نخستین قانون جادوگری

فصل یازده

این گربه بود که او را نجات داد. گربه زوزه کشید و با ترس از روي سرِ ریچارد پرید و باعث شد تا او دولا شود، البته نه آن قدر دولا که گارها به او نرسند، اما آن قدر بود که از تصادم مستقیم جلوگیري کند. با این حال پنجه ها به طرز دردناکی پشتش را شکافتند و او را با صورت بر روي زمین انداختند و باعث شدند نفس ریچارد با صداي فشی از ریه اش خارج شود. قبل از این که بتواند نفسی بکشد، گار به روي پشتش پرید. وزن آن مانع از نفس کشیدن ریچارد یا دسترسی به شمشیرش شد. قبل از این که به زمین بیفتد، زِد را دیده بود که توسط گارِ دیگري معلق زنان به میان درختان پرتاب شده بود و اکنون آن گار در حالی که شاخه ها را خُرد می کرد، دنبال او به میان درختان می رفت.

ریچارد خود را براي چنگا لهایی که میدانست به زودي خواهند آمد منقبض کرد. قبل از این که گار بتواند او را از هم بدرد، کیلان از کناره ي جاده به سمت آن سنگ پرتاب کرد. سنگ ها بدون وارد کردن آسیبی، به سرِ گار خورده و کمانه کردند، اما براي یک لحظه حواسش پرت شد. گار غرشی کرد، با دهانی کاملاً باز، چنان به نظر میرسید که هواي شب را با صدایش شکاف داد، ریچارد را میخکوب به زمین نگه داشت، مانند موشی زیر پنج ههاي یک گربه. ریچارد با تمام قدرت تلاش کرد تا خود را بلند کند، ری ههایش از نبود هوا میسوخت. حشرات خون گردنش را نیش می زدند. دستش را از پهلو بالا آورد و به خزهاي جانور چنگ زد و تلاش می کرد تا بازوي بزرگ جانور را از روي پشتش بردارد. از اندازه اش فهمید که باید یک گار دم کوتاه باشد. این خیلی بزرگ تر از آنی بود که قبلاً دیده بود. شمشیر زیر بدنش بود و به شکل دردناکی به شکمش فشار میآورد. نمی توانست دستش را به آن برساند. احساس می کرد رگ هاي گردنش در حال منفجر شدن است.

صورت ریچارد کم کم کبود میشد. همانطور که تقلا میکرد، صداي نعر هها و غر شهاي گار محوتر می شدند. کیلان در تلاش سراسیمه اش براي پرتاب سنگ، بیش از حد نزدیک شد. گار با سرعتی ترسناك بازویش را دراز کرده و موهاي او را گرفت. این کار باعث شد تا جانور به حد کافی وزنش را جابه جا کند که بگذارد ریچارد با نا امیدي در

جستجوي هوا نفسی بکشد، اما برداشته شدن وزن آن قدر نبود که به او اجازه ي حرکت کردن بدهد. کیلان جیغ کشید.

گربه از ناکجا، با تمام دندان ها و پنج ههایش، روي صورت گار پرید. گربه زوزه می کشید و با خشم به چشم هاي گار پنجه می کشید. گار که با یک دستش کیلان را نگه داشته بود، دست دیگرش را بلند کرد تا به گربه بزند.

با برداشته شدن دست گار، ریچارد به پهلو غلتی زده و روي پاهایش بلند شد و شمشیرش را بیرون کشید. کیلان دوباره جیغ کشید. ریچارد با خشم شمشیر را تاب داد و بازویی که کیلان را نگه داشته بود قطع کرد. کیلان آزاد شده و به عقب غلت خورد. قبل از این که ریچارد بتواند دوباره شمشیر را بالا بیاورد، گار زوز هکشان با پشت پنجه به او ضربه زد. نیروي ضربه او را به هوا پرتاب کرد و به پشت روي زمین افتاد.

ریچارد در جایش نشست، زمین دور سرش می چرخید و تاب می خورد. شمشیر ناپدید شده بود و جایی در میانعلف ها افتاده بود. گار در میان جاده بود و در حالی که خون از جاي دست قطع شد هاش جریان داشت، از درد و خشمشیون می کرد. چشمان درخشانِ سبز رنگش دیوان هوار به دنبال موضوع نفرتش میگشتند. چشم ها روي ریچارد قفل شدند. ریچارد نمی توانست کیلان را جایی ببیند.

در سمت راستش، در میان درختان، نورِ ناگهانی کور کنند هاي ایجاد شد که همه جا را با نوري سفید و شدید روشن کرد. صداي سهمگین یک انفجار به طور دردناکی در گوش هایش کوبیده شد و همزمان موج انفجار او را سکندري خوران به درختی کوبید و گار را به روي زمین انداخت. شعله هاي پیچان در شکاف میان درختان به چرخش درآمدند.

تکه هاي غول آساي چوب و قلوه سنگ به اطراف پرتاب شدند، و دنباله اي از دود را از خود به جا گذاشتند.

همینطور که گار با زوز هاي به روي پاهایش بلند میشد، ریچارد شروع به جستجویی دیوانه وار به دنبال شمشیر کرد. ریچارد که از نور انفجار تا حدي کور شده بود ناامیدانه روي زمینِ اطرافش دست میکشید، اگرچه به حد کافی دید داشت تا بتواند آمدن گار را ببیند. خشمش شعله کشید. می توانست شعله ور شدن آن را در شمشیر هم احساس کند. جادوي شمشیر که از سوي اربابش احضار شده بود، خود را به سمت او دراز کرد. ریچارد آن را فراخواند، احضار کرد و با نهایت اشتیاق آن را خواست. شمشیر آنجا بود، در آن سوي جاده. با چنان اطمینانی این را می دانست که گویی می تواند آن را ببیند. دقیقاً می دانست که کجا افتاده است، گویی که در حال لمس کردن آن باشد. با زحمت در عرض جاده به راه افتاد.

در میانه ي راه، گار چنان ضربه ي محکمی به او زد که ریچارد همه چیز را درحال عبور از جلوي چشمانش دید اما نمی توانست چیزها را از هم تشخیص دهد. تنها چیزي که از آن مطمئن بود این بود که هر نفسی که می کشید باعث درد شدیدي در پهلوي چپش می شد. نمی دانست که جاده کجاست یا او چه فاصله اي از آن دارد. حشرات خون به صورتش می خوردند. نمی توانست حرکاتش را تحت کنترل درآورد. اما خیلی خوب می دانست که شمشیر حقیقت کجاست.

به طرف آن شیرجه رفت.

براي لحظه اي انگشتانش شمشیر را لمس کردند. براي لحظ هاي فکر کرد که زِد را دیده. بعد گار به او رسیده بود. جانور او را از بازوي راستش گرفته و بلند کرد و بال هاي گرم و منزجر کننده اش را دور او پیچید، او را محکم بغل کرد و پاهایش را در میان زمین و هوا آویزان کرد. ریچارد از درد تیزِ دنده هاي سمت چپش فریاد کشید. چشمان درخشان سبز مستقیم در چشمانش نگاه کردند و دهان عظیم با صدایی باز و بسته شده و سرنوشت ریچارد را به او نشان داد. حفره ي پهناور برایش شکافته و باز شد، نفس متعفن جانور به صورتش خورد و گلوي سیاهش منتظر بود. دندان هاي نیشِ مرطوب زیر نور ماه برق می زدند.

ریچارد با تمام نیرویش، چکمهاش را به قسمت قطع شدهي دست گار کوبید. گار سرش را عقب برد، از درد زوزه ايکشید و او را به زمین انداخت.

زدِ در ده متريِ پشت گار در حاشیه ي درختان پدیدار شد. ریچارد که روي زانوهایش افتاده بود، شمشیر را چنگ زد. زِد دستش را با انگشتانی از هم جدا نگه داشته بالا آورد. آتش، آتش جادوگري، از انگشتانش پرتاب شد و با صداي گوش خراشی در میان هوا به جلو آمد. آتش بزرگ شده و بالا و پایین می رفت، هر چیزي را که از کنارش میگذشت روشن می کرد، تبدیل به توپ آبی و زرد رنگی از شعل ههاي مایع می شد که ناله میکرد و همانطور که میآمد گسترش می یافت، چنان که زنده باشد. با صداي تاپ خفه اي به پشت گار خورد و هیولاي عظیم را مانند سایه اي در زمینه ي نوري شدید قرار داد. به فاصله ي یک نفس کشیدن شعله هاي آبی و زرد گار را پوشاندند، او را احاطه کردند و چون موجی از او گذشتند. حشرات خون چون جرقه هایی به نیستی می پیوستند. آتش جلز و ولز کرد و همه جاي بدن جانور را گرفته و آن را در میان شعله هایش مصرف کرد. گار در میان حرارت آبی ناپدید شد و بعد نیست شده بود. آتش براي مدتی چرخید و بعد آن هم نیست شد. بوي خزِ سوخته و دودي تیره در هوا معلق بود. شب ناگهان ساکت شده بود.

ریچارد به شدت خسته و دردمند به زمین افتاد. داخل بریدگی هاي پشتش خاك و سن گریزه رفته بود و درد پهلوي چپش با هر نفسی اعماقش را می سوزاند. فقط می خواست که آنجا دراز بکشد، نه چیزي بیشتر. شمشیر هنوز در دستش بود. گذاشت تا نیروي آن در وجودش جاري شود و او را پایدار و تقویت کند. به خشمِ آن اجازه داد تا بگذارد که درد را نادیده بگیرد.

گربه با زبان زبرش صورت ریچارد را لیسید و سرش را به گونه ي او مالید. ریچارد به سختی گفت: "ممنونم گربه." زِد و کیلان بالاي سرش ظاهر شدند. هر دو به پایین خم شدند تا دست او را گرفته و براي بلند شدن کمکش کنند.

"نه! اگه این کارو بکنید بهم صدمه می زنید. بذارید خودم بلند بشم."

زِد پرسید: "چی شده؟"

"گار به پهلوي چپم ضربه زد. خیلی درد می کنه."

"بذار نگاه کنم." پیرمرد خم شد و با ملایمت دنده هاي ریچارد را لمس کرد. ریچارد از درد خودش را عقب کشید.

"خوب، هیچ استخونی رو نمی بینم که بیرون زده باشه. نمی تونه اون قدرا هم بد باشه."

ریچارد تلاش کرد تا نخندد، چون میدانست که این کار دردآور خواهد بود. او حق داشت. "زِد، این دیگه فریب نبود. این دفعه جادو بود."

جادوگر تأیید کرد: "این دفعه جادو بود، اما اگه دارکن رال هم این طرفو نگاه کرده باشه، ممکنه اینو دیده باشه. باید از این جا بریم. تکون نخور، بذار ببینم می تونم کمکی بکنم."

کیلان در طرف دیگرش زانو زد و دستش را روي دست ریچارد گذاشت، روي همان دستی که شمشیر را نگه داشتهبود، جادو را نگه داشته بود. وقتی که دست کیلان دست او را لمس کرد، ریچارد موجی از نیرو را از جانب شمشیراحساس کرد که او را از جا پراند و تقریبانًفسش را بند آورد. به طریقی احساس کرد که جادو درحال هشدار دادن به او بود و سعی داشت از او محافظت کند.

کیلان به او لبخند زد. او نیرو را احساس نکرده بود.

زِد همانطور که با صداي نرم، آرام و اطمینان بخشی صحبت می کرد، یک دستش را روي دنده هاي ریچارد و یک انگشتش را زیر چانه ي او گذاشت. همانطور که ریچارد به زِد گوش می داد، واکنش شمشیر در مقابل تماس کیلان با دستش را رها کرد. دوست قدیمی اش به او گفت که سه تا از دند ههایش صدمه دید هاند و او مشغول قرار دادن جادویی اطرافشان بود که آنها را تا زمانی که بتوانند ترمیم شوند محکم نگه داشته و محافظت کند. زِد به صحبت کردن به همان روش مخصوصش ادامه داد و به ریچارد گفت که درد کاهش پیدا میکند اما تا زمانی که دند هها ترمیم شوند از بین نمی رود. زِد بازهم صحبت کرد، اما به طریقی به نظر می رسید که کلماتش اهمیتی نداشته باشند. وقتی بالاخره زدِ به کارش پایان داد، ریچارد احساس کرد که گویی از خواب بیدار می شود.

او نشست. درد به مقدار زیادي کاهش یافته بود. از پیرمرد تشکر کرد و روي پاهایش بلند شد. شمشیر را غلاف کرد و گربه را از روي زمین برداشته و دوباره از او تشکر کرد. گربه را به کیلان داد تا آن را نگه دارد و خودش به دنبال کوله اش گشت و آن را نزدیک لب هي مسیر پیدا کرد، جایی که کوله هنگام مبارزه افتاده بود. بریدگی هاي پشتش دردناك بودند اما وقتی فکري به حالشان می کرد که به جایی رسیده باشند که می خواستند بروند. هنگامی که دو نفرِ دیگر نگاه نمی کردند، دندان را از گردنش درآورد و آن را در جیبش گذاشت.

ریچارد از دو نفر دیگر جویا شد که آیا آسیبی دید هاند. زدِ به نظر میرسید که با این سؤال مورد توهین واقع شده. او تأکید کرد که آن قدر که به نظر می آید نحیف نیست. کیلان گفت که به لطف ریچارد حالش خوب است. ریچارد به او گفت که امیدوار است هرگز با او وارد یک دعواي سنگ پرانی نشود. کیلان همانطور که گربه را در کوله پشتی او جا می داد لبخندي بزرگ به او زد. ریچارد او را نگاه کرد که شنلش را برداشته و آن را روي شانه هایش انداخت. به نوع واکنش جادوي شمشیر در هنگامی که کیلان دستش را لمس کرده بود می اندیشید.

زِد به آنها یادآوري کرد: "بهتره که از اینجا بریم."

بعد از حدود یک مایل، چندین مسیر کوچکتر با مسیرشان متقاطع شد. ریچارد آنها را به داخل آن مسیري که می خواست هدایت کرد. جادوگر مقداري دیگر از غبار جادویی اش را پاشید تا ردشان را پنهان کند. اکنون مسیرشان باریک تر بود، بنابراین در یک خط حرکت می کردند، به طوري که ریچارد در جلو، کیلان در وسط و زدِ در عقب بود. همانطور که در طول مسیر راه میرفتند، هر سه نفرشان نیم نگاهی محتاطانه به آسمان داشتند. با وجود این که این کارناراحت کننده اي بود، اما ریچارد یک دستش را روي قبضه ي شمشیر نگه داشته بود و راه می رفت.

---------+-

در نور ماه همانطور که باد شاخه هاي نزدیک به خانه را خم می کرد، سایه ها روي درب محکم از جنس چوب بلوط و لولاهاي آهنی اش عقب و جلو می شدند. کیلان و زِد نمی خواستند از حصار چوبی نوك تیز بالا بروند، بنابراین ریچارد آنها را در طرف دیگر باقی گذاشت تا منتظر شوند. تازه داشت دستش را براي در زدن دراز می کرد که یک مشت بزرگ موهایش را گرفت و چاقویی به گلویش فشرده شد. ریچارد خشکش زد.

امیدوارانه نجوا کرد: "چِیس؟"

دست موهایش را رها کرد. "ریچارد! نصفه شب داري دزدکی چه کار می کنی! خوب می دونی که نباید دزدکی بیاي تو خونه ي من."

"من دزدکی نمیومدم. نمی خواستم تمام خونه رو بیدار کنم."

"همه جات خونیه. چقدرش مال خودته؟"

"متأسفانه باید بگم بیشترش. چیس، برو دروازه ت رو باز کن. کیلان و زِد اون بیرون منتظرن. بهت احتیاج داریم." چِِیس در حالی که زیر لب فحش می داد با پاي برهنه روي ترکه ها و میوه هاي بلوط قدم گذاشت و قفل دروازه را باز کرد و همه را به داخل خانه هدایت کرد.

اما براندستون، همسر چِِیس، زنی مهربان و خوش مشرب بود که همیشه لبخندي روي صورت بشّاشش داشت. به نظر می رسید که کاملاً نقطه ي مقابل چیِس باشد. اگر فکر می کرد که کسی را ترسانده، شرمنده می شد، در حالی که روزِ چیس بدون این کار شب نمی شد. اگرچه اما از یک جهت شبیه چیس بود. به نظر نمی رسید که هرگز چیزي او را غافلگیر یا آشفته کند. در این موقع دیروقت در لباس خواب سفید و بلندش خیلی آرام و خونسرد ایستاده بود. موهایش که رگه هایی خاکستري داشت در پشت سرش بسته شده بود و همانطور که دیگران پشت میز می نشستند، براي آنها چاي درست می کرد. به آنها لبخند زد، مثل این که داشتن مهما نهایی پوشیده از خون در نیم ههاي شب برایش عادي بود. البته با وجود چیس گاهی این امر ممکن بود.

ریچارد کوله اش را از پشت صندلی اش آویزان کرد، گربه را بیرون آورده و او را به کیلان داد. کیلان گربه را روي دامنش گذاشت و هنگامی که پشت آن را نوازش کرد، گربه فوراً شروع به خرخر کرد. زِد در طرف دیگر ریچارد نشست.

چیس پیراهنی را روي نیم تنه ي درشتش انداخت و چند چراغ را که از تیرهاي ضخیم بلوط آویزان بودند روشن کرد. چیس خودش درختان را قطع کرده بود، از آنها تیرك ساخته بود و خودش آنها را نصب کرده بود. اسم بچه ها بر پهلويیکی از آنها کنده کاري شده بود. پشت صندلی اش یک آتشدان بود که از سنگ هایی ساخته شده بود که آنها را در طولسال هاي سفرش جمع آوري کرده بود. هرکدام از آنها شکل، رنگ و بافت منحصر به فردي داشتند. چیس براي هر کسی که گوش می داد، تعریف می کرد که هر کدام از کجا آورده شده و این که او چه مصیبت هایی را براي به دست آوردنش کشیده. یک کاسه ي چوبی ساده پر از سیب در مرکز میزِ ستبرِ از چوب کاج قرار داشت.

اما کاسه ي سیب را برداشت و به جاي آن یک قوري چاي و یک کوزه ي عسل گذاشت، بعد فنجان ها را دست به دست کرد. به ریچارد گفت که پیراهنش را دربیاورد و صندلی اش را بچرخاند تا او بتواند زخ مهایش را تمیز کند، کاري که براي اما نا آشنا نبود. با یک برس زبِر و آبِ کفدارِ داغ طوري پشت ریچارد را می مالید که گویی در حال ساییدن یک کتري کثیف است.

همانطور که اما کارش را می کرد، ریچارد لب پایینی اش را گاز گرفت، گاهی نفسش را حبس می کرد و از درد چشمانش را تنگ کرده یا می بست. اما از بابت اذیت کردن او معذرت خواهی کرد، ولی گفت که باید تمام خاك ها را بیرون بیاورد وگرنه بعداً بدتر میشود. وقتی که تمیز کردن بری دگیها را تمام کرد، پشت او را با یک حوله مالش داده و خشک کرد و مرهمی خنک را به پشتش مالید و چیس هم پیراهنی تمیز برایش آورد. ریچارد از بابت پوشیدن لباس خرسند بود، چرا که پیراهن حداقل نمادي از حفاظت را در برابر پرستاري هاي بیشترِ اما به او میداد.

اما به سه مهمانش لبخندي زد. "کسی چیزي براي خوردن می خواد؟"

زِد یک دستش را بلند کرد. "خوب، من بدم نمیاد که..... " ریچارد و کیلان هردو نگاه بدي به او انداختند. زِد دوباره خود را در صندلی اش جمع کرد. "نه. ما چیزي نمی خوایم. ممنونم."

اما پشت سر چِیس ایستاد و با مهربانی انگشتانش را در موهاي او فرو برد. چیس به طور واضح عذاب میکشید، به سختی قادر بود تا نمایش احساسات اما در جلوي دیگران را تحمل کند. بالاخره به جلو خم شد و با استفاده از بهان هي ریختن چاي آن را متوقف کرد.

چِِیس با اخم ظرف عسل را دور میز گرداند. "ریچارد، از وقتی که می شناختمت، استعداد خوبی براي دور موندن از دردسر داشتی. ولی این اواخر به نظر می رسه که استعدادت رو از دست دادي."

قبل از این که ریچارد بتواند جواب دهد، لی، یکی از دخترانشان، در چهارچوب اتاق ظاهر شد درحالی که چشمان خواب آلودش را با دست هایش می مالید. چیس به طرف او ابرو درهم کشید. لب و لوچه ي دختر آویزان شد.

چیس آه کشید و گفت: "تو باید زشت ترین بچه اي باشی که تا حالا دیدم."

لب هاي آویزانِ دختر به لبخندي وسیع تبدیل شد. لی به طرف چیس دوید و بازوانش را دور پاي او انداخت، سرشرا روي زانوي او گذاشت و محکم آن را بغل کرد. چیس موهاي او را به هم ریخت.

"بیا باهم برگردیم توي تختت، عزیز کوچولو."

صداي زدِ در آمد: "صبر کن، لی بیا اینجا." دختر به آن طرف میز رفت. "گربه ي پیر من غُر می زنه که هیچ بچه اي نداره تا باهاش بازي کنه." لی یک نگاه دزدکی به دامن کیلان انداخت. "تو بچه اي رو می شناسی که آقاي گربه بتونه بره پیشش؟"

چشمان دختر گشاد شد. "زِد! اون می تونه اینجا بمونه! پیش ما بهش خوش می گذره!"

"واقعا؟ً خوب پس، اون براي مدتی اینجا می مونه."

اما گفت: "خیلی خوب لی، باهم بریم به تختت."

ریچارد نگاهش را بالا آورد. "اما، می تونی یه لطفی بهم بکنی؟ تو هیچی لباس سفري نداري که کیلان بتونه قرض بگیره؟"

اما نگاهی به کیلان انداخت. "خوب، شونه هاش براي لباساي من زیادي پهنه، و پاهاشم خیلی بلنده، ولی فکر کنم دختراي بزرگم چیزایی داشته باشن که بدرد بخوره." لبخند گرمی به کیلان زد و دستش را به طرف او دراز کرد. "بیا عزیزم، بذار ببینیم چی می تونیم پیدا کنیم." کیلان گربه را به لی داد و دست دیگر او را گرفت. "امیدوارم گربه برایت مشکلی درست نکنه. اون اصرار داره که باهات توي تختت بخوابه."

لی با اشتیاق گفت: "اوه، نه، اشکالی نداره."

درحالی که از اتاق بیرون می رفتند، اما عمداً در را بست.

چِِیس یک جرعه چاي خورد. "خوب؟"

"خوب، درباره ي توطئه اي که برادرم در موردش صحبت می کرد که می دونی؟ اوضاع از اون چیزي که اون می دونه خیلی بدتره."

چیس به طور مبهم گفت: "که این طور."

ریچارد شمشیر حقیقت را از غلافش بیرون کشید و آن را روي میز بین خودشان گذاشت. تیغ هي صیقلی برق میزد. چیس به جلو خم شد و آرنجش را روي میز گذاشت، شمشیر را با نوك انگشتانش بلند کرد. گذاشت تا شمشیر در کف دستش بچرخد، آن را از نزدیک بررسی کرد، انگشتانش را روي کلم هي حقیقت بر دو طرف دسته کشید و در ادامه

دستش را بر دوطرف تیغه حرکت داد و تیزي دو لبه ي آن را امتحان کرد. صورتش چیزي بیش از کنجکاوي ملایمی رالو نمی داد.

"غیر معمول نیست که روي یه شمشیر اسم بذارن، ولی معمولاً اسم روي تیغه حک میشه. تا حالا ندیدم که اسمو روي دسته حک کنن." چیس بعد از این منتظر بود تا فرد دیگري چیزي در ادامه بگوید.

ریچارد با لحنی سرزنش وار گفت: "چیس، تو قبلاً این شمشیرو دیدي، خودت می دونی که این چیه."

"دیدم، ولی هیچ وقت از این نزدیکی ندیده بودمش." چشمان او محکم و مصمم بالا آمدند. "مسأله اینه که ریچارد، این پیش تو چه کار می کنه؟"

ریچارد با همان نگاه محکم به او خیره شد. "این به وسیله ي یه جادوگر بزرگ و شریف به من داده شده."

پیشانی چیس از اخمی عاقلانه درهم فرو رفت. به زِد نگاه کرد. "تو این وسط چه کاره اي، زِد؟"

زِد با لبخند کوچکی بر لبانش به جلو خم شد. "من کسی هستم که اینو بهش دادم."

چِِیس در حالی که سرش را آرام و به نشان دیرباوري تکان می داد، در صندلی اش به عقب تکیه داد. نجواکنان گفت:

"ارواح رو شکر، بالاخره یه جستجوگر واقعی."

ریچارد گفت: "ما وقت زیادي نداریم. من باید یه چیزایی رو در مورد مرز بدونم."

چِِیس درحالی که بلند میشد و به طرف آتشدان میرفت، آه بلندي کشید. یک بازویش را روي طاقچ هي بالاي بخاري گذاشت و به شعله ها خیره شد. دو نفر دیگر منتظر ماندند در حالی که مرد قوي هیکل به چوب محکمِ طاقچه ناخونک می زد، چنان که گویی سعی می کند کلماتش را انتخاب کند.

"ریچارد، می دونی شغل من چیه؟"

ریچارد شانه بالا انداخت. "مردم رو براي خیر و صلاح خودشون از مرز دور نگه داري."

چیس سرش را به نشان نفی تکان داد. "می دونی چطور باید از دست گرگ ها راحت شد؟"

"فکر کنم این که بري بیرون و شکارشون کنی."

مرزبان دوباره سرش را براي رد کردن تکان داد. "این طوري ممکنه بشه چندتایی رو از بین برد، ولی تعداد بیشتري به دنیا میان و در آخر همون تعداد برات می مونه. اگه واقعاً می خواي تعداد کمتري گرگ داشته باشی باید غذاشون رو شکار کنی. مثلاً بگیم که براي خرگوش ها تله می ذاري. این آسون تره. اگه غذاي کمتري باشه توله گرگ کمتري هم به دنیا میاد. در آخر تعداد کمتري گرگ داري. شغل من اینه. من خرگوش ها رو شکار میکنم."

ریچارد موجی از ترس را حس کرد که از وجودش عبور کرد.

"بیشتر مردم مرز رو درك نمی کنن، یا این رو که شغل ما چیه. اونا فکر می کنن که این فقط یه سري قانون احمقانه ست که ما داریم به زور اجرا میکنیم. خیلیا از مرز میترسن، بیشتر افراد م سنتر. خیلیاي دیگه فکر میکنن که می دونن صلاحشون به چیه و براي شکار میرن اونجا. اونا از مرز نمی ترسن، بنابراین ما کاري می کنیم تا از مرزبانا بترسن. این براشون یه چیز واقعیه و ما هم واقعی نگهش میداریم. اونا از این خوششون نمیاد اما به خاطر ترس از ما فاصله شون رو حفظ می کنن. براي تعداد کمی این یه بازیه، تا ببینن می تونن از این کار قسر دربرن. ما انتظار نداریم که همه شونو بگیریم؛ اصلاً چندان اهمیتی هم نمی دیم. چیزي که برامون مهمه اینه که تعداد کافی از اونا رو بترسونیم تا گرگ هاي توي مرز به اندازه ي کافی خرگوش نداشته باشن تا قوي تر بشن.

"ما از مردم حافظت می کنیم، اما نه با جلوگیري از ورودشون به داخل مرز. هر کسی که اون قدر احمق باشه که این کارو بکنه کمکی از ما براش برنمیاد. شغل ما اینه که بیشترشون رو دور نگه داریم، مرز رو به حد کافی ضعیف نگه داریم تا چیزاي داخلش نتونن بیان بیرون و هم هي افراد دیگه رو بگیرن. همه ي مرزبانا چیزایی رو دیدن که از اون جا آزاد شدن. ما هممون درك می کنیم؛ اما دیگران نه. اخیراً چیزاي بیشتر و بیشتري آزاد می شدن. ممکنه حکومت برادرت حقوق ما رو بده، اما اونا هم درك نمی کنن؛ وفاداري ما به اونا نیست؛ نه به اونا و نه به هیچ کدوم از دستورات قانون. تنها وظیفه ي ما اینه که از مردم در مقابل چیزایی که از تاریکی بیرون میان محافظت کنیم. ما خودمون رو یه حکومت خودمختار فرض می کنیم. وقتی به دستورات عمل میکنیم که با شغلمون تداخل نداشته باشه. این طوري اوضاع دوستانه باقی می مونه، اما اگه وقتش برسه، خوب، ما اهداف خودمون رو تبعیت می کنیم، دستورات خودمون رو اجرا می کنیم."

او دوباره پشت میز نشست، روي آرنجش به جلو خم شد. "در نهایت، تنها یه نفر هست که ما از دستوراتش پیروي می کنیم، چون اهداف ما بخشی از اهداف بزرگ تر اونه. اون فرد جستجوگر حقیقیه." او شمشیر را در دستان بزرگش نگه داشت و آن را به طرف ریچارد گرفته و در چشمانش نگاه کرد. "من زندگی و وفاداریم رو به جستجوگر تقدیم می کنم."

ریچارد که تحت تأثیر قرار گرفته بود عقب نشست. "ممنونم، چِِیس." دقیقه اي به جادوگر نگاه کرد، بعد دوباره به طرف مرزبان برگشت. "حالا بهت می گیم که چه چیزایی اتفاق افتاده، و بعدش بهت میگم که چی می خوام."

ریچارد و زدِ با هم هر چه را که اتفاق افتاده بود تعریف کردند. ریچارد می خواست تا چِِیس از همه چیز خبر داشته باشد، تا درك کند که تلاش نیم هکاره اي قابل قبول نیست، این که مجبورند پیروز شوند یا بمیرند، این که این انتخاب آنها نیست بلکه انتخاب دارکن رال است. همینطور که آن دو صحبت میکردند چِِیس از یکی به دیگري نگاه می کرد، اهمیت چیزهایی را که به او می گفتند درك می کرد و هنگامی که داستان جادوي اوردن را تعریف می کردند، قیافه ي

وحشتناکی به خود گرفت. آنها مجبور نبودند تا او را در مورد درستی این مطلب متقاعد کنند؛ او مردي بود که بیشتر از چیزي که آنها فکر می کردند به چشم خود دیده بود. او تعداد کمی سوال پرسید و با دقت گوش داد.

از شنیدن ماجراي کاري که زدِ با اوباش کرده بود لذت برد. انفجار خنده اش اتاق را پر کرد تا این که قاه قاهش به اشک هاي چشمانش منتهی شد.

در باز شد و کیلان و اما به داخل نور قدم گذاشتند. کیلان یک لباس جنگلی مناسب پوشیده بود، شلوار سبز تیره با یک کمربند پهن، پیراهنی به رنگ قهو هاي سوخته، یک شنل تیره و یک کول هي خوب. چکمه ها و کیسه ي کمري مال خودش بودند. به نظر می رسید که آماده است تا تمام عمر را در جنگل بگذراند. با این حال، موهایش، صورتش، هیکل و بیش از همه رفتارش می گفت که چیزي بیش از این است.

ریچارد او را به چِِیس معرفی کرد. "راهنماي من."

چِِیس یکی از ابروهایش را بالا برد.

اما شمشیر را دید و از روي قیافه اش، ریچارد فهمید که او قضیه را فهمیده است. اما دوباره پشت همسرش برگشت، دیگر به موهاي او دست نزد، بلکه یک دستش را به سادگی روي شانه ي چیس گذاشت و میخواست تا نزدیک او باشد. اما می دانست که امشب دردسر به ملاقاتشان آمده. ریچارد شمشیر را غلاف کرد و درحالی که باقی اتفاقات آن شب را نقل می کرد، کیلان آمد و پهلویش نشست. وقتی که صحبت ریچارد تمام شد، براي چند دقیقه همگی در سکوت نشستند.

بالاخره چیس پرسید: "من چه کمکی می تونم بهت بکنم، ریچارد؟"

ریچارد به آرامی ولی محکم گفت: "بهم بگو گذرگاه کجاست." چشمان چیِس به تندي بالا آمدند. "کدوم گذرگاه؟" حالت دفاعی قدیمش هنوز مشهود بود.

"گذرگاهی که از مرز رد میشه. من درموردش میدونم، فقط نم یدونم که دقیقاً کجاست، و وقت ندارم تا بگردم." ریچارد براي این بازي ها وقت نداشت و حس کرد عصبانیتش برانگیخته می شود.

"کی اینو بهت گفته؟"

"چِِیس! به سؤال جواب بده!"

مرد دیگر کمی لبخند زد. "یه شرط داره. خودم می برمتون اونجا."

ریچارد به بچه ها فکر کرد. خطر براي چیس امري عادي بود، اما این یکی فرق داشت. "این کار ضروري نیست."

چِِیس با نگاهش او را ارزیابی کرد. "این به خودم مربوطه. اون جا جاي خطرناکیه. شما سه نفر نم یدونید که داریدخودتونو توي چه خطري میندازید. من شما رو تنها اون جا نم یفرستم. و مرز هم حوزه ي مسؤولیت منه. اگه می خوایدکه بهتون بگم، پس من میام."

همه صبر کردند تا ریچارد دقیقه اي روي این موضوع فکر کند. چِِیس بلوف نمی زد و زمان ارزشمند بود. ریچارد هیچ انتخاب دیگري نداشت. "چِِیس، باعث افتخارمونه که تو باهامون باشی."

"خوبه." دستش را روي میز کوبید. "اسم گذرگاه، دریچ هي شاهیه. اون توي یه منط قهي پلید به اسم ساوثیونِ هست. اگه از مسیر هاوکرز بریم چهار یا شایدم پنج روز با اسب تا اون جا راهه. از اونجایی که شما عجله دارید این همون راهیه که می خواید ازش بریم. تا چند ساعت دیگه هوا روشن می شه. شما سه نفر به یکم خواب احتیاج دارید. اما و من لوازم سفر رو آماده می کنیم."