سبز کیلان به چشمان او نگاه کرد. "این موجود یه پريِ شبه. اسمش شار هست. یه پـري شـب تـو روزدیده نمی شه، فقط تو شب. شار قسمتی از جادوییه که به من کمک کرد تا از مرز رد بشم؛ اون راهنماي من بود. بدون اون من گم می شدم."
چشمان کیلان پر از اشک شدند اما صدایش آرام و یکنواخت باقی ماند. "امشب اون مـ یمیـره . اون بیشـتر از ایـننمی تونه دور از خونه ش و هم نوعانش زنده بمونه، و نیروي کافی براي دوباره عبور کـردن از مـرز رو هـم نـداره. شـارزندگیش رو براي کمک به من قربانی کرده، چون اگه دارکن رال پیروز بشه تمام هم نوعـانش بـه همـراه بقیـه نـابودمیشن."
کیلان درپوش ظرف را برداشته و آن را روي کف دستش گذاشت و آن را بین خودشان گرفت.
شعله ي لرزان بسیار کوچکی از نور از بطري خارج شد، در هواي سرد و کم نور کاج خودسر شناور شـده و بـه همـهچیز نوري نقره اي رنگ افشاند. نور کمتر شده و پري بال بال زنان بین آنها در هوا متوقف شد. ریچارد مبهوت شده بود.
دهانش آویزان شده و درحالی که خشکش زده بود، نگاه می کرد.
پري با صداي نازك و کوچکی گفت: "شب بخیر، ریچارد سایفر."
"شب تو هم بخیر، شار." صداي خودش نیز چیزي بیش از یک نجوا نبود.
"ممنونم که امروز به کیلان کمک کردي. با این کارِت، تو به هم نوعان من هم کمک می کنی. اگـه هروقتـی بـهکمک پري هاي شب نیاز داشتی، اسم من رو به اونا بگو و اونا کمکت می کنن، چرا که هیچ دشمنی اون رو نم یدونه." "ممنونم شار، اما سرزمین میانه آخرین جاییه که ممکنه من بخوام به اون بروم. من به کیلان کمک مـ یکـنم کـهجادوگر رو پیدا کنه، اما بعدش باید هردومون رو به طرف غرب ببرم و خودمون رو با امنیت از کسایی که می خوان ما رو بکشن دور کنم."
به نظر رسید که پري شب براي مدتی در هوا دور خودش چرخید و فکر میکرد. نور نقـ رهاي روي صـورت ریچـارداحساس گرمی و امنیت را ایجاد می کرد.
شار گفت: "اگه تو اینطوري می خواي، پس باید همین کار رو بکنی." ریچارد احساس کـرد خیـالش راحـت شـده.
نقطه ي نورانی کوچک دوباره جلوي آنها در هوا چرخید.
شار چرخیدن را متوقف کرد. "اما این رو بدون؛ دارکن رال در تعقیب هـر دوي شماسـت. اون خسـته نمیشـه. اون متوقف نمیشه. اگه شما فرار کنید اون شما رو پیدا می کنه. هیچ شکی در این نیسـت . شـما هـیچ دفـاعی در برابـر اونندارید. اون هر دوي شما رو می کشه. خیلی زود."
گلوي ریچارد به قدري خشک شده بود که به سختی توانست آب دهانش را قورت دهد. او فکر کرد که دسـت کـمگار کارش را سریع انجام می داد، و بعد از آن همه چیز تمام می شد. "شار، هیچ راهی براي ما نیست که فرار کنیم؟"
نور دوباره چرخید، و درخشش هایی را روي صورت او و شاخه هاي کاج خودسر ایجاد کرد.
شار دوباره متوقف شد. "اگه پشتت به اون باشه، چشم هات به اون نخواهد بود. اون شما رو به چنـگ میـاره. اون از این کار لذت می بره."
ریچارد همینطور خیره ماند. "اما.... هیچ کاري نیست که ما بتونیم بکنیم؟"
نقطه کوچک نور دوباره چرخید و اینبار پیش از ایستادن به ریچارد نزدی کتر شد. "یه سوال بهتر، ریچـارد سـایفر.
جوابی که می خواي درون خودت هست. باید اون رو پیدا کنی. باید اون رو پیدا کنی یا رال هـر دوي شـما رو میکشـه.
خیلی زود."
"چه قدر زود؟" لحن ریچارد تندتر شده بود، او نمی توانست جلوي خودش را بگیرد. نور در حالی که می چرخید کمی از او دور شد. ریچارد نمی گذاشت این فرصت بدون حداقل فهمیدن چیزي که بتواند به آن چنگ بزند، از دست برود.
پري شب ایستاد. "اولین روز زمستان، ریچارد سایفر. وقتی که خورشید در آسمان هست. اگر دارکن رال تـا قبـل ازاون موقع تو رو نکشته باشه و اگه متوقف نشده باشه، بعد در اولین روز زمستان، وقتی که خورشـید در آسـمان هسـت،تمام هم نوعان من خواهند مرد. شما دو تا خواهید مرد. اون از این کار لذت خواهد برد."
ریچارد سعی کرد تا بهترین روش براي سوال کردن از یک نقطه نور را تشخیص دهد. "شار، کیلان سعی می کنـهتا باقی همنوعان تو رو نجات بده. من سعی می کنم به اون کمک کنم. تو داري جونت رو براي کمک بـه اون میـدي.
اگه ما شکست بخوریم، همه می میرن. تو خودت الان این رو گفتی. خواهش میکنم، چیزي هست که بتـونی بـه مـنبگی تا به ما در مقابل دارکن رال کمک کنه."
نور دور خودش چرخید و در دایر هاي کوچک در داخل کاج شروع به چرخیدن کرده و به جاهایی که به آن نزدیـکمی شد نور می داد. او دوباره جلوي ریچارد متوقف شد.
"قبلا جواب رو به تو گفتم. جواب در خودت هست. پیداش کن یا بمیر. متأسفم، ریچارد سایفر. می خوام کمک کنم.
جواب رو نمی دونم. فقط اینکه جواب در خودت هست. متأسفم متأسفم."
ریچارد سرش را به نشان فهمیدن تکان داده و انگشتانش را بین موهایش فرو برد. او نم یدانست چه کسـی بیشـترناامید شده، شار یا خودش. با نگاهی کوتاه کیلان را دید که آرام نشسته و به پري شب نگـاه مـی کنـد . شـار چرخیـد ومنتظر شد.
"خیلی خوب، می تونی به من بگی چرا اون تلاش می کنه تا من رو بکشه؟ به این خاطره که من به کـیلان کمـککردم یا دلیل دیگه اي وجود داره؟"
شار نزدیک آمد. "دلایل دیگه؟ اسرار؟"
"چی !" ریچارد به بالا پریده و ایستاد. پري شب هم با او بالا آمد.
"نمی دونم چرا. متأسفم. فقط اینکه اون این کارو می کنه."
"اسم جادوگر چیه؟"
"سوال خوبیه، ریچارد سایفر. متأسفم. نمی دونم."
ریچارد دوباره روي زمین نشسته و صورتش را میان دست هایش گرفت. شار چرخید و پرتوهایی از نور افکنـده و بـاسرعتی آرام در دایره هایی دور سر او چرخید. ریچارد به نوعی می دانست که پري سعی میکند او را دلداري دهد و ایـن
را هم میدانست که آخر کار پري نزدیک است. او در حال مرگ بود، و داشت سعی می کرد تا او را دلداري دهد. ریچارد سعی کرد بغضی را که درگلویش بود فرو دهد تا بتواند صحبت کند.
"شار، ممنونم که به کیلان کمک کردي. زندگی من با تمام کوتاهی که به نظر میاد باشه، طولانی تر شده بـه ایـنخاطر که امروز کیلان نگذاشت من یه کار احمقانه بکنم. در ضمن زندگی من به خاطر آشنا شـدن بـا اون بهتـر شـده.
ممنونم که کمک کردي و دوست من رو به سلامت از مرز عبور دادي." نگاه او اشکبار شده بود.
پري شب، شناور در هوا به جلو آمده و پیشانی او را لمس کرد. به نظـر مـی رسـی د کـه صـداي او همانقـدر کـه درگوشهایش شنیده می شود در سرش نیز شنیده می شود.
" متأسفم، ریچارد سایفر. من جواب هایی رو که تو رو نجات بده نمی دونم. اگه میدونستم، لطفـاً بـاور کـن کـه بـااشتیاق اونا رو می گفتم. اما من از خوبی در وجود تو خبر دارم. من به تو اعتماد دارم. من میدونم که تو در درونت چیزي رو که براي موفقیت لازمه داري. زمان هایی پیش میاد که تو به خودت شک می کنی. تسلیم نشو. اون موقع به یاد بیـارکه من به تو اعتماد دارم، اینکه من می دونم تو می تونی کاري رو که باید انجام بدي. تو فردي استثنایی هستی، ریچارد سایفر؛ به خودت اعتماد داشته باش. و از کیلان مراقبت کن."
ریچارد متوجه شد که چشمانش بسته بود. اشکها آزادانه روي صورتش جاري بودند و بغض در گلویش جلوي نفس کشیدنش را می گرفت.
"هیچ گاري در این اطراف نیست. لطفاً حالا اجازه بده من با کیلان تنها باشم. مهلت من داره فرا میرسه."
ریچارد سرش را به معناي موافقت تکان داد. "خداحافظ، شار. براي من افتخار خیلی بزرگی بود که با تو آشنا شدم."
ریچارد بدون نگاه به هیچ کدامشان بیرون رفت.
----+-
بعد از اینکه ریچارد رفت، پري به سمت کیلان پرواز کرد و او را با نام درست مورد خطاب قرار داد.
"مادر اعتراف گیر، مهلت من به زودي تموم میشه. چرا به اون نگفتی که چی هستی؟"
شانه هاي کیلان پایین افتادند و همینطور که به آتش خیره شده بود، دستانش در دامن لباسش قرار گرفتند. "شـار،من نمی تونم، هنوز نمی تونم."
"کیلان اعتراف گیر، این منصفانه نیست. ریچارد سایفر دوست تو هست."
قطرههاي اشک از چشمهاي کیلان به پایین غلطیدند. "متوجه نمی شی؟ براي همینه که من نمی تونم بهش بگـم . اگه بهش بگم، اون دیگه دوست من باقی نمی مونه، دیگه به من علاقه اي نداره. تو نمی تونی درك کنی که اعتراف گیر بودن چه طوریه، اینکه همه ازت بترسن. شار، اون توي چشمهاي من نگاه می کنه. افراد زیادي تاحالا جرات این کار رو به خودشون ندادن. هیچ کس نمی تونست هرگز مثل اون تو چشمهاي من نگاه کنه. نگاه اون به مـن احسـاس امنیـتمیده. اون باعث میشه که قلب من شاد بشه."
"دیگران ممکنه قبل از تو به اون بگن، اعتراف گیر کیلان، این خیلی بدتره."
کیلان سرش را بالا آورد و به پري شب نگاه کرد. چشمانش خیس بودند. "قبل از اینکه ایـن اتفـاق بیفتـه خـودمبهش میگم."
شار اخطار داد. "تو داري بازي خطرناکی رو انجام میدي، اعتراف گیر کیلان. اون ممکنه قـبلش عاشـق تـو بشـه.
اونوقت گفتن تو به اون، آسیب غیرقابل بخششی رو بهش وارد می کنه."
"من نمیذارم چنین چیزي اتفاق بیفته."
"تو اون رو انتخاب میکنی؟"
"نه!"
پري شب با صداي فریاد کیلان در حالی که می چرخید به عقب رفت. بعد دوباره آهسته به طرف صورت او برگشت.
"کیلانِ اعتراف گیر، تو آخرین نفر از هم نوعانت هستی. دارکن رال همه ي باقی اونا رو کشته. حتی خواهرت، دنی. تـومادر اعتراف گیر هستی. تو باید یک همسر انتخاب کنی."
"من نمی تونم این کارو با کسی که براش اهمیت قائلم انجام بدم. هیچ اعتراف گیري نمی تونه." صداي گریـه ي او بلند شد.
"متأسفم، مادر اعتراف گیر. این انتخابِ خود توست."
کیلان زانوهایش را بغل کرده و پیشانی اش را روي آن گذاشت. در حالی کـه گریـه مـی کـرد، شـان ههـایش تکـانمی خوردند و موهاي پرپشتش مثل آبشاري اطراف او فرو ریخته بودند تا او را در بر بگیرند. شـار بـه آرامـی دور سـر اوچرخید، و از خود پرتوهایی از نور نقره اي متصاعد کرده، و همراه خود را دلداري می داد. او به این کار ادامه داد تا گریه ي کیلان کم شد و بالاخره متوقف شد. هنگامی که تمام شد، شار دوباره برگشت و درجلوي صورت او شناور شد.
"مادر اعتراف گیر بودن سخته، متأسفم."
کیلان تایید کرد. "سخته."
"بار زیادي رو شونه هات هست."
کیلان دوباره تایید کرد. "زیاد."
پري شب به آرامی روي شانه ي زن فرود آمده و براي مدتی روي آن استراحت کرد. کیلان آتش را تماشا مـ یکـردکه شعله هاي کوچک و آرام نور می داد. بعد از مدتی پري شب از روي شانه ي او بلند شده و در نقطه اي در هوا، جلوي او شناور شد.
"دوست دارم که بیشتر پیش تو بمونم. اوقات خوبی هستن. دوست دارم پیش ریچارد سایفر بمونم. سوالاي خـوبیمی پرسه. اما دیگه نمی تونم زیاد دووم بیارم. متأسفم. من می میرم."
"شار، من بهت قول میدم که اگه لازم باشه جون خودم رو هم میدم، تا دارکن رال رو متوقف کنم. تا هم نوعان تو و بقیه رو نجات بدم."
"من به تو اعتماد دارم، اعتراف گیر کیلان. به ریچارد کمک کن." شار نزدیک تر آمد. "خـواهش مـی کـنم . قبـل ازاینکه بمیرم. من رو لمس میکنی؟"
کیلان با فشار خودش را از پري شب دور کرد تا اینکه پشتش به تنه ي درخت رسید. "نه......... خواهش می کنم..... نه،" او التماس کنان سرش را تکان می داد. "از من نخواه که این کارو بکنم." چشمانش دوباره پـر از اشـک شـدند. او انگشتهاي لرزانش را روي لبهاش گذاشت و سعی کرد جلوي گریه را بگیرد.
شار جلوتر آمد. "خواهش می کنم، مادر اعتراف گیر. من به خاطر دوري از بقیه و تنهایی خیلی رنج میبرم. من هرگز نمی تونم دوباره با اونا همراه بشم. این خیلی اذیت کننده ست. زمان من حالا به آخـرش رسـیده. خـواهش مـی کـنم . از قدرتت استفاده کن. منو لمس کن و اجازه بده تا درد شیرین رو با لذت بچشم. بگذار من با طعم عشق بمیرم. من جونم رو براي کمک به تو فدا کردم. هیچ چیز دیگه اي از تو نخواستم. خواهش میکنم."
نور شار کم سوتر و ض عیفتر می شد. کیلان، گریه کنان دست چپش را روي دهانش نگه داشت. بالاخره، او دسـتراستش را بالا آورد، تا اینکه انگشتان لرزانش پري را لمس کردند.
در تمام اطراف رعدي بدون صدا ایجاد شد. ضربه ي شدید در هوا، به شدت کاج خودسر را تکان داده و باعـث شـدبارانی از برگ هاي سوزنی خشک به پایین بریزند. بعضی از آنها وقتی آتش را لمس کردند، شـعله کشـیدند. نـور محـوِنقره اي شار به رنگ صورتی تابناکی تبدیل شد به شدت روشن شد.
صداي شار ضعیف بود. "ممنونم کیلان. خداحافظ، عشق من."
جرقه نور و زندگی محو شد و از بین رفت.
----+-
بعد از رعد بی صدا، ریچارد مدتی صبر کرد و سپس پیش کیلان برگشت. کیلان زانـویش را در بغـل گرفتـه بـود وچانه اش را روي آن گذاشته بود. او خیره به آتش نگاه می کرد.
ریچارد پرسید: "شار؟"
جواب کیلان با صدایی که از دور آمد. "اون رفته."
ریچارد به نشان فهمیدن سرش را تکان داد و بازوي کیلان را گرفت. او را به طرف پشته ي علـف خشـک بـرده وروي زمین خواباند. کیلان بدون هیچ مقاومت یا صحبتی دراز کشید. ریچارد پتو را روي او کشید و کمی از علـ فهـايخشک را روي او گذاشت تا کمک کنند که او در طول شب گرم بماند. بعد خودش را هم زیر آن و در کنـار او جـا داد.
کیلان به پهلو چرخیده و رویش را به طرف دیگر کرد و شانه هایش را از پشت بـه او تکیـه داد، ماننـد بچـ هاي کـه درهنگام نزدیک شدن خطر پشتش را به یکی از والندینش فشار می دهد. ریچارد هم این را احساس میکـرد . چیـزي بـهدنبال آنها می آمد. چیزي مرگبار.
کیلان به همین زود خوابش برده بود. ریچارد می دانست که باید احساس سرما بکند، اما اینطور نبود. دستش زق زق می کرد. او احساس گرما می کرد. ریچارد آنجا دراز کشیده و به رعد بی صدا فکر می کرد. او می خواست بداند که کـیلانچه کاري می کرد تا جادوگر بزرگ را به انجام کاري که مـی خواهـد مجبـور کنـد. فکـر کـردن بـه ایـن موضـوع او رامی ترساند. قبل از اینکه او بتواند بیشتر در این باره نگران باشد، او نیز خوابش برده بود.