فصل هشت
ریچارد با تکانی ناگهانی بیدار شد. نور گرم نیم روزي اتاق را پر کرده بود و عطر شگفت انگیـز و تنـد سـوپ ادویـهریه هایش را پر کرد. او در اتاقش در خانه ي زِد بود. بـه برجسـتگی هـاي آشـناي روي دیوارهـاي چـوبی نگـاه کـرد، وصورت هایی را که در تخیلاتش میان آنها می دید، به او خیره شدند. درب منتهی به اتاق جلویی بسته بود. یک صـندلیخالی در کنار تختش بود. در تخت نشست و ملافه ها را کنار زد و دید که هنوز لباس هاي کثیفش را به تن دارد. لباسش را براي پیدا کردن دندان در زیر آن مالید و وقتی که فهمید دندان هنوز آنجا و در امان است، آهی از روي راحتی کشید.
یک تکه چوب کوتاه پنجره را کمی باز نگه داشته بود و به هواي تازه و صداي خنده ي کیلان اجازه مـ یداد بـه داخـلبیایند. ریچارد با خودش گفت که حتماً زِد در حال تعریف کردن داستا نهایش است. ریچارد به دست چپش نگاه کـرد .
باند پیچی شده بود اما وقتی که انگشتانش را خم کرد دیگر دردي نداشت. سرش هم دیگر درد نمی کـرد . در حقیقـت،حالش خیلی خوب بود. گرسنه اش بود، اما وضعش خیلی خوب بود. در ذهنش اصلاح کرد که به جز کثیف بودن بدنش و لباسهاي چرکش و گرسنگی اش، خیلی خوب بود.
یک وان حمام، صابون، و حوله ي تمیز در وسط اتاق کوچک گذاشته شده بود. یک دست از لبا سهـاي جنگلـی اش تاشده و مرتب روي صندلی گذاشته شده بود. ظاهر وان به طور دلپذیري او را به خود دعوت می کرد. ریچارد دستش را در آب فرو کرد و فهمید که آب گرم است. حتماً زِد از زمان به هوش آمدن او مطلع بوده. با توجه به اینکه زِد را بـه آنخوبی می شناخت، این موضوع متعجبش نکرد.
ریچارد لباس هایش را درآورد و در آبی که به او خوشامد می گفت فرو رفت. عطـر صـابون تقریبـاًبرایش بـه همـانخوشبویی سوپ بود. دوست داشت در آب باقی بماند و خوب خیس بخورد، اما احساس کرد کـه بـراي خـیس خـوردنخیلی هوشیار است و مشتاق بود تا به بیرون و پیش آن دو نفر برود. باند دور دستش را باز کرد و وقتی که دید در طول شب چقدر بهبود پیدا کرده، تعجب کرد.
وقتی که بیرون رفت، کیلان و زِد روي میز نشسته بودند و منتظر او بودند. ریچارد متوجه شد که لباس کـیلان بـهتازگی شسته شده و به نظر می رسید خود او هم حمام کرده باشد. موهایش تمیز بودند و در نور آفتـاب مـ یدرخشـیدند . تلاءلو سبز چشم ها به او خیره شده بودند. یک کاسه ي بزرگ سوپ، همراه با پنیر و نان تازه، در کنار کیلان انتظار او را می کشید.
ریچارد درحالی که پایش را از روي نیمکت می چرخاند و روي آن می نشست، گفت: "انتظـار نداشـتم کـه تـا ظهـربخوابم". آن دو نفر خندیدند. ریچارد با بدگمانی آنها را نگاه کرد.
کیلان خنده را از چهره اش پاك کرد. "ریچارد، این دومین ظهري هست که تو خوابیدي."
زِد اضافه کرد: "آره، تو تمام ظهر روز قبل رو خوابیدي. حالا حالت چطوره؟ دستت چه طوره؟"
"من خوبم. ممنونم زِد، به خاطر کمکی که به من کردي. از هر دوتون متشکرم." ریچارد انگشتانش را باز و بسـتهکرد تا بهبودیش را به آنها نشان بدهد. "دستم خیلی بهتر شده، البته به جز اینکه می خاره."
کیلان گفت: "مادرم همیشه می گفت اگه خارش داشته باشه، به این معنیه که داره بهتر می شه."
ریچارد لبخندي به او زد. "مادر منم همینطور." با قاشق یک تکه سیب زمینی و قـارچ از داخـل کاسـه ي سـوپشبرداشت و آن را امتحان کرد. با اشتیاق به کیلان گفت: "به خوبی سوپ هاي خود منه."
کیلان به صورت عرضی روي نیمکت به طرف ریچارد نشست، آرنجش روي میز بود و یک طرف چان هاش را روي کف دستش گذاشت. یک لبخند معنادار به ریچارد زد و گفت: "زِد یه چیز دیگه میگه."
ریچارد نگاه ملامت آمیزي به زِد انداخت، که به شکل اغراق آمیزي به آسـمان نگـاه مـی کـرد . "حـالا اینجوریـه؟دفعه ي بعدي که بهم التماس می کنه تا براش سوپ درست کنم، باید اینو بهش یادآوري کنم."
کیلان با صدایی پایین، اما نه آنقدر پایین که زِد آن را نشنود، گفت: "انصافاً، با توجه به چیزایی که من دیدم، فکـرکنم اون می تونه خاك رو هم اگه کس دیگه اي براش آماده کرده باشه، بخوره."
ریچارد خندید. "می بینم که تو اونو خوب شناختی."
پیرمرد در حالی که یک انگشت استخوانی اش را به طرف او گرفته بود به دفاع از خودش برخاست. "کیلان می تونه کاري کنه که خاك هم مزه ي خوبی بده. تو اگه از اون درس بگیري خیلی بهتر میشی."
ریچارد یک تکه از نان را کنَد و در سوپ فرو برد. او می دانست این مزه پراندن ها براي آرام کردن جو پرتنشی بـودکه او حس می کرد، راهی بود براي گذراندن وقت تا آن دو صبر کنند که ریچارد غذایش را تمام کند. کیلان با ریچـاردعهد کرده بود که صبر کند تا او خودش از زِد کمک بخواهد؛ واضح بود که کیلان به قولش عمل کرده. و روش زِد این بود که خود را به نادانی و جهالت بزند و صبر کند تا ابتدا تو چیزي را بپرسی تا او بفهمد که تو چقدر مـی دانـی . امـروزریچارد نمی توانست به زِد اجازه بدهد تا هیچ یک از بازي هایش را ادامه دهد. امروز همه چیز متفاوت بود.
زِد با لحنی تیره و تهدید کننده گفت: "با این وجود، یه مسئله اي درمورد اون وجود داره که من نم یتونم به کـیلاناعتماد کنم."
ریچارد در میان جویدن یک لقمه خشکش زد. لقمه را قورت داد و صبر کـرد، جـرأت نداشـت در حـالی کـه آن دوساکت بودند به هیچ کدامشان نگاه کند.
زِد در ادامه گفت: "اون پنیر دوست نداره! فکر نکنم بتونم هیچ وقت به کسی که پنیر دوست نداره، اعتماد کنم. این معمولی نیست."
ریچارد راحت شد. زِد فقط داشت با ذهن او بازي می کرد، زِد به این کار بازي با ذهن می گفت. به نظر می رسید کـهدوست پیر او مهارت خاصی در غافلگیر کردن او دارد، و از این کار هم لذت می برد. ریچارد نگاهی آنی به زِد انداخت و دید که او با لبخند معصومانه اي بر روي صورتش نشسته است. ریچارد هم علی رغم بی میلی به او لبخند زد. در مدتی که ریچارد از کاسه ي سوپش لذت می برد، زِد به آرامی تکه اي از پنیر را می جوید تا حرف خودش را ثابت کنـد . کـیلانتکه نانی را می جوید تا نظر خودش را ثابت کند. مزه ي نان دلپذیر بود. وقتی که ریچـارد ایـن حـرف را گفـت، کـیلانراضی شد.
وقتی که داشت غذایش تمام می شد، ریچارد فکر کرد که حالا دیگر زمان آن است که جو را عوض کرده و به حالت جدي برگرداند. "گروه چهار نفره بعدي چی شد؟ هیچ اثري ازشون نبوده؟"
کیلان گفت: "نه. من نگران بودم، اما زِد ابرها رو برام خوند و گفت که به نظر می رسه اونا با نوعی مشکل برخـوردکردن، چون هیچ جا اثري ازشون نبود."
ریچارد نگاهی از گوشه ي چشم به زِد کرد. "درسته؟"
"به درستی وزغ هاي برشته شده." زِد از وقتی که ریچارد بچه بود از این عبارت استفاده می کرد تا دل ریچارد را بـاشوخی به دست بیاورد و به او بفهماند که می تواند همیشه به پیرمرد اعتماد کند که در هر شرایطی با او صـادق اسـت.
ریچارد کنجکاو بود که یک گروه چهارنفره می تواند با چه نوع مشکلی »برخورد کند.«
به هرحال، او موفق شده بود که حال و هواي موجود را عوض کند. او بی صبري کیلان را احساس می کرد که منتظر
است تا ریچارد به اصل موضوع بپردازد و بی تابی را در زِد نیز حس می کرد. کیلان به طرف میز برگشت و دو دستش را روي دامنش گذاشت و منتظر ماند. ریچارد می ترسید که اگر کارها را به صورت شایسته انجام ندهد، کیلان آن کاري را که براي انجام دادنش به اینجا آمده انجام دهد، و اینکه خودش هیچ کنترلی بر آن نداشت.
ریچارد غذایش را تمام کرد و در حالی که به چشمان زِد نگاه می کرد، با شستش کاس هي خالی را به طرفی هل داد. شوخ طبعی دوستش رفته بود اما صورتش اصلاً نشان نمی داد که به چه چیزي فکر می کند. او فقط منتظـر بـود. حـ الا نوبت ریچارد بود، و وقتی که ریچارد شروع می کرد، دیگر راه برگشتی وجود نداشت.
"زِد، دوست من، ما به کمک تو در متوقف کردن دارکن رال احتیاج داریم."
"خودم می دونم. شما از من می خواید که جادوگر رو براتون پیدا کنم."
"نه، این کار لازم نیست. من خودم اونو پیدا کردم." ریچارد چشمان پرسشگر کیلان را که بـه او دوختـه شـده بـودحس کرد، اما به نگاه خیره اش به زِد ادامه داد. "تو جادوگر بزرگ هستی."
کیلان شروع به بلند شدن از روي نیمکت کرد. ریچارد بدون برداشتن نگاهش از روي زِد از زیر میز دستش را دراز کرده و ساعد دست کیلان را گرفته و او را مجبور کرد تا دوباره بنشیند. صورت زِد هنوز هیچ احساسی را نشان نمی داد.
صدایش با لحنی صاف و آرام به گوش رسید.
"و چه چیزي باعث شده تو چنین فکري بکنی، ریچارد؟"
ریچارد نفس عمیقی کشید و در حالی که دستش را روي میز می گذاشت و انگشتانش را در هم فرو میکرد، نفسش را به آرامی بیرون داد. وقتی صحبت می کرد به دستانش نگاه می کرد. "وقتی که کیلان اولین بار به من درباره ي تاریخ سه سرزمین گفت، گفت که شورا کارایی کرد که مرگ همسر و دختر جادوگر به دست گروه چهارنفره ي دارکن رال بی فایده شد، و جادوگر به عنوان تنبیه، بدترین کار ممکن رو در مورد اونا انجام داد: جادوگر اونا رو رها کرد تـا از عواقـبکاراي خودشون رنج بکشن.
"این دقیقا شبیه همون کاري بود که تو ممکن بود انجام بدي، اما من اون موقع نمی تونستم مطمئن باشم؛ من باید به طریقی مطمئن می شدم. وقتی که تو براي اولین بار کیلان رو دیدي و از اینکه اون از سرزمین میانه به اینجا اومـدهبود ناراحت شدي، من بهت گفتم که یه گروه چهارنفره به اون حمله کرده. من به چشماي تو نگاه کردم. اونـا بـه مـنگفتن که فکرم درست بوده. فقط کسی که مثل تو چنین مصیبت و فقدانی رو تجربه کرده باشه، نگـاه تـوي چشـماشاون طوري می شد. و تو بعد از اینکه من این موضوع رو کامل بهت گفتم، طرز برخوردت رو با کیلان تغییر دادي. فقط کسی که شخصاً چنین نوع از وحشت رو تجربه کرده باشه، اون طور احساس همدردي و شفقت می کنه. اما من هنوز به غریزه م اطمینان نداشتم. من صبر کردم."
ریچارد به بالا و به طرف زِد نگاه کرد و وقتی که صحبت می کرد به او خیره شد. "بزرگترین اشتباه تو وقتی بود که به کیلان گفتی اینجا در امنیت هستش. تو هیچوقت دروغ نم یگفتی، مخصوصاً درمورد چیـزي مثـل ایـن. و تـو هـممی دونستی که یه گروه چهارنفره چه چیزیه. چه طوري یه پیرمرد می تونست اینجا رو در برابر یه گروه چهـارنفره امـنکنه، بدون جادو؟ اون نم یتونست، ولی یه جادوگر پیر می تونست. گروه چهار نفره ي بعدي رو دیگه نمیشه جـایی پیـداکرد، تو خودت اینو گفتی، اونا با یه مشکلی برخورد کردن. من فکر می کنم که اونا با یه مشکل جادویی برخورد کردن.
تو همیشه روي قول هات هستی. تو همیشه بودي."
صداي ریچارد مهربان تر شد. "من همیشه اینو از هزاران راه کوچیک میدونستم، که تو چیزي بیش از اون چیـزيادعا می کنی هستی. می دونستم که تو یه فرد خاص هستی. من همیشه افتخار می کردم که تـو رو بـه عنـوان دوسـتخودم دارم و میدونم که به عنوان دوست من، تو هرکاري رو میکنی، هرکاري که لازم باشه تا اگه جونم در خطر بود بهم کمک کنی، درست همونطور که من هر کاري رو براي تو می کنم. من با زندگیم به تو اعتماد دارم و حالا اون توي دستاي توئه." ریچارد از اینکه کسی را اینگونه در محضور بیندازد متنفر بود، اما زندگی همه ي آنها در خطر بود. نمی شد هیچ بازي دیگري به راه انداخت.
زِد دستانش را روي میز گذاشت و به جلو خم شد. "تاحالا این قدر بهت افتخار نکرده بودم، ریچـارد ." چشـمان زِدنشان می داد که این حرف را جدي گفته. "تو کاملاً درست فهمیدي." زِد بلند شد و به آن طرف میـز آمـد، وقتـی کـهریچارد ایستاد، آن دو یکدیگر را در آغوش گرفتند. "همینطور تاحالا اینقدر برات ناراحـت و متأسـف نبـودم ." زِد بـرايمدتی ریچارد را محکم در آغوش نگه داشت. "بشین. الان برمی گردم. یه چیزي برات دارم. هر دوي شما بشینید و یـهدقیقه صبر کنید."
زِد میز را جمع کرد؛ بعد بشقاب ها را در دستانش گرفته و با قدم هاي بلند به سمت خانه رفت. کیلان همینطور کـهرفتن او را تماشا می کرد نگران به نظر می رسید. ریچارد فکر می کرد که کیلان با پیدا کردن جادوگر خوشـحال خواهـدشد، اما حالا او بیشتر از هر چیزي ترسیده به نظر میرسید. اتفاقهاي متفاوت از آن چیزي که ریچارد انتظار داشـت رخمی دادند.
وقتی که دوباره زِد پدیدار شد، چیزي بلند را حمل می کـرد . کـیلان روي پاهـایش ایسـتاد. ریچـارد فهمیـد کـه زِدقبضه ي شمشیري را در دستانش نگه داشته. قبل از اینکه زِد به میز برسـد کـیلان خـودش را جلـوي او قـرار داد و بـادستانش لباس او را چنگ زِد.
با صدایی نا امیدانه گفت: "این کارو نکن، زِد."
"این انتخاب من نیست."
"زِد خواهش می کنم نکن، یه کس دیگه رو انتخاب کن، ریچارد رو نه....."
زِد حرف او را قطع کرد. "کیلان! من به تو دربار هي این هشدار داده بـودم . بهـت گفـتم؛ اون خـودش خـودش روانتخاب می کنه. اگه من شخصی غیر از فـرد مناسـب رو انتخـاب کـنم، همـه ي مـا مـی میـریم . اگـر تـو راه بهتـريمی شناسی....... به من بگو!"
زِد او را به کناري زد و به پهلوي میز در طرف مقابل ریچارد آمد و شمشیر را جلوي ریچارد روي میز کوبید. ریچارد بالا پرید. نگاهش را از شمشیر به بالا و به چشمان خشم آلود زِد که در آن طرف میز خم شده بود انداخت.
جادوگر گفت: "این متعلق به توئه." کیلان پشتش را به آنها کرد.
نگاه خیرهي ریچارد روي شمشیر افتاد. غلاف نقره اي با تزئینات طلایـی مـوج داري در اطـراف آن، مـی درخشـید .
محافظ دست هاي فولادي با ظاهري نیرومند و متجاوزکارانه در محل خود برآمده شده بودند. سیم هاي نقر هايِ ظریـفدور قبضه ي آن پیچیده شده بودند و در دو طرف نوارهاي نقره اي، رشته هایی طلایی با بافتـه شـدن بـه هـم کلمـ هي حقیقت را شکل داده بودند. ریچارد با خود فکر کرد که این باید شمشیر یک پادشاه بوده باشد. این فـاخرترین سـلاحیبود که او تا به حال دیده بود.
ریچارد به آهستگی روي پاهایش ایستاد. زِد سرِ غلاف شمشیر را نگه داشت و دسته ي آن را به طرف ریچارد گرفت و گفت: "بیرون بکشش."
ریچارد گویی در یک حالت خلسه باشد، انگشتانش را دور دس تهي شمشیر حلقه کرد و شمشیر را بیرون کشید. تیغه صداي زنگ فلزي خاصی ایجاد کرد که در هوا طنین انداخت. ریچارد هرگز نشنیده بود که شمشیري این گونه صدایی ایجاد کند. دستش را محکم در اطراف دسته ي شمشیر گرفت، او می توانست در کف دسـتش و بـر روي انگشـتانش درسمت دیگر، برآم دگیهاي رشته هاي طلایی را که در هر دو طرف دس تهي شمشیر کلمه ي حقیقت را نقش زده بودنـد،حس کند که تقریباًبه طور دردناکی بر روي گوشتش فشار می آوردند. به طور غیر قابل توضیحی شمشیر کاملاً مناسـببه نظر می رسید. وزن آن کاملاً برایشش اندازه بود. او احساس کرد گویی یک بخش از وجودش اینک کامل شده.
از اعماق وجودش احساس کرد که عصبانیتش تحریک شده و بیدار می شود و به دنبال مسیري براي تخلیـه شـدنمی گردد. او ناگهان از وجود دندان روي سینه اش آگاه شد.
همینطور که خشم و غضبش افزایش مییافت، احساس کرد نیروي بیدار کنند هاي از شمشیر وارد بدنش مـی شـود :
همزاد غضب و عصبانیت خودش. احساسات خودش همیشه کاملاً مستقل و کامل به نظر میرسید. امـا ایـن احسـاسمثل این بود که تصویري که در یک آینه بوده، زنده شود. این شـبح و تـوهم وحشـتناکی بـود. عصـبانیتش از نیـرويشمشیر تغذیه کرد و در مقابل خشم و غضب شمشیر از عصبانیت او تغذیه کرد. هر دو توفان دوقلو بـه همـراه هـم دردرونش با حرکتی مارپیچی حرکت می کردند. او احساس کرد مثل یـک تماشـاچیِ درمانـده بـه دنبـال نیروهـا کشـیدهمی شود. این احساس ترسناك و در عین حال اغوا کننده اي بود که سر به مرزهاي قانون شکنی میگذاشت. آگاهی هاي ترسناك از خشمش با وعد ههاي وسوسه کننده در هم پیچیدند. احساسات افسون کننده به سرعت در وجـودش جـاريشدند، خشمش را به چنگ گرفتند و با آن پرواز کردند. ریچارد تقلا کرد تا خشم و غضب را کنترل کند. او در آستان هي اضطراب بود. در مرز تسلیم شدن.
زِدیکوس زول زوراندر سرش را بالا گرفت دستانش را باز کرد. رو به آسمان فریاد زد: "اي کسـانی کـه زنـده ایـد ومرده اید آگاه باشید! جستجوگر انتخاب شده است!"
صاعقه اي از آسمان آبی زمین را لرزاند و به طرف مرز روان شد.
کیلان در حالی که سرش را خم کرده بود جلوي ریچارد زانو زِد و دستانش را پشتش نگه داشت. "مـن زنـدگیم روبراي محافظت از جستجوگر تقدیم می کنم."
زِد کنار کیلان زانو زد، سرش را خم کرده بود. "من زندگیم رو براي محافظت از جستجوگر تقدیم می کنم."
ریچارد در حالی که شمشیر حقیقت را در دستانش میفشرد ایستاده بود و چشمانش از تحیر سـردرگمیِ نف ـسگیـرگشاد شده بود.
ریچارد نجوا کنان گفت: "زِد. تو رو هر چی دوست داري بگو جستجوگر دیگه کیه؟"