فصل هفت
١The book Of Counted Shadow (كتاب ساي ههاي شمرده شده نام كتابي سري است كه پدر ريچارد مخفيانه به او سپرده تا آن را به نگهبان اصليش برساند.)
درد و سرگ یجهي ناشی از تب باعث شد تا ریچارد فقط به طور مبهم احساس کند که سرش روي میـز فـرو افتـاد.
ناله اي کرد. سرش از مفهوم حرفی که کیلان به زِد گفته بود، گیج می رفت؛ از اینکه پیشگویی کتابِ سرّيِ سـای ههـايِشمرده شده به حقیقت پیوسته بود. بعد زِد در کنارش بود و داشت او را بلند می کرد و از کیلان میخواست تـا در بـردنریچارد به داخل خانه کمکش کند. همینطور که ریچارد با کمک آنها راه می رفت زمین این طرف و آن طرف میرفت و باعث می شد تا ریچارد نتواند درست پایش را روي آن بگذارد. بعد آنها او را روي یک تخت مـ یخواباندنـد و روي او رامی پوشاندند. او می دانست که آن دو درحال حرف زدن هستند، اما نمی توانسـت کلمـاتی را کـه بـه طـور نـامعلومی درذهنش شنیده می شدند، درك کند.
تاریکی ذهنش را به درون خود کشید؛ بعد همه جا روشن بود. به نظرش میرسید که در هوا شناور شده و بـه بـالابرمی گردد و باز دوباره چون گردابی به پایین کشیده می شود. نمی دانست که چه کسی است و چـه اتفـاقی در حـال رخدادن است. زمان می گذشت و اتاق می چرخید و کش می آمد و کج و کوله می شد. ریچارد به تخت چنگ زد تـا از رويآن به پایین پرت نشود. گاهی می دانست که کجاست و با نا امیدي سعی می کرد تا چیزي را که می داند در ذهنش حفظ کند..... اما دوباره به درون سیاهی می لغزید.
ریچارد دوباره هشیار شد، فهمید که مدت زمانی گذشته است اگرچه اصلاً نمیدانست چه مدتی. آیا هوا تاریک شده بود؟ شاید فقط به خاطر این بود که یک نفر پرده ها را کشیده. متوجه شد که کسی دارد پارچه ي سرد و نمناکی را روي پیشانی اش می گذارد. مادرش موهاي او را صـاف کـرد. تمـاس دسـت مـادرش آرامـش دهنـده و تسـلی بخـش بـود.
تقریبامًی توانست صورت او را تشخیص دهد. مادرش خیلی خوب بود، او همیشه به خوبی از ریچارد مراقبت می کرد.
تا اینکه مادرش مرده بود. ریچارد می خواست گریه کند. مادرش مرده بود. اما هنوز داشت مـوي ریچـارد را نـوازشمی کرد. این امکان نداشت؛ این حتماً شخص دیگري بود. اما چه کسی؟ بعد یادش آمد. او کیلان بود. ریچارد اسم او را به زبان آورد.
کیلان داشت موهاي او را نوازش می کرد. "من اینجام."
مانند یک سیل خروشان همه چیز به یادش آمد: قتل پدرش، گزیده شدن توسـط تـاك، کـیلان، چهـار مـرد رويپرتگاه، سخنرانی برادرش، کسی که در خانه اش منتظرش بود، گار، پري شب که به او گفته بود جواب را بیابد یا بمیرد؛ چیزي که کیلان گفته بود، اینکه سه جعبه ي اوردن وارد بازي شده اند؛ و راز خودش، کتاب سای ههاي شمرده شده.....
ریچارد به یاد آورد که چگونه پدرش او را به مکانی مخفی در میان جنگل برده بود، و به او گفتـه بـود کـه چگونـهکتاب سایه هاي شمرده شده را از خطري که کتاب را از ناحیه ي حیوانی وحشی تهدید می کرد نجات داده؛ حیوانی که از کتاب محافظت می کرده تا زمانی که اربابش بتواند به دنبال کتاب بیاید. اینکه چگونه کتاب را به وسِتلند آورده بود تا آن را از جانب آن دستان حریص حفظ کند، دستانی که محافظ کتاب از خطرشان آگاه نبود. پـدرش بـه او گفتـه بـود کـهچگونه تا زمانی که کتاب وجود دارد، خطرات زیادي تهدیدش می کنند. اما او نم یتوانست دانش موجود در کتاب را نابود کند؛ او حق چنین کاري را نداشت. آن دانش به محافظ کتاب تعلق داشت، و باید تا زمانی کـه بتـوان آن را بازگردانـد،سالم نگه داشته می شد. تنها راه انجام این کار، حفظ کتاب در حافظه، و بعد سوزاندن آن بود. فقط با این روش می شـددانش کتاب را حفظ کرد بدون آنکه دزِدیده شود، چرا که در غیر این صورت مطمئنا کتاب به سرقت می رفت.
پدرش ریچارد را انتخاب کرد. اینکه چرا ریچارد نه مایکل، دلایل خودش را داشت. هیچ کسی حق دانستن دربار هي کتاب را نداشت؛ حتی مایکل. تنها محافظ کتاب، نه هیچ کس دیگري، فقط محافظ. پدرش گفته بود که ممکـن اسـتریچارد هرگز محافظ کتاب را پیدا نکند و در این صورت باید کتاب را به فرزندش منتقل میکرد، و بعد آن فرزند هم به فرزند خودش، و همینطور تا زمانی که لازم باشد. پدرش نمی توانست به او بگوید نگهبان کتاب چه کسی اسـت، چـونخودش هم این را نمیدانست. ریچارد پرسیده بود پس چگونه باید نگهبان را بشناسد اما پدرش فقط به او گفته بود که ریچارد مجبور است خودش جواب این سوال را پیدا کند و نباید از این موضوع با هیچ کسی به جز با نگهبـان صـحبتکند، هرگز. پدرش گفته بود که نباید از این موضوع چیزي به مایکل بگوید، یا حتی به بهترین دوستش زِد.
ریچارد به زندگی اش قسم خورد.
پدرش هرگز حتی یک بار به داخل کتاب نگاه نکرده بود، فقط ریچارد. روزها، هفته ها، تنها وقتی پدرش به مسافرت می رفت او می توانست استراحت کند. پدرش او را به مکان مخفی در اعماق جنگل می برد، جایی که پدرش می نشست و ریچارد را در حال خواندن کتاب تماشا میکرد، بارها و بارها. مایکل معمولاً با دوستانش بیرون رفته بود، و حتی اگر در خانه هم بود علاقه اي به آمدن در جنگل نداشت و اصلاً غیر معمول نبود که در وقت هایی که پدرش در خانه بوده و در سفر نبود، ریچارد به دیدن زِد نرود، بنابراین هیچ یک از زِد و مایکل دلیلی براي باخبر شدن از رفت و آمدهاي مکرر به داخل جنگل نداشتند.
ریچارد چیزهایی را که از کتاب به یاد میآورد، می نوشت و با کتاب مقایسه می کرد. هـر دفعـه پـدرش ورقـ ههـا رامی سوزاند و مجبورش می کرد تا دوباره آن را از نو بنویسد. پدرش هر روز بـه خـاطر مسـئولیتی کـه بـر دوش ریچـاردگذاشته بود از او معذرت می خواست. او در پایان هر روزي که از میان جنگل بر میگشتند، از پسرش عذر میخواست.
ریچارد هرگز از اینکه مجبور بود کتاب را حفظ کند، احساس رنجش و تنفر نمی کرد؛ او این را افتخاري بـه حسـابمی آورد که از جانب پدرش مورد اعتماد قرار گرفته. او صدها بار کتاب را از ابتدا تا انتها بدون غلط نوشته بود، تا اینکـهخودش راضی شده بود که هرگز حتی یک کلمه را هم فراموش نخواهد کرد. ریچارد از خواندن کتاب فهمیده بود که جا انداختن حتی یک کلمه ممکن است موجب بروز فاجعه شود.
وقتی که به پدرش اطمینان داده بود که کتاب خـوب در حافظـه اش جـاي گرفتـه اسـت، آنهـا کتـاب را در مکـانمخفی اش میان صخره ها پنهان کردند و براي سه سال به آن سر نزدند. بعد از گذشت آن زمان، وقتی که ریچارد حدوداً شانزده یا هفده ساله بود، در یک روز پاییزي آنها برگشتند و کتاب را برداشتند. پدرش گفته بود که اگـر ریچـارد بتوانـدکتاب را بدون هیچ اشتباهی بنویسد، هردویشان می توانند مطمئن باشند که ریچارد کتاب را خوب حفظ کرده و می توانند آن را بسوزانند. ریچارد بدون مکث از اول تا آخر کتاب را نوشت. کامل و بدون اشتباه.
آنها با هم آتشی بر پا کردند و بیشتر از آن چه مورد نیاز بود در آن چوب ریختند، تا اینکه شدت حرارت آنها را عقب راند. پدرش کتاب را به او داد و گفت که اگر ریچارد مطمئن است، کتاب را در آتش بیندازد. ریچـارد کتـاب را در بغـلگرفت، و انگشتانش را روي جلد چرمی آن کشید. او در دستانش اعتماد پدرش را نگه داشـته بـود، اعتمـاد همـه را دردستانش داشت و بار و سنگینی این مسئولیت را احساس کرد. او کتاب را به داخل آتش انداخت. از آن لحظه، او دیگـریک بچه نبود.
شعله ها در اطراف کتاب چرخیدند، آن را در آغوش گرفته و نوازش کردند و آن را سوزانده و تحلیل بردنـد . رنگهـا وشکل ها به صورت مارپیچی بالا می رفتند و صداي ضجه ي گوش خراشی بلند شـد . پرتوهـاي نـور عجیبـی بـه سـويآسمان پر کشید. همینطور که آتش هیزم ها و برگه هاي کتاب را می بلعید و آنها را به شعل هها و گرمایش میافـزود، بـادشنل هاي آن دو را تکان می داد. اشباحی ظاهر شدند، دستانشان را دائما درازتر مـی کردنـد، گـویی کـه از آتـش تغذیـهمی کنند. صداي آنها به همراه باد دور شد. ریچارد و پدرش مثل سنگ ایستاده بودند، نمی توانستند حرکتی بکنند. حتـینمی توانستند رویشان را از آن صحنه برگردانند. آتش سوزان به طوفان سردي تبدیل شد که به سردي سردترین شبهاي زمستان بود و ستون فقرات آنها را به رعشه انداخته و نفسشان را حبس کرد. سپس سرما از بین رفت و آتش به نـوريسفید تبدیل شد که همه چیز را با روشناییش در برگرفت، مثل این بود که روي خورشید ایسـتاده باشـند. و بـه همـانناگهانی نور ناپدید شد. به جایش سکوت باقی ماند. آتش خاموش شده بود و حلق ههاي دود به آرامی از چوبهاي ذغـالشده، به میان هواي پاییز بلند می شدند. کتاب نابود شده بود.
ریچارد می دانست که شاهد چه چیزي بوده است؛ او جادو دیده بود.
----+-
ریچارد فشار دستی را روي شانه اش حس کرد و چشمانش را گشود. کیلان بود. در نور آتش که از محل درب اتـاقبه داخل می تابید، او می توانست کیلان را ببیند که روي یک صندلی نزدیک تخت نشسته است. گربه ي بـزرگ، پیـر وسیاه زِد روي دامن کیلان خود را جمع کرده و خوابیده بود.
با خواب آلودگی پرسید: "زِد کجاست؟"
"اون رفته تا ریشه اي که تو بهش احتیاج داري رو پیدا کنه." صدایش نرم و آرامش بخش بود. "چند ساعته که هوا تاریک شده، اما زِد گفت که اگه پیدا کردن ریشه براش طول کشید، نگران نشیم. اون گفت که تو بیدار میشی و دوباره از هوش میري، اما تا وقتی که اون برگرده در امان هستی. گفت که اون نوشیدنی که قبلا بهت داده تو را تا وقتی کـهاون برگرده سالم نگه می دارد."
ریچارد براي اولین بار فهمید که او زیباترین زنی است که تا به حال دیده است. موهـایش روي شـان ههـا و اطـرافصورتش ریخته بودند و ریچارد خیلی دلش می خواست که آنها را لمس کند، اما این کار را نکرد. همین که دسـت او راروي شانه اش احساس می کرد کافی بود، همین که می دانست او اینجاست و خودش تنها نیست.
"حالت چطوره؟" صداي کیلان به قدري نرم، به قدري مهربان بود که او نمـی توانسـت بفهمـد چـرا زِد از کـیلانمی ترسید.
"ترجیح میدم دوباره با یه گروه چهارنفره بجنگم تا یه تاك مار."
کیلان در حالی که ابروي او را با تکه پارچه اي پاك می کرد، لبخند مخصوص به خودش را زد، لبخند مخصوصـشکه نشان درك متقابلی با ریچارد بود.
ریچارد دستش را دراز کرده و مچ کیلان را گرفت. کیلان متوقف شده و به چشمان او نگاه کرد.
"کیلان، زِد سالهاست که دوست منه، اون براي من مثل پدر دومه. به من قول بده که کاري نمی کنـی کـه بهـشصدمه اي بزنه. من نمی تونم اینو تحمل کنم."
کیلان با نگاهی اطمینان بخش به او نگاه کرد. "منم از اون خوشم میاد. خیلی زیاد. اون مرد خوبیه، همون طور که خودت گفتی. من هیچ علاقه اي ندارم که به اون صدمه اي بزنم. فقط می خوام ازش کمک بگیرم تا جـادوگر بـزرگ روپیدا کنم."
ریچارد مچ او را محکم تر گرفت. "به من قول بده."
"ریچارد، همه چیز درست میشه. اون به ما کمک می کنه."
ریچارد انگشتان کیلان بر روي گلویش و نگاه در چشمان کیلان را وقتی که او فکر می کرد ریچارد می خواسته او را با یک سیب مسموم کند به یاد آورد. "قول بده."
"من قبلاً قول هایی دادم، به دیگران، به کسانی که بعضی هاشون جونشان رو فدا کردن. من در برابر زندگی دیگران مسئولیت هایی دارم. زندگی خیلی ها."
"قول بده."
کیلان دست دیگرش را روي صورت ریچارد گذاشت. "متأسفم ریچارد، من نمی تونم."
ریچارد مچ دست او را رها کرد، چرخید و چشمانش را بست و کیلان دستش را از روي صـورت او برداشـت . او بـهکتاب و تمام مفاهیمِ چیزهایی که در آن گفته شده بود فکر کرد، و فهمید که درخواست خود خواهانه اي از کیلان داشته است. آیا او می خواست کیلان را فریب دهد تا از زِد محافظت کند، و بعد زِد نیز به همراه آنها بمیرد؟ آیا می خواست همه را به مرگ یا بردگی محکوم کند تنها براي اینکه دوستش چند ماه بیشتر زنده بماند؟ آیا او می توانست کیلان را نیز بـهمرگ محکوم کند، آن هم براي هیچ چیز؟ ریچارد به خاطر حماقت خودش احساس شرمندگی کرد. او حق نداشت تا از کیلان بخواهد که چنین قولی بدهد. انجام این کار براي کیلان اشتباه بود. ریچارد خوشحال بود که کیلان بـه او دروغنگفته. اما می دانست که صرف اینکه زِد از آنها خواسته بود تا مشکلشان را تعریف کنند اصلاً به این معنی نبـود کـه اودرمورد مسأله اي که به آن سوي مرز تعلق داشت کمکی می کند.
"کیلان، این تب باعث شده حرفاي ابلهانه بزنم. لطفاً منو ببخش. من هیچ وقت کسی رو که به شجاعت تـو باشـهندیده بودم. می دونم که تو تلاش می کنی تا همه ي ما رو نجات بدي. زِد به ما کمک میکند، من خودم کاري می کـنمکه کمک کنه. فقط به من قول بده که تا وقتی حال من بهتر بشه صبر کنی. به من فرصت بده تا اونو متقاعد کنم."
کیلان دستش را روي شانه ي ریچارد فشار داد. "این قولی هست که من می تونم بدم. من می دونم که تو در مـورددوستت نگرانی؛ اگر تو این طور نبودي ازت ناامید می شدم. این نگرانی باعث نمیشه که تو ابله به حسـاب بیـاي. حـالااستراحت کن."
ریچارد سعی کرد تا چشمانش را نبندد، چون هروقت این کار را می کرد، همه چیز به صورت غیر قابل کنترلی شروع به چرخیدن می کردند. اما صحبت کردن نیرویش را تحلیل برده بود و خیلی زود تـاریکی او را بـه داخـل خـود کشـید.
افکارش دوباره به درون خلأ و سیاهی مکیده شدند. بعضی وقت ها تا حـدودي برمـ یگشـت و در میـان کـابوس هـايوحشتناکش چرخ می زد؛ بعضی وقت ها در جاهایی که حتی از اوهام نیز خالی بودند، دور می زد.
----+-
گربه بیدار شد، گوشهایش را بالا گرفت. ریچارد هنوز خواب بود. صدایی که تنها گربه می توانست آن را بشنود باعث شد تا از روي دامن کیلان پایین پرید، به آرامی به طرف در رفت و روي پاهاي عقبش نشسته منتظر شد. کـیلان نیـزمنتظر شد و از آنجا که گربه موهایش را سیخ نکرده بود، کنار ریچارد ماند. صداي نازکی از بیرون به گوش رسید. صداي زِد بود: "گربه؟ گربه! کجا رفتی قایم شدي؟ خیلی خوب، پس میتونی همین بیرون بمونی." در بـا صـدايجیرجیر باز شد. "ا... اینجا هستی؟" گربه از در به بیرون دوید. زِد پشت سر گربه گفت: "هر جور راحتی." بعد از همان جا با صداي بلند از کیلان پرسید: "حال ریچارد چطوره؟"
وقتی زِد وارد اتاق شد کیلان از روي صندلی جواب داد. " چند بار به هوش اومد، امـا حـالا خوابیـده. ریشـه اي کـه احتیاج داشتی رو پیدا کردي؟"
"در غیر این صورت که اینجا نبودم. وقتی که به هوش اومده بود حرفی زد؟"
کیلان لبخندي به پیرمرد زِد. "فقط یه مقدار براي تو نگران بود."
زِد چرخید و به سمت اتاق جلویی رفت. با خودش غرغر کنان گفت: "دلیل خوبی هم براي نگرانی وجود داره."
زِد روي میز نشسته و مشغول پوست گرفتن ریشه ها شد. بعد آنها را ورقه ورقه کرده و با کمی آب توي دیگ ریخت و دیگ را از قلاب روي آتش آویزان کرد. او پوستها را به همراه دو تکه چوب داخل آتش پرتاب کرد و به سمت قفسـهرفته و تعدادي کوزه با اندازه هاي متفاوت برداشت. بدون تأمل اولین کوزه را انتخاب کرد و بعد یکی دیگر و پودرهایی با رنگ هاي متفاوتی را توي یک هاون سنگی سیاه ریخت . با یک دسته هاونِ سفید مواد قرمز، آبی، زرد، قهوه اي و سبز را با هم کوبید تا همگی به رنگ خاکستري در آمدند. نوك انگشتش را به زبانش زده و بعد آن را داخل هـاون بـرد تـاکمی از مواد به انگشتش بچسبد. انگشت را به نوك زبانش زد و آن را چشید و درحالی که با ملچ ملوچ مزه ي آن را مزه می کرد، با تعمق یک ابرویش را بالا برد. بالاخره لبخندي زد و سرش را با خرسـندي تکـان داد. پـودر را داخـل دیـگریخت، قاشقی را از قلاب بالاي اجاق برداشته و با آن محتواي دیگ را هم زد. به آهستگی معجون را به هم می زد و به قُل قُل کردن آن نگاه می کرد. نزدیک به دو ساعت او نگاه می کرد و هم می زد. در آخر وقتی که از جا افتـادن معجـونراضی شد، دیگ را با صداي تلپی روي میز گذاشت تا سرد شود.
زِد یک کاسه و یک تکه پارچه برداشت، بعد کیلان را صدا کرد تا به کمکش بیاید. کیلان سریع کنارش آمد. زِد به او گفت که چگونه پارچه را روي کاسه نگه دارد تا خودش مخلوط را روي آن بریزد.
بعد زِد انگشتش را در هوا چرخاند. " حالا پارچه رو حسابی بچلون تا تمام مایعات ازش بیرون بیاد، وقتی که همه ي آبش تموم شد پارچه رو با محتویاتش تو آتیش بنداز." کیلان با گیجی به او نگاه کرد. زِد یک از ابروهایش را بالا برد.
"قسمتی که تو پارچه مونده سمی هست. الان دیگه هر لحظه ممکنه ریچارد به هوش بیاد؛ اونوقت ما مایع داخل کاسه را به خوردش میدیم. تو به چلوندن ادامه بده. من هم به ریچارد سر میزنم."
زِد به اتاق خواب رفت و روي ریچارد خم شد، و دید که ریچارد عمیقاً از بیهوش است. زِد برگشت و کیلان را دیـدکه درحالی که به کار خودش می رسد، پشتش به اوست. زِد روي ریچارد خم شد و انگشت میان یاش را روي پیشـانی اوگذاشت، چشمان ریچارد بلافاصله باز شدند.
زِد به طرف اتاق دیگر گفت: "عزیز جان، ما خوش شانس هستیم، اون همین حالا به هوش اومد. کاسه رو بیار."
ریچارد چند پلک زد. "زِد؟ تو خوبی؟ همه چیز درسته؟ "
"آره، آره، همه چیز خوبه."
کیلان در حالی که کاسه را با احتیاط نگه داشته بود و مواظب بود چیزي از آن را به زمین نریزد، وارد اتاق شـد . زِد به ریچارد کمک کرد تا در تخت بشیند و بتواند بنوشد. وقتی که محتویات کاسه تمام شد، زِد کمکش کرد تا دوباره دراز بکشد.
"این معجون باعث میشه تو بخوابی و تب رو هم پایین میاره. دفعه ي بعدي که بیدار بشی، حالت خوبه، مـن قـولمیدم، بنابراین درحالی که بازم استراحت می کنی نگران هیچی نباش."
"ممنونم زِد...... " ریچارد قبل از اینکه بتواند چیز بیشتري بگوید به خواب رفته بود.
زِد رفت و با یک بشقاب حلبی برگشت و به کیلان اصرار کرد تا روي صـندلی بنشـیند. او توضـیح داد کـه: "خـارنمی تونه اثر ریشه رو تحمل کنه، اون مجبور میشه که از بدن ریچارد خـارج بشـه." او بشـقاب را زیـر دسـت ریچـاردگذاشت و روي لبه ي تخت نشست تا منتظر بماند. هر دو به تنفس عمیق ریچارد و صداي ترق و تـروق آتـش از اتـاقدیگر گوش می دادند؛ غیر از اینها خانه ساکت بود. اول زِد سکوت را شکست.
"سفر به تنهایی براي یه اعتراف گیر کار خطرناکیه، عزیز جان. جادوگر تو کجاست؟"
کیلان با چشمان خسته به او نگاه کرد. "جادوگر من به خدمت یه ملکه دراومد."
زِد با نارضایتی اخم کرد. "اون مسؤولیتش در برابر اعتراف گیرها رو ترك کرد؟ اسمش چیه؟"
"گیلر."
"گیلر." زِد با تلخی نام را تکرار کرد، بعد کمی به طرف کیلان خم شد. "خوب، پس چرا یکی دیگه با تو نیومد؟"
کیلان نگاه عمیقی به زِد انداخت. "چون همه ي اونا مردن، با دستاي خودشون. قبل از اینکه این کارو بکنن، همه با هم جمع شدن و یه تور جادوگري درست کردن تا منو به سلامت از مرز عبور بدن، با راهنمایی و هدایت یه پري شب."
زِد با شنیدن این خبر ایستاد. همانطور که چانهاش را میخاراند، آثار ناراحتی و نگرانی در صورتش هویـدا بـود. کـیلانپرسید. "تو جادوگرا رو می شناختی؟"
"آره، آره. من مدت زیادي تو سرزمین میانه زندگی می کردم."
"جادوگر بزرگ چی؟ اون رو هم می شناسی؟"
زِد لبخند زد، ردایش را مرتب کرد و دوباره نشست. "تو خیلی سمج هستی عزیز جان. آره، مـن یـه وقتـی جـادوگربزرگ رو می شناختم. اما اگه تو بتونی اون رو پیدا هم بکنی، فکر نمی کنم که اون هیچ کاري درمورد این قضایا انجـامبده. اون راضی نمیشه که به سزمین میانه کمک کنه."
کیلان به جلو خم شد و دستان زِد را در دستانش گرفت. صدایش آرام اما محکم بود.
"زِد، مردم زیادي هستن که کنسول مرکزيِ سرزمین میانه و طمع ورزي هاي اون رو تأیید نمی کنن. اونـا هـم آرزودارن که این اتفاقها هرگز نمی افتاد، اما اونا فقط مردماي عادي هستند که حرفشـون بـه جـایی نمـی رسـه . اونـا فقـطمی خوان که زن دگیشون رو با صلح و آرامش بگذرونن. دارکن رال غذایی که براي زمستون آینده ذخیره کرده بودن رو ضبط کرده و اونو به ارتشش داده. اونا آذوقه رو اسراف میکنن، یا میذارن که فاسد بشه، یا اینکه دوباره همـون رو بـههمون کسایی که غذاها را ازشون دزدیده بودن میفروشن. همین الان همه جا گرسنگی هست؛ تو این زمستون مرگ همه جا رو می گیره. آتیش روشن کردن ممنوع شده. مردم سردشونه.
"رال میگه همه ي اینا تقصیر جادوگر بزرگه، به خاطر اینکه خودش رو معرفی نمی کنه تا به عنوان یه دشمن مردم و ملت محاکمه بشه. اون می گه که جادوگر این بلاها رو سر مردم آورده و اینکه باید اونو سرزنش کرد. اون توضیح نمیده که چطور چنین چیزي معقوله، اما به هرحال خیلیا این حرف ها رو باور می کنن. خیلی ها هر چیزي که رال میگه رو باور می کنن حتی با وجود اینکه چیزایی که با چشماشون می بینن باید کافی باشه که حقیقت رو بهشون بگه."
"جادوگرها دائماً مورد تهدید بودن و شدیداً از استفاده ي از جادو منع شده بودن. اونا مـی دونسـتن کـه دیـر یـا زودازشون بر علیه مردم استفاده میشه. ممکنه که اونا در گذشته مرتکب اشتباهاتی شده باشن و استادشون رو نا امید کرده باشن، اما مهمترین چیزي که به اونا یاد داده شده بود این بود که حامی مردم باشن و به هیچ وجه به اونا صدمه نـزنن .
به عنوان عاشقانه ترین کارشون در قبال مردم، اونا جونشون رو فدا کردن تـا جلـوي دارکـن رال رو بگیـرن. مـن فکـرمی کنم استاد اونا باید بهشون افتخار کنه.
"اما اینا فقط درباره ي سرزمین میانه نیست. مرز بین دي هارا و سـرزمین میانـه نـابود شـده و مـرز بـین وسـتلند وسرزمین میانه در حال نابودیه و به زودي اون هم از بین میره. مردم وستلند دقیقا با همون چیزي که بیش از همه ازش می ترسن گرفتار میشن: جادو. جادوي ترسناك و وحشتناکی که هیچ کدام از اونا تاحالا تصورش رو هم نکردن."
زِد هیچ احساساتی از خود نشان نداد، هیچ اعتراض یا اظهار نظري نکرد، فقط گوش کرد. گذاشت تا کیلان باز هـمدستش را نگه دارد.
"تمام این چیزایی که گفتم رو ممکنه جادوگر بزرگ باهاشون مخالفت کنه، اما ایـن حقیقـت کـه دارکـن رال سـهجعبه ي اوردن رو وارد بازي کرده کلا یه چیز دیگه ست. اگه اون موفق بشه، تو اولین روز از زمستون همـه چیـز بـرايهمه کس خیلی دیر میشه. این شامل جادوگر بزرگ هم میشه. رال همین حالا هم دنبال اون می گرده؛ رال دنبال انتقام جویی شخصی هست. خیلیا فقط چون نتونستن اسم جادوگر رو بگن کشته شدن. بـه هرحـال وقتـی کـه رال جعبـ هي درست رو باز کنه، قدرت غیر قابل رقابتی بر تمام موجودات زنده به دست میاره و اون وقـت جـادوگر بـزرگ مـال اونمیشه. جادوگر می تونه هر چقدر دلش می خواهد تو وستلند مخفی بشه؛ اما با اومدن اولین روز زمسـتون، زمـان مخفـیشدن اون تمومه. دارکن رال اونو پیدا می کنه."
در لحن کیلان تلخی خاصی وجود داشت. "زِد، دارکن رال با استفاده از گروه هاي چهار نفره تمام اعتـراف گیرهـايدیگه رو کشته. من و خواهرم رو بعد از اینکه کار اونا باهاش تموم شده بود پیدا کردم. اون تو بغل من مرد. با وجود تمام اعتراف گیرهاي دیگه که کشته شدن، فقط من باقی میمونم. جادوگرا می دونستن که استادشون نمی خواد کمکی بکنه، بنابراین اونا منو به عنوان آخرین امید فرستادن. اگه جادوگر اینقدر احمق باشه که نفهمه با کمک کـردن بـه مـن، بـهخودش کمک می کنه، اونوقت من باید از قدرتم بر علیهش استفاده کنم تا مجبورش کنم که کمک کنه."
زِد یک ابرویش را بالا برد. "و چه کمکی هست که یه جادوگر پیر و چروکیده می تونه در برابر قدرت این دارکن رال انجام بده؟" اینبار زِد دستان کیلان را در دستانش نگه داشته بود.
"اون باید یه جستجوگر تعیین کنه."
"چی؟" زِد بالا پرید. "عزیز جان، تو نمی دونی داري درباره ي چی صحبت می کنی."
کیلان با سردرگمی اندکی به عقب تکیه داد. "منظورت چیه؟"
"جستجوگرها خودشون خودشون رو انتخاب می کنن. جادوگر فقط یه جورایی اون چیزي کـه رخ داده رو شناسـاییمی کنه و بهش رسمیت میده."
"من متوجه نمی شم. من فکر می کردم که جادوگر فرد مورد نظر رو انتخاب می کنه، فرد مناسب رو."
زِد در حالی که چان هاش را میخاراند دوباره روي لبهي تخت نشست. "خوب این حـرف از جهتـی درسـته، امـا بـرعکس. یه جستجوگر واقعی، کسی که میتونه تغییري رو ایجاد کنه، باید خودش رو به عنوان یه جستجوگر نشون بده.
این شکلی نیست که جادوگر به یکی اشاره کنه و بگه، »اکنون این شمشـیر حقیقـت اسـت، تـو جسـتجوگر هسـتی.«جادوگر واقعاً حق انتخابی نداره. این چیزي نیست که تو بتونی یه نفر رو براش آموزش بدي. خیلی ساده فقط بایـد یـه
نفر جستجوگر باشه و این رو با رفتارش نشون بده. یه جادوگر باید سالها یه نفر رو تحت نظر داشته باشد تـا بتونـه درموردش مطمئن بشه. یه جستجوگر لازم نیست باهوش ترین فرد باشه، اما باید فرد مناسب باشه؛ اون باید ویژگـ یهـايمناسب رو در خودش داشته باشه. یه جستجوگر واقعی فردي کم یاب و استثنائیه.
"جستجوگر نقطه ي تعادل قدرته. کنسول این انتخاب رو به یک استخون سیاسی تبدیل کرد تا اونو جلوي سگ هاي دماغویی بندازه که پوزه شون رو به پاي کنسول می مالن. به خاطر قدرتی که یه جستجوگر در اختیار داره، ایـن پسـت وموقعیت دلخواهی بود. اما کنسول اینو درك نمی کرد: این منصب نبود که به کسی قدرت می داد، این خود شخص بـودکه به منصب قدرت می داد."
زِد از پهلو به کیلان نزدیک تر شد. "کیلان، تو بعد از اینکه کنسول این قدرت رو براي خودش در دست گرفـت بـهدنیا اومدي. بنابراین تو ممکنه زمانی که جوان تر بودي یه جسـتجوگر رو دیـده باشـی، امـا تـو ایـن روزهـا اونـا فقـطجستجوگرهاي دروغی هستن؛ تو هرگز جستجوگر واقعی رو ندیدي." همینطور که تعریف می کرد چشمانش گشاد شدند و صدایش پایین و پر از هیجان بود. "من یه جستجوگر واقعی رو دیدم که یه پادشاه جلوي چکمه هاش به لـرزه افتـادهبود، اون هم فقط با پرسیدن یه سوال. وقتی که یک جستجوگر واقعی شمشیر حقیقت رو از غلافش بیرون میاره....... " زِد دستانش را بالا گرفت و چشمانش را با لذت چرخاند. "نگه داشتن یه خشم نیکوکارانه چیز شگفت انگیزیه." کـیلانبا دیدن هیجان او لبخند زد. "اون صحنه می تونه افراد خوب رو از شادي، و افراد بـد رو از تـرس بلرزونـه." لبخنـد ازصورت زِد محو شد. "اما مردم به ندرت با دیدن حقیقت اونو قبول می کنن و خیلی کمتر قبولش میکنن وقتی که نخوان قبول کنن و به نفعشون نباشه و این باعث میشه که موقعیت جستجوگر یه موقعیت خطرناك باشه. اون سدي هست در مقابل کسانی که میخوان قدرت رو فاسد کنن. اون خشم و نفرت افراد زیادي رو جذب خودش می کنه. معمولا اون به تنهایی پایداري می کنه، و به دفعات ثابت شده که مدت کمی پایداریش دووم میاره."
کیلان با لبخندي جزئی گفت: "من این حس رو خیلی خوب درك می کنم."
زِد به جلو خم شد. "در مقابل دارکن رال من تردید دارم که حتی یک جستجوگر واقعی هم بتونه مدت زیـادي دوامبیاره. و بعد از اون چی؟"
کیلان دوباره دست هاي او را گرفت. "زِد، ما باید تلاشمون رو بکنیم. این تنها شانس ماست. اگر مـا ازش اسـتفادهنکنیم، هیچ شانسی نداریم."
زِد ایستاد و خود را از او دور کرد. "هر کسی رو که جادوگر انتخاب کنه سـرزمین میانـه رو نمـی شناسـه . اون هـیچشانسی در اونجا نخواهد داشت. این مساوي با یه حکم اعدام براي جستجوگره."
"این دلیل دیگه اي هست که من فرستاده شدم. براي اینکه راهنمايِ اون باشم، و در کنارش بایستم و اگه نیاز باشهجونم رو براي کمک و محافظت از اون در اختیارش بذارم. اعتـراف گیرهـا عمرشـون رو تـوي سـفر بـین سـرزمی نهـا
میگذرونن. من تقریباًهمه جاي سرزمین میانه بودم. یک اعترافگیر از ابتداي تولدش براي یادگرفتن زبونهاي مختلف آموزش می بینه. او باید یاد بگیره، چون هیچ وقت نمی دونه که به کجا فراخونده میشه. من به تمام زب ونهـاي اصـلی وبیشتر زب ونهاي کم اهمی تتر صحبت میکنم. و درمورد جذب خشم و نفرت عمومی، یـه اعتـرا فگیـر خـودش سـهممنصفانه و زیادي از اون داره. اگه کشتن ما آسون بود، رال لازم نبود گروه هاي چهـار نفـره رو بـراي انجـام ایـن کـاربفرسته، و خیلی از گروه ها براي انجام این کار کشته شدن. من می تونم در حفاظت از جستجوگر کمک کنم و حتی اگر نیاز باشه با جونم این کارو بکنم."
"عزیز جان، چیزي که تو پیشنهاد می کنی نه تنها جون یه نفر رو به عنوان جستجوگر به شدت در خطر مـی نـدازه،بلکه جون خودت رو هم در معرض خطر قرار می ده."
کیلان یک ابرویش را بلند کرد. "من همین الان هم تحت تعقیبم. اگه تو راه بهتري میشناسی، خوب بگو."
قبل از اینکه زِد بتواند به او جواب بدهد، ریچارد ناله کرد. پیرمرد نگاهی به او انداخت و بعد بلند شد. "وقتشه."
کیلان پشت سر او ایستاد و زِد دست ریچارد را از مچ گرفت و دست مجروحش را بالاي بشقاب حلبی نگه داشـت .
خون قطره قطره و باصدایی نرم به داخل ظرف چکید. خار با صداي چلپ خیس و کـوچکی بـه بیـرون افتـاد. کـیلاندستش را به طرف آن دراز کرد.
زِد مچ او را گرفت." این کارو نکن، عزیز جان. حالا که اون به زور از میزبانش بیرون شده، به شدت مشتاقه که یـهمیزبان جدید داشته باشه. نگاه کن."
کیلان دستش را عقب کشید و زِد انگشت استخوان یاش را در چند سانتی خار روي بشقاب گذاشت. خار بـه سـمتانگشت لولید و ردي نازك از خون از خود به جا گذاشت. زِد دستش را عقب کشیده و بشقاب را به کیلان داد. "از زیـراینو نگه دار و ببرش به شومینه. بشقاب رو وارونه روي آتیش بذار همونجا بذار باشه."
تا زمانی که کیلان کاري را که به او سپرده شده بود انجام می داد، زِد زخم را پاك کرده و روي آن مرهم گذاشـت . وقتی کیلان برگشت زِد دست ریچارد را نگه داشت تا کیلان آن را باند پیچی کند. در حالی که کیلان کار می کرد زِد به دستان او نگاه می کرد.
"چرا تو به اون نگفتی که چی هستی، اینکه یه اعتراف گیر هستی؟" لحنش آکنده از طعنه بود.
کیلان با همان لحن جواب داد. "به خاطر همون واکنش و رفتاري که تو وقتی منو به عنوان یه اعتراف گیر شناختی، انجام دادي." کیلان لحظه اي مکث کرد و لحن تندش نرم شد. "یه جورایی ما دوست شدیم. من تا به حال دوستی رو تجربه نکردم اما اعتراف گیر بودن رو خیلی تجربه کردم. تمام طول عمرم عکس العمل هایی مثل رفتار تو رو دیدم. وقتیکه خواستم با جستجوگر به سرزمین میانه برگردم، اونوقت به ریچارد میگم. تا اون موقع خیلی دوست دارم که دوسـتیاونو داشته باشم. این چیز زیادي است که من می خواهم؟ اینکه به من اجازه داده بشه از لذت انسانی یه دوستی بهره مند بشم؟ این دوستی خودش خیلی زود تموم میشه، وقتی که من بهش بگم."
وقتی صحبت کیلان تمام شد، زِد یک انگشتش را زیر چانه ي او گذاشت و صورتش را به طرف چهـره ي خنـدان ومهربان خود برگرداند. "وقتی که اولین بار تو رو دیدم احمقانه رفتار کردم. بیشتر از دیدن یه اعتراف گیر شگفت زده شده بودم. من انتظار نداشتم که هرگز دوباره یکی از اونا رو ببینم. من سرزمین میانه رو ترك کردم تا از دست جادو خلاص بشم. تو یه متجاوز به خلوت من بودي. من بابت واکنشم معذرت می خوام و اینکه با رفتارم باعث شدم تو احساس کنی اینجا حضور تو رو نمی خوایم. امیدوارم که این اشتباهم رو جبران کرده باشم. من خودم کسی هستم که به اعتراف گیرها احترام میذارم، شاید حتی بیشتر از اونکه تو فکرش رو بکنی. تو زن خوبی هستی، و درِ خونه ي من همیشه به روي تـوبازه."
کیلان براي مدتی طولانی به چشمان او نگاه کرد. "ممنونم، زِدیکوس زول زوراندر."
چهره ي زِد به چهره اي خطرناك تبدیل شد، حتی بیشتر از چهره ي کیلان وقتی که براي اولین بار بـا هـم ملاقـاتکرده بودند. کیلان در حالی که هنوز انگشت زِد زیر چان هاش بود بیحرکت ایسـتاد و جـرأت نمـی کـرد حرکتـی کنـد،چشمانش گشاد شده بود.
"به هرحال اینو بدون، مادر اعتراف گیر." صداي زِد مرگ آور و تنها کمی بلندتر از یک نجوا بود. "این پسـر مـدتزیادي دوست من بوده. اگه تو اونو با قدرتت لمس کنی، یا اونو انتخاب کنی، باید به من جواب پس بـدهی . و مطمـئنباش که از این کار خوشت نخواهد اومد. متوجه شدي؟"
کیلان به سختی آب دهانش ر ا قورت داد و توانست با حرکت کوچک سرش تأیید کند. "آره."
"خوبه." تهدید موجود در صورت زِد دوباره آرامش را جایگزین خود کرد. انگشتش را از زیر چانه ي کیلان برداشت و به طرف ریچارد چرخید.
کیلان نفسش را بیرون داد و از آنجا که نم یخواست مرعوب شده باشد و مورد تهدید قرار گرفته باشد، بازوي زِد را گرفته و او را به طرف خودش چرخاند. "زِد، من این کارو با اون نمی کنم، نه به خاطر حرفایی که تو زدي، بلکه به ایـنخاطر که براش ارزش قائلم. می خواهم که تو اینو درك کنی."
آنها براي مدتی رودررو ایستادند و هر کدام دیگري را می سنجید. لبخند موذیان هي زِد برگشت و مثـل همیشـه فـردمقابل را خلع سلاح کرد.
"عزیزجان، اگه به من حق انتخاب بِدن، من این مدلی رو ترجیح می دم."
خیال کیلان راحت شد، و راضی از اینکه توانسته حرفش را به کرسی بنشاند، خیلـی مختصـر پیرمـرد را در آغـوشگرفت و زِد نیز متقابلاً و پرحرارت او را در آغوش گرفت.
"یه چیز باقی مونده که تو دربارش حرفی نزدي. تو از من نخواستی که توي پیدا کردن جادوگر کمکت کنم."
"نه، و فعلا هم این کارو نمی کنم. ریچارد می ترسید که اگه تو نه بگی من چه کاري ممکنه بکنم. من قول دادم که از تو نخوام تا اول اون خودش این فرصت رو داشته باشه که از تو بخواد. من بهش قول دادم."
زِد یکی از انگشتان استخوان یاش را روي چان هاش گذاشت. "چه قدر جالب. " زِد با حـالتی معنـادار دسـتش را رويشانه ي کیلان گذاشت و موضوع را عوض کرد. "میدونی عزیز جان، تو خودت می تونی یه جستجوگر خوب باشی؟"
"من؟ یه زن می تونه جستجوگر باشه؟"
زِد یک ابرویش را بالا برد. "البته. بعضی از بهترین جستجوگرها زن بودن."
کیلان اخمی کرد. "من همین الان هم یه مأموریت غیر ممکن دارم. به یکی دیگه نیاز ندارم."
زِد با دهان بسته خندید، چشمانش برق زدند. "شاید درست میگی. خوب عزیز جان دیگه خیلی دیر وقته. برو اتـاقکناري و تو تخت من استراحت کن که واقعاً بهش احتیاج داري. من پیش ریچارد میشینم."
"نه." کیلان سرش را به دو طرف تکان داد و روي صندلی ولو شد. "فعلا نم یخوام از کنارش برم."
زِد شانه اش را بالا انداخت. "هر طور خودت می خواي." او پشت کیلان راه رفت و با حالتی اطمینـان بخـش رويشانه اش ضربه زد. "هر طور خودت می خواي." به آرامی دستش را دراز کرد و انگش تهاي میانی اش را روي شقیقه هاي کیلان گذاشت و در مسیري دایره اي شکل آنجا را مالید. کیلان در حالی که چشمانش بسته می شدند، نالـه ي کوتـاهیکرد. زِد نجوا کنان گفت: "بخواب عزیز جان، بخواب." کیلان بازوانش را روي لبهي تخـت گذاشـت و سـرش را رويدستانش فرود آورد. او عمیقاً به خواب رفته بود. بعد از اینکه زِد یک پتو روي او کشید به اتاق جلویی رفـت و در را بـازکرد و به داخل فضاي شب نگاه کرد.
"گربه! بیا اینجا، کارِت دارم." گربه دوان دوان داخل آمد و خودش را به پاهاي زِد مالید و دمش را در هوا تکان داد.
زِد خم شد و پشت گو شهاي او را خاراند. "برو تو و روي دامن اون خانم جون بخواب، اونو گرم نگه دار." گربـه قـدمزنان به اتاق خواب رفت و پیرمرد به بیرون از خانه و در هواي سرد شب قدم گذاشت.
----+-
همینطور که زِد در مسیر باریک میان علفها قدم میزِد، باد ردایش را تکان میداد. ابرهاي نازکی کـه از نـور مـاهمی درخشیدند، نور کافی براي دیدن اطراف ایجاد میکرد، اگرچه او براي دیدن به نور نیازي نداشت. او هزاران بار ایـنمسیر را طی کرده بود.
همانطور که می رفت زیر لب غرغر کنان گفت: "هیچ وقت هیچ چیزي آسون نیست."
نزدیک یک دسته درخت ایستاد و گوش داد. به آهستگی برگشت و درمیان سایه ها را خیره شد. شاخه ها را نگاه کرد که در نسیم ملایم خم می شدند و تکان می خوردند. با بینی اش هوا را آزمایش کرد. به دنبال یک حرکت غیـر عـادي وبیگانه گشت.
یک حشره گردنش را نیش زد. با عصبانیت روي آن زد و متجاوز را از گردنش جدا کرده و به آن خیره شد. با غرغر گفت: "حشره ي خون. لعنت. همین حدسم می زدم."
از میان بوته هاي نزدیک او چیزي با یورشی وحشتناك به سمتش آمد. بال ها و خز و دندا نها با حمله جلو آمدند. زِد در حالی که دست هایش را روي را نهایش گذاشته بود، صبر کرد. درست قبل از اینکه آن چیز به او برسـد، دسـتش رابلند کرد و باعث شد گار دم کوتاه تلوتلو خوران ناگهان متوقف شود. او تقریباًیک و نیم برابر زِد قد داشت، کاملاً بـالغ ودو برابر وحشی تر از یک گار دم دراز بود. جانور وحشی خرناسی کشید و پلک هایش را بهم زد، ماهیچه هایش در حـا لی که سعی می کرد با نیروي که او را از رسیدن و دریدن پیرمرد نگه داشته بود مبارزه کند، منقبض شده بودند. جـانور بـهشدت خشمگین بود که هنوز نتوانسته او را بکشد.
زِد انگشت خمید هاش را بالا آورد و به گار اشاره کرد که به جلو خم شود. گار که با عصبانیت نفس نفس می زد، بـهطرف او خم شد. زِد انگشتش را محکم زیر چانه ي جانور فشار داد.
با صدایی پر تهدید و هیس هیس کنان گفت: "اسمت چیه؟" جانور دوبار خر خر کرد و صدایی از ته گلویش ایجاد
کرد. زِد سرش را به نشان فهمیدن تکان داد. "اسمت یادم می مونه. بگو ببینم، دوست داري زنده بمونی یا بمیري؟" گار تقلا کرد تا به عقب برگردد، اما قادر نبود. زِد گفت: "خوبه. پس تو درست همون کاري رو که من بهت می گـم انجـاممیدي. یه جایی بین اینجا و دي هارا یه گروه چهارنفره به این طرف میان. اونا رو پیدا کن و بکش. وقتی این کارو انجام دادي به دي هارا برگرد، جایی که ازش اومده بودي. این کارها رو انجام بده و من به تو اجازه میدم زنده بمونی، اما مـناسمت رو به خاطر می سپارم و اگه تو توي کشتن گروه چهار نفره شکست بخوري، یا بعد از اینکه کارت رو انجام دادي به اینجا برگردي، من تو رو می کشم و به خورد حشرات خودت میدم. شرایط منو قبول می کنی؟" گار با خرخر موافقتش را اعلام کرد. "خوبه. پس برو." زِد انگشتش را از زیر چانه ي گار برداشت.
جانور وحشی در حالی که سعی می کرد دور شود بال هایش را دیوانه وار به هم زد، همینطور که سکندري خوران بـهجلو می دوید، علف ها را لگد کرد و بالاخره گار به هوا بلند شد. زِد آن را که میچرخیـد و بـه دنبـال گـروه چهـار نفـرهمی گشت تماشا کرد. همانطور که شکارچی به طور پیوسته به سمت شرق حرکت می کرد، به نظر می رسید که حلقه هاي چرخشش کوچکتر شدند تا اینکه پیرمرد دیگر نتوانست جانور را ببیند. بعد از آن بود که زِد راهش را به سمت بالاي تپه ادامه داد.
زِد در حالی که کنار صخره ي ابر بینی اش ایستاده بود، با انگشتش به آن اشـاره کـرد و شـروع کـرد بـه چرخانـدنانگشت باریکش، مثل اینکه در حال به هم زدن یک غذا باشد. صخره ي عظیم درحالی که سعی می کرد حرکت انگشت زِد را دنبال کند، به زمین ساییده شد. صخره مرتعش شد و سعی کرد تا وزنش را بگرداند. بـا صـداي تـق و تـوقِ بلنـدشکاف برداشت و ترك هایی مویی در سراسر سطحش پدیدار شد. حجم عظیم و لرزان صخره در برابر نیرویی که بر آن وارد می شد، تقلا می کرد. بافت دان ههاي صخره شروع به نرم شدن کردند. درحالی که سازه و بافت صخره نمی توانست بیش از این، این وضعیت را تحمل کند، چون مایعی نرم شد. به قدر کافی نرم که اجازه داشته باشد حجمش را به همراه حرکت انگشت بر بالایش بچرخاند. به تدریج سرعت چرخش انگشت زِد بیشتر شد تـا اینکـه نـور از صـخره ي مـایع وچرخان فوران کرد.
نور با سری عتر شدن چرخش انگشت زِد نیرو گرفت. همینطور که رن گها و جرقه هاي نور می چرخیدنـد، سـایه هـا وشکل هایی در مرکز حلقه ایجاد شدند و بعد با شدت گرفتن مه نورانی محو شدند. شدت نور ممکن بود هواي اطراف او را آتش بزند. یک غرش سنگین و مبهم، مثل صداي بادي که در شکاف سنگ می وزد به گوش رسید. بـوي پـاییز بـههواي تمیز زمستان تغییر یافت، بعد به بوي زمینِ تازه مرطوب بهاري، بوي گلهاي تابستان، و دوباره بـه پـاییز. یـکروشنایی شفاف و خالص، رنگ ها و جرقه ها را دور کرد.
صخره ناگهان جامد شد و زِد روي آن قدم گذاشت و به درون نور وارد شد. نور به درخشش کمرنگی تبدیل شد که مثل دود می چرخید. جلوي او دو شبح ایستاده بودند که فقط سایه اي از یک جسم بودند. جایی که باید لبه هاي بدن آنها قرار می گرفت، شکلشان مثل یک خاطره ي مبهم نرم و محو می شد، اما هنوز آنها قابل تشخیص بودند، و شمایل آنهـاباعث شد قلب زِد به تپش در آید.
صداي مادرش تو خالی و از دور به گوش رسید. "چه چیزي تو رو آشفته کرده، پسرم؟ چرا بعد از این همه سال مـارو احضار کردي؟" دستان زن به طرف او باز شدند.
زِد دستانش را دراز کرد اما نتوانست او را لمس کند. "چیزایی که مادر اعتراف گیر به من گفته آشفتم کرده."
"اون حقیقت رو گفته."
زِد چشمانش را بست و در حالی که دستانش را پایین می آورد سرش را به نشان تأیید تکان داد. "پس حقیقت داره، تمام شاگردان من، به جز گیلر، مردن."
مادرش گفت: "فقط تو باقی موندي تا از مادر اعترافگیر محافظت کنی." زن پرواز کنـان جلـوتر آمـد. "تـ و بایـدجستجوگر رو منصوب کنی."
زِد اخم کرد و اعتراض کنان گفت: "کنسول مرکزي تخم این مشکلات رو کاشته، حالا تو از من می خـواي کمـککنم؟ اونا نصیحت منو رد کردن. بذار با همین طمعشون زندگی کنن و با همون بمیرن."
پدر زِد شناور در هوا به جلو آمد. "پسرم، تو چرا از دست شاگردانت عصبانی بودي؟"
زِد ابرو در هم کشید. "چون اونا رفاه خودشون رو مقدم بر وظیفه شون در کمک کردن به مردم قرار دادن." "که این طور. و این چه تفاوتی با کاري که حالا تو داري می کنی داره؟" بازتاب صدایش در هوا باقی ماند.
زِد دستش را محکم مشت کرد. "من به اونا پیشنهاد کمک کردم، اما پیشنهاد من رد شد."
"چه زمانی بوده که این طوري نبوده باشه؟ اینکه افرادي کور یا احمق یا طماع وجود داشته باشـن؟ تـو بـه همـینراحتی به اونا اجازه میدي تا هرکاري خواستن با تو انجام بدن؟ به همین راحتی بهشون اجازه میدي تا مانع کمک تو به نیازمندان بشن؟ اینکه تو مردمت رو رها کردي، ممکنه لااقل دلیلی داشته باشه که به نظر خودت عادلانه و درست بیاد، برخلاف رفتار شاگردانت، اما نتایج یکی هستن. در نهایت اونا متوجه اشتباهاتشون شدن و کار درسـت رو انجـام دادن،همون کاري که تو بهشون یاد داده بودي. از شاگردانت یاد بگیر، پسرم."
مادرش گفت: "زِدیکوس. تو میذاري تا ریچارد هم بمیره، و همه ي بیگناهاي دیگه؟ جستجوگر رو منصوب کن."
"اون خیلی جوونه."
مادرش با لبخندي مهربان سرش را به اطراف تکان داد. "اون شانسی براي بزرگ تر شدن پیدا نمی کنه."
"اون تو آزمایش نهایی من قبول نشده."
"دارکن رال در تعقیب ریچارد هست. ابري که روي اون سایه انداخته، توسط رال فرستاده شده تا اونو تعقیب کنـه . تاك مار رو دارکن رال توي کوزه گذاشته بود به این امید که ریچارد به دنبال اون بگرده و تاك اونو بگزه. تاك مار قرار نبوده که اونو بکشه؛ رال میخواسته ریچارد رو به وسیله ي تب بیهوش کنه تا وقتی که خودش بتونه دنبال اون بیـاد ." شبح مادرش شناور شده و جلوتر آمد، صدایش محبت آمیزتر شد. "تو خودت در قلبت می دونی که اونو زیر نظر داشـتیو امیدوار بودي که اون خودش رو نشان بده که می تونه فرد مناسب باشه."
"چه فایده اي داره؟" زِد چشمانش را بست و چانه اش به سمت سینه اش فرو افتاد. "دارکن رال سه جعبه ي اوردن رو داره."
پدرش گفت: "نه. اون فقط دو تا رو داره. اون هنوز دنبال سومی می گرده."
چشمان زِد به سرعت باز شدند و سرش را بالا آورد. "چی! اون همه شون رو نداره؟"
مادرش گفت: "نه. ولی به زودي اونو به دست میاره."
"و کتاب چی؟ مطمئناً اون باید کتاب سایه هاي شمرده شده رو داشته باشه؟"
"نه. اون دنبال کتاب می گرده."
زِد در حالی که فکر می کرد، یک انگشتش را روي چانه اش گذاشت. زمزمه کنان گفت: "پس یه شانسی وجود داره.
کدوم احمقی قبل از اینکه هر سه جعبه ي اوردن و کتاب رو داشته باشه، جعبه ها رو وارد بازي میکنه؟"
شکل چهر هي مادرش به سردي یخ شد. "یه احمق خیلی خطرناك. اون به دنیاي زیرین سفر کرده." زِد خشـکشزد و نفسش در گلویش گیر کرد. به نظر می رسید نگاه مادرش در او نفوذ می کرد. "به همین صورت اون تونست از مرز عبور کنه و جعبه ي اول رو برگردونه: با سفر در دنیاي زیرین. این طوري بود که تونست شروع کنه به خنثی کردن مرز:
از داخل دنیاي زیرین. اون بعضی ها رو در اینجا تحت فرمانش داره و با هر دفعه اي که میـاد تعـداد بیشـتري رو تحـتفرمان می گیره. اگه تو انتخاب کردي که کمک کنی، مراقب باش: از میان مرز رد نشو، یا جسـتجوگر را بـه میـان اوننفرست. رال منتظر این کاره. اگه تو وارد بشی اون تو رو به دست میاره. مادر اعتراف گیر فقط به ایـن دلیـل تونسـت ازمیان مرز عبور کنه که رال انتظارش رو نداشت. او یه اشتباه رو دوبار تکرار نمی کنه."
"اما پس من چطوري باید خودمونو به سرزمین میانه برسونم؟ اگه نتونم به سرزمین میانـه بـرم نمـی تـونم کمکـیبکنم." صداي زِد از روي نا امیدي، عصبی و ناراحت بود.
"ما متأسفیم اما نمی دونیم. ما معتقدیم که باید راهی وجود داشته باشه، اما براي ما ناشناخته هست. به همین دلیلـهکه تو باید جستجوگر رو منصوب کنی. اگه اون فرد درستی باشه، خودش یه راهی پیدا می کنه." تصویر آنها شـروع بـهسوسو زدن و محو شدن کرد.
"صبر کنید! من باید جواب سوال هام رو بدونم! خواهش می کنم، منو تنها نذارید!"
"متأسفیم، این به انتخاب ما نیست، ما به پشت حجاب فرا خونده شدیم."
"چرا رال دنبال ریچارد هست؟ لطفاً کمکم کنید."
صداي پدرش ضعیف و دور بود. "ما نمی دونیم. تو خودت باید دنبال جواب بگردي. ما تو را خوب تربیت کردیم. تـوبیشتر از هر دوي ما استعداد داري. از چیزي که یاد گرفتی و احساست استفاده کن. ما دوستت داریم، پسرم. تا وقتی که
این ماجرا به نفع یه طرف تموم بشه، ما نمی تونیم دوباره پیشت برگـردیم . بـا در بـازي بـودن اوردن، بازگشـت دوبـارهمی توانه حجاب رو پاره کنه."
مادرش دست خود را بوسید و آن را در هوا گرفت و زِد نیز همین کار را کرد و بعد آنها هر دو رفته بودند.
زِدیکویس زول زولاندر، جادوگر بزرگ و شریف، به تنهایی بر روي صخره ي جادوگري که پـدرش بـه او داده بـود،ایستاده بود و به میان تاریکی شب زل زده بود و به افکار جادوگري فکر می کرد.
زیر لب گفت: "هیچ وقت هیچ چیزي آسون نیست."