نخستین قانون جادوگری

فصل یک

تاك عجیبی بود. ساقه هاي تاك در پوششی از برگ هاي انبوه، تیره و در هم پنهان شده بودند. ساقه هاي تاك به شکلی خفه کننده و به مانند قلع هاي در اطراف تن هي صاف یک سروِ حنا پیچیده بودند. شیره اي که از پوست زخمی درخت تیره رنگ به بیرون تراوش می کرد و شاخه هاي خشک و فروافتاده ي درخت باعث می شد به نظر برسد که درخت در تلاش است تا در هواي سرد و نمناك صبح از درد ناله کند. غلاف هاي دانه در اینجا و آنجاي طول تاك بیرون زده بودند، گویی که تاك با وسواس می خواهد مراقب شاهدان اطراف باشد.

در ابتدا این بو بود که توجه او را به خودش جلب کرده بود، مانند بوي فاسد شدن موجودي که حتی در زمان حیاتش هم بوي خیلی بدي داشته باشد. ریچارد انگشتانش را در میان موهاي پر پشتش فرو کرد در حالی که ذهنش از غبار ناامیدي برخاست و از بابت دیدن تاك متمرکز شد. با دقت اطراف را به دنبال تاکی شبیه این یکی جستجو کرد اما هیچ ندید. همه ي چیزهاي دیگر به نظر عادي می رسیدند. افراهاي جنگل وِن بالا هم اکنون دیگر به رنگ قرمز درآمده بودند و متکبرانه رداي جدیدشان را در نسیم ملایم به رخ میکشیدند. با وجود شب هایی که مرتباً سردتر می شدند، خیلی طول نمی کشید تا آنها نیز به عموزاده هایشان در جنگل هارتلند بپیوندند. بلوط ها هم که آخرین کسانی بودند که در برابر فصل سرما تسلیم می شدند، هنوز صبورانه کت هاي سبز رنگ تیره شان را به تن داشتند.

گذراندن بیشتر عمرش در میان درخت ها باعث شده بود ریچارد تمام درخ تها را اگر نه با اسم، حداقل از روي قیافه شان از هم تشخیص دهد. از وقتی که ریچارد خیلی کوچک بود، دوستش زدِ او را همراه خودش براي پیدا کردن گیاهان مخصوص می برد. او به ریچارد نشان داده بود که دنبال کدام یک بگردد، اینکه آنها کجا رشد میکنند و چرا و اسم هر گیاهی که میدیدند را گفته بود. خیلی وقت ها آنها فقط با هم حرف میزدند، پیرمرد همیشه با او مثل یک آدم بزرگسال رفتار می کرد. سوال کردن و به همان میزان جواب دادن به سوالات زِد، اشتهاي ریچارد را براي یاد گرفتن و دانستن شدید کرده بود.

با این حال او فقط یک بار دیگر این تاك را دیده بود، و آن هم نه در جنگل. او یک ترک هي کوچک از این تاك را در خانه ي پدرش، داخل یک کوزه ي سفالی آبی رنگ پیدا کرده بود. آن کوزه را خود ریچارد در زمان کودکی ساخته بود. پدرش یک تاجر بود و اغلب به دنبال اتفاقات مرموز و اشیاء گرانبها به مسافرت میرفت. معمولاً مردم مرفّّه در انتظار او می نشستند و علاقه مند بودند تا بفهمند که او این دفعه چه چیزي ممکن است کشف کرده باشد. به نظر می رسید که پدرش دیدن چیزها را بیشتر از جمع کردن آنها دوست داشت و همیشه خوشحال بود که از آخرین کشفشجدا شود تا بتواند به دنبال شیء بعدي برود.

ریچارد از سا لهاي کودکی، در طول زمانی که پدرش به سفر رفته بود، دوست داشت تا وقتش را با زِد بگذراند. مایکل، برادر ریچارد، چند سالی بزرگتر از او بود و هیچ علاقه اي به درخت ها یا سخنرانی هاي نا مربوط زِد نداشت. او ترجیح می داد تا وقتش را با مردم سطح بالا بگذراند. حدود پنج سال قبل ریچارد خانه اش را تغییر داد تا براي خودش مستقل زندگی کند، اما اغلب به خان هي پدرش سر میزد، بر خلاف مایکل که همیشه سرش شلوغ بود و به سختی می شد وقتی براي ملاقات با او به دست آورد. هر وقت که پدرش به سفر میرفت، براي ریچارد پیغامی در کوزه ي آبی می گذاشت که در آن آخرین اخبار، شایعات و بعضی منظره هایی را که دیده بود برایش نوشته بود.

سه هفته قبل، روزي که مایکل آمده بود تا به او بگوید که پدرشان به قتل رسیده است، ریچارد با وجود اصرار برادرش، به خانه ي پدرش رفته بود. مایکل می گفت که دلیلی براي اینکار وجود ندارد و هیچ کاري نیست که او بتواند انجام بدهد. ریچارد خیلی وقت پیش، سنی که در آن از برادرش حرف شنوي داشت را رد کرده بود. مردم که می خواستند او را از دیدن آن صحنه نجات دهند، نگذاشته بودند تا او بدن پدرش را ببیند. با این حال او گودال بزرگ و تهوع آور خون بر روي کفپوش چوبی و خون هاي پاشیده شده بر روي دیوار را دیده بود. هنگامی که ریچارد نزدیک آنجا شده بود، به جز کسانی که اظهار همدردي میکردند، صداي بقی هي صحبت ها فروکش کرده بود. همدردي ها هم فقط درد و غم او را عمیق تر می کرد. با این حال حرف هایی را که آنها به طور مخفیانه به هم میزدند شنیده بود که داستان ها و شایعات دیوانه واري درباره ي چیزهایی که از مرز بیرون آمده بودند تعریف می کردند.

درباره جادو.

ریچارد از دیدن اینکه چطور خانه ي پدرش تکه پاره شده بود شوکه شد. گویی توفانی داخل خانه آزاد شده باشد. چیزهاي خیلی کمی سالم باقی مانده بودند. کوزه ي آبی رنگ پیغام هنوز روي طاقچه بود و در داخل کوزه بود که او ترکه ي تاك را پیدا کرد. آن ترکه اکنون هنوز در جیبش بود. ریچارد نمی توانست حدس بزند که پدرش می خواسته تا او چه چیزي را از آن بفهمد.

غم و ناامیدي سراسر وجودش را فرا گرفت، و اگرچه هنوز برادرش را داشت، اما احساس می کرد که متروك و بی کس گذاشته شده. اینکه ریچارد بزرگ شده و براي خودش مردي بود، ملجاء و پناهگاهی از حس سرگردانی یتیم بودن و تنها بودن در دنیا، برایش ایجاد نمی کرد. حسی که او از قبل نیز در هنگامی که در سنین کودکی مادرش مرده بود، با آن آشنا بود. با اینکه پدرش اغلب از او دور بود و بعضی وقت ها براي هفته ها غیبش می زد، اما ریچارد همیشه می دانست که او در یک جایی هست، و بالاخره بر می گردد. اما حالا پدرش دیگر هرگز برنمی گشت.

مایکل به او اجازه نمیداد هیچ سهمی در جستجوي به دنبال قاتل داشته باشد. او میگفت که خودش بهترین مسیریاب هاي ارتش را مامور جستجو کرده و از ریچارد میخواست که به خاطر صلاح خودش از این قضیه دور بماند. برايهمین ریچارد هم به سادگی شاخه ي تاك را به مایکل نشان نداده بود و هر روز به تنهایی بیرون می آمد تا دنبال آن بگردد. بمدت سه هفته ریچارد در مسیرهاي جنگل هارتلند راه رفته بود، تمام مسیرها را گشته بود، حتی آنهایی را که افراد کمی از وجودشان اطلاع داشتند. ولی او هرگز آن تاك را نیافته بود.

بالاخره برخلاف کار درست، او تسلیم نجواهاي در ذهنش شده و به جنگل وِن بالا، در نزدیکی مرز آمده بود. نجواها این حس را به او القا می کردند که به طریقی چیزي در مورد اینکه چرا پدرش به قتل رسیده میداند. این افکار آزارش می دادند، او را با این فکر که به مقصود خود رسیده امیدوار و سپس ناامید میکردند و به او بخاطر ندیدن پاسخ می خندیدند. ریچارد به خود می گفت که همه ای نها نتیجه ي غم و اندوهی است که دچار آن شده و هیچ کدام واقعی نیستند.

ریچارد امیدوار بود که وقتی تاك را پیدا کند براي تعدادي از سوالاتش جوابی بیابد. حالا که او تاك را پیدا کرده بود، نمی دانست که به چه چیزي فکر کند. نجواها فعلاً در حال فکر کردن بودند و از آزار دادن او دست کشیده بودند. ریچارد می دانست که نجواها فقط افکار خودش بودند و به خودش گفت که دست از تلاش براي زندگی دادن به آنها بردارد. زد بهتر از اینها او را آموزش داده بود.

ریچارد به درخت سرو بزرگ که در حال جان دادن بود نگاه کرد. او دوباره درباره ي مرگ پدرش فکر کرد. تاك آنجا بود. اکنون تاك داشت این درخت را می کشت؛ این اتفاق بهیچوجه نمی توانست چیز خوبی باشد. اگرچه او نمی توانست هیچ کاري براي مرگ پدرش انجام دهد، اما لازم نبود تا به تاك اجازه بدهد که ناظر بر مرگ دیگري نیز بشود. محکم به ساقه هاي تاك چنگ زد، ریچارد شاخه ها را کشید و به کمک ماهیچه هاي قدرتمندش پیچک هاي محکم را از اطراف درخت پاره کرد.

در همین وقت بود که تاك او را گزید.

یکی از غلاف ها از جایش بیرون جهید و به پشت دست چپ ریچارد ضربه زد. این اتفاق باعث شد که ریچارد با درد و تعجب به عقب بپرد. درحالی که زخم کوچک را بررسی می کرد، چیزي مثل خار پیدا کرد که در زخم دستش فرو رفته بود. مسئله قطعی شده بود. تاك یک دردسر بود. او دنبال چاقویش گشت تا خار را از دستش خارج کند، اما چاقو سرجایش نبود. اول تعجب کرد و بعد فهمید چرا و خودش را سرزنش کرد که چرا اجازه داده تا افسردگی اش باعث شود تا فراموش کند وسیله اي مهم و اساسی مثل چاقو را با خودش به جنگل نیاورد. سعی کرد با استفاده از ناخ نهایش خار را از دستش خارج کند. در کمال حیرت و نگرانی او، خار به مانند اینکه زنده باشد، خودش را پایی نتر و عمیقتر فرو برد. ریچارد ناخن شستش را روي زخم کشید و تلاش کرد که ناخنش را به خار گیر بدهد و آن را بیرون بیاورد. هر چه بیشتر تلاش می کرد خار پایین تر می رفت. در حالی که اعماق زخمش را میشکافت و آن را بزرگتر می کرد، موجی ازحالت تهوع و دل آشوب در بدنش جاري میشد، براي همین کارش را متوقف کرد. خار در میان خون روان پنهان شده بود.

به اطراف نگاه کرد، پاییز با رنگ هاي قرمز و ارغوانی اش هنوز یک درخت کوچک نانی بري را با شاخه هایی سنگین شده از توت هایی به رنگ آبی تیره، سبز باقی گذاشته بود. در زیر درخت، در پناه چنبره ي یک ریشه که از خاك بیرون زده بود، ریچارد چیزي را که در جستجویش بود پیدا کرد: یک بوت هي اوم. در حالی که خیالش کمی راحت شده بود، با احتیاط ساق هي نازك آن را از نزدیک ریشه شکست، و به آرامی آن را فشار داد تا مایع شفاف و چسبناك درون آن را داخل زخمش بریزد. لبخندي زد و در ذهنش از زِد پیر به خاطر یاد دادن این مطلب که بو تهي اوم به خوب شدن زخم ها سرعت می دهد تشکر کرد. برگ هاي نرم کرك دار همیشه او را به یاد زدِ میانداخت. شیره ي اوم زخم را بیحس می کرد، اما این موضوعی نبود که ریچارد در باره اش نگران بود. او نگران این بود که نم یتوانست خار را از دستش خارج کند. او می توانست حس کند که تیغ هنوز دارد می لولد و خودش را در گوشت دستش پایین تر می کشد.

ریچارد خم شد و با انگشتش سوراخی در زمین ایجاد کرد، اوم را در آن گذاشت و طوري ساقه را با خزه پوشاند که دوباره خودش رشد کند.

صداهاي جنگل به طور ناگهانی خاموش شدند. ریچارد به اطرافش نگاه کرد و با دیدن سایه اي که بر روي زمین حرکت کرده و روي شاخه و بر گها جست و خیز میکرد کمی خودش را عقب کشید. صداي سوت مانند حرکت سریع چیزي در آسمان بالاي سرش شنیده می شد. اندازه ي سایه ترسناك بود. پرنده ها از بالاي درخت ها به هوا رفتند و در حالی که فریاد هشدار سر داده بودند به همه طرف پراکنده شدند. ریچارد با دقت به بالا نگاه کرد، و از میان شکاف هاي بین سایبان قرمز و طلایی درختان سعی کرد تا منبع سایه ها را پیدا کند. براي یک لحظه موجود بزرگی را دید. بزرگ و قرمز. ریچارد نم یتوانست تصور کند که آن موجود چه چیزي میتواند باشد، اما به یاد شایعات و داستان هایی که شنیده بود افتاد. به یاد آوردن حرف هاي اهالی درباره چیزهایی که از مرز بیرون می آیند باعث شد که تا مغز استخوانش یخ بزند.

ریچارد دوباره فکر کرد، تاك یک دردسر بود؛ آن موجودي که در آسمان بود نیز نمی توانست دست کمی داشته باشد. او آنچه را که مردم همیشه میگفتند به یاد آورد: "دردسر پدر سه بچه است." و ریچارد بلافاصله فهمید که هیچ علاقه اي به ملاقات با بچه ي سوم ندارد.

ترسهایش را از خودش دور کرد و شروع به دویدن کرد. با خودش گفت که تمام اینها فقط یاو هگویی هاي مردمخرافاتی است. او سعی کرد تا بفهمد آن موجود بزرگ چه چیزي می تواند باشد؛ آن موجود بزرگ و قرمز. این غیر ممکنبود؛ موجودي نبود که اینقدر بزرگ باشد و بتواند پرواز کند. شاید آن فقط یک ابر بود، یا یک خطاي دید. اما او نمی توانست خودش را فریب دهد: آن چیز ابر نبود.

در حالی که میدوید و به بالا نگاه می کرد تا بلکه یک بار دیگر آن را ببیند، به طرف مسیري که از کنار دامنه تپه عبور می کرد راه افتاد. ریچارد می دانست که زمین در طرف دیگر مسیر با شیب تندي به سمت پایین می رود، و او می تواند که یک چش مانداز بدون مانع از آسمان داشته باشد. هنگامی که در میان جنگل می دوید و از روي درختان افتاده و جویبار هاي در میان سنگ ها می پرید، شاخه هاي درختان که از باران دیشب هنوز خیس بودند، به صورتش سیلی می زدند. بوته ها به پاچه هاي شلوارش چنگ می زدند. باریکه هاي نور خورشید با چشمانش بازي می کردند که به بالا نگاه کند ولی او را از چشم اندازي که به آن احتیاج داشت محروم می کردند. تنفسش سریع و ناهماهنگ شده بود. عرق سرد روي صورتش جاري می شد، و در حالی که بی پروا به سمت دامنه تپه سرازیر بود، میتوانست ضربان قلبش را احساس کند. بالاخره تلوتلو خوران از بین درختان خارج شده و وارد مسیر شد، تقریباًداشت به زمین می افتاد.

آسمان را گشت، آن موجود را پیدا کرد. خیلی دور بود و بسیار کوچکتر از آن که بشود گفت چه چیزي است، اما به نظرش رسید که آن موجود بال دارد. ریچارد با چشم نیمه باز به آسمان آبی روشن نگاه کرد. دست هایش را سایبان چشم هایش کرد و براي اطمینان سعی کرد تا حرکت بال هاي آن موجود را ببیند. آن چیز به پشت یک تپه لغزید و رفت.

او حتی نمی توانست با اطمینان بگوید که آیا رنگش واقعاً قرمز بود یا نه.

نفس نفس زنان، ریچارد خودش را روي یک تخته سنگ خارا در کنار جاده انداخت، با حواس پرتی شاخه هاي خشکیده اي را از نهالی که در کنارش بود می شکست و به دریاچه ي ترانت در زیر پایش خیره شد. شاید او باید پیش مایکل می رفت و چیزهایی را که اتفاق افتاده بود، برایش تعریف میکرد. به مایکل دربار هي تاك و موجود قرمز در آسمان می گفت. ریچارد می دانست که مایکل مخصوصاً به قسمت آخر خواهد خندید. خود ریچارد نیز به چنین داستان هایی خندیده بود.

نه، مایکل فقط از دستش عصبانی می شد چون او به این بالا و نزدیک مرز آمده بود، و همینطور از دستوراتش مبنی بر اینکه در تحقیقات قتل دخالتی نکند سرپیچی کرده بود. ریچارد می دانست که برادرش نگران اوست وگرنه همیشه او را سرزنش نم یکرد. حالا که ریچارد بزرگ شده بود، می توانست از دستورهاي پشت سر هم و دائم مایکل با خنده اي سرپیچی کند، ولی باز هم مجبور بود نگاه هاي رنجیده برادرش را تحمل کند.

ریچارد شاخ هي دیگري را شکست و با ناامیدي آن را روي صخر هاي صاف پرتاب کرد. او تصمیم گرفت که در اینمورد تنها فرد نیست، به هر حال مایکل همیشه به همه، حتی به پدرشان می گفت که چه کاري را باید انجام دهند.

ریچارد قضاوت هاي تند درباره ي برادرش را به کناري زد. امروز براي مایکل روز بزرگی بود. امروز مایکل مقام کنسول اولی را قبول میکرد. مایکل حالا دیگر مسئول همه چیز بود، نه تنها شهر هارتلند بلکه مسئول تمام شهرها و روستاهاي وِستلند، و حتی مردم خارج از شهر. مایکل جوابگوي همه چیز و همه کس میشد. مایکل شایستگی حمایت شدن از طرف ریچارد را داشت، مایکل به او نیاز داشت؛ مایکل هم مثل ریچارد پدرش را از دست داده بود.

امروز بعدازظهر مراسم و جشن بزرگی درخانه ي مایکل برگذار می شد. افراد مهمی از دوردست ترین جاهاي وسِتلند به این جشن دعوت شده بودند، ریچارد هم قرار بود آنجا باشد. حداقل در آنجا مقدار زیادي غذاهاي خوب پیدا میشد.

ریچارد متوجه شد که مثل قحطی زده ها احساس گرسنگی می کند.

همانطور که نشسته بود و فکر میکرد، به پایین، به آن طرف دریاچه ترانت نگاه میکرد. از این بالا در آب هاي زلال و شفاف دریاچه، تک ههاي زیادي از کف صخره اي و جلب کهاي سبز پیرامون گودال هاي عمیق پیدا بود. بر کرانه ي آبها، جاد هي هاوکرز چون نخی در میان تار و پود درختان بافته شده بود. در بعضی جاها از چشم پنهان می شد و در بعضی جاها دوباره می شد آن را دید. ریچارد به دفعات از آن قسمت جاده عبور کرده بود. در بهار بخاطر همسطح شدن با دریاچه مرطوب و خیس بود، اما در این فصل از سال جاده کاملاً خشک بود. در قسم تهاي دورترِ جاده در شمال یا جنوب، در حالی که جاده راهش را با پیچ و تاب در میان جنگل ونِ بالا ادامه می داد، بعضی جاها به طور ناراحت کننده اي به مرز نزدیک می شد. به همین خاطر، بیشتر مسافران از عبور از این جاده اجتناب می کردند و در عوض مسیرهاي در جنگل هاي هارتلند را انتخاب می کردند. ریچارد یک راهنماي جنگل بود و مسافران را به سلامت از میان جنگل هارتلند عبور می داد. بیشتر مسافران افراد عالی مقامی بودند که به شهرت راهنماها بیشتر از راهنمایی شدن اهمیت می دادند.

چشم هایش روي چیزي قفل شد. چیزي داشت حرکت می کرد. مطمئن نبود که آن چه چیزي است و با دقت به نقطه اي در آن طرف دریاچه خیره شد. هنگامی که دوباره آن را در جاده دید که از پشت یک منط قهي کم پشت جنگل عبور می کند، هیچ شکی وجود نداشت؛ آن یک آدم بود. شاید آن دوستش چیِس بود. چه کس دیگري جز یک نگهبان مرزي می توانست در این بالا چرخ بزند؟

ریچارد با جستی از صخره پایین پرید، شاخ هي کوچک را به طرفی پرتاب کرد و چند قدمی به جلو رفت. جثه ي آن آدم مسیر را به طرف یک منط قهي باز در حاشیه دریاچه ادامه میداد. او چیِس نبود؛ اون یک زن بود، یک زن با لباس زنانه. کدام زنی ممکن بود اینقدر دور در جنگل وِن پیاده روي کند؟ تازه آن هم با یک لباس زنانه؟ ریچارد او را نگاه کرد که راهش را در طول ساحل دریاچه در پیش گرفته است و به همراه جاده در بین درختان ناپدید میشود و دوبارهپدیدار می شود. به نظر نمی رسید که عجله اي داشته باشد، اما به هر حال آهسته هم قدم نمی زد. آن زن بیشتر مثل یکمسافر با تجربه شمرده گام برمیداشت. این قابل قبول بود؛ چون هیچ کسی در نزدیکی دریاچه زندگی نمی کرد.

حرکت دیگري توجه ریچارد را به خودش جلب کرد. چشمان ریچارد سایه ها و تاریکی ها را جستجو کرد. در پشت سر آن زن، افراد دیگري هم بودند. سه نفر، نه، چهار نفر بودند، با رداهاي مسافرتی جنگلی که آن زن را دنبال می کردند، اما از آن زن قدري فاصله داشتند. آنها مخفیانه حرکت می کردند، از یک درخت به پشت یک صخره و از پشت صخره به پشت درختی دیگر می رفتند. نگاه می کردند، منتظر می شدند و دوباره حرکت میکردند. ریچارد راست ایستاد، چشمانش گشاد شدند، حواسش متمرکز شده بود.

آنها در حال تعقیب آن زن بودند.

ریچارد بلافاصله فهمید: این همان سومین بچه ي دردسر بود.