فصل چهار
ریچارد مسیر پیاده رو به سمت جاده را دوید تا به کیلان برسد. همانطور که کیلان زیر نور خورشید عصرگاهی قـدممی زد، موهاي بلند و لباسش در پشت سرش در هوا شناور بودند. هنگامی که او به یک درخت رسـید ایسـتاد و منتظـرشد. براي دومین بار در آن روز، او خون روي دست هایش را پاك کرد.
وقتی ریچارد شانه ي او را لمس کرد، او برگشت. در صورت آرامش نشانی از هیچ احساس خاصی دیده نمی شد.
"کیلان، معذرت می خوام......."
کیلان وسط حرف او پرید. "معذرت نخواه. کاري که برادرت کرد با من نبود او داشت این کار را با تو میکرد."
ریچارد با سردرگمی گفت: "با من؟ منظورت چیه؟"
"برادرت به توحسودیش میشه." صورت او نرم شد. " اون احمق نیست، ریچارد. اون میدونست که من همراه تـوامو حسودیش می شد."
ریچارد دست او را گرفت و به طرف پایین جاده، دور از خانه ي مایکل به راه افتاد. او از دست مایکل عصبانی بود، و همزمان از عصبانیت خودش شرمنده بود. او احساس می کرد که پدرش را از خودش ناامید میکند.
"این کار منو توجیه نمی کنه. اون کنسول اوله؛ اون هر چیزي رو که هرکسی آرزوش رو می کنه داره. مـن متأسـف م که هیچ کاري براي متوقف کردنش نکردم."
"من نمی خواستم که تو کاري بکنی. این کاري بود که من باید می کردم. اون همه چیز تو رو می خواد. اگه تو جلوي اون رو می گرفتی، اونوقت داشتن من براش تبدیل به مبارز هاي می شد که مجبور بود حتماً تـوي اون پیـروز بشـه. امـااینطوري اون دیگه علاقه اي به من نداره. گذشته از این، کاري که درباره مادرت با تو کرد، بدتر بود. تو دلت می خواست که من به جاي تو مداخله کنم؟"
ریچارد نگاهش را به سمت جاده برگرداند. او عصبانیتش را سرکوب کرد. "نه، این کاري نبود که تو انجام بدي."
همانطور که آنها راه میرفتند، خان هها کوچکتر و به هم نزدیک تر می شدند اما همـه تمیـز و قابـل سـکونت بودنـد. بعضی از اهالی با مغتنم شمردن هواي صاف بیرون آمده بودند تا قبل از زمستان تعمیرات لازم را انجام دهند. هوا تمیز و سرزنده بود و ریچارد می دانست که با این هواي خشک شب سردي را در پیش رو خواهند داشت؛ شبی مناسب بـرايآتشی از چوب سپیدار، آتشی معطر ولی نه زیاد داغ. حیاطهایی که با نرده هاي سفید محصور شده بودند فضایی مناسب را براي باغچه هایی بزرگ مهیا میکردند. کلبه هاي کوچک روستایی با فاصله اي زیاد از جاده در پشت این حیا طهـايبزرگ قرار داشتند. ریچارد همینطور که راه می رفت از شاخه ي آویزان یک درخت بلوط برگی کند.
"به نظر می رسه که درباره مردم خیلی چیزا می دونی. تو خیلی باهوش و دقیقی، منظورم اینه که درباه اینکه اونا چرا کارهایی رو می کنن."
کیلان شانه اش را بالا انداخت. "فکر کنم."
ریچارد تکه هایی ریز را از برگ کند. "براي همینه که اونا در تعقیبت هستن؟"
همینطور که راه می رفتند، کیلان به سمت او نگاه کرد و هنگامی که نگاه ریچارد به صـورت او رسـید، جـواب داد.
"اونا منو تعقیب می کنن چون از حقیقت وحشت دارن. یکی از دلایلی که به تو اعتماد دارم اینه که تو نمی ترسی."
ریچارد با این تعریف لبخندي زد. با اینکه مطمئن نبود این جواب چه معنایی می دهد، اما از آن خوشش آمـده بـود.
"تو که نمی خواي به من لگد بزنی، می خواي؟"
لبخندي وسیه به صورت کیلان آمد. "داري نزدیک می شی." او براي لحظه اي فکر کرد، لبخندش محو شد و ادامه داد: "متأسفم ریچارد، ولی فعلا تو باید به من اعتماد کنی. هر چی بیشتر بهت بگم، خطر براي هـر دومـون بـزرگ تـرمیشه. هنوز دوستیم؟"
"هنوز دوستیم." ریچارد اسکلت برگ را دور انداخت. "اما یه روزي همشو بهم میگی؟"
کیلان در تایید سرش را تکان داد. "قول می دم که اگه بتونم این کارو می کنم."
ریچارد با خوشحالی گفت: "خوبه. به هر حال من یه »جستجوگر حقیقت« هستم."
کیلان ناگهان در جایش متوقف شد، آستین پیراهن او را گرفت و او را چرخاند تا با چشمان گرد شده اش روبرو شود.
او پرسید: "چرا این حرف رو زدي؟"
"چی رو؟ منظورت »جستجوگر حقیقته«؟ زِد منو اینطوري صدا می زنه. از وقتی که من کوچیک بودم. اون میگه که من همیشه براي فهمیدن حقیقت مطالب پافشاري میکنم، براي همین به من میگه »جستجوگر حقیقت«." ریچارد از آشفتگی کیلان تعجب کرده بود. چشمهایش را باریک کرد و پرسید: "چطور مگه؟"
کیلان دوباره به راه رفتن ادامه داد. "چیزي نیست."
به طریقی به نظر میرسید که ریچارد به موضوع حساسی اشاره کرده است. نیازش براي دانستن جواب هـا کـ مکـمداشت به زور راه خود را در ذهنش باز می کرد. او با خودش فکر کرد، دیگران او را تعقیب مـی کردنـد چـون از حقیقـتمی ترسیدند، و وقتی هم که او گفته بود یک »جستجوگر حقیقت« است، کیلان ناراحت شده بود. ریچارد فکر کرد کـهشاید او به این خاطر ناراحت شده که این حرف باعث شده براي ریچارد نیز نگران شود.
"می تونی حداقل به من بگی »اونا« کیا هستن؟ اونایی که تو رو تعقیب میکنن؟"
کیلان همینطور که کنار او راه میرفت، به نگاه کردنش به جاده ادامه داد. ریچـارد نمـی دانسـت کـه آیـا او اصـلاًجوابش را می دهد یا نه، اما بالاخره او جواب داد.
"اونا پیروان یه مرد خیلی شرور هستن. اسم اون دار کـن رال هسـت . لطفـاً حـالا چیـز بیشـتري ازم نپـرس؛ دلـمنمی خواد به اون فکر کنم."
دارکن رال. خوب، حالا ریچارد اسم او را می دانست.
خورشید عصرگاهی که در پشت تپه هاي جنگل هارتلند بود، به هوا اجازه می داد تا خنک شود. آنها از میان تپههـايکوتاه و کم شیب جنگل درختان سخت چوب می گذشتند. آنها حرف نمی زدند. ریچارد کـه دسـتش زخمـی شـده بـود وسرش کمی گیج میرفت، اصلاً علاق هاي به صحبت کردن نیز نداشت. یک حمام و یک رختخواب گرم، چیزي بود که او می خواست. او فکر کرد که بهتر است تخت را به کیلان بدهد؛ او در صندلی محبوبش می خوابید، همان که جیرجیـرصدا می کرد. این هم به نظر خوب می رسید؛ روزي طولانی را گذرانده بود و تمام بدنش درد می کرد.
در کنار یک درخت سپیدار، او کیلان را به طرف مسیري کوچک به سمت بالا چرخاند که به خانه اش مـی رسـید . او به کیلان نگاه کرد که جلوتر از خودش در مسیر باریک راه می رفت و تار عنکبوت هایی را که در عرض مسیرشان تنیده شده بودند و توسط کیلان پاره می شدند، از دست و صورتش پاك می کرد.
ریچارد شدیدا مشتاق بود تا به خانه برسد. علاوه بر چاقو و دیگر چیزهایی که او فراموش کرده بود با خـود بـردارد،چیز دیگري نیز بود که او باید با خود می داشت، چیزي خیلی مهم که پدرش به او داده بود.
پدرش او را نگهبان یک راز کرده بود، او را محافظ یک کتاب سري کرده بود و به ریچارد چیزي داده بود تا همیشه آن را داشته باشد، به عنوان مدرکی براي مالک حقیقی کتاب که این کتاب دزدیده نشده است، بلکـه بـراي محافظـتنجات داده شده است. آن یک دندان نیش بود مثلث شکل بود، با طول سه انگشت. ریچارد آن را به یـک بنـد چرمـیآویز کرده بود تا بتواند آن را دور گردنش بیندازد. بدون آن، او نمی توانست ثابت کند که پدرش یک دزد نبوده است.
کمی بالاتر، بعد از یک محوطهي باز سنگی و مسطح، درختان افرا، بلوط و سپیدار کم کـم جـاي خـود را بـه سـرومی دادند. کف جنگل رنگ سبز خود را از دست میداد و بجاي آن فرشی ساکت و قهو هاي از بر گهـاي سـوزنی آن رامی پوشاند. همینطور که باهم راه می رفتند، کم کم حسی ناراحت کننده به فکر و جانش می افتاد. او بـا ملایمـت آسـتینکیلان را با شست و انگشت اشاره گرفت، و او را به عقب کشید.
با صدایی پایین گفت: "بزار من اول بروم." کیلان نگاهی به او انداخت و بدون هیچ سوالی اطاعت کرد. براي نـیمساعت بعد، او سرعت حرکتشان را کم کرد و تمام سطح زمین را بررسی کرده و تمام شاخه هـاي نزدیـک بـه مسـیر رابازررسی می کرد. ریچارد در پاي آخرین برآمدگی قبل از خانه توقف کرده و بـه حالـت خمیـده خودشـان را بـه پشـتمجموعه اي از سرخس ها برد.
کیلان پرسید: "مشکل چیه؟"
ریچارد سرش را به طرفین تکان داد. نجواکنان گفت: "شاید هیچی. اما یه نفر همین بعدازظهر از مسیر بالا اومده." او یک میوه ي له شده ي کاج را برداشت و مدتی به آن نگاه کرد و سپس آن را دور انداخت.
"تو از کجا می دونی."
"تار عنکبوت ها" او به بالاي تپه نگاه کرد. "هیچ تار عنکبوتی توي مسیر نیست. یه نفر از مسیر بالا اومده و اونا رو پاره کرده. عنکبوت ها وقت کافی نداشتن تا دوباره تا بتنن، بنابراین هیچ تار عنکبوتی نیست."
"کسِ دیگه اي هم بالاي این مسیر زندگی می کنه؟"
"نه. شاید فقط کار یه مسافر باشه که از اینجا عبور می کرده. ولی از این مسیر خیلی استفاده نم یشه."
کیلان با بهت اخم کرد. "وقتیکه من جلوتر راه می رفتم، تار عنکبوت ها همه جا بودن. من هر ده قدم اونا رو از روي صورتم پاك می کردم."
ریچارد نجواکنان گفت: "این همون چیزیه که من دارم میگم. تمام روز هیچ کسی از اون قسمت مسیر بالا نیومده، ولی از محوطه ي باز که گذشتیم دیگه هیچ تاري وجود نداشت."
"چطوري این ممکنه؟"
ریچارد سرش را به طرفین تکان داد. "من نمی دونم. یا اینکه کسی تو اون محوطه ي با از جنگل بیرون اومده و بعد از مسیر بالا رفته، که راه خیلی سختی براي مسافرته." ریچارد به چشمهاي کیلان نگـاه کـرد. "یـا اینکـه از آسـمونافتاده. خونه ي من بالاي این تپه هست. بیا چشمامون رو باز و تیز نگه داریم."
ریچارد با احتیاط خودشان را از برآمدگی مسیر بالا برد و هر دو حال راه رفتن درخ تها را چک میکردنـد . ریچـارددلش می خواست که به سمت دیگر فرار کنند، و خودشان را از آنجا دور کند، اما نمی توانست. او بدون دندانی که پدرش براي مراقبت به او سپرده بود فرار نمی کرد.
در بالاي قسمت برآمده آنها پشت یک کاج بزرگ دولا شدند و به خانه اش نگاه کردند. پنجره ها شکسته بودند و در که همیشه آن را قفل می کرد، حالا باز بود. وسایلش روي زمین پراکنده شده بودند.
ریچارد ایستاد. "اینجا رو حسابی گشتن، درست مثل خونه ي پدرم."
کیلان لباس او را چنگ زد و او را پایین کشید.
با عصبانیت نجوا کرد: "ریچارد! ممکنه پدر تو هم همینطور به خونه اومده. شاید اون رفته تو درست مثل کاري که تو می خواي بکنی، و بعد اونا منتظرش بودند."
او مطمئناً درست می گفت. ریچارد در حالی که فکر می کرد، انگشتانش را درموهایش فرو برد. او به خانه نگاه کـرد .
پشت خانه به طرف جنگل ایستاده بود و درش به سمت محوطه باز بود. از آنجا که این تنها در بـود هـر کسـی انتظـارداشت که او از همین راه به داخل برود. اگر آنها داخل خانه بودند، آنجا منتظر می شدند.
ریچارد نیز نجواکنان گفت: "بسیار خوب، اما تو خونه یه چیزي هست که باید برش دارم. مـن بـدون اون از اینجـانمی رم. ما می تونیم یواشکی خونه رو دور بزنیم و بریم پشتش، من از اونجا میرم تو و بعد از اینجا دور می شیم."
ریچارد ترجیح میداد او را با خودش نبرد، اما نمی خواست او را تنها در جاده منتظر بگـذارد . آنهـا راه خـود را میـانداخل درختان ادامه دادند و از میان بوته هاي پرپشت که خانه را احاطه کرده بودند، با فاصله اي زیـاد از خانـه گذشـتند.
وقتی به جایی رسیدند که او باید از آنجا به پشت خانه نزدیک شود، به کیلان اشاره کرد تا منتظر بماند. کـیلان از ایـنایده خوشش نیامد، اما ریچارد جایی براي بحث نگذاشت. اگر کسی داخل آنجا بود، او نمی خواست که آنها بتوانند کیلان را هم بگیرند.
ریچارد، در حالی که کیلان را زیر یک درخت سرو تنها می گذاشت، با احتیاط به طرف خانه حرکت کرد، و مسـیريمار مانند را ادامه داد تا به جاي گام برداشتن بر روي برگ هاي خشک، روي مناطقی با بر گهاي سوزنی حرکـت کنـد. بالاخره وقتی که پنجره ي اتاق خواب پشتی را دید، ساکن ایستاد و گوش داد. هیچ صدایی نشنید. با احتیاط درحالی که قلبش به شدت میتپید، آهسته و به حالت دولا چند قدم برداشت. نزدیک پایش چیزي حرکت می کرد. یک مار از کنار پایش خزید و عبور کرد. او منتظر شد تا آن دور شود.
در کنار دیوار پشتی خانه اش که اثر باد و باران بر آن معلوم بود، به آهستگی دستش را روي قاب چوبی خالی پنجره گذاشت و سرش را به اندازه اي بالا آورد که بتواند داخل را ببیند. بیشتر شیشه ها شکسته شـده بودنـد و او مـ یتوانسـتببیند که اتاقش حسابی به هم ریخته. تختخواب پاره پاره شده بود. کتاب هاي با ارزشش تکه پاره شده بودند و برگه هاي کاغذ روي تمام سطح زمین پخش شده بود. در آنطرف اتاق در به سمت اتاق جلوي نشیمن تا حدي باز بود، اما نـه بـهحدي که بشود پشت آن را دید. بدون تکه چوبی که زیر در می گذاشت، در همیشه براي خودش در همین حالـت قـرارمی گرفت.
به آهستگی سرش را از پنجره بالا آورد و به تختش در پایین نگاه کرد. زیر پنجره پایه ي پایینی تخت قرار داشت و از آن کوله پشتی و بند چرمی که دندان را در آن نگه می داشت آویزان بودند. درست همانجایی که آنها را گذاشته بـود .
او دستش را بالا آورد و به آرامی آن را از پنجره وارد اتاق کرد.
صداي جیرجیري از اتاق جلویی میآمد، صدایی که آن را بخ خوبی میشناخت. از ترس خشـکش زد . ایـن صـدايصندلیش بود. او هیچ وقت آن را تعمیر نکرده بود، چون فکر می کرد آن صـدا جزئـی از شخصـیت صـندلی اسـت و اونمی توانست به خودش اجازه دهد که آن را تغییر دهد. بیصدا خودش را عقب و پایین کشید. هیچ شکی نبود: کسـی دراتاق جلویی روي صندلی او نشسته بود و منتظر او بود.
ریچارد از گوشه ي چشمش چیزي دید، و باعث شد سرش را به سمت راست بگرداند. یک سنجاب روي یک کنده ي پوسیده نشسته بود و به او نگاه میکرد. او ناامیدانه با خودش فکر کرد: لطفاً، خواهش میکنم شروع نکن به جیغ جیـغکردن که بخواي من رو از قلمروت بیرون کنی. سنجاب براي مدتی طولانی به او نگاه کرد، بعد از تنه ي درخت به روي درختی پرید، از آن به سرعت بالا رفت و دور شد.
ریچارد نفسش را بیرون داد و خودش را بالا کشید تا دوباره از پنجره نگاهی بیندازد. در هنوز همانطوري که قبلاً بود مانده بود. به سرعت دستش را تو برد و کوله پشتی و نوار چرمی همراه بـا دنـدان را بـا احتیـاط از روي پایـه ي تخـتبرداشت. در تمام مدت با چشمانی درشت شده به دنبال کوچکترین صدایی از پشت در گوش می داد. چاقویش روي میز کوچکی در آن طرف تختش قرار داشت. شانسی براي برداشتن آن نبود. او کوله پشت یاش را از میان پنجره عبـور داد ومواظب بود که نگذارد آن با بقایاي شیشه هاي شکسته برخورد کند.
ریچارد با غنیمت جنگی در دستش سریع اما بیصدا از راهی که آمده بود برگشت و با تمایل شدیدش براي دویدن مقابله می کرد. در حالی که می فت به پشت سرش نگاه کرد تا مطمئن شود که کسی تعقیبش نمی کنـد . او سـرش را ازمیان حلقه بند چرمی گذراند و دندان را زیر پیراهنش انداخت. او هیچ وقت اجازه نمی داد کسی دندان را ببیند؛ این فقط براي نگهبان کتاب محرمانه بود تا ببیند.
کیلان همان جایی که او را تنها گذاشته بود منتظرش بود. وقتی او را دید، به سرعت روي پاهایش ایستاد. ریچـاردانگشتش را روي لبانش گذاشت تا به او بفهماند که باید ساکت بماند. درحالی که کوله را روي شانه ي چپش می انداخت، دستش دیگرش را با ملایمت پشت کیلان گذاشت تا او را همراه خود حرکت دهد. چون نمی خواست از راهی که آمـدهبودند برگردد، کیلان را از میان جنگل به جایی که جاده بالاتر از خانه ي او شروع ادامـه پیـدا مـی کـرد، هـدایت کـرد.
تارهاي عنکبوت در عرض مسیر در آخرین پرتوهاي نور خورشید می درخشیدند و هـردوي آنهـا نفسـی از روي راحتـیکشیدند. این مسیر طولانی تر و بسیار صعب العبورتر بود، اما آنها را به همان جایی که او می خواست میبرد. پیش زِد.
خانه ي پیرمرد دورتر از آن بود که بتوان قبل از شب به آن رسید و جاده خطرناك تر از آن بود که بتوان در شـب درآن حرکت کرد، اما ریچارد می خواست تا جایی که می تواند از هرکسی که در خانه اش منتظر آنها بود دور شود. تا جایی که نور بود آنها به راه رفتن ادامه می دادند.
با وحشت او به این فکر افتاد که آیا کسی که در خانه اش بود، می توانست همان کسی باشد که پـدرش را بـه قتـلرسانده بودند. خانه اش درست مثل خانه ي پدرش تکه پاره شده بود. ممکن بود که آنها همـانطور کـه منتظـر آمـدن اوبودند براي پدرش هم منتظر آمدن پدرش نیز بوده باشند؟ آیا می توانست این همان فرد باشد؟ ریچارد آرزو می کرد کـهمی توانست با او مواجه شود، یا حداقل ببیند که چه کسی است، اما چیزي در درونش به شدت به او هشدار می داد که از آنجا دور شود.
این افکار را از ذهنش بیرون ریخت. او عنان تخیلش را خیلی آزاد گذاشته بود. مطمئناً چیزي در درونش به او وجود خطر را هشدار می داد، به او می گفت که دور شود. او تا همین الان نیز یک بار در آن روز جان سـالم بـه در بـرده بـود،جایی که بطور طبیعی نباید می توانست. یک دفعه اعتماد کردن به شانس کاري احمقانه بود، و براي دومین بـار اعتمـادکردن به آن بدترین نوع غرور بود. بهترین چیز این بود که فرار کنند.
با این حال، باز هم ریچارد آرزو می کرد که اي کاش می توانست او را ببیند، می توانست مطمئن شود که هیچ ربطـیبه پدرش وجود ندارد. چرا باید کسی خان هي او را، مانند خانه ي پدرش در هم بشکند؟ اگر این همان فـرد بـود چـه؟ اومی خواست بداند چه کسی پدرش را به قتل رسانده است. او در اشتیاق فهمیدن این مطلب می سوخت.
با اینکه به او اجازه نداده بودند تا بدن پدرش را در خانه ي او ببیند، اما بازهم می خواست بفهمد که او چگونه کشـتهشده است. چِِیس به او گفته بود، خیلی با ملایمت، اما براي او تعریف کرده بود. شکم پدرش پاره شده و تمام محتویات آن روي زمین پخش شده بود. چه طور کسی می توانست این کار را انجام دهد؟ چرا باید کسی ایـن کـار را مـ یکـرد؟این ها حالش را بد می کرد فکر کردن دوباره به آن باعث می شد سرگیجه بگیرد. ریچارد بغض در گلویش را فرو برد.
"خوب؟" صداي کیلان او را با تکانی از افکارش بیرون کشید.
"چی؟ چی خوب؟"
"خوب، اون چیزي رو که رفته بودي برداري، برداشتی؟"
"آره."
"خوب اون چی بود؟"
"اون چی بود؟ اون کوله پشتی من بود. من باید کوله پشتیم رو برمی داشتم."
کیلان هر دو دستش را به کمرش گذاشت و با اخم به طرف او برگشت. "ریچارد سایفر، تو از من توقـع داري بـاورکنم که جونت رو فقط به خاطر کوله پشتیت به خطر انداختی؟"
"کیلان، تو داري به خوردن یک لگد نزدیک می شی." ریچارد نمی توانست لبخندي بزند.
سر کیلان به یک طرف کج شد، و همچنان چپ چپ به او نگاه می کرد، اما توضیح ریچـارد تنـدي را از چهـره اش بوده بود. کیلان به نرمی گفت: "منصفانست، دوست من، منصفانست."
ریچارد می توانست بگوید که کیلان کسی است که عادت دارد وقتی سوالی می پرسد، جواب آن را بگیرد.
----|-
وقتی نور محو شد و رنگها تبدیل به خاکستري شدند، ریچارد به فکر جاهایی افتاد کـه مـی تواننـد شـب را در آنهـابگذرانند. او چند درخت کاج خودسر را در طول مسیر می شناخت که بارها در موقعیت هاي مختلف از آنان استفاده کرده بود. یکی از آنها درست در حاش یهي منطقه ي باز، کمی جلوتر در مسیرشان بود. او می توانست درخت قد بلند را کـه درزمینه ي رنگ صورتی محو آسمان پیدا بود، ببیند. او کیلان را به بیرون از جاده به سمت آن درخت هدایت کرد.
دندانی که از گردنش آویزان بود به او غر می زد. اسرارش به او غر می زدند. او آرزو می کرد که پدرش هیچ وقت او را نگهبان کتاب اسرار نمی کرد. فکري که در پشت خانه به ذهنش رسیده بود و آنموقع آن را نادیده گرفته بود، دوباره بـهزور ذهنش را به خود مشغول کرد. به نظر می رسید که کتاب هاي در خانه با خشم و عصبانیت تکه پاره شده بودند. شاید چون هیچکدام از آنها کتاب مورد نظر نبودند. چه می شد اگر آنها دنبال کتاب سرّّي می گشتند؟ اما این غیر ممکن بـود؛هیچ کسی غیر از صاحب حقیقی کتاب از آن خبر نداشت.
و پدرش... و خودش.......و موجودي که دندان از آن کنده شده بود. این فکر بعیدتر از آن بود که بتوان آن را درنظـرگرفت، بنابراین او تصمیم گرفت که آن را کنار بگذارد. او به سختی تلاش کرد تا آن را از ذهنش بیرون کند.
ترس، از آن چیزي که در کوهستان بلانت برایش اتفاق افتاد، و آن چیزي که در خانه انتظارش را میکشید، رمقش را گرفته بود. درحالی که روي زمین خزه گرفته به آرامی راه می رفت، پاهایش تقریباسًنگین تر از آن به نظر می رسـیدندکه بتواند آنها را حرکت دهد. درست قبل از اینکه از میان بوته ها به محوطه ي باز برسد، ایستاد تا یک حشـره را کـه درحال نیش زدن گردنش بود بکشد.
در میان ضربه زدن کیلان مچش را گرفت.
دست دیگرش دهان او را محکم نگه داشت.
ریچارد سفت و بی حرکت شد.
کیلان به چشمان او نگاه کرده و سرش را به معناي نفی تکان داد، بعد مچش را رها کرد. همینطور که هنـوز یـکدستش را روي دهان ریچارد نگه داشته بود دستش دیگرش را پشت سر ریچارد گذاشت. از حالـت چهـ رهاش، ریچـاردمی دانست که او میترسد که مبادا ریچارد صدایی تولید کند. کیلان آهسته او را به سمت پـایین کشـید، و ریچـارد بـاهمراهی کردنش به او نشان داد که از او اطاعت خواهد کرد.
کیلان با چشمانش به محکمی دستانش او را نگه داشته بود. درحالی که هنوز به چشمان او نگاه می کرد صورتش را آن قدر به صورت ریچارد نزدیک کرد که ریچارد می توانست گرماي نفسش را روي گونه ي خود احساس کند.
"به من گوش کن." چنان صداي نجوایش آهسته بود که ریچارد مجبور بود براي شنیدن تمرکز کند. "دقیقا همون کاري رو که میگم انجام بده." حالت چهر هي کیلان باعث می شد او از پلک زدن هم بترسد. "تکون نخور. هر اتفـاقیافتاد تو هیچ حرکتی نکن. وگرنه ما می میریم." او صبر کرد. ریچارد کمی سرش را به نشان فهمیدن تکان داد. "بگذار حشرات نیشت بزنن وگرنه ما می میریم." او دوباره صبر کرد. ریچارد دوباره سرش را تکان داد.
با اشاره ي چشمانش به او فهماند که به آنطرف محوطه ي باز نگاه کند. ریچارد به آرامی سرش را حرکت داد، فقـطبه حدي که بتواند آنجا را ببیند. هیچ چیزي آنجا نبود. کیلان دستش را روي دهان او نگـه داشـته بـود. ریچـارد چنـدصداي خرخر شنید، مثل صداي یک گراز وحشی.
بعد او آن را دید.
بی اختیار خودش را عقب کشید. کیلان دستش را محکم تر روي دهان او فشار داد.
از آنطرف محوطه ي باز، نور محو غروب در دو چشم سبز رنگ درخشان که نگاهش را از روي سمت آنها میگذراند، منعکس شده بود. او مثل یک آدم، روي دو پایش ایستاده بود، و تقریباًیک سر و گردن از یک آدم بلندتر بـود . ریچـارد
حدس زد که وزن او باید سه برابر یک آدم باشد. حشرات گردنش را نیش می زدند اما او تـلاش کـرد تـا آن را نادیـدهبگیرد.
ریچارد دوباره به چشمان کیلان نگاه کرد. کیلان به جانور نگاه نمی کرد؛ او مـی دانسـت چـه چیـزي در آن سـمتمحوطه ي باز منتظر است. درعوض او هنوز به ریچارد نگاه می کرد، منتظر بود تا ببیند آیا او عکس العملی نشان می دهد که جایشان را لو دهد. ریچارد دوباره سرش را تکان داد تا او را مطمئن کند. بعد از آن بود که کیلان دستش را از روي دهان او برداشت و آن را روي مچ دست او گذاشت و او را روي زمین نگه داشت. همین طور که کیلان بیحرکت میـانخزه هاي نرم دراز کشیده بود، قطره هاي خون از گردنش می چکید و او می گذاشـت حشـرات بـه کارشـان ادامـه دهـد. ریچارد می توانست هر نیش تیزي را که به گردنش وارد میشد حس کند. صداي خرخرهایی کوتاه و ضعیف آمد، و هر دو به آرامی سرشان را برگرداندند تا نگاه کنند.
با سرعت حیرت انگیزي جانور به طرف مرکز منط قهي باز رفت، و حر کتهایی اریب وار و بـه پهلـو انجـام مـ یداد.
همانطور که می آمد خرخر می کرد. درحالی که دم بلندش در هوا تکان مـی خـورد، چشـمان سـبز درخشـان محوطـه راجستجو می کردند. جانور وحشی سرش را به یک طراف کج کرده و گوشهاي کوتاه و گردش را به جلو چرخانده و گوش می داد. پوست خزداري تمام بدنش به جز سینه و شکمش را پوشانده بود. شکم و سینه اش با پوست نرم، صورتی رنگ و براقی پوشیده شده بود که به همراه ماهیچه هاي محکم در زیرشان موج برداشته و تکان مـی خودنـد . حشـرات اطـرافچیزي که روي پوست کشیده شده اش مالیده شده بود، وز وز می کردند. درحالی که سرش را به عقب برمی گرداند، جانور دهانش را باز کرد، در هواي سرد شب هیس هیس کرد. ریچارد می توانست نفس گرمی را که در میان دندان هـایی بـهدرشتی انگشتان خودش، تبدیل به بخار می شدند را ببیند.
ریچارد براي آنکه از وحشت فریاد نزند روي درد نیش حشرات تمرکز کرد. آنها نمی توانستند به عقب بخزند، یـا بـهسرعت فرار کنند؛ او می دانست که حیوان خیلی به آنها نزدیک است و خیلی هم سریع است.
روي زمین درست جلوي آنها صداي جیغی بلند شد و باعث شد ریچارد تکانی بخورد. بلافاصله حیوان با سـرعت ازپهلو به سمت آنها دوید. انگشتان کیلان در مچ دست او فرو میرفتند، اما جز این او هیچ حرکتی نکرد. ریچارد از دیـدنحمله ي حیوان فلج شده بود.
یک خرگوش، که حشرات در اطراف گوشهایش پرواز می کردند، درست جلوي آنها به هوا جسته و دوباره جیغ کشید و در یک چشم به هم زدن جارو شده و دو تکه شد. نیمه ي جلویی در یک بلع پایین رفت. حیوان درست بالاي سر آنها ایستاد و محتویات شکم خرگوش را بیرون کشیده و مقداري از روده ها را روي پوست صورتی سـینه و شـکمش مالیـد . حشرات، حتی آنهایی که گردن ریچارد و کیلان را نیش میزدند براي جشن گرفتن به طرف حیوان برگشتند. نیمه دیگر خرگوش بوسیله دو پاي عقبش گرفته شده و به دو نیم پاره شده و خورده شد.
وقتی کارش تمام شد، جانور دوباره سرش را خم کرده و گوش داد. هر دوي آنها درست زیر پاي او بودنـد و هـر دونفسشان را نگه داشته بودند. ریچارد می خواست فریاد بزند.
بال هاي بزرگی از پشتش باز شدند. در نورضعیف ریچارد می توانست ضربان را در رگهایی که در پوسته ي نازکی که بال هایش بودند، ببیند. جانور نگاه دیگري به اطراف انداخت و با سرعت در عرض محوطه ي بـاز حرکـت کـرد. جـانورخودش را راست کرد، دو بار جست زده و از زمین جدا شد، و در مسیر مرز ناپدید گشت. حشرات نیز با او رفته بودند.
هر دو در حالی که به پشت روي زمین افتاده بودند، نفس نفس می زدند، و از شدت ترس از پا افتاده بودند. ریچـاردبه حومه نشینانی فکر کرد که به او درباره ي موجوداتی از آسمان گفته بودند که مردم را می خورد. او حرف آنهـا را بـاورنکرده بود. او اکنون آنها را باور می کرد.
چیزي در کوله پشتی اش به پشتش سیخونک می زد و وقتی دیگر نتوانست آن را تحمل کند به پهلو چرخید، و روي یک آرنج تیکیه کرد. او خیس عرق شده بود، و حالا در هواي سرد شبانگاه داشت یخ می زد. کیلان هنوز به پشت روي زمین ولو بود و چشمهایش را بسته و تند تند نفس می زد. چند دسته از موهایش روي صورتش چسبیده بود، امـا بیشـرآنها اطرافش روي زمین پخش شده بود.
او هم خیس عرق بود؛ اطراف گردنش لکههاي قرمز بود. ریچارد احساس ناراحتی شدیدي براي او می کـرد، بـرايترس هاي در زن دگیاش. او آرزو می کرد که کیلان مجبور نم یشد با هیولاهایی که به نظر میرسید آنها را خیلی خوب می شناسد، مواجه شود.
"کیلان، اون چی بود؟"
او نشست، و درحالی که به ریچارد نگاه می کرد، نفسی عمیق کشید. دستش بالا آمده و مقداري از موهایش را پشت گوشش ریخت. باقی موها به جلوي شانه هایش ریختند.
"اون یه گار دم دراز بود."
کیلان دستش را دراز کرده و بالهاي یکی از حشرات را گرفت. به شکلی آن حشـره بایـد لاي یکـی از چـین هـايپیراهن ریچارد گیر افتاده باشد و وقتی که او خودش را به پشت روي زمین انداخته بود له شده باشد.
"این حشره ي خونه. گارها از اینها براي شکار استفاده میکنن. حشرات شکار رو از مخفیگاهش بیرون می کشـن وگار اونا رو می گیره. اونا یکمی از شکار رو بخاطر حشرات روي خودشون میمالن. ما خیلی خـوش شـانس بـودیم." او حشره ي خون را درست جلوي بینی ریچارد گرفت تا روي مطلبش تاکید کند. "گارهاي دم دراز احمقند. اگه یه گـار دمکوتاه بود ما حالا مرده بودیم. گارهاي دم کوتاه بزر گتر و خیلی باهوشترن." او صبر کرد تا مطمئن شود کـه ریچـاردکاملا به او گوش می دهد. "اونا حشراتشون رو می شمرن."
ریچارد ترسیده، از پا افتاده و گیج شده بود و تمام بدنش درد می کرد. او می خواست تا این کابوس تمام شود. با یک ناله از روي ناامیدي روي پشتش یک افتاد و دیگر به چیزي که به پشتش سیخونک می زد اهمیتی نداد.
"کیلان، من دوست تو هستم. بعد از اونکه اون مردا به ما حمله کردن و تو نمـی خواسـتی بـه مـن چیـز بیشـتريدرباره ي اینکه چه اتفاقی داره مـی افتـه بگـی، مـن هـم بهـت اصـرار نکـردم." چشـمهایش بسـته بودنـد. او تحمـلموشکافی هاي نگاه کیلان را نداشت. "حالا یه نفر دنبال من هم هست. تا اونجایی که من میدونم اون میتونه همون کسی باشه که پدر من رو کشته. دیگه حالا فقط تو نیستی؛ منم نمی تونم برم خونه. فکر می کنم حـق دارم کـه لااقـلیمقدار از چیزایی که داره اتفاق می افته رو بدونم. من دوست تو هستم، نه دشمنت.
"یکبار، وقتی که کوچیک بودم، تب کردم و نزدیک بود بمیرم. زِد یه ری شهاي پیدا کرد که منو نجات داد. تـا امـروزاون تنها باري بوده که من نزدیک به مرگ بودم. امروز من سه بار نزدیک مرگ شدم. من چه کاري ........"
انگشتان کیلان لب او را لمس کردند تا او را ساکت کنند.
"تو درست می گی. من به سوالات جواب می دم. به استثناي سوالات درباره خودم. فعلا نم یتونم."
ریچارد نشست و به او نگاه کرد. او داشت کم کم از سرما می لرزید. ریچارد بند کولـه پشـ تیاش را از روي شـان هاش انداخت و یک پتو از آن بیرون کشیده و آن را دورش پیچید.
کیلان همانطور که می لرزید گفت: "تو به من قول آتیش داده بودي، قصد داري به قولت عمل کنی؟"
ریچارد در حالی که روي پاهایش می ایستاد، نتوانست جلوي خنده اش را بگیرد. "البته. یه کاج خودسـر درسـت اونطرف محوطه ي باز وجود داره. یا اگه خواستی یه تعدادي هم کمی بالاتر تو جاده هستند...."
کیلان به بالا به او نگاه کرد و با نگرانی به او اخم کرد.
ریچارد لبخند زد. "باشه، یه کاج خودسر دیگه بالاتر توي مسیر پیدا می کنیم."
کیلان پرسید: "کاج خودسر چیه؟"