فصل ده
لبخند موذیان هي زِد روي صورتش پخش شد. او بند شمشیر را بـه ریچـارد داد. بنـد چرمـی محکـمِ آن، قـدیمی وانعطاف پذیر بود. قلاب طلایی و نقره اي با غلاف شمشیر مطابق بود. اندازه ي بند خیلی کوچک تنظیم شده بود. آخرین استفاده کننده ي از شمشیر کوچکتر از ریچارد بوده. زِد کمک کرد تا آنـرا تنظـیم کننـد و ریچـارد بنـد را روي شـانه ي راستش بست و شمشیر حقیقت را روي آن محکم کرد.
زِد آنها را به سمت حاشیه علف هاي روئیده بر روي زمین، در میان سایه هایی کـه در امتـداد درختـان نزدیـک آنهـاامتداد یافته بودند، برد. به جایی که دو درخت افراي صخر هاي رشد کرده بودند، یکی از درخت ها به کلفتی کمر ریچارد بود و دیگري به لاغري کیلان بود.
زِد به طرف ریچارد برگشت. "شمشیر رو بیرون بکش." شمشیر که آزاد شد، صداي بی همتاي زنگ فلز، هواي بعد از ظهر را پر کرد. زِد به جلو خم شد. "حالا من مهمترین مطلب در مورد شمشیر رو نشونت میدم، اما براي انجـام ایـنکار لازمه که براي مدت کوتاهی جایگاه جستجوگر رو تفویض کنی و به من اجازه بدي تا کیلان رو جستجوگر معرفی کنم."
کیلان نگاه خیره ي مشکوکی به زِد انداخت. "من نمی خوام جستجوگر باشم."
"فقط براي نشون دادن هست، عزیز جان." زِد به ریچارد اشاره کرد تا شمشیر را به کیلان بدهـد . کـیلان قبـل ازاینکه آن را با هر دو دستش بگیرد کمی تأمل کرد. تحمل وزن آن برایش آسان نبود؛ و او گذاشت تا نوك شمشیر پایین برود و روي زمین پوشیده از علف قرار گیرد. زِد با حرکات نمایشی دستش را روي سر کیلان حرکت داد. "کیلان آمنل من تو را جستجوگر می نامم." کیلان به نگاه خیره ي مشکوکش به زِد ادامـه داد . زِد انگشـتش را زیـر چانـ هي کـیلان
گذاشت و سر او را بالا آورد. چشمان زِد خشم آلود و نیرومند بود. زِد صورتش را نزدیکتر آورد و با صداي پایینی صحبت کرد.
"وقتی که من سرزمین میانه رو با این شمشیر ترك کردم، دارکن رال از جادوش استفاده کرد تا این درخت بلنـدتررو اینجا قرار بده، تا منو علامت گذاري کنه، تا هر وقتی که بخواهد بتونه دنبال من بیاد، تا بتونـه منـو بکشـه. همـوندارکن رالی که دستور قتل دنی رو داد." چهره ي کیلان تیره تر شد. "همون دارکن رالی که در تعقیب توئه، تا تو رو هم مثل خواهرت بکشه." نفرت در چشمان کیلان شعله کشید. دندان هـایش روي هـم محکـم شـدند و باعـث شـدند تـاماهیچه هاي آرواره ي محکمش برجسته شوند. شمشیر حقیقت از زمین جدا شد. زِد پشت سر کیلان رفت. "این درخـتمال اونه. تو باید جلوش رو بگیري."
شمشیر با چنان سرعت و قدرتی در هواي پاییزي به حرکت درآمد که ریچارد به سختی میتوانست آن را باور کند.
شمشیر در مسیري منحنی شکل از میان درخت بلندتر، با صداي بلند شکستن عبور کرد، صدایی ماننـد اینکـه هـزارانشاخه ي کوچک همزمان شکسته باشند. تراشه ها به همه طرف پرواز کردند. براي لحظه اي به نظر رسید که درخـت درهوا آویزان مانده، بعد در کنار کنده ي ناهموار باقی مانده از درخت پایین افتاد و با صداي درهم شکسـتن واژگـون شـد.
ریچارد می دانست که خودش باید حداقل ده ضربه با یک تبر خوب می زد تا آن درخت افرا را بیندازد.
زِد شمشیر را از دستان کیلان بیرون کشید و کیلان روي زانوهایش نشسته و خودش را روي پاشنه هایش انـداخت .
دستانش را با ناله اي روي صورتش گذاشت. فوراً ریچارد کنار او خم شد و کمکش کرد تا تعادلش را حفظ کند.
"کیلان چی شده؟"
"من خوبم." کیلان یک دستش را روي شان هي ریچارد گذاشت و ریچارد به او کمک کرد تا روي پاهایش بایستد.
رنگ صورت کیلان پریده بود و درهمان حال به زور لبخند کوچکی زد. "ولی من از جایگـاهم بـه عنـوان جسـتجوگراستعفا می دم."
ریچارد به طرف جادوگر چرخید. "زِد این چرند و پرندها چی بود؟ دارکن رال اون درخت رو اونجا نگذاشته. من تـورو دیدم که به اون دوتا درخت آب می دادي و ازشون مراقبت می کردي. حتی اگه یه چاقو روي گردن من هم بگذاري، من می گم که تو اونا رو براي یادبود خاطره ي همسر و دخترت کاشتی."
زِد تنها لبخندي کوچک زد. "خیلی خوبه ریچارد. بیا اینم شمشیرت. تو دوباره جستجوگري. حالا پسرم، تو درخـتکوچیک رو قطع کن و بعدش من توضیح میدم."
ریچارد با دلخوري شمشیر را دو دستی گرفت، عصبانیتی را که در وجودش موج برمی داشت احساس کرد. با قـدرتشمشیر را به طرف درخت باقیمانده تاب داد. نوك شمشیر هنگام بریدن هوا صفیر کشید. درست قبل از اینکه شمشـیر
به درخت بخورد، به سادگی متوقف شد، مثل اینکه خود هواي نزدیک درخت به قدري غلـیظ شـده اسـت کـه بـه آناجازه ي عبور نمی دهد.
ریچارد با شگفتی قدمی به عقب برداشت. به شمشیر نگاه کرد و دوباره امتحان کرد. همان اتفاق دوباره تکرار شـد .
درخت دست نخورده باقی مانده بود. او به زِد که دست به سینه با لبخندي استهزاء آمیز روي لبش ایسـتاده بـود، خیـرهشد.
ریچارد شمشیر را به داخل غلافش سراند. "خیلی خوب، قضیه چیه."
زِد با قیافه اي معصومانه یک ابرویش را بالا برد. "دیدي که کیلان چقـدر راحـت درخـت بزرگتـر رو قطـع کـرد؟" ریچارد اخم کرد. زِد لبخند زد. "هیچ فرقی نداشت، میتونست به جاي درخت آهن باشه. تیغه ي شمشیر درست همونطور اونو می برید. اما تو از کیلان قوي تري و نتونستی حتی یه خراش به درخت کوچیک تر بندازي."
"بله، زِد. خودم متوجه شدم."
ابروهاي زِد با حالت بهت استهزا آمیزي در هم رفت. "و فکر می کنی که چرا این اتفاق افتاد؟"
ناراحتی ریچارد از بین رفت. زِد اغلب این گونه در سهایش را به او یاد میداد. او را وادار مـی کـرد تـا خـودش بـهتنهایی جواب را بیابد. "من میگم که یه ربطی به قصد داشته. کیلان فکر می کرد درخت شیطانیه، من ایـن طـور فکـرنمی کردم."
زِد یکی از انگشت هاي استخوانی اش را بالا گرفت. "خیلی خوبه، پسرم!"
کیلان انگشتانش را در هم فرو کرد. "زِد، من نم یفهمم. من درخت رو نابود کردم، اما اون پلیـد نبـود. اون کـاملابیگناه بود."
"همین نکته، عزیز جان، نکتهي اصلی این نمایش بود. واقعیت اهمیتی نداره. همه چیز مربوط به درك شـخص ازواقعیته. اگه تو فکر کنی که اون دشمنه، می تونی نابودش کنی، حالا چه درست باشه چه نباشه. جـادو بـه نـوعی دركشما رو ترجمه می کنه. اون به شما اجازه نمیده تا به کسی که فکر می کنید بیگناهه آسیبی برسونید، اما هر کسی رو که دشمن تشخیص بدید، نابود می کند، البته با توجه به محدودیت خودش. فقط اون چیزي که شما بهش معتقـدین، و نـهواقعیت خارجیِ افکار شما، عامل تعیین کننده هست."
ریچارد کمی در فکر رفت. "این طوري هیچ جایی براي اشتباه کردن باقی نمـ یمونـه . ولـی اگـه مطمـئن نباشـیچطور؟"
زِد ابرویش را بالا برد. "بهتره که مطمئن باشی، پسرم، وگرنه ممکنه خودت رو تـوي دردسـرهاي زیـادي بنـدازي.
جادو می تونه چیزایی رو از ذهنت بخونه که خودت حتی ازشون باخبر هم نیستی. ممکنه کـه از هـر دوطـرف بـره. تـوممکنه یه دوست رو بکشی، یا نتونی یه دشمن رو بکشی."
ریچارد در حالی که فکر می کرد، با انگشتانش روي دسته ي شمشیر ضرب گرفت. خورشید را تماشا کرد که با انـوارکوچک طلایی در میان درختان در مغرب غروب میکند. بالاي سرش، یک طرف ابر مار شکل رنـگ سـرخ بـه خـودگرفته بود و نور در طرف دیگر آن به رنگ ارغوانی تیر هاي درم یآمد. ریچارد تصمیم گرفت که این واقعاً اهمیتی ندارد.
او می دانست که به دنبال چه کسی است و در ذهنش هیچ شکی در مورد اینکه رال دشمنش است، وجود نداشـت . بـههیچ وجه.
جادوگر گفت: "فقط یه چیز دیگه باقی مونده یه چیز مه متر. وقتی که تو از شمشـیر برعلیـه یـه دشـمن اسـتفادهمی کنی، باید براي اون بهایی بپردازي. درست نمی گم عزیز جان؟" زِد به کیلان نگاه کرد. کیلان سري به نشان تأیید تکان داد و نگاهش را به زمین انداخت. "هر چی دشمن قوي تر باشه، بها هم بیشتره. متأسفم کیلان که لازم بود تا این کارو با تو بکنم اما این مهمترین درسی بود که ریچارد باید یاد بگیره." کیلان لبخند کوچکی زد، تا به زِد بفهمانـد کـهضرورت را درك کرده است. زِد دوباره به طرف ریچارد برگشت.
"ما هر دو می دونیم که بعضی اوقات کشتن تنها انتخاب ممکنه. این که کشتن باید به عنوان کار درست طبق هبندي بشه. می دونم که نیازي نیست بهت بگم که هر دفعه که تو کسی رو می کشی، به هر حـال ایـن کـار وحشـتناکیه. تـوهمیشه با اون زندگی می کنی و وقتی که اون رو انجام دادي دیگه راه برگشتی وجود نداره. تو بهایی از وجود خودت رو پرداخت می کنی؛ این کار از وجود تو چیزي رو کم می کنه."
ریچارد سر تکان داد؛ هنوز فکر کردن به مردي که روي تنگهي بلانت کشته بود، برایش آسان نبود. درمورد کاري که کرده بود متأسف نبود؛ او هیچ زمان یا انتخاب دیگري نداشت، اما در ذهنش هنوز چهـره ي مـردي را کـه از لبـه ي پرتگاه به پایین می رفت، می دید.
نگاه در چشمان زِد محکم شد. "قضیه وقتی که تو با شمشیر حقیقت کسی رو بکشی فرق میکنه، به خاطر وجـودجادو. جادو امر تو رو اطاعت کرده و بهاي اون رو هم برداشت می کنه. چیزي به نام خوبی خالص یا بدي خالص وجـودنداره، مخصوصاً درمورد انسان ها. در بهترینِ ما افکار یا کردارهایی هست که شریرانه هسـتن و در بـدترینِ مـا حـداقلکمی نیکی وجود داره. یه دشمن، کسی نیست که به خاطر دل خودش کارهاي شریرانه انجام می ده. اون همیشه دلیلی داره که به نظر خودش منصفانه و عادلانه هست. گربه ي من موش ها رو میخوره. این کار باعث میشه که اون بد باشه؟ من که این طور فکر نمی کنم و گربه هم چنین فکري نمی کنه، اما شرط می بندم که موش ها نظـر دیگـ هاي دارن. هـرقاتلی فکر می کنه که باید قربانی رو بکشه.
"ریچارد، من می دونم که تو نمی خواي اینو باور کنی، اما باید به حرفهاي من گوش کنی. دارکـن رال کارهـایی روکه انجام میده به این خاطر می کنه، که فکر می کنه اونا کاراي درست هستن. درست همون طوري که تو کارات رو بـهخاطر اینکه فکر می کنی درسته انجام میدي. هردوي شما بیش از اونی که فکر میکنید در ایـن مـورد بـه هـم شـبیههستید. تو می خواي از اون به خاطر کشتن پدرت انتقام بگیري و اونم می خواهد از من به خـاطر مـرگ پـدرش انتقـامبگیره. از نظر تو او شریر هست، اما از چشمان اون تو کسی هستی که پلیده. تمام این ها درك از واقعیته. هر کسی کـهپیروز بشه فکر میکنه که بر حق بوده. بازنده همیشه فکر می کنه که مورد ظلم واقع شده. ایـن درسـت مثـل جـادوياوردن هست؛ قدرت به سادگی فقط وجود داره؛ کسی که ازش استفاده می کنه بر دیگران پیروز میشه."
ریچارد گفت: "من و دارکن مثل همیم؟ عقلتو از دست دادي؟ چطور می تونی فکر کنی که از هیچ جهتی مثل هـمباشیم! اون تشنهي قدرته! اون براي رسیدن به قدرت حاضره ریسک نابود کردن دنیا رو بپذیره! من قدرت نمـی خـوام،من فقط میخواستم که تنهام بذارن! اون پدر منو به قتل رسوند! اون روده هاش را پاره کرد و بیرون ریخت! اون تلاش می کنه که همه ي ما رو بکشه! تو چطور می تونی ما رو شبیه هم ببینی؟ یه جـوري میگـی کـه انگـار اون اصـلاً حتـیخطرناك هم نیست!"
"به چیزایی که همین الان داشتم بهت یاد می دادم توجه نکردي؟ من گفتم که شما به هم شبیه هستید چون هر دو فکر می کنید که بر حق هستید. و این موضوع اونو از اون چه که تو بتونی تصور کنی هم خطرناك تر میکنـه، چـون ازتمام جهات دیگه شما با هم تفاوت دارید. دارکن رال شکنجه دادن افراد تا سر حد مرگ رو دوسـت داره . اون تشـنه ي درد و رنج دیگرانه. احساس تو از درستی، محدودیت هایی داره، مال اون نداره. او کـاملاً در شـهوت عـذاب دادن تمـاممخالفانش تا سر حد مطیع کردن اونا، فرو رفته و هر کسی که با عجله جلوش خم نشه رو یـه مخـالف حسـاب میـاره.
وجدان اون وقتی که به آرامی با دستاي خالی خودش رود ههاي پدرت رو بیرون میاورد، در حالی که پدرت هنوز نفـسمی کشید، پاك بود. اون از انجام این کار لذت برده چون برداشت منحرفش از درستی بهش این اجـازه رو داده . از ایـنجهته که اون خیلی با تو فرق داره. از همین جهته که اون این قدر خطرناکه." زِد به کیلان اشاره کرد. "توجه نکردي؟ ندیدي که اون با شمشیر تونست چه کار بکنه؟ و چطوري اون کاري رو انجام داد که تو نتونستی؟ هوم؟"
ریچارد با صداي خیلی آهسته تري گفت: "درك از واقعیت. اون تونست این کارو بکنه چون فکر می کرد که کـارشدرسته."
زِد یک انگشتش را در هوا بلند کرد. "آها! درك از واقعیتها چیزیه که تهدید رو حتی خطرناك تر میکنـه ." انگشـتجادوگر پایین آمد و با هر کلمه، به سینه ي ریچارد ضربه زِد. "درست.... مثل....... شمشیر."
ریچارد شستش را زیر بند شمشیر قلاب کرد و یک نفس عمیق کشید. احساس می کرد که بر روي شنهـاي روانایستاده. اما او مدتی طولانی با زِد زندگی کرده بود و می دانست که نباید از حرف هاي زِد به خاطر سخت بودن درکشان، به سادگی بگذرد. به هر حال ریچارد در آرزوي حرف هاي ساده بود." منظورت اینه که نه تنها کاري کـه اون مـی کنـهباعث خطرناك بودنشه، بلکه احساس توجیهی که براي کارش داره هم همینطوره؟"
زِد شانه اي بالا انداخت. "بذار یه جور دیگه بهت بگم. تو از کدوم یکی از اینا بیشتر می ترسی: یه مرد صد کیلـوییکه می خواد یه تیکه نون ازت بدزده، و خودش هم می دونه که کارش اشتباهه، یا یه زن پنجاه کیلویی که اشـتباهاً، امـابا تمام وجودش معتقده که تو بچه ش رو دزدیدي؟"
ریچارد دستانش را به سینه اش زد. "من از دست اون زنه فرار می کنم. اون از کارش منصرف نمیشه. اون به حـرفمنطقی هم گوش نمیده. اون می تونه هرکاري انجام بده."
نگاه در چشمان زِد محکم شد. "دارکن رال هم همینطوریه. چون اون فکر می کنه که بر حق هست، همین قدر هم خطرناك تر هست."
ریچارد در مقابل همان نگاه محکم را برگرداند "من بر حق هستم."
چهره ي زِد نرمتر شد. "موش ها هم فکر می کنن بر حق هستن، اما گربه ي من بازم اونا رو می خـوره . ریچـارد مـندارم تلاش می کنم تا یه چیزي رو بهت یاد بدم. نمی خوام که به چنگ رال بیفتی."
ریچارد دستانش را از روي سینهاش برداشت و نفسی بلند کشید. "از این مطلب خوشم نمیاد، ولی مـی فهمـم چـیمیگی. همون طور که قبلا از خودت شنیدم، هیچ وقت چیزي آسون نیست. با این که تمام این مطالب جالب هستن، اما منو نمی ترسونه تا از انجام کارایی که باید انجام بدم، چیزایی که معتقدم کاراي درست هستن، دست بردارم. خوب حالا این قضیه ي بهایی که استفاده از شمشیر حقیقت داره چیه؟"
زِد یک انگشت استخوانی را روي سینهي ریچارد گذاشت. "بهاش اینه که تو از درد دیـدن ت مـام بـدي هـا و تمـامنقطه ضعف هات رنج می بري. تمام چیزایی که ما دوست نداریم توي خودمون ببینیم، یا اعتراف بـه بودنشـون در وجـودخودمون بکنیم. و تو تمام خوب یهاي کسی رو که کشتی می بینی، از احسـاس گنـاه ایـن کـه ایـن کـارو کـردي رنـجمی بري." زِد با تأسف سرش را تکان داد. "ریچارد، لطفاً حرفم رو باور کن، درد و رنج فقط از وجود خودت نمیاد، بلکـهبخش مهم ترش از جادو میاد، یه جادوي خیلی قدرتمند، یه درد خیلی قدرتمند. اونو دست کم نگیر. این جـادو واقعیـه وبدنت را هم مثل روحت، کیفر میده. تو این درد رو توي کیلان دیدي و تازه این فقط به خاطر کشتن یه درخت بود. اگه اون یه انسان بود، درد خیلی عمیق می شد. به همین خاطره که عصبانیت این قدر مهمه. خشم تنها دفاعیـه کـه تـو درمقابل درد داري؛ اون میزانی از محافظت رو ایجاد می کنه. هرچی دشمن قویتر باشه، درد هم قویتره. اما هرچی خشمت قویتر باشه، حفاظ تو هم محکمتره. این باعث میشه که تو کمتر درمورد حقیقت کاري که انجام دادي اهمیت بـدي . در بعضی اوقات به حد کافی هست تا اصلاً درد رو حس نکنی. براي همین من اون چیزاي وحشتناك رو به کیلان گفـتم،چیزایی که اونو ناراحت کردن و اونو مملو از خشم کردن. این براي دفاع از اون در وقتـی بـود کـه از شمشـیر اسـتفادهمی کنه. فهمیدي که چرا اگه تو قادر به استفاده از خشمت نبودي، من اجازه ي استفاده از شمشیر رو بهت نم یدادم؟ اون موقع تو در برابر جادو بی دفاع بودي؛ جادو تو رو از هم می درید."
ریچارد با شنیدن این چیزها کمی ترسیده بود، با دیدن نگاه در چشمان کیلان بعد از آنکه از شمشیر استفاده کـردهبود، اما این او را دلسرد نم یکرد. او به بالا خیره شد و کوهستانی که مرز روي آن تشکیل شده بود را برانداز کرد. آنهـاکاملا نمایان بودند و از نور خورشید در حال غروب به رنگ صورتی کم رنگی در آمده بودند. پشـت کـ وههـ ا، از سـمتشرق، تاریکی در حال آمدن بود. یک تاریکی که آنها را هدف گرفته بود. او باید راهی براي عبور از مرز بـه سـمت آنتاریکی پیدا می کرد. شمشیر به او کمک می کرد و این چیزي بود که اهمیت داشت. خیلی چیزها در معرض خطر بود. در زندگی براي هر چیزي بهایی وجود داشت؛ ریچارد این یکی را هم می پرداخت.
دوست قدیم یاش دستش را روي شان هي ریچارد گذاشت و استوار به چشـمان او نگـاه کـرد. چهـره ي زِد جـدي وهشدار دهنده بود.
"حالا باید چیزي رو بهت بگم که ازش خوشت نمیاد." انگشتانش بر روي شان هي ریچارد محکمتر شدند، به حـديتقریباًدردآور. "تو نمی تونی از شمشیر حقیقت روي دارکن رال استفاده کنی."
"چی!"
زِد ریچارد را تکانی داد. "اون خیلی قدرتمنده. جادوي اوردن در یک سالی کـه اون مشـغول جسـتجو هسـت ازشمحافظت می کنه. اگه تو سعی کنی تا شمشیر رو بر علیه اون استفاده کنی، قبـل از اینکـه شمشـیر بـه اون برسـه تـو مردي."
"این احمقان هست! اول تو از من می خواي که جستجوگر باشم و شمشیر رو قبول کنم، حالا بهم میگی که نمی تونم ازش استفاده کنم!" ریچارد عصبانی بود. احساس می کرد فریب خورده است.
"فقط بر علیه دارکن رال کار نمی کنه. ریچارد من جادو رو درست نکردم، من فقط می دونم که چطور کار مـی کنـه .
دارکن رال هم طرز کار جادو را می دونه. اون ممکنه تلاش کنه تا تو رو مجبور کنه که از شمشیر بر علیه اش اسـتفادهکنی. اون می دونه که این کار تو رو می کشه. اگه تو تسلیم خشم بشی و از شمشیر بر علیه اش استفاده کنی، اون پیروز میشه. تو می میري و اون جعبه ها رو به دست میاره."
ابروهاي کیلان از ناامیدي چین افتادند. "زِد، منم با ریچارد موافقم. این موضوع کارو غیر ممکن می کنـه . اگـه اوننتونه از مهم ترین سلاحش استفاده کنه، پس.... "
زِد حرف او را قطع کرد. "نه! این..." زِد با بند انگشـتش بـه سـر ریچـارد ضـربه زد. "ایـن مهـم تـرین سـلاح یـهجستجوگره." زِد نوك انگشت استخوانی اش را به سینه ي ریچارد زد. "و این."
همه براي مدتی در سکوت ایستادند.
زِد با تاکید گفت: "خود جستجوگر اسلحه هست. شمشیر تنها یه وسیله ست. تو میتونی یه راه دیگه پیدا کنی. بایـدپیدا کنی."
ریچارد فکر کرد که باید ناراحت باشد اما نبود، این که باید احساس عصبانیت، دلسردي و ناامیـدي کنـد امـا چنـیناحساسی نداشت. اولین منظره از گزینه هاي پیش رویش از مقابل دیدگانش به کنار رفت و گذاشت تا وراي آن را ببیند.
او به طور عجیبی احساس آرامش و مصمم بودن می کرد.
"متأسفم پسرم. کاش که می تونستم جادو رو تغییر بدم، اما من......"
ریچارد دستش را روي شانه ي زِد گذاشت. "اشکالی نداره، دوست من. تـو درسـت میگـی. مـا بایـد دارکـن رال رومتوقف کنیم. این تنها چیزیه که اهمیت داره. من براي موفق شدن باید حقایق رو بدونم و تو حقایق رو به مـن گفتـی. حالا این بستگی به من داره که ازش استفاده کنم اگه ما یکی از جعبه ها رو به دست بیاریم، عدالت درمورد دارکن رال برقرار میشه. من نیازي ندارم تا اجراي عدالت رو از نزدیک ببینم. فقط کافیه که بفهمم این کار انجام شده. مـن گفـتمکه یک قاتلِ جانی نمیشم و بنابراین چنین چیزي نخواهم بود. مطمئنم که شمشیر فوق العاده ارزشمند خواهد بود، امـاهمون طور که تو گفتی، اون فقط یه وسیله ست و این هدفیه که من ازش در راه اون استفاده می کنم. جادوي شمشـیرخودش به تنهایی پایان همه کارها نیست. من نمی تونم به خودم اجازه بدم که مرتکب چنین اشتباهی بشم، در غیر این صورت یه جستجوگر دروغی خواهم بود."
در جمع غم ها و دل تنگی ها، زِد با مهربانی به شانه ي ریچارد زد. "درست فهمیدي، پسرم. همه ش رو." لبخند پهنی صورت زِد را پوشاند. "من جستجوگر رو خوب انتخاب کردم. به خودم افتخار می کنم." ریچارد و کیلان از تعریفی کـهزِد از خودش می کرد خندیدند.
لبخند کیلان محو شد. "زِد، من درختی را که تو براي یادبود همسرت کاشته بودي، قطع کردم. ایـن قضـیه اذیـتممی کنه. عمیقاً به خاطر این کارم متأسفم."
"متأسف نباش عزیز جان، یادبود اون به ما کمک کرد. اون کمک کرد که به جستجوگر حقایق رو نشون بدیم، هیچ احترام و تکریمی بالاتر از این براي اون وجود نداره."
ریچارد صحب تهاي آنها را نمیشنید. از همین اکنون او به شرق و دیوار هولناك کوهستانی نگـاه مـی کـرد، سـعیمی کرد تا به راه حل فکر کند. با خود فکر کرد: عبور کردن از مرز، عبور کردن از مرز بدون گذشتن از میانش. چطـور؟اگر این کار غیر ممکن بود چه؟ اگر هیچ راهی براي عبور از مرز نبود چه؟ آیا آنهـا درحـالی کـه دارکـن رال بـه دنبـالجعبه ها می گشت، اینجا گیر می کردند؟ آیا آنها بدون داشتن هیچ شانسی می مردند؟ ریچارد آرزو میکرد که کاش زمان بیشتر و محدودیت هاي کمتري داشت. او خودش را بخاطر هدر دادن وقتش براي آرزو کردن سرزنش کرد.
فقط اگر می دانست که اصلاً این کار ممکن است، بعد می توانست چگونگی آن را بفهمد. چیزي در پشت ذهنش به
او غُر می زد، چیزي اصرار می کرد که این کار ممکن است. اصرار می کرد که ریچارد این حقیقت را میداند. راهی وجود داشت، باید راهی وجود می داشت. فقط اگر او می توانست مطمئن باشد که این کار ممکن است.
در اطراف آنها، شب با صداهایش زنده می شد. وزغ ها در گودال ها و نهرها، پرندگان شب از روي درختان، و حشرات از لابه لاي عل فها، آواز سر دادند، از تپههاي دور دست فریاد گرگ ها، سوگوار و محزون درمقابل دیـواره هـاي تاریـککوهستان بلند شد. به طریقی آنها باید از آن کوهستان عبور می کردند، از میان ناشناخته ها عبور میکردند.
ریچارد فکر کرد که کوهستان مانند مرز است. کسی نمی توانست از میان آنها عبور کند. اما میشد از آنها عبور کرد.
فقط باید یک راه عبور پیدا می شد. یک راه عبور. آیا ممکن بود؟ ممکن بود یک راه در آن میان باشد؟
بعد فکري چون صاعقه اي او را میخکوب کرد.
کتاب.
ریچارد با هیجان روي پاشنه هایش چرخید. در کمال تعجبش زِد و کیلان هر دو ساکت ایستاده بودند و بـه او نگـاهمی کردند. مثل این که منتظر یک اعلامیه ي رسمی باشند.
"زِد تو هرگز به کسی غیر از خودت کمک کردي تا از مرز رد بشه؟"
"مثلاً کی؟"
"هر کسی! آره یا نه."
"نه. هیچ کس."
"غیر از یه جادوگر کس دیگه اي هم می تونه کسی رو از توي مرز عبور بده؟"
زِد با تاکید سرش را نشان نفی تکان داد. "هیچ کس، جز یه جادوگر. و البته دارکن رال."
ریچارد به زِد اخمی کرد. "زندگی ما به این موضوع بستگی داره، زِد. قسم بخور. تو هرگز، هیچ وقت، کسی رو غیر از خودت از مرز رد نکردي. درسته؟"
"درست مثل یک مرداب جوشان پر از وزغ برشته شده. چطور مگه؟ چه چیزي به فکرت رسیده؟ راهـی بـه نظـرترسیده؟"
ریچارد به سوال توجهی نکرد، بیش از آن در جریان افکارش غوطه ور بود تا بتواند جواب بدهد. در عوض به طـرف
کوهستان برگشت. حقیقت داشت؛ راهی براي عبور از مرز وجود داشت. پدرش آن را پیدا کرده بود و از آن استفاده کرده
بود. این تنها راهی بود که می شد کتاب سایه هاي شمرده شده در وستلند باشد. پدرش نمی توانست آن را با خودش قبل از ایجاد مرز به اینجا آورده باشد، و نمی توانست آن را در وستلند پیدا کرده باشد؛ کتاب داراي جـادو بـود. اگـر جـادو دروستلند بود، مرز ایجاد نمی شد. جادو تنها بعد از ایجاد مرز می توانست به اینجا آورده شده باشد.
پدرش راهی از میان مرز پیدا کرده بود، به سرزمین میانه رفته بود و کتـاب را بـا خـودش برگردانـده بـود. ریچـاردهمزمان شوکّّه و هیجان زده بود. پدرش این کار را انجام داده بود! او از مرز عبور کرده بود. ریچارد در پوسـت خـودشنمی گنجید. حالا او می دانست که راهی براي عبور کردن وجود دارد؛ این کار ممکن بود. او هنوز باید آن را پیدا میکرد، ولی این موضوع فعلا مهم نبود. یک راه عبور وجود داشت، این چیزي بود که اهمیت داشت.
ریچارد به طرف آن دو نفر برگشت. "ما میریم که شام بخوریم."
کیلان پیشنهاد داد. "من درست قبل از اینکه تو بیدار بشی، آبگوشت گذاشته بودم و نون تازه هم هست." "لعنت!" زِد دست استخوانی اش را به طرف بالا پرتاب کرد. "دیگه وقتش بود که یه نفر یاد شام بیفته!"
ریچارد در تاریکی لبخند کوچکی زد. "بعد از اینکه سیر شدیم، براي سفر آماده می شیم، تصمیم می گیریم کـه چـهچیزایی رو لازم داریم که ببریم و چه چیزایی رو می توانیم حمل کنیم. تدارکاتمون رو جمع میکنیم و امشب همه چـیرو می بندیم. لازمه که یه خواب خوب شبانه داشته باشیم. فردا اول وقت راه میوفتیم." ریچارد برگشت و به طرف کلبه رفت. نور ضعیف آتش که از پنجره بیرون میامد، گرما و نور را نوید می داد.
زِد یک دستش را بالا گرفت. "به سمت کجا میریم، پسرم؟"
ریچارد از روي شانه اش بلند جواب داد. "به سمت سرزمین میانه."
----+-
زِد در میان خوردن دومین کاس هي آبگوشتش بود که توانست جلوي خودش را بگیـرد و بـه انـداز هي کـافی بـرايصحبت کردن، از خوردن دست بردارد. "خوب، چی فهمیدي؟ واقعاً یه راهی براي عبور کردن از مرز وجود داره؟"
"وجود داره."
"مطمئنی؟ چطور ممکنه؟ چطور می تونیم بدون وارد شدن به مرز ازش عبور کنیم؟"
ریچارد درحالی که کاس هي آبگوشتش را به هم میزِد لبخندي زد. "کسی مجبور نیست براي رد شدن از رودخونـه حتماً خیس بشه." نور چراغ روي صورت هاي زِد و کیلان که با سرگشتگی اخـم کـرده بودنـد، سوسـو مـی زد. کـیلانچرخید و تکه ي کوچکی از گوشت را براي گربه انداخت که روي پاهاي عقبش نشسته و منتظر هر نوع اعانه اي بود. زِد قبل از اینکه بتواند سوال بعدي اش را بپرسد یک ورقه نان دیگر را هم خورد.
"و تو از کجا می دونی که راهی براي عبور وجود داره؟"
"راهی وجود داره. چیزي که مهمه همینه."
زِد چهره ي معصومانه اي به خود گرفت. "ریچارد." زِد دو قاشق سر پر دیگر از آبگوشـت خـورد. "مـا دوسـتاي تـوهستیم. هیچ رازي بین ما وجود نداره. می توانی به ما بگی."
ریچارد از یک جفت چشم به جفت چشم دیگر نگاهی انداخت و با صداي بلندي خندید. "بعضی غریبه ها بیشـتر ازشما درباره ي خودشون به من گفتن."
با این امتناع ریچارد از جواب، زِد و کیلان هر دو کمی عقب نشستند و به هم نگاه کردند، اما هیچ کدام جرأت نکرد تا سوال را تکرار کند.
همینطور که مشغول غذا خوردن بودند، با هم صحبت میکردند، درباره ي چیزهایی که داشتند و بایـد بـا خودشـانمی بردند، اینکه در این مدت کوتاه چه چیزهایی را می توانند، آماده کنند و اینکه کدام یـک از وسـایل در اولویـت قـراردارند. آنها لیستی از هر چه که به فکرشان می رسید را تهیه کردند، هرکدامشان چیزهایی را براي بردن پیشنهاد می داد.
کارهاي زیادي براي انجام دادن بود و وقتی کم. ریچارد از کیلان پرسید که آیا زیاد در سـرزمین میانـه سـفر کـرده وکیلان جواب داد که تقریباًًتنها کارش این بوده.
"و تو وقتی که سفر می کنی همین لباس رو می پوشی؟"
"آره." کیلان کمی مکث کرد. "مردم منو با این لباس می شناسن. من توي جنگلا باقی نم یمونم. هر جا که میرم، همیشه برام غذا و جایی براي استراحت و هر چیز دیگه اي که ممکنه نیاز داشته باشم، تهیه میکنن."
ریچارد کنجکاو بود که چرا. او سؤالی نکرد ولی می دانست که لباسی که کیلان می پوشید چیزي بیش از آن بود که کیلان آن را از یک مغازه خریده باشد. "خوب، با توجه به این نکته که هر سه ي ما تحت تعقیب هستیم، فکر نم یکـنمکه بخوایم مردم تو رو بشناسن. فکر کنم که باید تا حد امکان از مردم دوري کنیم و تا وقتی که می تونیم توي جنگـلباقی بمونیم." کیلان و زِد هر دو در موافقت سرشان را تکان دادند. "ما باید براي تو یه سري لباس مسافرتی و لبـاسجنگلی تهیه کنیم، اما اینجا چیزي که انداز هي تو باشد نداریم. مجبوریم که توي راه چیزي پیدا کنـیم . مـن یـه شـنلکلاه دار اینجا دارم. فعلا تو رو گرم نگه می داره."
کیلان با لبخند گفت: "خوبه، من از یخ کردن خسته شدم، و می تونم اینو بهت بگم که یه لباس زنونه اصـلاً بـرايسفر تو جنگل مناسب نیست."
کیلان قبل از دو مرد از غذا خوردن دست کشید و کاسه ي نیمه پرش را براي گربه روي زمین گذاشت. گربه به نظر می رسید همان اشتهاي زِد را داشته باشد و قبل از این که کیلان کاسه را روي زمین بگذارد شروع به خوردن کرد.
آنها درمورد هر چیزي که باید برمی داشتند با هم بحث کردند و برنامه ریزي کردند که سه نفرشان به تنهایی چگونه مایحتاجشان را تأمین کنند. معلوم نبود که آنها چه مدت باید در سفر می بودند اما وستلند جاي بزرگـی بـود و سـرزمینمیانه از آن هم بزرگ تر. ریچارد آرزو داشت که آنها می توانستند به خانه ي او بروند، چون او خیلی مواقـع بـه سـفرهايطولانی می رفت و در خانه اش لوازم مناسب را براي آن داشت، اما ریسک این کار بیش از حد بود. او ترجیح مـی داد تـاچیزهایی را که به آنها نیاز دارد، در جاهاي دیگر پیدا کند، یا بدون آنها برود، تا اینکه پیش چیزي که در خانه انتظارش را می کشید برگردد. او هنوز نمی دانست که آنها باید از کجاي مرز عبور کنند، اما از این بابت نگـران نبـود. او هنـوز تـاصبح براي فکر کردن به این موضوع وقت داشت. او تازه خیالش راحت شده بود که راهی وجود دارد.
سر گربه بالا آمد. تا نیمه راه در رفت و ایستاد، پشت و موهایش بلند شدند. همه متوجه شـده و سـاکت شـدند. نـورآتشی روي پنجره ي جلویی افتاده بود، اما ان نور بازتاب آتش اجاق نبود. از بیرون میآمد.
کیلان گفت: "من بوي سوختن قیر حس می کنم."
در یک لحظه هر سه نفر روي پاهایشان ایستادند. ریچارد شمشیر را از پشت صـندلی اش چنـگ زد و تقریباقًبـل ازاینکه بایستد آن را به خودش بسته بود. او رفت تا از پنجره نگاهی به بیرون بیندازد، اما زِد وقتش را هدر نداد و با عجله از در بیرون رفت، کیلان هم پشت سرش خارج شد. ریچارد قبل از اینکه با عجله به دنبال آنها بیرون برود در یک نگاه اجمالی تنها توانست چند مشعل را ببیند.
بیرون، در میان علف هاي بلند، جمعیتی در حدود پنجاه نفر پخش شده بودند. بعضی از آنها مشعل به دسـت بودنـد،اما بیشتر آنها سلاح هایی نامناسب به دست داشتند، تبر، چنگک، داس و دسته ي تبر. آنها لباس هاي کارشان را پوشـیدهبودند، ریچارد خیلی از چهـره هـا را مـی شـناخت، مردانـی خـوب، درسـتکار و سـخت کـوش کـه بـراي امـرار معـاشخانواده هایشان سخت کار می کردند. با این حال امشب آنها آدم هاي خوبی به نظر نمی رسیدند. به نظر می رسید که اصلاً اخلاق خوبی نداشته باشند، چهر ههایشان عبوس و عصبانی بود. زِد در وسط ایوان ایستاد، دستهایش را روي کفل هـايلاغرش گذاشت و به آنها لبخند زد. زیر نور قرمزِ مشعل ها، موهاي سفیدش به رنگ صورتی درآمده بودند.
زِد پرسید: "چی شده، پسرا؟"
آنها زیر لب بین خودشان صحبت کردند و چند مرد در جلوي جمعیت یکی دو قدم جلوتر آمدند. ریچارد یکی از آنها، جان، که به نمایندگی از دیگران حرف زد را می شناخت.
"دردسرهاي زیادي این اطراف به وجود اومده. دردسرایی که با جادو ایجاد شدن! و تو پشت تمام این قضایا هستی، پیرمرد! تو یه ساحره اي."
"یه ساحره؟" زِد با تحیر پرسید. "یه ساحره؟" جان جواب داد: "این همون چیزیـه کـه مـن گفـتم. یـه سـاحره." چشمان سیاه جان به طرف ریچارد و کیلان چرخید. "این موضوع شامل شما دو تا نمیشه. ما با پیرمرد کار داریم. اینجا رو ترك کنید یا با شما هم مثل اون رفتار می کنیم." ریچارد باورش نمی شد که مردانی که او میشناخت این حرف ها را بزنند.
کیلان جلوتر آمد، و جلوي زِد ایستاد، وقتی که ایستاد چین هاي دامنش در اطراف پاهایش تاب خوردند. مشت هایش را در کنار بدنش نگه داشت و گفت: "همین الان از اینجا برید،" بـا تهدیـد هشـدار داد: "قبـل از اینکـه از انتخـابتونپشیمون بشید."
مردان به هم نگاهی انداختند، بعضی پوزخند میزدند، بعضی حرف هاي زشتی زیـر لـب گفتنـد و بعضـی خندیدنـد.
کیلان محکم ایستاد و به آنها خیره شد. خنده ها تمام شدند.
جان با نیشخندي گفت: "خوب، باید حساب دوتا سـاحره رو برسـیم. " جمعیـت هـورا کشـیدند و شـادي کردنـد وسلاح هایشان را در هوا تکان دادند. صورت درشت و گرد جان با لبخندي جسورانه پوشیده شد.
ریچارد به آهستگی و با تأمل به جلوي کیلان قدم گذاشت، با یک دست زِد و کیلان را یک قـدم بـه عقـب رانـد. صدایش را آرام و دوستانه نگه داشت. "جان. حال سارا چطوره؟ چند وقته شما دو تا رو ندیدم." جان جواب نداد. ریچارد به چهره هاي دیگر نگاه کرد. "من خیلی از شما رو میشناسم، شما رو به عنوان مردانی خوب میشناسـم . ایـن کـارينیست که شما بخواید انجام بدید." او دوباره به جان نگاه کرد. "مردات رو بـ ردار و برگردیـد بریـد خونـ ههـاتون پـیشخانوادتون. ازت خواهش می کنم، جان."
جان با دسته ي تبر به طرف زِد اشاره کرد. "اون پیرمرد یه ساحره هست! ما کارش رو میسازیم." جان بـه کـیلاناشاره کرد. "و اون! مگه اینکه تو هم همین رو بخواي، ریچارد راهتو بکش و برو!" جمعیت موافقتشان را با فریاد اعلام کردند. مشعل ها همینطور که میسوختند، ترق و توروق و جلز و ولز می کردند. هوا از بوي قیر سوخته و عرق پـر شـدهبود. وقتی که آنها فهمیدند ریچارد قصد رفتن ندارد، ارازل شروع به جلو آمدن کردند.
شمشیر در چشم برهم ِدنی آزاد شد. وقتی طنین فلزي هواي شب را پر کرد مردان یک قدم به عقب برداشتند. جان با چهره ي قرمز و خشمگین ایستاده بود. طنین شمشیر خاموش شد و تنها صدایی که به گوش می رسید صداي سوختن مشعل ها بود. غرغرهایی شیوع یافت که ریچارد هم با ساحره ها همدست است.
جان حمله کرد، دسته ي تبر را به سمت ریچارد تاب داد و جلو آمد. شمشیر هـوا را شـکافت و بـا صـداي شکسـتنبلندي سلاح جان را تکه کرد. تنها پنج سانت از دس تهي تبر در بالاي مشت او باقی ماند. قسمت جدا شده ي چـوب درتاریکی چرخید و با صداي تاپ خفه اي در گوشه اي افتاد.
جان بی حرکت ایستاد، یک پایش روي زمین بود و پاي دیگرش روي ایوان و نوك شمشیر حقیقت به زیـر چانـه ي فراخش فشرده می شد. تیغه ي جلا داده شده در زیر نور مشعل ها می درخشید. ریچارد که ماهیچه هـایش بـراي کنتـرلخشم منقبض شده بودند، به آرامی به جلو خم شد و با نوك شمشیر صورت جان را به طرف خودش بالا آورد. با صدایی که کمی بلندتر از یک نجوا بود ولی به قدري ترسناك که نفس جان را بند آورد، گفت: "یه قدم دیگـر بـردار، جـان، واونوقت سرت هم دنبال چوب میره." جان نه حرکت کرد و نه نفس کشید. ریچارد تهدید کنان گفت: "برگرد عقب."
مرد دستور را اطاعت کرد، اما وقتی که پیش افرادش برگشت دوباره شجاعتش را بدست آورد. "تو نم یتونی جلـويما رو بگیري، ریچارد، ما اینجا اومدیم که خانواده هامون رو نجات بدیم."
ریچارد فریاد کشید: "از چی!" او شمشیر را به طرف یکی دیگر از مردان گرفت. "فرانک! وقتی که همسرت مریضبود، این زِد نبود که براش دارویی آورد که اونو خوب کرد؟" شمشیر را به طرف یکی دیگر گرفت. "و بیل، تو نبودي که اومدي و از زِد درمورد بارون پرسیدي، اینکه کی بارون میاد تا شماها بتونید محصـولاتتون رو خـرمن کنیـد." ریچـاردشمشیر را شلا قوار به طرف جان برگرداند. "و جان، وقتی که دختر کوچیکت توي جنگل گم شده بود، این زِد نبود که تمام شب ابرها رو خوند و بعد خودش توي جنگل رفت و دخترت رو پیدا کرد و سالم پیش تو و سارا برگردوند؟" جان و تعدادي دیگر از مردان سرهایشان را پایین انداختند. ریچارد با عصبانیت شمشیر را در غلافش فرو کرد. "زِد بـه بیشـترکسایی که اینجا هستن کمک کرده. اون کمکتون کرد تا تب هاتون شفا پیدا کنه، گمشده هـاتون رو پیـدا کـرده، و هـرچیزي که داشته با شما قسمت کرده."
از آن پشت کسی فریاد زِد: "فقط یه ساحره می تونه تمام این کارا رو انجام بده!"
"اون هیچ کاري نکرده که به حتی یکی از شما صدمه وارد کنه." ریچارد در عرض ایوان به عقب و جلو قـدم زد ورویش را به مردان در پایین ایوان کرد. "اون هرگز به یک نفر از شما صدمه نرسونده! اون به بیشتر شما کمک کـرده !
چرا شما می خواید به یه دوست صدمه برسونید؟"
براي چند لحظ هاي گفتگوهاي سردرگم و پراکنده اي بین آنها رد و بدل شد، تا اینکه آنها دوباره مطمئن شدند. جان فریاد زد: "بیشتر کارایی که اون انجام داده جادو بوده! جادوي یه ساحره! تا وقتی اون این اطراف باشه خانواده هاي هیچ کدوم از ما امنیت ندارن!"
قبل از اینکه ریچارد بتواند جواب دهد، زِد دستش را گرفته و او را عقب کشید. ریچارد بـه طـرف چهـ رهي خنـدانپیرمرد برگشت. به نظر نمی رسید که زِد حتی اندکی ناراحت شده باشد. اگر تغییري هم کرده بود، بیشتر به نظر می رسید که به او خوش می گذرد.
زِد نجوا کنان گفت: "خیلی تأثیرگذار بود، هردوي شما خیلی عالی بودید. حالا اگه اجازه می دید بزارید خودم از اینجا به بعدش رو در دست بگیرم." او یکی از ابروهایش را بالا برد و به طرف مردان چرخید. "آقایون، شب بخیـر . از دیـدارهمه ي شما خیلی خوشحالم." تعدادي از مردان در جواب احوال پرسـی او چیزهـایی گفتنـد و تعـداي دیگـر بـ یاختیـارکلاهشان را برداشتند. "اگه ممکن است لطف کنید و قبل از اینکه منو بکشید اجازه بدید یه دقیقه با این دوتـا دوسـتمکه اینجا هستن صحبتی داشته باشم." همه سرهایشان را به نشان تأیید تکان دادند. زِد، کیلان و ریچارد را کمـی بـهطرف خانه کشید و از جمعیت دور کرد و به طرف آنها خم شد.
"درسی درباره ي قدرت، دوستان من." زِد یک انگشت لاغرش را روي دماغ کـیلان گذاشـت. "خیلـی کـم." بعـدانگشتش را روي دماغ ریچارد گذاشت. "خیلی زیاد." او انگشتش را روي دماغ خودش گذاشـت و بـا چشـمکی گفـت.
"درست به اندازه." زِد چان هي کیلان را در کف دستش گرفت. "اگه من اجازه می دادم تو این کارو بکنی، عزیـز جـان،امشب باید قبرهاي زیادي حفر میشد. و سه تا قبر هم براي ما بود. اما با این حال خیلی شـرافتمندانه بـود. بـه خـاطرنگرانیت بابت من خیلی ممنونم." او دستش را روي شانه ي ریچارد گذاشت. "اگه بهت اجازه داده بودم این کارو بکنی، قبرهاي خیلی بیشتري باید کنده میشد و فقط ما سه تا باقی میموندیم تا این همه قبر رو بکنیم. من براي کندن اون همه سوراخ توي زمین خیلی پیر شدم و ما کارهاي خیلی مهم تري براي انجام دادن داریم. اما تو هم خیلی شرافتمندانه بودي؛ تو با شرافت اوضاع رو کنترل کردي." او ضربه اي به شانه ي ریچارد زِد و بعد زیر چانه ي هر کـدام از آنهـا یـکانگشت گذاشت.
"حالا ازتون می خوام تا به من اجازه بدید که به این موضوع رسیدگی کنم. مشکل چیزي نیست کـه شـما بـه ایـنمردها میگید. مشکل اینه که اونا اصلاً گوش نم یکنن. شما باید قبل از اینکه باهاشون صحبت کنید اول توجهشون رو به خودتون جلب کنید." زِد یک ابرویش را بلند کرد و به هر یک از آن دو به نوبت نگاهی انداخت. "نگاه کنید و هرچی رو می تونید یاد بگیرید. به حرفاي من گوش کنید، اما حرفام روي شما هیچ تاثیري نداره." زِد انگشتش را از زیر چانه ها برداشت و با خوشحالی و لبخند زنان به جلو قدم برداشت و براي مردان دست تکان داد.
"آقایون. اوه، جان، حال دختر کوچولوت چطوره؟"
جان غرغر کنان گفت: "حالش خوبه، اما یکی از گاوهام یه گوساله ي دو سر زائیده."
"جدا؟ً و فکر می کنی چرا این اتفاق افتاده؟"
"فکر می کنم این اتفاق افتاده چون تو یه ساحره اي!"
زِد با ناراحتی سرش را به اطراف تکان داد. "بیا، دوباره اینو تکرار کردي. من نم یفهمم. شما آقایون میخواید از شر من خلاص شید چون فکر میکنید من جادو دارم، یا فقط قصدتون اینه که با مؤنث خطـاب کـردن مـن، منـو تحقیـرکنید؟"
کمی گیجی و حیرت به وجود آمد. یکی نفر گفت: "ما نمی فهمیم تو داري درباره ي چی حرف میزنی."
"خوب، اینکه ساد هست. دخترها ساحره هستن. به پسرها هم جادوگر میگن. منظور منو فهمیدید؟ اگه شما بـه مـنساحره بگید، مثل اینه که بگید من یه دخترم. اگه منظورتون اینه که فکر می کنید من یه جادوگر هستم، خوب این کلاً یه توهین جداست. خوب، حالا کدوم یکی؟ دختر یا جادوگر؟"
بحث هاي درهم دیگري بین آنها راه افتاد، بعد جان با عصبانیت گفت: "منظور ما اینه کـه تـو یـه جـادوگري و مـامی خواهیم به خاطر این پوستت رو بکنیم!"
زِد متفکّرانه روي لب پاین یاش زد و گفت: "اوه، اوه، اوه، جالبه، من اصلاً نمیدونسـتم کـه شـماها اینقـدر شـجاعهستید. واقعاً که خیلی شجاعید."
جان پرسید گفت: "چطور مگه؟"
زِد شانه اي بالا انداخت. "خوب، شما فکر می کنید که یه جادوگر چه کارایی می تونه انجام بده؟"
دوباره صحب تهاي بیشتري بین آنها در گرفت. آنها شروع کردند تا پیشنهادهایشان را فریاد بزنند. اینکه او می تواند گاوهاي دو سر درست کند، باعث شود که باران بیاید، کسانی را که گم شده اند پیدا کند، باعث شود تا بچهها مـرده بـهدنیا بیایند، مردان قوي را ضعیف کند و باعث شود تا زنهایشان آنها را ترك کنند. به گون هاي اینها کافی به نظر نرسیدند و ایده هاي بیشتري فریاد زده شدند. کاري کند که آب آتش بگیرد، مردم را فلج کند، انسان را تبدیل به وزغ کند، با یک نگاه آنها را بکشد. شیاطین را فرابخواند، و به طور کلی هر چیز دیگري.
زِد صبر کرد تا حرف هاي آنها تمام شود، بعد دستش را به طرف آنها بلند کرد. "ایناها، شما شجاعت رو دارید. همون طور که الان گفتم، شما شجاع ترین افرادي هستید که من تا حالا دیدم! وقتی فکرش رو مـ یکنـی کـه شـما فقـط بـاچنگک و دسته تبر به جنگ یه جادوگري اومدید که این توانا ییها رو داره. اوه، اوه، واقعاً که چقدر شجاع." صـداي زِدخاموش شد. او سرش را به نشان شگفتی تکان داد. نگرانی کم کم در جمعیت منتشر می شد.
زِد با لحنی کشیده و یکنواخت ادامه داد و کارهایی را که یک جادوگر میتوانست انجام دهد را برشمرد و آنها را بـاجزئیات بسیار و انواع کارهاي مختلف از کارهایی بیهوده تا کارهایی ترسناك، شرح داد. مردان میخکوب ایستاده بودند و مسحور گوش می دادند. زِد حدود نیم ساعت به حرف زدن ادامه داد. کیلان و ریچارد هم گوش مـی دادنـد و یـا وقتـیخسته می شدند وزنشان را روي پاهایشان جابجا میکردند. چشمان جمعیت گشاد شده بود و هیچ کدام پلک نم یزدنـد .
آنها مانند مجسمه ایستاده بودند و رقص شعله ي مشعل هایشان تنها چیز متحرك در میان آنها بود.
جو عوض شده بود. دیگر کسی عصبانی نبود، حالا همه ترسیده بودند. صداي جادوگر هم تغییر کرد. دیگر مؤدبانه و آرام نبود، حتی یکنواخت و ملال آور نبود، صداي او خشن و تهدید آمیز شده بود.
"و بنابراین شما فکر می کنید که حالا ما باید چه کاري انجام بدیم؟"
جواب ضعیفی آمد که گفت: "ما فکر می کنیم که تو باید بذاري ما سالم برگردیم خون ههامون." بقیه سرهایشـان رابه نشانه ي موافقت تکان دادند.
جادوگر انگشت درازش را درمقابل آنها در هوا چرخاند. "نه، من این طوري فکر نمـی کـنم . آخـه مـی دونـین، شـمااومدین اینجا تا منو بکشین. جونِ من ارزشمندترین چیزیه که دارم و شما قصد داشـتید کـه اونـو از مـن بگیریـد. مـننمی توانم این کار بدون مجازات بمونه." ترس و لرز در میان مردان افتاد. زِد روي لبه ي ایوان ایستاد. مردان یک قدم به عقب برداشتند. "به عنوان مجازات شما که سعی کردید جون منو بگیرید، من از شما جونتون رو نمیگیرم، بلکه چیزيرو می گیرم که با ارزش ترین، عزیزترین و قیمتی ترین چیز شماست!" زِد با حرکات نمایشی دستش را بالاي سر آنها به حرکت درآورد. نفس ها در سینه حبس شد. زِد گفت: "همین. انجام شد." ریچارد و کیلان که به دیوار خانـه تکیـه دادهبودند، راست ایستادند.
براي مدتی هیچ کس حرکتی نکرد؛ بعد یکی از مردان در میان جمعیت دسـتش را در جیـبش کـرد و داخـل آن رابررسی کرد. "سکه ي طلام. نیستش."
زِد چشمانش را در حدقه چرخاند. "نه، نه، نه. من گفتم با ارزش ترین و عزیزترین. چیزي که شما بیش از همه چیـزبهش افتخار می کنید."
براي مدتی همه گیج ایستاده بودند. بعد تعدادي از ابروها به علامت هراس بالا رفت. ناگهان مرد دیگري دستش را در جیبش کرد و اطراف را لمس کرد، چشمانش از ترس گشاد شدند. او ناله اي کرد و غش کرد. افراد نزدیک به او از او فاصله گرفتند. بزودي بقیه هم دستانشان را در جی بهایشان کردند و با احتیاط اطـراف آن را لمـس کردنـد. نالـه هـا وشیون هاي بیشتري بلند شد و خیلی زود تمام مردها داشتند با وحشت به محل انشعاب بدنشان چنـگ مـی زدنـد . زِد بـارضایت لبخندي زد. در میان جمعیت بلوایی به پا شد. مردها در حالی که به خودشان چنگ می زدنـد بـه بـالا و پـایینمی پریدند، گریه می کردند، در مسیرهایی دایر هوار می دویدند، تقاضاي کمک میکردند، خود را به زمین مـی انداختنـد وه قهق گریه می کردند.
زِد فریاد زد. "حالا، هم هتون از اینجا بریـد ! از اینجـا دور شـید!" او بـه طـرف ریچـارد و کـیلان برگشـت. لبخنـدموذیانه اش روي صورتش بود و به دماغش چین انداخته بود. او به هر دوي آنها چشمک زِد.
تعدادي از مردان فریاد زدند. "زِد، خواهش می کنیم. لطفاً ما رو اینجوري رها نکن! لطفاً به ما کمک کـن ." همـه ي آنها داشتند التماس می کردند. زِد مدتی صبر کرد، بعد دوباره به طرف آنها برگشت.
زِد با شگفتی و صداقتی ساختگی و تمسخر آمیز پرسید: "چه خبر شده؟ شما فکر می کنید که من زیـادي سـختگیربودم؟" همه سرهایشان را به نشان هي موافقت تکان دادند. "و چرا شما ایـن طـوري فکـر مـی کنیـد؟ مگـه چیـزي روفهمیدید؟"
جان فریاد زد: "آره! ما حالا فهمیدیم که حق با ریچارد بود. تو دوست ما بودي. تو هیچ وقت کاري نکردي کـه بـههیچ کدوم از ما صدمه اي برسونی." همه با صداي بلند حرف جان را تأیید کردند. "تو فقط به مـا کمـک کـردي و مـااحمقانه رفتار کردیم. ما می خوایم از تو معذرت خواهی کنیم. ما می دونیم، درست همون طور که ریچارد گفت ما اشتباه می کردیم، اینکه استفاده از جادو دلیل نمیشه تو بد باشی. زِد، خواهش می کنم دوستیت رو با ما قطع نکن. لطفـاً مـا رواین جوري ول نکن." بقیه هم با فریاد التماس می کردند.
زِد انگشتش را روي لب پایینیاش زد. "خوب...." او در حالی که فکر میکرد به بالا نگاه کرد. "فکر کنم که بتونمهمه چیزو به حالت اولش برگردونم." مردها جلوتر آمدند. "البته فقط درصورتی که شما شرط هاي منو قبـول کنیـد. بـااین حال من فکر می کنم که شروطم کاملاً منصفانه باشه." مردها حاضر بودند با هر چیزي موافقت کنند. "خیلی خوب، پس اگه شما موافقت کنید تا از این به بعد به هر کسی که حرفی زد بگید که جادو دلیل بد بودن کسی نمی شه و اینکه کارهاي افراده که مهمه؛ و اگه شما امشب پیش خانواد ههاتون برید و بـه اونـا بگیـد کـه امشـب نزدیـک بـود اشـتباهوحشتناکی انجام بدید، و اینکه چرا شما اشتباه می کردید، بعد تمام شما مثل روز اول میشید. منصفانه ست؟"
همه سرهایشان را تکان دادند. جان گفـت : "بیشـتر از منصـفانه هسـت. ازت متشـکریم، زِد ." مردهـا چرخیدنـد ومی خواستند که سریع بروند. زِد ایستاده بود و نگاه کرد.
"اوه، آقایون یه چیز دیگه." آنها در جاي خود میخکوب شدند. "لطفاً وسیله هاتون رو از روي زمین بردارید. من یـهپیرمردم. ممکنه سکندري بخورم و به خودم آسیب برسونم." آنها در حالی با احتیاط زِد را تحـت نظـر داشـتند، آمـده وسلاح هایشان را از روي زمین برداشتند، بعد برگشتند و کمی به آهستگی دور شدند و بعد شروع به دویدن کردند.
ریچارد آمد و یک طرف زِد ایستاد، کیلان هـم در طـرف دیگـر ایسـتاد. زِد در حـالی کـه دسـتانش را روي کفـلاستخوانی اش گذاشته بود، رفتن مردان را تماشا می کرد. زیر لب گفت: "ابله ها." همه جا تاریک شده بود. تنها نوري که وجود داشت از پنجره ي جلویی خانه در پشت سرشان می آمد و ریچارد به زحمت مـی توانسـت صـورت زِد را ببینـد امـامی توانست آنقدر ببیند که بفهمد او لبخند نمی زند. پیرمرد گفت: "دوستان من، این یه آشی بود که دستایی ناپیـدا اونـوبراي ما پخته بود." کیلان در حالی که چشمانش را از صورت زِد برمی داشت پرسید: "زِد، تو واقعاً کاري کردي که .....
خوب خودت می دونی، واقعاً مردانگی اونا رو غیب کردي؟"
زِد با دهان بسته خندید. "اگه این کارو می کردم یه جادوي حسابی بود! البته متأسفانه جادویی فراتر از حد مـن . نـهعزیز جان، من فقط به اونا کلک زدم تا فکر کنند که من این کارو کردم. فقط اونا رو متقاعد کردم که این حقیقت داره و بقیه ي کار رو به ذهن خودشون سپردم."
ریچارد به طرف جادوگر چرخید. "یه حقه؟ این فقط یک حقه بود؟ من فکر کردم که تو یـه جـادوي واقعـی انجـامدادي." به نظر می رسید که ریچارد کمی ناامید شده است.
زِد شانه اي بالا انداخت. "بعضی وقتا اگه یه حقه درست به کار برده بشه، بهتر از جادو عمل می کنه. در واقع میشـهحتی گفت که یه حقه ي خوب یه جادوي واقعیه."
"اما هنوز، اون یه حقه بود."
جادوگر یک انگشتش را بالا گرفت. "نتیجه، ریچارد. این چیزیه که مهمه. با روش تو تمام اون مردا سرشـون رو ازدست می دادن."
ریچارد لبخندي زد. "زِد، من فکر می کنم بعضی از اونا این رو به کاري که تو باهاشون کردي ترجیح می دادن." زِد با دهان بسته خندید. ریچارد گفت: "پس این چیزي بود که تو از ما خواستی تا نگاه کنیم و یاد بگیریم؟ اینکه یه حقـهمی تونه به خوبی جادو عمل کنه؟"
"آره، ولی همینطور یه چیز مه متر. همون طور که گفتم، این آشی بود که دستانی ناپیدا اونو پختـه بـودن، دسـتاندارکن رال. اما اون امشب مرتکب یه اشتباه شد؛ اشتباهه که از نیروي ناکافی براي انجام کاري استفاده کنی. چـون بـااین کار به دشمنت یه شانس مجدد میدي. این درسی بود که من می خواستم شما یاد بگیرید. خوب هـم یـاد بگیریـد؛ ممکنه وقتی نوبت شما بشه دیگه شانس مجددي پیدا نکنید."
ریچارد اخم کرد. "پس چرا اون این کارو کرد؟"
زِد شانه اي بالا انداخت. "نمی دونم. شاید چون هنوز اون توي این سرزمین نیروي کافی نداره، اما بازم امتحان کردن این کار یه اشتباه بود، چون این کار فقط باعث شد تا ما هوشیار بشیم."
آنها به طرف در برگشتند. کارهاي زیادي بود که باید قبل از خواب انجام میدادند. ریچارد به سراغ لیسـتی کـه درذهنش داشت برگشت اما احساس عجیبی اذیتش می کرد.
ناگهان، حقیقت مانند یک پارچ آب یخ او را در برگرفت. ریچارد نفسی سریع با داخل کشید. با چشمانی گشاد شـدهچرخید و پیراهن زِد را چنگ زِد.
"ما باید از اینجا بریم! همین الان!"
"چی؟"
"زِد! دارکن رال احمق نیست! او می خواست تا ما احساس امنیت و اعتماد به نفس بکنیم! اون مـی دونسـت کـه مـااونقدر باهوش هستیم که اون مردا رو شکست بدیم، حالا به هر راهی. در حقیقت او می خواست تا ما این کار رو بکنیم تا ما بشینیم و به خودمون تبریک بگیم و اون در این مدت بتونه خودش دنبال ما بیاد. اون از تو نم یترسه. تـو خـودتگفتی که اون از یه جادوگر قدرتمندتره. اون از شمشیر هم نمی ترسه و از کیلان هم همینطور. اون همین الان داره میاد اینجا! نقشه ش اینه که همه ي ما رو با هم بگیره، اونم همین الان، همین امشب! اون اشـتباهی نکـرده، ایـن نقشـ هش بوده. تو خودت گفتی که بعضی وقت ها یه حقه از جادو بهتر عمل می کنه. این همون کاریه که اون میکنه؛ همه ي اینا حقه اي بوده تا حواس ما رو پرت کنه!"
رنگ کیلان پرید: "زِد، ریچارد راست میگه. این روشیه که دارکن رال فکر می کنه، ویژگـی روش اون همینـه. اوندوست داره تا کار ها رو از روشی انجام بده که تو اصلاً انتظارش رو نداشته باشی. ما باید همین لحظه از اینجا بریم." "لعنت! من یه احمق پیر بودم! شما درست میگین. ما باید همین الان بریم. اما من نمی تونم بدون صـخر هم جـاییبرم." زِد به طرف پشت خانه به راه افتاد.
"زِد، ما وقت نداریم."
پیرمرد داشت از تپه به بالا می دوید، موها و رداهایش در هواي تاریک شناور بودند. کیلان به دنبال ریچارد به داخل خانه رفت. فریب خورده بودند که تنبلی و کاهلی کنند. ریچارد نمی توانست باور کند که اینقدر احمق بوده که دارکن رال را دست کم گرفته. کوله اش را از کنار آتش دان چنگ زِد و به داخل اتاقش دوید، زیر پیراهنش را به دنبال دنـدان چـِککرد. وقتی که دید جاي دندان امن است، با شنل جنگل اش برگشت. ریچارد شنل را روي شان هي کیلان انـداخت و بـهاطراف نگاهی انداخت تا ببیند چیز دیگري است که آن را بردارد، اما وقتی براي فکر کردن نبود، هیچ چیز از زندگی آنها مهم تر نبود، بنابراین ریچارد بازوي کیلان را گرفت و به طرف در به راه افتاد. بیـرون خانـه، روبـه روي روي علفهـايمقابل خانه، زِد برگشته بود و به سختی نفس نفس می زِد.
ریچارد پرسید: "صخره چی شد؟" هیچ راهی وجود نداشت تا زِد بتواند آن را تکان بدهد و اصـلاً ممکـن نبـود کـهبتواند آن را حمل کند.
جادوگر با لبخندي گفت: "توي جیبم." ریچارد نمی توانست وقتش را براي تعجب کردن صرف کند. گربه ناگهـانیپیدایش شد گویی به نوعی از عجله ي آنها آگاه باشد و خودش را به پاهاي آنها مالید. زِد آن را از روي زمین بلند کـرد .
"نمی تونیم اینجا ولت کنیم، گربه. دردسر در راهه." زِد لبه ي کوله ي ریچارد را بالا زد و گربه را در آن جا داد.
ریچارد احساس بدي داشت. او به اطراف نگاه کرد و در تاریکی به دنبال هر چیز غیر عادي، هر چیز مخفی گشـت .
چیزي ندید اما احساس کرد که چشمانی در حال تماشاي او هستند.
کیلان متوجه جستجوي او شد. "چی شده؟"
با وجود اینکه او نمی توانست چیزي را ببیند اما چشم ها را احساس می کرد. ریچارد تصمیم گرفت که این باید بخاطر ترسش باشد. "هیچی. بیایید بریم."
ریچارد آنها را از میان مسیري با درختان کم پشت برد که آنجا را آنقدر خوب می شناخت که میتوانست با چشـمانبسته هم راه برود. او آنها را به راهی که میخواست هدایت کرد و در آن راه به سمت جنـوب حرکـت کردنـد. آنهـا درسکوت به راه خود ادامه دادند البته با این استثناء که زِد گاه و بی گاه خودش را به خاطر حماقتی که مرتکب شده بود زیر
لب سرزنش میکرد. بعد از مدتی کیلان به او گفت که زیادي خودش را سرزنش می کند. آنها همه فریب خورده بودند و هرکدامشان سوزش اشتباه را حس می کردند. اما آنها خوب فرار کرده بودند و این تنها چیزي بود که اهمیت داشت.
راه همواري بود، تقریبامًثل یک جاده بود و آنها سه تایی در کنار هم راه می رفتند، ریچارد در وسط، زِد در طرف چپ و کیلان در سمت راستش. گربه سرش را از کوله ي ریچارد بیرون آورد و همینطور که آنها راه می رفت اطـراف را نگـاه می کرد. از وقتی که او یک بچه گربه بود از این نوع سفر کردن خوشش می آمد. نور مـاه بـراي روش کـردن راهشـانکافی بود. ریچارد چند کاج خودرو را از دور دید که در مقابل آسمان قد کشیده بودند، اما او می دانست که آنها نمیتوانند توقفی داشته باشند. آنها باید از آنجا دور می شدند. شب سردي بود اما ریچارد به اندازه ي کافی به خاطر فعالیتش در راه رفتن سریع گرم بود. کیلان شنل ریچارد را محکم به دور خودش پیچید.
بعد از حدود نیم ساعت، زِد آنها را متوقف کرد. او دستش را داخل پیراهنش برد و مشت کوچکی پودر بیرون آورد. او آن را روي زمین و راهی که از آن میآمدند پاشید. جرقه هاي نقره اي از دست او جدا شـدند و بـر روي جـاد هي پشـتسرشان در تاریکی ادامه یافتند. جرقه ها همینطور که می رفتند با صداي زنگ مانندي جرنگ جرنگ کردند و بعد از یک پیچ از دید محو شدند.
ریچارد دوباره به مسیر ادامه داد و راه افتاد "اون چی بود؟"
"فقط یک کمی غبار جادویی. این رد حرکت ما رو می پوشونه تا رال نفهمه ما کجا رفتیم."
"اون هنوز ابر رو دارد تا باهاش ما رو تعقیب کنه."
"آره، اما اون فقط یه مکان کلی رو نشونش میده. اگه ما به حرکت ادامه بدیم، ابر خیلی به دردش نمی خوره. فقـطوقتی که تو جایی متوقف بشی، مثل تو خونه ي من هست که اون می تونه تو رو شکار کنه."
آنها مسیر خود را به طرف جنوب ادامه دادند، راه آنها را از میان کاج هاي خوش عطر عبور داده و به سمت بـالا بـرروي تپه هاي اطراف برد. بر بالاي یک بلندي ناگهان به طرف صداي غرشی که از پشت سرشان شنیده شد چرخیدنـد .
در پشت پهنه ي تاریک جنگل، در مسافتی دور، یک ستون بزرگ از شعله ها را دیدند که بـه طـرف آسـمان بلنـد شـد،شعله هاي زرد و سرخ در در تاریکی بالا رفتند.
زِد لبخند زد. "این خونه ي منه. دارکن رال اونجاست. به نظر می رسه که عصبانیه."
کیلان دستی روي شانه ي او گذاشت. "متأسفم، زِد."
"متأسف نباش، عزیز جان. اون فقط یه خونه ي قدیمی بود. ممکن بود این اتفاق براي ما بیفته."
درحالی که دوباره راه می افتادند، کیلان به طرف ریچارد چرخید. "تو میدونی ما کجا داریم میریم؟"
ریچارد ناگهان فهمید که می داند. "می دونم." او براي خودش لبخند زد، خرسند از اینکه حقیقت را میگوید.
سه پیکره به داخل تاریکی سایه هاي راه و به داخل شب فرار کردند.
در بالاي سر، دو جانور بالدار بزرگ با گرسنگی تماشا میکردند، چشمانی سبزشان میدرخشید و بعـد بـراي پـایینرفتن آماده شدند، یک شیر جهي بیصدا. بالهایشان را براي افزایش سرعت در پشتشان جمع کردند، و به طـرف پشـتطعمه شان سرازیر شدند.