فصل سه
خانه ي مایکل یک ساختمان بزرگ و جادار و تماماً از سنگ سفید بود که با فاصله ي نسبتاً زیـادي از جـاده سـاختهشده بود. سقف خانه با صفحه هاي سفالی در زاویه ها و ردیف هاي متفاوتی پوشیده شده بود کـه بـه صـورت اشـکال وطرح هاي پیچیده اي به هم می رسیدند. در قسمت بالاي صفحه هاي سفال، یک نورگیر با شیشه هاي مشجر وجود داشت که به نور اجازه می داد تا وارد سالن مرکزي خانه شود. مسیر منتهی به خانه با درختان بلوط سفید و بلند از آفتاب شدید بعدازظهر محافظت می شد. راه در ابتدا از میان چمنزاري وسیع می گذشت و در قسمت هاي نزدیکتر به خانه، در اطـرافآن با غچههایی با طرح هاي متقارن در دو طرف، ساخته شده بود. باغچه ها مملو از شکوفه بودند. از آنجایی که این موقع از سال براي شکوفه دادن گل ها خیلی دیر بود، ریچارد می دانست که گل ها مخصوصـاً بـراي ایـن مراسـم در گلخانـهپرورش داده شده اند.
مهمان ها با لباس هاي زیبا در میان چمن ها و بین باغ ها قدم می زدند و باعث میشدند تا ریچارد به ناگاه حس کنـدکه به اینجا تعلق ندارد. او می دانست که لباس هاي جنگلی اش نامرتـب و ژولیـده و پـر از لکـه هـاي عـرق اسـت؛ امـا نمی خواست زمان را با رفتن به خانه و نظافت کردن و پوشیدن لباس تمیز از دست بدهد. علاوه بر آن اصلاً حال خوبی نداشت و چندان اهمیتی نمی داد که چطور به نظر می رسد. او چیزهاي خیلی مهمتري در ذهنش داشت.
اما ظاهر کیلان براي آنجا خیلی نامناسب به نظر نم یرسید. لباس نامعمول اما گیرایی که پوشیده بود، این حقیقـتکه او نیز تازه از جنگل بیرون آمده بود را تکذیب می کرد. با توجه به مقدار زیاد خونی که آن بـالا روي پرتگـاه بلانـتریخته شده بود، ریچارد متعجب بود که هیچ خونی روي کیلان نریخته بود. او به نوعی توانسته بـود هنگـامی کـه آن مردان یکدیگر را می کشتند دور از آنان بایستد.
کیلان از وقتی که ناراحتی ریچارد را از شنیدن اینکه او از آن طرف مرز و سرزمین میانه می آیـد دیـده بـود، دیگـردرباره این موضوع حرفی نزده بود. ریچارد احتیاج به زمان داشت تا بتواند به آن فکر کند و کیلان به او فشـار نیـاورده بود. در عوض او از ریچارد درباره ي وستلند، مردم آن و جایی که ریچارد زندگی می کند پرسیده بـود . ریچـارد بـه او درمورد خان هاش در میان جنگل گفته بود، اینکه دوست دارد دور از شهر زندگی کند و اینکه یک راهنمـاي جنگـل بـرايراهنمایی مسافران از میان جنگل هاي هارتلند در مسیرشان براي رفت و آمد به شهر است.
کیلان پرسیده بود: "خونه ي تو شومینه هم داره؟"
"آره، داره."
"ازش استفاده می کنی؟"
"آره، من همیشه روش غذاي خودم رو میپزم." ریچارد از او پرسیده بود: "چطور مگه؟"
کیلان فقط شانه اش را بالا انداخته بود و همانطور که به حومه ي شهر نگاه می کرد گفته بود: "هیچـی، فقـط دلـمبراي نشستن جلوي آتیش تنگ شده."
هر چقدر هم که اتفاقات آن روز براي ریچارد پریشان و نگران کننده بود، و غم از دست دادن پدرش هم مزیـد بـرعلت شده بود، ولی اینکه یکنفر در کنارش بود که با او حرف بزند حس بهتري به او می داد، اگرچه کـه کـیلان هرگـاهصحبت به نزدیکی رازهایش می رسید از آن طفره می رفت.
فردي با صدایی نافذ و بم از میان سایه هاي کنار ورودي گفت: "دعوتنامه دارید، آقا؟"
دعوتنامه؟ ریچارد به پهلو چرخید تا ببیند چه کسی او را صدا زده است، و با لبخندي موذیانه مواجـه شـد. لبخنـد ي پهن نیز بر لبان ریچارد شکل گرفت. او دوستش چِِیس بود. ریچارد به گرمی با مرزبان دست داد.
چِِیس مردي درشت هیکل، با صورتی کاملا تراشیده بود. موهاي قهوه اي روشنش اصلاً کم پشت نشده بودند و تنها با کمی خاکستري شدن در دو طرف، نشان از میانسالی او میدادند. چشمان قهوه اي تیره اش نافذ بوده و بـه آرامـی دراطراف می گشتند و همه چیز را زیر نظر میگرفتند، حتی وقتی که حرف میزد. این عادت معمولاً باعـث مـی شـد کـهدیگران فکر کنند - البته کاملا به اشتباه - که او به حرف آنها گوش نمی دهد. ریچارد می دانست که چـِیس بـا وجـودظاهر درشتش، وقتی که لازم میشد به شکل ترسناکی سریع و چابک بود. چِِیس به یک طرف کمربندش یک حمایل از چاقوها و به طرف دیگرش یک گرز شش پرِ تیغ دار آویزان کرده بود. دسته ي یک شمشـیر کوتـاه از بـالاي شـان هي راستش پیدا بود و یک کمانِ صلیبی با مجموعه اي کامل از تیرهاي نوك فلزي و خاردار بوسیله یک بند حمایلِ چرمی از شانه ي چپش آویزان شده بود.
ریچارد یک ابرویش را بالا برد. "بنظر میاد که براي سهم غذات حسابی نقشه کشیدي."
لبخند از صورت چِِیس محو شد. "به عنوان مهمون اینجا نیومدم." نگاهش روي کیلان متوقف شد.
ریچارد نامناسب بودن وضعیت را حس کرد. بازوي کیلان را گرفت و او را جلو کشید. کیلان به آسانی و بدون ترس آمد.
ریچارد گفت: "چِِیس، این دوست منه، کیلان." و به کیلان لبخندي زد. "این هم دل براند اسـتون هسـت . همـهچِِیس صداش میکنن. اون یکی از دوستاي قدیمی منه. ما پیش اون در امانیم." ریچارد به طرف چِِیس برگشت. " تو هم می تونی به کیلان اعتماد کنی."
کیلان به مرد درشت هیکل نگاهی انداخت و لبخندي زده و سرش را به نشان آشنایی تکان داد.
چِِیس هم براي کیلان سرش را تکان داد. مشکل حل شده بود. حرف ریچارد تمام اطمینانی را که لازم داشـت بـهچِِیس داده بود. چشمان چِِیس دوباره بین جمعیت چرخید، روي افراد مختلف درنگ می کرد و بررسی میکـرد کـه چـهکسانی به آن سه نگاه می کنند. چِِیس هر دوي آنها را از داخل آفتاب به کنار خودش داخل سایه ها کشاند.
"برادرت تمام مرزبان ها رو احظار کرده." او لحظه اي مکث کـرد و دوبـاره اطـراف را بررسـی کـرد. "بـراي اینکـهمحافظ هاي شخصی خودش باشن."
"چی! این دیگه چه معنایی میده؟" ریچارد باورش نم یشد. "اون محافظاي شخصی کنسول و کل ارتش رو داره.
دیگه چه احتیاجی به چندتا مرزبان داره؟"
چِِیس دستش را روي دس تهي یکی از چاقوها گذاشت و گفت: "واقعاً براي چی." چهره اش هیچ نشـانی از هیجـانبروز نمی داد. به ندرت چهره اش چیزي را نشان می داد. "شاید اون فقط ما رو این اطراف می خواد تا روي دیگران تـاثیربگذاره. مردم از مرزبانا می ترسن. بعد از اینکه پدرت کشته شد، تو همش توي جنگل ها بودي. من نمی گم که اگه خودم جاي تو بودم همین کار رو نمی کردم. فقط می خوام بگم که تو این اطراف نبودي. اتفاقـات عجیبـی ایـن مـدت اتفـاقمی افتاد. افرادي توي شبها میان و میرن. مایکل بهشون میگه »شهروندان نگران«. اون این اواخر یه سري مهملاتی درباره توطئه بر علیه حکومت می گفت. اون مرزبانا رو همه جا مستقر کرده."
ریچارد به اطراف نگاه کرد اما هیچ مرزبانی ندید. می دانست که این هیچ مطلبی را نمـی رسـاند . اگـر یـک مرزبـانمی خواست تا دیده نشود، می توانست درست جلوي تو ایستاده باشد و تو نتوانی او را پیدا کنی.
چِِیس وقتی که ریچارد به اطراف نگاه میکرد، با انگشتانش روي دس تهي چاقو ضرب گرفـت . "افـراد مـن همـیناطراف هستن، حرفم رو قبول کن." ریچارد گفت: "خوب، تو از کجا می دونی که مایکل راست نمی گه، مخصوصاً با این قضیه اي که پدر کنسول اول جدید به قتل رسیده و اینا؟"
چِِیس به بهترین وجه انزجار را در چهر هاش نشان داد. "من هر نخالـه و لجنـ ی رو تـو وسـتلند مـی شناسـم . هـیچتوطئه اي در کار نیست. شاید اگه بود می شد یکم باهاش تفریح کرد ولی من فکر می کنم فقط یه قسمت از دکـور ایـنماجرا هستم. مایکل گفته من باید در معرض دید باشم." چهرهي چِِیس به هم فشرده شـد . "و دربـاره ي قتـل پـدرت،خوب، من و جرج سایفر قبل از خیلی وقت پیش، از قبل از اینکه تو به دنیا بیاي، حتی قبل از ایجاد مرز با هـم بـودیم.
اون مرد خوبی بود. من به اینکه دوست اون بودم افتخار می کردم." عصبانیت در چشمان چِِیس موج گرفت. "من چنـدتا انگشت رو پیچوندم." او وزنش را روي پاي دیگرش انداخت، و قبل از اینکه دوباره چهـره خشـمناکش را بـه سـمتریچارد برگرداند، نگاهی دوباره به اطراف کرد. "خیلی هم محکم پیچوندم. جوري که اگه مادرشون هم فرد مورد نظـربود اسمش رو به من می دادن. هیچ کس هیچ چیزي نمی دونست و باور کن که اگه اونا می دونستن، خیلی هم خوشحال می شدن که زودتر مکالمه ما رو کوتاه کنن. اولین باریه که من دنبال یه نفر بگردم و حتی یه شایعه هم دستگیرم نشه." او دست به سینه ایستاد و در حالی که با نگاهش سر تا پاي ریچارد را برانداز می کرد لبخندش دوباره بازگشت. "حرف از لجن شد، تو داشتی چه کار می کردي؟ قیافت شده مثل یکی از مشتري هاي من."
ریچارد نگاهی به کیلان انداخت و دوباره به طرف چِِیس برگشت. "ما اون بالا توي جنگل وِن بالا بودیم." ریچارد صدایش را پایین آورد. "چهارتا مرد به ما حمله کردن."
چِِیس ابرویش را بالا انداخت. "کسی بود که من می شناختم؟"
ریچارد سرش را به طرفین تکان داد.
چِِیس اخم کرد. "خوب بعد از اینکه این چهار نفر پریدن رو سر شما، کجا رفتن؟"
"مسیرِ از روي پرتگاه بلانت رو می شناسی؟"
"البته."
"اونا روي صخره هاي پایین پرتگاه هستن. ما باید با هم یه صحبتی بکنیم."
چِِیس دستش را انداخت و به هر دوي آنها زل زد. "من یه نگاهی می ندازم." ابروهایش در هم تنیدنـد . "شـما چـهطوري این کار رو کردید؟"
ریچارد و کیلان نگاه سریعی با هم رد و بدل کردند و ریچارد دوباره به مرزبان نگاه کرد. "فکر مـی کـنم کـه ارواحخوب از ما محافظت کردن."
چِِیس با بد گمانی نگاهی به هر دوي آنها انداخت. "که اینطور؟ خوب، بهتره که فعلا با مایکل در مورد این موضوع صحبتی نکنی. فکر نمی کنم اون اعتقادي به ارواح خوب داشته باشه." او صورت هر دوي آنها را بررسی کـرد . "و اگـهفکر می کنید که لازمه، هر دوتون بیاید خونه ي من بمونید. اونجا به حد کافی امن هستید."
ریچارد به تمام بچههاي چِِیس فکر کرد و میدانست که نمیخواهد آنها را به خطر بیندازد، امـا در ایـن مـورد نیـزنمی خواست بحثی بکند، بنابراین فقط سرش را تکان داد. "ما بهتره بریم داخل. مایکل مطمئناً دلش بـراي مـن تنـگشده."
چیس گفت: "یه چیز دیگه. زد می خواست تو رو ببینه. درباره یه چیزي خیلی ناراحته. می گفت که واقعاً مهمه."
ریچارد از بالاي شانه اش نگاهی کرد و همان ابر مار شکل عجیب را در آسمان دید. "فکر کنم منم باید اونو ببینم." ریچارد رویش را برگرداند و شروع به رفتن کرد.
"ریچارد"، چِِیس با نگاهی که هر کس دیگه اي را وحشت زده می کرد گفت:"بگو ببینم توي جنگل وِن بالا چه کار می کردید؟"
ریچارد اصلاً کم نیاورد. "مثل خود تو. سعی می کردم یه شایعه اي پیدا کنم."
صورت خشن چِِیس نرم تر شد و نشانه هایی از لبخند به صورتش برگشت. "چیزي پیدا کردي؟"
ریچارد سرش را نشان بله تکان داد و دست چپ قرمز و متورمش را بالا گرفت. "و تازه نیش هم میزد."
هر دو چرخیدند و با جمعیتی که به خانه وارد می شدند همراه شدند. از ورودي خانه گذشـتند، از روي کفپـ وشهـايمرمري سفید عبور کردند و وارد سالن مرکزي با شکوه شدند. دیوارها و ستون هاي مرمري در جاهایی که نور خورشید از بالا به آنها میتابید درخششی سرد و کدر داشتند. ریچارد همیشه رنگ گرم و ملایم چوب را ترجیح می داد، اما مایکـلمدعی بود که هر کسی میتواند هر خان هاي از چوب تهیه کند. اما اگر مرمر می خواسـتی بایـد افـراد زیـادي را کـه درخانه هاي چوبی زندگی می کنند استخدام می کردي تا براي تو کار کنند. ریچارد زمانی پیش از مرگ مادرشان را به یـادآورد، هنگامی که او و مایکل در میان خا كها بازي می کردند و با سنگ و گل، خانه و قلعه مـ یسـاختند . آن وقـ تهـامایکل هم به او کمک می کرد. اکنون او خیلی به کمک مایکل نیاز داشت.
افرادي که ریچارد می شناخت به او سلام می کردند و در عوض فقط یک لبخند خشک یـا دسـت دادن سـریع از اودریافت می کردند. از آنجایی که کیلان از سرزمینی غریب آمده بود، براي ریچارد کمی عجیب بود که ببیند او بـا افـرادمهم اطرافش چقدر راحت رفتار می کند. همچنین به ذهن ریچارد رسیده بود که کیلان نیز باید مانند آنهـا فـرد مهمـیباشد. دسته ي قاتلان دنبال افراد معمولی نمی رفتند.
براي ریچارد سخت بود که به همه لبخند بزند. اگر شایعات درباره ي چیزهایی که از مرز بیرون مـ یآمدنـد حقیقـتداشت، تمام وسِتلند در معرض خطر بود. حومه نشینانی که در نواحی دور افتاده هارتلند ساکن بودند هـم اینـک نیـز ازبیرون رفتن در شب وحشت داشتند و براي او داستان هایی از کسانی که تکه تکـه و نـیم خـورده شـده بودنـد تعریـف
میکردند. او به آنها میگفت که آن افراد باید به مرگ طبیعی مرده باشند، و حیوانات وحشی هم اجساد را پیدا کرده اند. اینکه این اتفاقی معمول است و همیشه اتفاق می افتد. آنها می گفتند که این کار حیواناتی وحشی از آسمان بوده. ریچارد اینها را مهملاتی بر اساس خرافات به حساب آورده بود.
تا الان.
ریچارد، حتی با وجود تمام افرادي که در اطرافش بودند به شدت احسـاس تنهـایی مـی کـرد . او گـیج شـده بـود ونمی دانست که چه کاري باید انجام دهد. نمی دانست که به چه کسی رو کند. کیلان تنها کسی بود که باعـث مـ یشـداحساسش کمی بهتر شود، اما همزمان کـیلان او را مـی ترسـاند . منازعـه ي بـالاي پرتگـاه او را مـ یترسـاند . او دلـشمی خواست که همین الان کیلان را بردارد و از آنجا برود.
زِد ممکن بود بداند که چه کاري باید کرد. زد قب لها پیش از مرز در سرزمین میانه زندگی میکرده، گرچه هیچ گـاهدر مورد آن صحبت نمی کرد. و تازه این حس آزار دهنده نیز وجود داشت که تمام این قضایا ربطی به مرگ پدرش دارد و مرگ پدرش ربطی به اسرار خودش، اسراري که پدرش فقط و فقط به او سپرده بود.
کیلان دستش را روي بازوي ریچارد گذاشت. "ریچارد، متأسفم. من نمی دونستم......نمی دونستم کـه پـدرت مـرده.
تسلیت میگم."
با تمام اتفاقات ترسناك امروز او تقریبامًرگ پدرش را فراموش کرده بود، تا اینکه چِِیس آن را دوبـاره مطـرح کـردهبود. البته تقریبا. ریچارد شانه اش را کمی بالا انداخت. "متشکرم." او براي لحظه اي توقف کرد تا زنی کـه یـک لبـاسابریشمی آبی با بندهاي سفید موجداري که بر روي یقه، سر آستین ها و پایین لباسش دوخته شده، پوشـیده بـود، عبـورکند. ریچارد نگاهش را پایین انداخت تا اگر آن زن به او لبخندي زد مجبور نباشد جوابش را بدهد. "سه هفته قبل اتفاق افتاد." او براي کیلان خلاصه اي از آنچه را که رخ داده بود تعریف کرد. کیلان با همدردي گوش داده بود.
"متأسفم ریچارد. شاید تو ترجیح می دي که تنها باشی."
ریچارد به خودش فشار آورد تا لبخند بزند. "نه، اشکالی نداره. من به حد کافی تنها بودم. اینکه یـه دوسـتی داشـتهباشم که باهاش حرف بزنم کمک می کنه."
کیلان به او لبخندي کوچک زده و سرش را تکان داد و آنها از میان جمعیت عبور کردند. ریچارد کنجکاو بـود کـهمایکل کجاست. به نظر عجیب می رسید که او هنوز به سالن نیامده باشد.
اگرچه ریچارد اشتهایش را از دست داده بود اما میدانست که کیلان دو روز بود که چیزي نخـورده بـود. بـا وجـوداینهمه غذاهاي وسوسه انگیز در اطراف، ریچارد فکر کرد که کیلان باید کنترل خیلی زیادي روي خودش داشته باشـد .
بوهاي دلپذیري که در هوا بود، کم کم نظر ریچارد را در مورد بی اشتهایی تغییر میدادند.
ریچارد به طرف او خم شد. "گرسنه اي؟"
"خیلی."
ریچارد او را به طرف یک میز دراز هدایت کرد که رویش غذاها به ردیف گذاشته شده بودند. از دی ـسهـاي بـزرگسوسیس و گوشت، بخار بلند می شد. سیب زمینی هاي پخته شده، چند نوع مـاهی دودي، مـاهی هـاي بریـان، جوجـه،کباب، پشتهاي از سبزیجات خام که بطور ردیفی برش خورده بودند، کاسه هاي بزرگ از سوپ کلم و سوسـیس، سـوپپیاز، و سوپ ادویه، بشقاب هایی از نان، پنیر، میوه، کیک، و چیلک هاي مشروب و آبجو. خدمتکارها دائماً بین میزهـا درحال رفت و آمد بودند تا سینی ها را پر نگه دارند.
کیلان با دقت آنها را بررسی کرد. "بعضی از دختراي خدمتکار موهاي بلند دارند، این مجازه؟"
ریچارد با سردرگمی به اطراف نگاه کرد. "آره، هر کسی می تونه موهاش رو هر نوعی که دوست داشته باشه درست کنه. نگاه کن." ریچارد بازویش را به سینه اش چسبانده و با دستش اشاره کرده و همزمان به طـرف او خـم شـد. "اون زن ها که اونجا هستن، اعضاي شورا هستن. بعضیا موهاي بلند دارن و بعضیا هم موهاي کوتاه. هر جوري کـه دوسـتداشته باشن." ریچارد از گوشه ي چشم به او نگاه کرد. "مردم به تو می گفتن که باید موهات رو کوتاه کنی؟"
کیلان یکی از ابروهایش را بالا انداخت و گفت: "نه. تا حالا کسی از من نخواسته که موهام رو کوتاه کنم. اونجایی که من ازش میام، طول موي یه زن مفهوم اجتماعی خاصی داره."
"این یعنی اینکه تو یه موقعیت قابل توجه داري؟" ریچارد لحن کنایه دارش را با یک لبخند اصلاح کرد. "منظورم اینه که با توجه به این موهاي بلند و زیبایی که داري."
کیلان نیز به او لبخندش را بدون خوشحالی برگرداند. "بعضیا اینطوري فکر می کنن. من انتظار داشـتم کـه بعـد ازماجراي امروز صبح، این فکر به ذهنت برسه. ما همه فقط می تونیم همون چیزي باشیم که هستیم، نه چیزي بیشـتر ونه کمتر."
"خوب، اگه من درباره چیزي ازت پرسیدم که یه دوست نباید بپرسه، فقط با پات به من لگد بزن."
لبخند او دوباره به همان حالت مخصوص با لبان به هم چسبیده اي که قبلا به او نشـان داده بـود برگشـت. لبخنـددرك متقابل. این باعث شد که ریچارد نیز لبخند بزند.
ریچارد به سمت غذاها برگشت و یکی از غذاهاي دلخواهش را پیدا کرد. گوشت دنده با سس ادویه. یـک مقـدار ازآن را در بشقابی سفید و کوچک گذاشته و آن را به دست کیلان داد.
"اول اینو امتحان کن. این بهترین گنجینه ي منه."
کیلان با دستانی دراز شده بشقاب را نگه داشت و با بدگمانی به آن نگاه کرد. "این گوشت چه موجودیه؟" ریچـارددر حالی که کمی تعجب کرده بود گفت: "این گوشت خوکه. امتحانش کن، من قـول میـدم کـه ایـن بهتـرین غـذاياینجاست."
کیلان راحت شد، بشقاب را نزدیک آورد و گوشت را خورد. ریچارد خودش پنج -شش تکه خورد و از هر تکـه لـذتبرد.
او مقداري سوسیس در بشقاب هایشان گذاشت. "بیا، یه مقدار هم از اینها بخور."
بدگمانی کیلان دوباره پیدا شد. "اینا از چی هستن؟"
"گوشت خوك و گاو، کمی ادویه، البته نمی دونم چه ادویه هایی. چطور مگه؟ تو بعضی انواع گوشت رو نمی خوري؟ "
"بعضی انواع" کیلان این را بطور مبهم قبل از خوردن یک سوسیس گفت. "میشه لطفاً یه مقدار سوپ ادویه به من بدي؟"
ریچارد با ملاقه سوپ را داخل یک کاسه ي زیباي چینی با حاشیه ي طلایی ریخت و آن را با بشقاب خالی در دست کیلان مبادله کرد. کیلان با هر دو دستش کاسه را گرفت و آن را امتحان کرد.
لبخندي روي صورتش پیدا شد. "خوبه، درست مثل همونی که خودم درست می کـنم . فکـر نمـی کـنم کـه محـلزندگی مون اونقدر که تو می ترسی تفاوت داشته باشه."
درحالی که کیلان سوپ را سر می کشید، ریچارد که حالا بخاطر چیزي که کیلان گفته بود احساس بهتري می کرد، یک برش بزرگ از نان برداشت، چند باریکه گوشت مرغ روي آن گذاشت، و وقتی کیلان سوپش را تمام کرد آن را بـاکاسه ي خالی سوپ جا به جا کرد. کیلان نان و گوشت مرغ را گرفت و در حالی که آن را می خورد به سـمت گوشـ هي سالن حرکت کرد. ریچارد کاسه ي سوپ را زمین گذاشت و دنبال او به راه افتاد و هر از چندي با یکنفر دسـت مـ یداد. صاحبان دست ها با دیدن سر و وضع ریچارد نگاه ملامت آمیزي به او میکردند. وقتی کیلان به گوشهي خلوتی نزدیک یک ستون رسید، چرخید تا با او روبرو شود.
"لطفاً یه تیکه پنیر برام میاري؟"
"البته، چه نوعی باشه؟"
کیلان نگاهی به جمعیت انداخت. "هر نوعی."
ریچارد راهش را از میان مردم به سمت میز غذا باز کرد و دو تکه پنیر برداشت و در راهش به سمت کیلان یکی از آنها را خورد. کیلان پنیري را که به او تعارف شده بود گرفت، اما به جاي خـوردن آن، مثـل اینکـه نگـه داشـتن آن رافراموش کرده باشد، دستش را به کنارش انداخت و گذاشت که پنیر روي زمین بیفتد.
"نوع اشتباهی آوردم؟"
صداي کیلان از دور دست میآمد. "من از پنیر متنفرم." او به نقطه اي در پشت سر ریچارد در آن سمت اتاق خیره شده بود.
ریچارد اخم کرد. "پس چرا خواستی برات بیارم؟" کمی رنجش در صدایش دیده می شد.
کیلان در حالی که دوباره به ریچارد نگاه می کرد گفت: "همینطور به من نگاه کن. دوتا مرد اونطـرف اتـاق، پشـتسرت هستن. اونا همش ما رو نگاه می کردن. من می خواستم بدونم که اونا مراقب من هستند یا تـو . وقتـی کـه تـو روبراي غذا فرستادم اونا رفت و برگشت تو رو نگاه کردن. اصلاً توجهی به من نداشتن. اونا مراقب تو هستن."
ریچارد دستش را روي شانه ي او گذاشت و جایش را با او عوض کرد تا خودش بتواند ببیند. او از بالاي جمعیت بـهآن سمت اتاق نگاهی انداخت. "اونا فقط دوتا از دستیاراي مایکل هستن. منو می شناسن. احتمالا فقط می خوان بـدوننکه من کجا بودم و چرا وضعم اینطور به هم ریخته هست." ریچارد به چشمان او نگاه کرد و با صدایی نرم، طوري که کسی نشنود گفت: "همه چیز درسته کیلان، راحت باش. اون مردایی که امروز صبح دیدیم مردن. تو حالا در امانی."
کیلان سرش را تکان داد. "بازم تعداد بیشتري از اونا میان. من نباید با تو باشم. من نمی خوام جون تو رو بیشـتر ازاین به خطر بندازم. تو دوست منی."
"دیگه هیچ راهی نداره که یه گروه چهار نفري دیگه رد تو رو پیدا کنه. نه وقتی که تو اومدي اینجا، تويِ هارتلنـد .
این غیر ممکنه." ریچارد به حد کافی در ردگیري ماهر بود که با اطمینان حس کند که حقیقت را می گوید.
کیلان یک انگشتش را در یقه ي لباس ریچارد حلقه کرد و صورت او را جلو کشید. درخشش خشمی از عدم تحمل در چشمان سبزش دیده می شد.
با صدایی زمزمه مانند، گرفته و آهسته گفت: "وقتی که من سرزمینم رو ترك کردم، پنج تا جـادوگر ردپـاي مـن روطلسم کردن تا کسی نتونه بفهمه که من کجا رفتم، یا اینکه بتونه من رو تعقیب کنـه و بعـد اون پـن جتـا خودشـون روکشتن تا کسی نتونه ازشون حرفی بیرون بکشه!" دندان هاي کیلان از عصبانیت به هم فشرده شده و چشمانش خیس بودند. بدنش شروع به لرزیدن کرد.
جادوگرها! ریچارد خشکش زده بود. بالاخره، به نفسش اجـازه داد بیـرون بیایـد و بـا ملایمـت دسـت کـیلان را ازپیرهنش جدا کرد و آن را در هر دو دست خودش نگه داشت. صدایش به سختی در میان سر و صدا قابل شنیدن بـود .
"خیلی متأسفم."
"ریچارد، من تا حد مرگ می ترسم. " او حالا بیشتر می لرزید. "اگه تو امروز اونجا نبودي، نمی دونی که چـه اتفـاقیبراي من می افتاد. مردن بهترینش بود. تو چیزي درباره ي اون مردا نمی دونی." او بی اختیار میلرزید، و تسـلیم ترسـششده بود.
ریچارد لرزه هایی را در پوست دستش حس میکرد. او کیلان را به پشت ستون، جایی که کسی نمی توانست آنها را ببیند کشاند. "من متأسفم، کیلان. من نمی دونم که هیچ کدوم از اینا درباره چی هست. تو لااقل یمقدارش رو میـدونیولی من کاملاً بیخبرم. منم می ترسم. امروز بالاي پرتگاه...... من هیچ وقت تاحالا اینقدر نترسیده بودم. و مـن در واقـعکار خاصی انجام ندادم که ما رو نجات داده باشه." دیدنِ احتیاج کیلان باعث شده بود او جرأت پیدا کند تا به او دلداري دهد.
کیلان در حالی که با تقلا کلمات را ادا می کرد گفت: "کاري که تو انجام دادي.... براي ایجاد یه تغییر کـافی بـود.
همین براي نجات جون ما کافی بود. مهم نیست که تو فکر می کنی چقدر کم بوده. همین کافی بود. اگـه تـو بـه مـنکمک نمی کردي...... من نمی خواهم اینجا بودنم باعث صدمه رسیدن به تو بشه."
ریچارد دست او را محکم تر فشرد. "نه، نمیشه. من یه دوست دارم، زِد. اون شاید بتونه به ما بگه که براي امن نگـهداشتن تو چه کار می تونیم بکنیم. اون یکمی عجیبه، اما باهوشترین مردیه که من می شناسم. اگه کسـی وجـود داشـتهباشه که بدونه چکار باید کرد، اون زِده. اگر بتونن رد تو رو هر جایی پیدا کنن، بنابراین تو جایی براي فرار نـداري؛ اونـابالاخره پیدات می کنن. بذار من ببرمت پیش زِد. همین که مایکل سخنرانیش رو تموم کرد، با هم میریم خونـ هي مـن . تو می تونی جلوي آتیش بشینی و فردا صبح، تو رو پیش زد می بـرم ." ریچـارد لبخنـد زد و بـا چانـ هاش بـه پنجـره اي نزدیک شان اشاره کرد. "اونجا رو نگاه کن."
کیلان سرش را چرخاند و چِِیس را دید که پشت یک پنجره ي بزرگ که بالایش حالـت نیمـدایره داشـت، ایسـتادهاست. مرزبان از روي شانه به پشت سرش نگاهی انداخت و به کیلان چشمکی زد و قبل از اینکه جستجوي منطقـه رادوباره از سر گیرد لبخندي دلگرم کننده تحویل او داد.
"براي چِِیس یه گروه چهار نفره فقط یکم سرگرمیه. وقتی که داره ترتیب اونا رو میده، می تونه برات یـه داسـتان ازیه مخمصه ي واقعی تعریف کنه. از وقتی که درباره ي اون مردا بهش گفتیم، داره از تو مراقبت می کنه."
این لبخندي کوچک را به صورت کیلان آورد، اما آن هم فوراً محو شد.
"قضیه بیشتر از اینه. من فکر می کردم که با اومدن به وستلند در امان هستم. باید اینطور می بود. ریچارد من فقط با کمک جادو تونستم از مرز عبور کنم." او هنوز می لرزید اما کم کم داشت کنترل خودش را به دست می آورد و از او نیرو می گرفت. "من نمی دونم اون مردا چطوري از مرز رد شدن. اونا نباید می تونستن. اونا حتی نباید می دونسـتن کـه مـنسرزمین میانه رو ترك کردم. یه جورایی قواعد تغییرکردن."
"فردا به این کار می رسیم. فعلا تو در امنیت هستی. تازه هم، چندین روز طول میکشه تا یـه گـروه چهـار نفـ رهي دیگه به اینجا برسن، درست نمی گم؟ این به ما فرصت کافی می ده تا نقشه بکشیم."
کیلان سرش را به نشان موافقت تکان داد. "ممنونم، ریچارد سایفر. دوست من. ولی اینو بدون که اگه مـن باعـثبشم که خطر به سمت تو بیاد، قبل از اینکه تو صدمه اي ببینی از پیشت میرم." او دستش را پس کشید و اشک هـایشرا پاك کرد. "من هنوز گرسنمه، می تونیم بازم غذا بخوریم؟"
ریچارد لبخند زد. "البته، چی می خواي؟"
"یکم دیگه از گنجینه تو."
آنها به سمت میز غذا برگشتند و تا رسیدن مایکل مشغول خوردن بودند. ریچارد احساس بهتري داشت، نه به خاطر حرف هایی که کیلان به او زده بود، بلکه چون کمی بیشتر در مورد کیلان فهمیده بود و چون باعث شده بود او احساس امنیت کند. به طریقی ریچارد جواب مشکلات او را پیدا می کرد و سعی می کرد بفهمد که چه اتفاقاتی در مرز مـی افتـد .
همان قدر که از جواب سوال هایش می ترسید، مصمم بود که آنها را بداند.
نجواهایی در جمعیت پخش می شد سرها به سمت دیگر سالن برمی گشتند. این مایکل بود. ریچارد دست کـیلان راگرفت و او را به آن طرف اتاق نزدیک برادرش برد تا بتوانند از آنجا تماشا کنند.
وقتی که مایکل از پله هاي سکو بالا میرفت، ریچارد فهمید که چرا آمدن او اینقدر طول کشیده بود. مایکـل صـبرکرده بود تا نور خورشید به آن نقطه بیافتد و او بتواند در پرتو نور خورشید بایستد و در درخشش روشن آن قرار گیرد تـاهمه آن را ببینند.
نه تنها او از ریچارد کوتاهتر بود بلکه سنگینتر و گردتر هم بود. نور خورشید دسته ي موهـاي مـتلاطمش را روشـنمی کرد. روي لب بالایی او یک سبیل، با افتخار خودنمایی می کرد. او یک شلوار راحـت سـفید بـه همـراه کـت کوتـاهسفیدش با آستین هایی پف کرده و گشاد، پوشیده بود که در پایین کت با نواري طلایی جمع میشد. مایکل آنجا در نور ایستاده بود به شکل خوشایندي می درخشید؛ با همان نور سرد و کدري که مرمرها در زیر تابش آفتـاب از خـود سـاطعمی کردند. او به نحوي شاخص و برجسته در برابر پشت زمینه ي سایه ها دیده میشد.
ریچارد دستش را بلند کرد تا توجه او را به خودش جلب کند. مایکل دسـت او را دیـد و بـه بـرادرش لبخنـدي زد،درحالی که شروع به صحبت میکرد، چند لحظه به چشمان او خیره شده بعـد دوبـاره نگـاهش را بـه سـمت جمعیـتبرگرداند.
"خانمها و آقایان، من امروز پست کنسول اولی وستلند را قبول می کنم." جمعیت ناگهـان فریـاد کشـیدند. مایکـلبدون هیچ حرکتی گوش می داد، بعد دستش را ناگهان بالا برد و از جمعیت خواست تا سـاکت شـوند. او صـبر کـرد تـاآخرین سرفه ها نیز ساکت شد. "تمام کنسول هاي وستلند من را انتخاب کردند تا رهبري ما را در ایـن ایـام رقابـت بـهدست بگیرم، چون من شجاعت و بینش کافی را دارم تا خودمان را به دوران تازه اي از تاریخ هدایت کنم. مدت زیـادياست که ما با نگاه به گذشته زندگی کردیم و نه به آینده! مدت زیادي ما به دنبال خیا لهاي کهنه بودیم و هیچ توجهی به نداهاي جدید نداشتیم! مدت زیادي است که ما به کسانی گوش داده ایم که بدنبال کشیدن ما بـه جنـگ بـوده انـد وکسانی که ما را به مسیر صلح هدایت می کردند نادیده گرفتیم!"
جمعیت دیوانه شدند. ریچارد لال و متحیر ایستاده بود. مایکل داشت درباره چه چیزي صحبت می کرد؟ کدام جنگ؟ کسی نبود که بخواهند با او جنگی داشته باشند!
مایکل دوباره دستش را بلند کرد و این دفعه بدون صبر کردن براي ساکت شدن همه ادامه داد. "من کنار نخـواهمنشست که وستلند توسط این خائنین در مخاطره قرار گیرد!" صورتش قرمز و عصبانی بود. جمعیت این دفعه با مشتهاي گره کرده دوباره نعره کشیدند. آنها اسم مایکل را صدا می زدند. ریچارد و کیلان به همدیگر نگاه کردند.
"شهروندان می آمدند تا این بزدلها و خیانتکاران را معرفی کنند. در همین لحظه که ما قلب هایمـان را اینجـا بـرايیک هدف مشترك به هم پیوند می دهیم، مرزبان ها از ما حفاظت میکنند و ارتش به دنبال دستگیري این خیانتکارهایی که علیه حکومت نقشه میکشند می گردد. آنها مجرمان معمولی که ممکن است شما فکـر کنیـد نیسـتند، بلکـه افـرادمحترمی در مقامات بالا هستند!"
زمزمهها در هر طرف شروع شدند. ریچارد مبهوت بود. آیا این میتوانست واقعیت داشته باشـد؟ یـک توطئـه؟ اگـربرادرش نمی دانست که چه اتفاقاتی در حال انجام است، الان اینجایی نایسـتاده بـود کـه اکنـون ایسـتاده. افـرادي بـامقام هاي بلند مرتبه. این می توانست توضیح دهد که چرا چِِیس چیزي از آن نمی دانست.
مایکل در باریکه ي نور ایستاده بود و منتظر بود تا زمزمه ها تمام شوند. وقتی دوباره شروع به صحبت کرد صـدایشآهسته و گرم بود.
"اما این حرف ها مربوط به گذشته بود. امروز ما به هدف جدیدمان نگاه میکنیم. یکی از دلایلی که من به کنسول اولی انتخاب شدم این بود که من یکی از اهالی هارتلند هستم و زن دگیام را در سایه ي مرز گذرانده ام. سایه اي کـه بـرتمام زندگی هاي ما تاریکی افکنده. اما این هم مربوط به گذشته است. نور یک روز جدید همیشه از پس سای ههاي شب می آید و به ما نشان می دهد که قالب ترس هاي ما فقط یک توهم در ذهن خود ما بوده.
"ما باید منتظر روزي باشیم که مرز دیگر در آنجا وجود نداشته باشد، چرا چه هیچ چیز تا ابد دوام نمی آورد، اینطـورنیست؟ و وقتی که آن روز رسید ما باید آماده باشیم تـا دسـت دوسـتی دراز کنـیم و نـه شمشـیر، آنگونـه کـه بعضـیمی خواهند ما بجنگیم. شمشیر فقط ما را دچار یک جنگ پوچ و مرگ هایی بیفایده خواهد کرد.
"آیا ما باید منابع مان را صرف آماده شدن براي جنگ با مردمانی کنیم که مدتها از آنهـا جـدا بـودیم؟ کسـانی کـهنیاکان خیلی از ما در اینجا بوده اند. آیا ما فقط به این دلیل که آنها را نمی شناسـیم بایـد بـه روي خـواهر و برادرانمـانشمشیر بکشیم؟ چه کار بیهوده اي! منابع ما باید براي حل مشکلات واقعی اطرافمان صرف شود. وقتی که زمـانش فـرابرسد، که شاید در زمان زندگی ما نباشد اما بالاخره خواهد آمد، ما باید براي خوشامد گویی به برادران و خواهرا نمان که زمان زیادي از آنها جدا بوده ایم آماده باشیم. ما نه فقط باید دو سرزمین را به هم متصل کنیم، بلکه هر سه سـرزمین راباید پیوند دهیم! چرا که یک روز، درست همانطور که مرز بین وستلند و سرزمین میانه محـ و مـی شـود، همـانطور نیـزدومین مرز، بین سرزمین میانه و دیهارا از بین میرود و هر سه سرزمین یکی خواهند شد! ما مـی تـوانیم منتظـر روزيباشیم که در شادي اتحاد دوباره با یکدیگر جشن بگیریم، البته اگر جرأت براي این اتحاد را داشته باشیم! و آن شادي از اینجا، هارتلند، و از همین امروز به همه جا پخش خواهد شد!
"به همین دلیل من حرکت کردم تا کسانی که ما را به جنگ می کشند متوقف کنم، جنگی با خواهران و برادرانمان فقط به این دلیل که روزي مرزها از بین خواهند رفت. این به آن معنی نیست که ما به ارتش نیاز نخواهیم داشت، چـراکه ما هیچ وقت نمی دانیم چه تهدیدهاي واقعی در مسیر ما به سمت صلح مخفی شده اند، اما میدانـیم کـه نیـازي بـهایجاد آن تهدیدها نیست!"
مایکل دستش را از بالاي سر تمام جمعیت گذراند. "ما کسانی که اینجاییم، آینده هستیم. شما به عنوان مشـاورانوستلند مسئول هستید که این پیغام را به تمام کشور برسانید! پیام صلح ما را به مردم خوبمان بدهید. آنها حقیقت را در قلب هاي شما خواهند دید. من از شما میخواهم که به من کمک کنید. من میخواهم که فرزندان و نو ههایمان از چیزي که ما امروز و اینجا وضع می کنیم سود ببرند. من می خواهم که ما دوره اي از صلح را تشکیل دهیم تا همـ هي مـا را درآینده همراهی کند و هنگامی که زمانش فرا برسد، نسل هاي آینده از آن نفع ببرند و از ما قدردانی کنند."
مایکل درحالی که هر دو دستش را محکم بر روي سینه اش نگه داشته و سـرش را خـم کـرده، ایسـتاده بـود. نـورخورشید در اطراف او میدرخشید. حاضرین به قدري تحت تاثیر قرار گرفته بودند که سکوت مطلق همه جا را فرا گرفته بود. ریچارد مردهایی را می دید که اشک میریختند و زن ها به وضوح گریه می کردند. تمام چشمها به مایکل کـه ماننـدیک مجسمه ایستاده بود خیره شده بودند.
ریچارد کاملا متحیر بود. او هیچ وقت ندیده بود که برادرش اینچنین شیوا و یا با چنین عزمی راسخ حرف بزند. همه چیز به نظر می رسید که کاملا با عقل جور دربیاید. بالاخره او آنجا در کنـار زنـی از آن طـرف مـرز، از سـرزمین میانـهایستاده بود و به همین زودي او دوستش شده بود.
اما چهار نفر دیگر از آنها سعی کرده بودند او را بکشند. البته او فکر کرد که کاملاً هم اینطور نبود؛ آنها می خواسـتندکیلان را بکشند؛ ریچارد فقط سر راه آنها قرار گرفته بود. انها به او پیشنهاد داده بودند که برود و این انتخـاب خـودشبود که بماند و بجنگد. او همیشه از کسانی که آن طرف مرز زندگی میکردند می ترسید، اما حالا با یکی از آنها دوست بود، درست همانطوري که مایکل گفته بود.
او کم کم برادرش را با نگاهی جدید میدید. مردم با حرف هاي مایکل به حدي تحت تاثیر قـرار گرفتـه بودنـد کـهریچارد هرگز مثل آن را ندیده بود. مایکل براي صلح و دوستی با مردمان سرزمین هاي دیگر تقاضا می کرد. چه چیز این کار اشتباه بود؟
چرا او احساس خوبی نداشت؟
"و حالا، از طرف دیگر." مایکل به حرف هایش ادامه داد. "براي رنج هاي واقعـی کـه در اطـراف مـا وجـود دارنـد.
درحالی که ما نگران مرز بودیم که به هیچ کدام از ما صدمه اي نزده، بسیاري از خویشان ما، دوستان ما و همسایه هـايما رنج می کشیدند و میمردند. مرگ هاي غمانگیز و بیفایده، در حادث ههایی از آتش سوزي. بله، این همان چیزي بـودکه من گفتم، آتش."
مردم با آشفتگی زیرلب سخن می گفتند. مایکل داشت کنترلش بر روي جمعیت را از دست می داد. به نظر میرسـیداو انتظار همین را داشته؛ او از چهره اي به چهره ي دیگر نگاه می کرد، اجازه می داد آشفتگی و گیجی ادامه پیـدا کنـد، وبعد با حالتی نمایش گونه دستش را بالا آورد و با انگشتش اشاره کرد.
به ریچارد.
او فریاد زد: "اینجا!" تمام نگاه ها با هم چرخیدند. صدها جفت چشم به ریچارد خیره شده بود. "اینجا برادر عزیز من ایستاده!" ریچارد سعی کرد تا خودش را جمع و کوچم کند. "برادر عزیز من که با من شریک اسـت ." او دسـت مشـتکرده اش را به سینه اش کوبید. "شریک در داستان غم انگیز از دست دادن مادرمان در آتش! وقتی ما کودك بودیم آتش مادرمان را از ما گرفت، و ما را باقی گذاشت تا در تنهایی بزرگ شویم، بدون مراقبت و محبت او، بدون راهنما ییهـاياو. این یک دشمن خیالی از آن سوي مرز نبود که او را از ما گرفت، بلکه دشمنی از آتش بـود ! مادرمـان نمـی توانسـتوقتی که ما دردمند بودیم درد ما را تسکین دهد، هنگامی که شبها گریه می کردیم با ما باشد. و چیزي که بیشتر از همه آزار می دهد این است که لازم نبود این اتفاق بیفتد."
اشک هایی که در نور خورشید برق می زدند از چانه ي مایکل جاري بودند. "دوستان من معذرت میخواهم، لطفاً منو ببخشید." او با دستمالی که در دست داشت اش کهایش را پاك کرد. "گریه من به این خاطره که همین امـروز صـبحشنیدم که آتش یک پدر و مادر خوب دیگر را هم از ما گرفته و دختـر کوچکشـان را یتـیم بـاقی گذاشـته. ایـن اتفـاقدردهاي قدیمی رو براي من زنده کرد و من نمیتونستم ساکت بمونم." حالا همه یکپارچه با او بودند. اشک هاي آنهـاعلناً جاري بود. همانطور که ریچارد بی حس ایستاده بود یک زن دستش را دور او شانه ي او گذاشت. او زمزمه می کـردکه چقدر متأسف است.
"من نمی دونم که چند نفر از شما در این دردي که من و برادرم هر روز با اون زندگی می کنیم، شریک هستید. لطفاً اونایی از شما که یکی از اعضاي خانواد هش یا یکی از دوستانش توسط آتش صدمه دیده یا کشته شده، دستش رو بلند کنه." تعداد زیادي دست بالا رفت، و بعضی از افراد ناله سر دادند.
در حالی که دستانش را باز میکرد با صدایی گرفته گفت: "اینجا، دوستان من، رنج و عذاب همینجا در بین ماست.
نیازي نیست به بیرون از این اتاق نگاه کنیم."
ریچارد که خاطره ي آن ترس و مصیبت برایش زنده شده بود، سعی کرد بغض در گلویش را فـرو ببـرد. وقتـی کـهریچارد و برادرش روي یک تخت در اتاق عقبی خوابیده بودند، یک مرد که تصور مـی کـرد پدرشـان او را فریـب داده،عصبانی شده بود و چراغی را از روي یک میز انداخته بود. درحالی که آن مرد پدرش را بیرون می کشـید و بـا او دعـوامی کرد، مادرش او و برادرش را از خانه ي شعله ور بیرون آورده بود، و بعد براي نجات چیزي به داخل خانه دویده بود، و زنده زنده سوخته بود. آنها هیچ وقت نفهمیدند دنبال چه چیزي دوباره به خانه برگشته. صداي جیغ هاي مادرش آن مرد
را سر عقل آورده و او و پدرش تلاش کرده بودند تا مادرش را نجات دهند، اما نتوانسته بودند. با اندوه و احسـاس گنـاهبخاطر آن کاري که باعث شده بود، آن مرد در حالی که گریه می کرد و فریاد می زد که متأسف است، فرار کرده بود.
پدرش هزاران بار براي آنها توضیح داده بود که این عاقبت عصبانیت و خشم یک مرد است. مایکل شانه اش را بالا می انداخت، و ریچارد آن را به قلبش می سپرد. این کم کم ترس از خشم خودش را در او نهادینه کرده بود، و هربـار کـهخشمش نزدیک بود بیرون بیاید، او آن را خفه و سرکوب می کرد.
مایکل اشتباه می کرد، آتش مادرشان را نکشته بود، خشم کشته بود.
در حالی که دستانش به نرمی در اطرافش آویزان بوده و سرش پایین افتاده بود، مایکل دوباره به آرامـی شـروع بـهصحبت کرد. "ما چه کار می تونیم بکنیم تا دوستانمون رو از خطر آتش دور نگه داریم؟" او سرش را با نـاراحتی تکـانداد. "دوستان من، من هم نمی دونم.
"اما من براي این مشکل یک کمیسیون تشکیل میدم، و اصرار دارم که هر شهروند نگرانی با پیشنهاداتش پا پیش بگذاره. در اتاق من همیشه باز هست. ما با هم می تونیم یه کاري انجام بدیم. ما با هم یه کاري انجام خواهیم داد.
"و حالا دوستان من، لطفاً منو ببخشید، و اجازه بدید تا برم و به برادرم دلداري بدم، چـرا کـه مـی ترسـم یـادآوريتراژدي شخصی مون براي اون غافلگیر کننده بود، و من باید از اون معذرت خواهی کنم."
او از سکو به پایین پرید. جمعیت براي او راه باز می کردند تا از میانشان عبور کند. درحالی کـه رد مـی شـد تعـداديدست به طرفش دراز می شدند تا او را لمس کنند اما او به آنها توجهی نکرد.
ریچارد ایستاده بود و به برادرش که به سمت او گام برمی داشت، خیره نگاه می کرد. جمعیت کنار رفتند. فقط کیلان درکنارش باقی ماند، انگش تهاي او به آرامی بازوي او را لمس میکردند. مردم به طرف غذا برگشـتند و در بـین خـودمشتاقانه شروع به صحبت کردند، صحبت درباره خودشان و آنها را فراموش کردند. ریچارد راست ایستاده بود و خشمش را سرکوب می کرد.
مایکل با لبخند به شانه ي ریچارد ضربه زد. "سخنرانی محشري بود." او به خودش تبریـک مـی گفـت . "نظـر تـوچیه؟"
ریچارد به طرح مرمرهاي زیر پایش نگاه انداخت. "چرا تو مرگ مادر رو وارد این کـردي؟ چـرا تـو بایـد بـه همـهدرباره ي اون بگی؟ چرا ازش این شکلی استفاده می کنی؟"
مایکل یک دستش را دور شانه ي ریچارد گذاشت. "می دونم باعث درد و ناراحتی می شه و از این بابت متأسفم، امـااین براي یه هدف خوب بزر گتر لازم بود. اشک ها رو تو چشماشون دیدي؟ چیزایی که من شروع کردم همه ي مـا روبه طرف یه زندگی بهتر می بره و به وستلند کمک می کنه که برجسته و سرآمد بشه. من به چیزي که گفتم اعتقاد دارم؛ ما باید به مبارزه آینده با هیجان نگاه کنیم، نه با ترس."
"و منظورت در مورد مرزها چی بود؟"
" همه چیز تغییر میکنه، ریچارد. من باید جلوتر از تغییرات حرکت کنم." لبخندش رفته بود. "منظورم فقط همـینبود. مرزها براي همیشه باقی نمی مونن. اصلاً فکر نمی کنم که از اول براي بودن تا ابد ساخته شده باشن. ما همه بایـدبراي مواجهه با این موضوع آماده باشیم."
ریچارد موضوع را تغییر داد. "تو درباره قتل پدر چی پیدا کردي؟ ردیاب ها چیزي پیدا کردن؟"
مایکل دستش را عقب کشید. "ریچارد، بزرگ شو. جورج یه پیرمرد احمق بود. اون همیشه چیزهایی رو که متعلـقبهش نبود برمی داشت. احتمالا چیزي رو که مال آدم نادرستی بوده برداشته. یه نفر آدم عصبی با یه چاقوي گنده." "این حقیقت نداره! و خودت اینو می دونی!" ریچارد از اینکه مایکل پدرشان را »جورج« صدا میزد متنفر بود. "اون هیچ وقت تو زندگیش چیزي رو ندزدیده بود."
"فقط صرف اینکه تو چیزي رو برداري که صاحبش خیلی وقت پیش مرده، معنی نمی ده که تو حقی نسبت به اون داري. واضحه که یه نفر دیگه می خواسته اون رو پس بگیره."
ریچارد پرسید: "تو از کجا اینا رو می دونی؟ چی پیدا کردي؟"
"هیچ چی! این یه قضاوت عاقلانست. خونه تیکه تیکه شده بود! یه نفر دنبال چیزي می گشته. اونا پیداش نکـر دن، جرج هم بهشون نگفته که اون کجاست و اونا هم کشتنش. این تمام چیزیه که اتفاق افتاده. ردیاب ها گفتند کـه هـیچردي پایی وجود نداشته. ما احتمالاً هرگز نمی فهمیم که چه کسی این کار رو کرده." مایکل خیره نگاه کـرد . "تـو هـمبهتره که یاد بگیري با این واقعیت زندگی کنی."
ریچارد نفس عمیقی کشید. به نظر معقول می رسید. کسی به دنبال چیزي می گشته. او نباید از مایکل بخـاطر پیـدانکردن قاتل عصبانی باشد. مایکل تلاشش را انجام داده بود. ریچارد متعجب بود که چگونه می توانست هیچ ردي وجود نداشته باشد.
"من متأسفم. شاید تو درست میگی، مایکل." فکر دیگري او راتکان داد. "پس ایـن قضـیه ربطـی بـه توطئـه هـانداشته؟ کار اون مردایی که دنبال تو بودن نبوده؟"
مایکل دستش را تکان داد. "نه، نه، نه. هیچ ربطی به اون نداشته. اون مشکل داره ترتیبش داده می شه. براي مـننگران نباش، من در امنیت هستم، همه چیز کاملاً درسته."
ریچارد سرش را تکان داد. چهره ي مایکل حالتی از رنجش به خود گرفت.
"خوب، برادر کوچولو، چرا تو اینطور سر و وضعت آشفته هست؟ نمی تونستی حداقل خودت رو تمیز کنی؟ اصلاً این طور نبوده که از قبل خبر این مراسم رو نداشته باشی. تو چندین هفته بوده که از این جشن خبر داشتی."
قبل از اینکه او بتواند جواب دهد، کیلان شروع به صحبت کرد. ریچارد فرامـوش کـرده بـود کـه او هنـوز کنـارشایستاده است.
"لطفاً برادرت رو ببخش، این تقصیر اون نبوده. اون اومده بود تا من رو به طرف هارتلند راهنمایی کنه و من تـاخیرداشتم. امیدوارم که به خاطر من از چشم شما نیفتاده باشه."
نگاه مایکل قبل از اینکه دوباره به او صورت کیلان برگردد در طول او حرکت کرد. "و شما؟"
کیلان در حالی که راست می ایستاد، پشتش را صاف کرد. "من کیلان آمنل هستم."
مایکل لبخند کوچکی زد و تعظیم کوچکی کرد. "پس شما اونطور که من فکر می کردم، همـراه بـرادرم نیسـتی. و می تونم بپرسم شما از کجا سفر کردید؟"
"یک جاي کوچک، خیلی دور. من مطمئنم که شما اونجا را نمی شناسید."
مایکل روي جواب بحثی نکرد، اما در عوض رویش را به طرف برادرش برگرداند. "تو شب اینجا میمونی؟"
"نه. باید برم زِد رو ببینم. اون دنبال من می گشته."
لبخند مایکل محو شد. "تو باید دوستاي بهتري پیدا کنی. هیچ سودي از گذرونـدن وقتـت بـا اون پیرمـرد دهـاتینمی بري." او دوباره به سمت کیلان برگشت. "شما، عزیزم، امشب مهمان من خواهید بود."
کیلان با احتیاط گفت: "من برنامه هاي دیگه اي دارم."
مایکل دو دستش را به پشت کیلان برد و دور کمرش حلقه کرده و بدن او را محکم به سمت خودش کشید. پایش بین ران هاي او فشرده شده بود.
"تغییرشون بده." لبخند مایکل به سردي شبی زمستانی شده بود.
"دستات، رو، بردار." صداي کیلان محکم و خطرناك بود. هر دو به چشمان یکدیگر خیره شده بودند.
ریچارد متحیر مانده بود. نمی توانست کاري را که برادرش انجام می داد باور کند. "مایکل! تمومش کن!"
هیچ کدام به ریچارد محل نگذاشتند و به مواجهه با هم ادامه دادند. صورت هاشان نزدیک به هـم و چشـ مهایشـاندوخته شده به هم بود. ریچارد کنار آنها ایستاده بود احساس درماندگی می کرد. او احساس میکـرد کـه هـر دوي آنهـامی خواهند او از این ماجرا کنار بایستد. بدنش منقبض بود، ماهیچه هایش محکم و آماده نادیده گرفتن احساسش بودند.
مایکل نجوا کرد: "تو حس خوبی به آدم می دي. فکر کنم می تونم عاشقت بشم."
تنفس کیلان آهسته و کنترل شده بود. "تو حتی نصفش رو هم نمی دونی." صدایش همـوار و مهـار شـده بـود. " حالا، دستت رو بکش."
وقتی مایکل این کار را نکرد، کیلان آهسته ناخن انگشت اشار هاش را روي سینه ي مایکـل گذاشـت، درسـت زیـرگودي کوچک زیر گردنش. همانطور که آنها به هم خیره شده بودند، او به آهستگی، خیلی آهسته، شـروع بـه کشـیدنناخنش به سمت پایین کرد و گوشت را شکاف می داد. خون روي پوست به صورت جویبارهـایی کوچـک بـه راه افتـاد. براي مدت کمی مایکل حرکتی نکرد، اما بعد دیگر چشمهایش نتوانستند درد را مخفی کنند. او دستهایش را به سرعت باز کرد و یک قدم به عقب تلو تلو خورد.
کیلان بدون نگاه به پشت سرش، به سرعت از خانه بیرون رفت.
ریچارد به برادرش نگاه خشمگینی را که نمی توانست سرکوب کند، حواله کرد و به دنبال کیلان بیرون رفت.