فصل دوازده
به نظر می رسید تازه به خواب رفته است که اما او را بیدار کرد و همه را براي صبحانه به سمت طبقه ي پایین هدایت کرد. خورشید هنوز بالا نیامده بود، هیچ کس دیگري نیز در خانه بلند نشده بود، اما جوجه خروس ها داشتند با بانگشان روشنایی روز جدید را اعلام می کردند. عطر غذا باعث شد که ریچارد بلافاصله گرسنه شود. اما با لبخندي بر لب، البته نه لبخندي با نشاط لبخند دیشب، صبحان هي مفصلی کشید و گفت که چِِیس غذایش را خورده و در حال بار کردن اسب هاست. ریچارد همیشه فکر می کرد که کیلان در لباس غیر معمولی اش جذاب است. به این نتیجه رسید که لباس جدیدش ذره اي از جذابیتش نم یکاهد. درحالی که کیلان و اما دربار هي بچ هها صحبت می کردند و زدِ چپ و راست از غذا تعریف می کرد، ذهن ریچارد نگران آن چیزي بود که در پیش است.
هنگامی که هیکل چِِیس چهارچوب در را پر کرد، نور اتاق کمتر شد. کیلان با دیدن او لحظ هاي ترسید و از جایش پرید. چیِس یک زِرِِه زنجیرباف روي کت بدون آستین چرمیِ قهوه اي رنگی پوشیده بود، با یک شلوار، چکمه و شنلی سیاه رنگ و ضخیم. دستکش هاي زره پوشِ سیاه رنگی را پشت کمربند پهن و تیره اي قرار داده بود که با سگک نقر هاي بزرگی مزین به آرم مرزبانان محکم شده بود. سلاح هایی که همه جاي لباسش با بندهایی بسته شده بود براي مسلح کردن یک لشگر کوچک کافی بودند. بر روي یک مرد معمولی این پوشش احمقانه به نظر میرسید؛ اما بر روي چیس ترسناك بود. او تصویري از نهایت تهدید و خطر بود، فردي که با تک تک سلاح هایی که حمل می کند مرگبار است. چِِیس دو چهر هي اصلی داشت که بیشتر اوقات یکی از آن دو را به صورت داشت. اولی چهره ي جعلیِ یک فرد ساده، نادان و بیتوجه بود، دومی او را طوري نشان میداد که گویی میخواهد در یک کشتار شرکت کند. امروز چهره ي دوم را به صورت داشت.
در هنگام بیرون رفتن، اما یک بقچه به زدِ داد و گفت: "مرغ سرخ شده." زدِ لبخند پهنی به او زد و پیشانیش را بوسید. کیلان اما را در آغوش گرفت و قول داد که ترتیبی دهد تا لبا سها بازگردانده شوند. ریچارد خم شد و اما را به گرمی در آغوش گرفت. اما در گوشش زمزمه کرد: "مواظب باش." او بوسه اي به گون هي شوهرش زد که چیس نیز با بخشندگی آن را پذیرفت.
چِِیس یک خنجر غلاف دار به کیلان داد و به او گفت که آن را همیشه همراهش داشته باشد. ریچارد که چاقویش را در خانه جا گذاشته بود، درخواست کرد که او نیز یک چاقو قرض بگیرد. انگشتان چیِس با مهارت در میان بندهاي در هم پیچیده، بندي را که می خواست پیدا کرد، آن را آزاد کرد و یک چاقو به ریچارد داد.
کیلان نگاهی به تمام سلاح ها انداخت. "فکر می کنی به همه ي اونا احتیاج پیدا کنی؟"
چِِیس لبخندي یک طرفی به او زد. "اگه اونا رو برنمی داشتم، مطمئنم که احتیاج پیدا می کردم."
گروه کوچک به هدایت چیس در جلو، پشت سرش زِد، بعد کیلان و ریچارد در آخر، با سرعتی مناسب و راحت قدمدر جنگل هارتلند گذاشتند. صبح پاییزيِ روشنی بود و سرماي کمی در هوا بود. یک شاهین بالاي سرشان در آسمانچرخ می زد، نشانه اي اخطار دهنده در ابتداي یک سفر. ریچارد با خودش فکر کرد که این نشانه کاملاً غیر ضروري بود.
تا نیمه هاي صبح دره ي هارتلند را پشت سر گذاشته و به جنگل وِن بالا رسیده بودند، وارد مسیر هاوکرز در پایینِ دریاچه ي ترانت شده و به سمت جنوب چرخیده بودند، در حالی که ابر مار شکل به آرامی در تعقیبشان بود. ریچارد خوشحال بود که آن را از خان هي چِِیس و بچ هها دور میکند. از این که مجبور بودند براي گذشتن از مرز، این همه مسافت را به سمت جنوب سفر کنند آشفته بود، چرا که وقت برایشان بسیار ارزشمند بود. اما چِِیس گفته بود که اگر گذرگاه دیگري وجود داشته باشد، او از آن بی خبر است.
جنگلِ درختان سخت چوب جاي خود را به درختان کاج کهنسال میداد. عبور از میان آنها مانند عبور از میان یک دره بود. تنه ي درخت ها قبل از این که شاخ هها از آنها بیرون بزنند، تا ارتفاعات سرگیجه آوري بالا رفته بودند و ریچارد در سایه ي عظیم درختان کهنسال احساس کوچکی میکرد. همیشه در هنگام سفر احساس راحتی می کرد. او اغلب در حال سفر کردن بود و این جاهاي آشنا که از آنها عبور میکردند باعث می شد تا این سفر نیز مانند دفعات دیگر به نظر برسد، اما این مسافرت مثل بقیه نبود. آنها به جاهایی می رفتند که او هیچ وقت نرفته بود. جاهایی خطرناك.
چِِیس نگران بود و به آنها هشدار داده بود. همین امر به تنهایی باعث میشد تا ریچارد به فکر فرو برود، چِِیس کسی نبود که بی دلیل نگران شود. در واقع ریچارد اغلب فکر می کرد که چیِس بیش از حد کم نگران میشود.
ریچارد سه نفر دیگر را تماشا کرد که سواره پیش میرفتند. چیِس چون شبحی سیاه رنگ، سوار بر اسبش، تا دندان مسلح، و مورد ترس مردمی که از آنها حفاظت میکرد و کسانی که در تعقیبشان بود، ولی به گون هاي، بچه ها از او وحشتی نداشتند. پیکر لاغر یک جادوگر، زِد ترکه مانند، بی ادعا و فروتن، به ندرت با خنده اي بیش از یک لبخند، موهاي سفید و ردایی ساده، راضی به این که چیزي بیش از یک بقچه مرغ سرخ شده را با خود همراه نداشته باشد، ولی صاحب قدرت استفاده از آتش جادوگري و کسی چه میداند چه چیزهاي دیگر. و کیلان، دلیر، مصمم و داراي قدرتی مرموز، کسی که فرستاده شده تا یک جادوگر را تهدید کرده و مجبور به نامیدن جستجوگر کند. هر سهي آنها دوستانش بودند. با این حال هرکدامشان به شیوه ي خودش او را پریشان و ناآرام می کردند. با خودش فکر می کرد که کدام یک خطرناك تر است. آنها بدون هیچ چون و چرایی او را همراهی میکردند، با این حال همزمان او را هدایت می کردند. آن سه، همگی شان، قسم خورده بودند که با جانشان از جستجوگر محفاظت کنند. و هنوز هیچ کدام از آن گروه کوچک، به تنهایی یا با هم، حریفی براي دارکن رال نبودند. مأموریتشان به طور کلی به نظر ناامیدانه می رسید.
زِد به همین زودي سراغ مرغ رفته بود. هر از چندي استخوانی را از روي شانه هاش به عقب پرتاب می کرد. بعد از مدتی به ذهنش رسید که تکه اي هم به دیگران تعارف کند. چِِیس نپذیرفت و همینطور پیوسته اطرافشان را زیر نظر داشت، توجه خاصی به سمت چپ جاده می کرد، به سمت مرز. دو نفر دیگر پذیرفتند. مرغ خیلی بیشتر از آنکه ریچارد
فکر می کرد دوام آورده بود. هنگامی که جاده پهنتر شد، ریچارد اسبش را جلوتر برد و کنار کیلان حرکت کرد. همانطور که روز گر متر شده بود، کیلان ردایش را درآورده بود و لبخند مخصوصش را که هرگز به فرد دیگري نم یزد به ریچارد تحویل داد.
فکري به ذهن ریچارد رسیده بود: "زِد، یه جادوگر می تونه کاري در مورد اون ابر بکنه؟"
پیرمرد چپ چپ نگاهی به بالا انداخت، بعد دوباره به ریچارد نگاه کرد:"این فکر قبلاً به ذهنم رسیده بود. فکر کنم یه راهی باشه، ولی می خوام یه مدت دیگه صبر کنم تا بیشتر از خانواد هي چِیس دور بشیم. نمی خواهم یه تیم جستجو رو بفرستم طرف اونا."
عصر شده بود که به یک زوج پیر رسیدند، مردمی جنگل نشین که چیس آنها را می شناخت. هر چهار نفر اسب هایشان را براي مدتی نگه داشتند تا مرزبان با آن دو صحبت کند. چِیس در حالی که چرم لباسش جیرجیر میکرد، آسوده روي اسبش نشسته بود و به آنها گوش می داد که شایعاتی را تکرار می کردند که درباره ي چیزهایی که از مرز بیرون می آیند شنیده بودند. ریچارد حالا می دانست که این حرفها چیزي بیش از شایعه هستند. چِیس با آن زوج محترمانه رفتار کرد، همانطور که با بیشتر مردم رفتار می کرد، با این حال آنها به وضوح از او ترسیده بودند. او به آنها گفت که مشغول رسیدگی به این مسئله است و به آنها توصیه کرد که شب را در خانه بمانند.
تا مدت درازي بعد از تاریکی هوا به راهشان ادامه دادند و پس از آن در پناه یک کاج اردو زدند، صبح روز بعد همانطور که آسمان از پشت کوه هاي مرز روشن می شد، دوباره به راه افتادند. ریچارد و کیلان هر دو همانطور که سواري می کردند، خمیازه می کشیدند. از تعداد درخت ها کاسته شد و همانطور که در مسیرشان به سمت جنوب از میان تپه هاي سرسبز عبور میکردند، منطقه هایی باز و وسیع از مرغزارهایی روشن و سبز با بویی مطبوع در زیر درخشش آفتاب پدیدار شدند. جاده بطور موقت آنها را از کو ههاي مرز دور میکرد. گهگاه از مزارعی کوچک عبور می کرند که صاحبان آنها با دیدن زدِ خودشان را گم و گور می کردند.
منطقه براي ریچارد که به ندرت تا این حد به جنوب سفر کرده بود، ناآشناتر می شد. او هشیارانه مراقب بود و به علائم و نشانه هایی که از کنارشان عبور میکردند توجه داشت. بعد از آنکه در آفتاب گرم، نهاري سرد خوردند، جاده به طور پیوسته به سمت کوه ها زاویه گرفت، تا این که در اواخرِ بعدازظهر به قدري به مرز نزدیک شده بودند که کمکم با اسکلت هاي خاکستري رنگ درختانی مواجه می شدند که بوسیله ي تاك هاي مار کشته شده بودند. حتی خورشید خیلی کم می توانست جنگل متراکم را روشن کند. همانطور که چِِیس همه چیز را با دقت بررسی می کرد، رفتارش سردتر و خشن تر میشد. چند مرتبه از اسبش پیاده شد و در حالی که زمین را بررسی میکرد و به دنبال رد پاها گشت، اسبش را به دنبال خود می کشید.
آنها از جویباري عبور کردند که از میان کوه ها به پایین جاري بود. آب، گل آلود و سرد بود و با جوش و خروشی کنُدبه جلو می رفت. چیس متوقف شد و نشست، با دقت به داخل سایه ها نگاه کرد. باقی آنها منتظر شدند، به یکدیگرنگاهی کردند و به طرف مرز چشم دوختند. ریچارد بوي پوسیدگی تاك ها را که در هوا پخش بود، تشخیص داد. مرزبان آنها را کمی جلوتر برد، بعد از اسبش پیاده شد و روي زمین چمباتمه زده و مشغول بررسی زمین شد.
وقتی که ایستاد، افسار اسبش را به زِد داد. به طرف آنها برگشت و فقط گفت: "منتظر بمونید."
آنها در سکوت نشستند و او را تماشا کردند که در میان درختان ناپدید شد. اسب بزرگ کیلان در حالی که علف هاي روي زمین را می جویید، با لرزاندن بدنش مگس ها را از خود دور کرد.
چیس برگشت، دستکش هاي زره دار سیاه رنگش را به دست کرده و افسار را از دست زدِ گرفت: "می خوام شما سه نفر به راهتون ادامه بدید. منتظر من نمونید و جایی توقف نکنید. توي جاده بمونید و از اون خارج نشید."
ریچارد پرسید: "چی شده؟ چی پیدا کردي؟"
چیس برگشت و نگاه عبوسی به او انداخت:"گرگا اینجا تغذیه کرده بودن. من میرم تا چیزایی که باقی مونده رو دفن کنم، بعدش هم خارج از جاده حرکت می کنم، بین مرز و شما سه تا. باید یه چیزي رو چک کنم. چیزي رو که گفتم یادتون نره. توقف نکنید. اسب هاتون رو ندوونید، اما سرعتتون رو هم کم نکنید و نگاهتونو تیز نگه دارید. اگه فکر کردید که من خیلی دیر کردم، هرگز برنگردید تا دنبالم بگردید. من می دونم دارم چه کار می کنم و شما هیچ وقت نمی تونید منو پیدا کنید. خودم هر وقت که بتونم برمی گردم پیشتون. تا اونموقع به راهتون ادامه بدید و داخل جاده بمونید."
او سوار شد، سر اسبش را برگرداند و آن را وادار کرد تا چهارنعل بتازد. سم هاي اسب تکه هاي چمنِ سطح زمین را کند و به بالا پرتاب کرد. چِِیس از روي شانه هایش فریاد کشید: "راه بیفتید!"
همانطور که در میان درختان ناپدید میشد، ریچارد او را دید که دستش را به سمت شمشیر کوتاهی که با بندي به شانه هایش متصل بود بالا آورد و آن را بیرون کشید. ریچارد می دانست که چِِیس دروغ می گفت. او نمی رفت تا چیزي را دفن کند. ریچارد دوست نداشت تا بگذارد که دوستش اینگونه به تنهایی از او جدا شود، اما چِِیس بیشتر عمرش را به تنهایی در اینجا کنار مرز گذرانده بود و می دانست که چه کار می کند، می دانست که چه کاري براي محافظت از آنها لازم است. ریچارد مجبور بود به قضاوت او اعتماد کند.
جستجوگر گفت: "شنیدید که چی گفت، بیاین بریم."
همانطور که آن سه در میان جنگل مرزي سوار بر اسب حرکت می کردند، انداز هي صخر ههایی که از زمین بیرون زده بودند، بزرگ تر می شد و راه آنها را به اینطرف و آنطرف منحرف میکرد. درختان بقدري متراکم شده بودند که نور خورشید به کلی از جنگلِ ساکن تبعید شده بود و جاده تونلی شده بود از میان درختان انبوه. ریچارد از این که همه چیز را اینگونه نزدیک به خودش حس کند، خوشش نم یآمد، همانطور که آنها با سرعت حرکت می کردند، همگیشانسایه هاي عمیق سمت چپشان را زیر نظر داشتند. شاخه هایی که در عرض جاده آویزان بودند، آنها را مجبور میکرد تاهنگام عبور سرشان را پایین بگیرند. در تصور ریچارد نمی گنجید که چِِیس چگونه میتوانست در جنگلی به این تراکم حرکت کند.
وقتی که جاده به حد کافی پهن شد، ریچارد در سمت چپ کیلان راند، می خواست تا خودش را بین او و مرز قرار دهد. او افسار را به دست چپش نگه داشته بود تا دست راستش براي کشیدن شمشیر آزاد باشد. رداي کیلان خیلی محکم به دورش پیچیده شده بود، اما ریچارد دید که او یک دستش را نزدیک دسته ي چاقویش نگه داشته.
از فاصله اي دور در سمت چپشان صداي زوزه اي آمد، چیزي شبیه به صداي یک گله گرگ، فقط با این تفاوت که این ها گرگ نبودند. این صداي چیزي از موجودات مرز بود.
هر سه نفر به سرعت سرشان را به طرف صدا برگردانند. اسب ها ترسیده بودند و میخواستند بدوند. آنها مجبور بودند تا افسارها را محکم نگه دارند و جلوي سرعت اسب ها را بگیرند، اما همزمان آن قدر آزادي به آنها بدهند که یورتمه بروند. ریچارد احساس اسب ها را درك میکرد. او میل شدید به فرار کردن را حس می کرد، اما چِِیس به صراحت گفته بود که نباید به اسب ها اجازه ي دویدن بدهند. چیس حتماً دلیلی داشته، بنابراین آنها سرعتشان را محدود کردند. وقتی که زوزه ها با صداي فریادهاي وحشتناکی مخلوط شد که موهاي پشت گردنش را سیخ میکرد، وادار کردن خودش به این که مانع دویدن اسب ها بشود به مراتب سخ تتر شد. فریادها، فغان هایی وحشی بودند، فریادهایی از روي نیاز به کشتن، فریادهایی با اصرار و از ته دل. هر سهي آنها تقریباحًدود یکساعت به حالت یورتمه پیش رفتند، اما به نظر می رسید که صداها آنها را تعقیب میکرد. هیچ کاري از دستشان برنم یآمد جز این که در همان حال که حرکت می کردند، ادامه دهند و به جانوران وحشی مرز گوش دهند.
ریچارد که دیگر قادر به تحمل نبود، افسار اسبش را کشیده و آن را نگه داشت و رو به درختان کرد. چیس در آن میان با جانوران وحشی تنها بود. او نمی توانست بیش از این تحمل کند که اجازه دهد دوستش به تنهایی با آن مقابله کند. باید به او کمک می کرد.
زد چرخید: "ما باید به حرکت ادامه بدیم، ریچارد."
"اون ممکنه توي دردسر افتاده باشه. نمی تونیم بذاریم تنهایی این کارو بکنه."
"این شغل اونه، بذار کارشو بکنه."
"الان شغلش این نیست که مرزبان باشه؛ شغلش اینه که ما رو به گذرگاه برسونه!"
جادوگر اسبش را به عقب برگرداند و با ملاطفت گفت: "این همون کاریه که اون داره انجام میده، ریچارد. اون قسمخورده تا با جونش از تو محافظت کند. این کاریه که اون داره انجام می ده، ترتیبی میده که تو به گذرگاه برسی. بایداینو توي کله ت فرو کنی. کاري که تو داري انجام میدي مهم تر از جون یه نفره. چیس اینو درك می کنه. براي همین گفته که دنبالش برنگردیم."
ریچارد باورش نمی شد:"تو از من انتظار داري بذارم یه دوست خودشو به کشتن بده، اونم جایی که می تونم کمک کنم تا مانع این اتفاق بشم؟"
صداي زوزه ها نزدیک تر می شد.
"من ازت انتظار دارم که نذاري اون به خاطر هیچی بمیره!"
ریچارد به دوست پیرش خیره شد: "ولی شاید ما بتونیم سرنوشت اونو تغییر بدیم."
"و شایدم نه." اسب ها با ناآرامی سم هایشان را به زمین می کوفتند.
کیلان گفت: "حق با زِده، کار شجاعانه این نیست که دنبال چِِیس بریم، ادامه دادن به راهت در حالی که میخواي کمک کنی شجاعانه ست."
ریچارد می دانست که حق با آنهاست، اما از پذیرفتن آن نفرت داشت. با عصبانیت به طرف کیلان نگاه کرد:"ممکنه یه روزي خود تو توي موقعیت اون باشی! اونموقع می خواستی من چکار کنم؟"
کیلان به آرامی او را نگاه کرد:"ازت می خواستم که به راهت ادامه بدي."
ریچارد با اخم به او خیره شد و نم یدانست که چه بگوید. فریادهاي از سمت جنگل نزدی کتر شده بود. صورت کیلان هیچ احساسی را نشان نمی داد.
زِد با لحنی اطمینان بخش پیشنهاد داد: "ریچارد، چیِس همیشه این کارو میکنه، چیزیش نم یشه، تعجب نمی کنم اگه بهش خوش هم بگذره. بعداً یه داستان خوب براي تعریف کردن پیدا میکنه. تو که چِِیسو میشناسی. بعضی از داستاناش حتی ممکنه راست باشن."
ریچارد از دست آن دو عصبانی بود، و همینطور از خودش. به اسبش ضربه اي زد و جلوتر از بقیه به راه افتاد، نمی خواست بیش از این بحث کند. آنها او را به حال خودش باقی گذاشتند و اجازه دادند تا اسبش جلوتر از آنها یورتمه برود. این که کیلان فکر می کرد ریچارد می تواند او را اینگونه تنها بگذارد، خشمگینش می کرد. کیلان یک مرزبان نبود. ریچارد از این خوشش نم یآمد که نجات همه ي آنها ممکن بود به این معنا باشد که بگذارد تا آنها کشته شوند. این اصلاً با عقل جور درنمی آمد. حداقل او نمی خواست تا با عقل جور دربیاید.
سعی کرد تا فریادها و زوزههاي میان درختان را نادیده بگیرد. بعد از مدتی فریادها از عقب بیشتر فاصله گرفتند. درختان، عاري از زندگی به نظر میرسیدند، نه پرنده اي و نه خرگوشی یا حتی یک موش، فقط درختانِ درهم پیچیده و بوته هاي خاردار و سایه ها دیده می شدند. با دقت گوش داد تا مطمئن شود که صداي آمدن دو نفر دیگر را می شنود. نمی خواست رویش را برگرداند و نگاه کند؛ نمی خواست با آنها رودررو شود. بعد از مدتی متوجه شد که فریادها متوقف شده اند. نمی دانست که این نشان خوبی ست یا نه.
می خواست به آنها بگوید که متأسف است، این که فقط براي دوستش نگران بوده، اما نتوانست. احساس درماندگی می کرد. به خودش گفت که چیس حالش خوب است. او رئیس مرزبان ها بود، نه یک احمق، و خود را درگیر چیزي که نتواند از پسش برآید نمی کرد. با خودش فکر می کرد که آیا چیزي هست که چیس از پس آن برنیاید؟ فکر میکرد که اگر اتفاقی براي چیس بیافتد، آیا قادر است آن را به اما بگوید.
او داشت اجازه میداد که تخیلاتش از کنترلش خارج شود. چِیس حالش خوب بود. نه تنها خوب بود بلکه از ریچارد به خاطر این افکار و به خاطر شک کردن به او، عصبانی می شد.
نمی دانست که آیا چیِس قبل از تاریکی شب برمی گردد یا نه. اگر او برنمی گشت آیا باید براي شب توقف میکردند؟ نه. چِِیس گفته بود که توقف نکنند. آنها باید به راهشان ادامه می دادند، حتی اگر لازم بود براي تمام شب، تا وقتی که چیس دوباره به آنها ملحق شود. احساس می کرد که گویی کو هها بالاي سرشان جمع شده و آماد هي یورش به آنها هستند. فکر نمی کرد که هرگز اینقدر به مرز نزدیک شده باشد. بخاطر نگرانی زیادي که در مورد چیس داشت، عصبانیتش محو شد. ریچارد چرخید و به کیلان نگاه کرد. کیلان لبخندي گرم به او زد و ریچارد آن را جواب داده و احساس بهتري پیدا کرد. سعی کرد تصور کند که جنگل هاي اینجا قبل از مردنِ تعداد زیادي از درختان به چه شکلی بوده. احتمالاً جایی زیبا، سبز، دنج و امن. شاید پدرش وقتی که از مرز عبور کرده بود، از اینجا گذشته و دقیقاً از همین جاده به همراه کتاب رد شده بود.
کنجکاو بود که آیا تمام درختانِ نزدیک مرزِ دیگر نیز قبل از فرو ریختنِ مرز مرده بودند؟ شاید آنها می توانستند فقط صبر کنند تا این یکی هم فرو بریزد، و بعد از آن عبور کنند. شاید نیاز نبود که این همه راه به سمت جنوب و به دریچه ي شاهی بروند. اما چرا باید اینگونه فکر می کرد که رفتن به جنوب، خارج از مسیرشان است؟ او نم یدانست که در سرزمین میانه به کجا بروند، پس چرا یک مکان از دیگري بهتر باشد؟ جعب هاي که آنها به دنبالش میگشتند به همان راحتی که ممکن بود در فاصله اي زیاد در شمال باشد، می توانست در جنوب باشد.
جنگل، تیر هتر و افسرده تر می شد. چند ساعت گذشته ریچارد نتوانسته بود خورشید را ببیند، اما شکی نبود که خورشید در حال غروب بود. از ایده ي شبانه سفر کردن در میان این درختان خوشش نم یآمد، اما فکر خوابیدن در آنها خیلی بدتر به نظر می رسید. بررسی کرد تا مطمئن شود که دو نفر دیگر نزدیک به او حرکت می کنند.
در میان سکوت عصرگاهی، صداي ضعیف شُرشرُ آب به گوش رسید، همانطور که پیش میرفتند صدا بیش ترمی شد و بعد از مسافت کوتاهی به رودخانه ي کوچکی رسیدند که یک پل چوبی از روي آن میگذشت. درست قبل ازاین که از پل عبور کنند، ریچارد متوقف شد. از ظاهر آن خوشش نمی آمد؛ بطور غیرقابل توضیحی چیزي اشتباه به نظر می رسید. محتاط بودن نمی توانست ضرري داشته باشد. اسبش را به طرف پایین و بستر رودخانه راند و با دقت به زیر پل نگاه کرد. تیرهایی که پل را نگه می داشتند با حلقه هایی آهنی به صخره هاي سنگ خارا محکم شده بودند. میخ هاي اتصال سرِ جایشان نبودند.
"یه نفر پل رو دستکاري کرده. وزن یه مرد رو تحمل می کنه، ولی یه اسب رو نه. به نظر میاد که مجبوریم خیس بشیم."
زِد اخم هایش را درهم کشید: "من نمی خوام خیس بشم."
ریچارد پرسید: "خب، فکر بهتري داري؟"
زِد انگشت اشاره و شستش را روي دو طرف چان هي صافش کشید: "آره، شما دوتا رد بشید، من پل رو نگه می دارم." ریچارد به گونه اي او را نگریست که گویی جادوگر عقلش را از دست داده باشد: "برید دیگه، مشکلی پیش نمیاد."
زِد صاف روي اسبش نشست، دستانش را در حالی که کفشان رو به بالا بود در دو طرف بدنش مستقیم نگه داشت، سرش را به عقب کج کرد، نفس عمیقی کشید و چشمانش را بست. دو نفرِ دیگر با اکراه و محتاطانه از روي پل گذشتند. در طرف دیگر سر اسب هایشان را برگردانده و به عقب نگاه کردند. در حالی که زدِ همچنان دستانش را باز نگه داشته، سرش را به عقب گرفته و چشمانش را بسته بود، اسبش خودبه خود شروع به حرکت کرده و از روي پل عبور کرد. وقتی که به طرف آنها رسید، دستانش را پایین آورد و به دو نفر دیگر نگاه کرد. ریچارد و کیلان به او زل زدند.
ریچارد گفت: "شاید من اشتباه کردم. شاید پل وزن ما رو نگه می داشت."
زِد لبخندي زد و گفت: "شاید اشتباه می کردي." بدون نگاه کردن به عقب، بشکنی زد. پل با صداي بلندي درهم شکست و در آب فروافتاد. تیرك ها ناله کنان در جریان آب از یکدیگر جدا میشدند و به سمت پایین مسیر رودخانه حرکت می کردند:"و از طرفی شایدم اشتباه نکرده بودي. نمی تونستم اینطوري رهاش کنم. ممکن بود یه نفر بیاد روش و صدمه ببینه."
ریچارد سرش را به طرفین تکان داد. "یه روزي، دوست من، باید باهم بشینیم و یه صحبت طولانی داشته باشیم."
او دوباره سرِ اسبش را برگرداند و به راه افتاد. زدِ به کیلان نگاه کرد و شانه هاي بالا انداخت. کیلان لبخند زده و چشمکی به او زد، بعد چرخید و دنبال ریچارد به راه افتاد.
آنها حرکت در مسیر ملالتانگیز را ادامه داده و همانطور که میرفتند درختان را نگاه می کردند. ریچارد کنجکاو بودکه زِد چه کارهاي دیگري می تواند انجام دهد. او گذاشت تا اسبش راه خود را در میان تاریکی پیدا کند، به این فکر می کرد که این دنیاي مرده چقدر دیگر ادامه دارد؟ یا این که اصلاً جاده آنها را از آن دور می کند یا نه؟
کم کم شب زندگی را به آن مکان میآورد، فریادهایی عجیب و صداي خراشیده شدن. اسبش از بابت چیزهایی که دیده نم یشدند شیهه کشید. ریچارد براي آرام کردن اسب، به گردن او ضرب هاي زد و آسمان را به دنبال گارها جستجو کرد. این کار بی فایده بود، نم یتوانست هیچ جزئی از آسمان را ببیند. اما اگر گارها می آمدند، به سختی میتوانستند آن سه را غافلگیر کنند، چرا که سقف درهم پیچیده از شاخ ههاي مرده و تودرتو مانع از نزدیک شدن بی سروصداي آنها می شد. شاید موجودات میان درختان تهدیدي جدي تر از گارها بودند. او چیزي در مورد آنها نمی دانست و مطمئن نبود که بخواهد چیزي بداند. متوجه شد که قلبش به شدت می کوبید.
بعد از حدود یک ساعت، صداي چیزي را شنید که از میان بوته هاي دور در سمت چپشان به آنها نزدیک میشد. آن چیز همینطور که میآمد شاخه ها را میشکست. ریچارد اسبش را وادار کرد تا تندتر برود و چک کرد تا مطمن شود که زدِ و کیلان به دنبالش می آیند. آن چیز هر چه که بود، به همراهشان میامد. آنها قادر نبودند از آن پیشی بگیرند. به زودي با هم برخورد می کردند. با خودش فکر کرد که شاید این چیس باشد و از طرفی شاید هم نباشد.
ریچارد شمشیر حقیقت را بیرون کشید، به جلو خم شده و پاهایش را به دو طرف اسب فشار داد و آن را وادار کرد تا چهارنعل بتازد. همانطور که اسبش در جاده پیش میرفت، ماهیچه هایش منقبض شدند. نمی دانست که آیا کیلان و زدِ به همراهش می آمدند یا نه، و در حقیقت حتی لحظ هاي هم به آن فکر نکرد. ذهنش بر روي تلاش براي دیدن جلوي رویش در تاریکی متمرکز شد، سعی می کرد تا هر چیزي را که ممکن بود به طرفش بیاید ببیند. خشم درحال عبور از مرزهاي خود بود، حرارت و نیاز به پیش می آمدند. چانه هایش منقبض شده و فشرده به هم بود. با قصدي مرگبار به جلو تاخت. صداي سم اسبش بر روي جاده مانع از آن می شد تا صداي چیزهاي داخل جنگل را بشنود، اما می دانست که آن چیز آنجاست، می دانست که آن چیز می آید.
بعد شبح سیاه رنگ را دید که در میان شمایل درختانی که به سختی قابل تشخیص بودند، حرکت میکرد. آن چیز ده متر جلوتر، از میان درختان خارج شده و وارد مسیر شد. ریچارد شمشیر را بلند کرده و به طرف آن رفت، در ذهنش کاري را که می خواست انجام دهد تصور می کرد. آن چیز بی حرکت منتظر ایستاد.
در آخرین لحظه تشخیص داد که آن چِِیس است که یک دستش را بالا نگه داشته تا او را متوقف کند و شبه گرزي لبه دار در مشتش پیدا بود.
مرزبان گفت: "خوشحالم که می بینم هشیار هستی."
"چیس! حسابی منو ترسوندي!"
"تو هم براي یه لحظه منو نگران کردي."
کیلان و زدِ خودشان را به آنها رساندند:"دنبالم بیاید، از هم فاصله نگیرید. ریچارد، تو از عقب بیا، شمشیرت رو کشیده نگه دار."
چیس اسبش را گرداند و چهارنعل به راه افتاد، دیگران به دنبالش حرکت کردند. ریچارد نمی دانست که چیزي به دنبالشان هست یا نه. چِیس به گونه اي رفتار نمی کرد که گویی در شرُف یک مبارزه بودند، اما به او گفته بود که شمشیرش را غلاف نکند. ریچارد با احتیاط از روي شانه هایش نگاهی به پشت سر داشت. همگی سرشان را پایین گرفته بودند مبادا که شاخ هاي در ارتفاع پایین باشد. در تاریکی این چنینی، چهارنعل تاختن کار خطرناکی بود، اما چیس هم این را می دانست.
براي اولین بار در طول آن روز به یک دوراهی در جاده رسیدند و مرزبان بدون هیچ تأملی به سمت راست رفت و از مرز دور شد. خیلی زود از میان درختان خارج شده بودند، نور ماه یک فضاي باز از تپه هایی هموار و تعداد کمی درخت را نشان می داد. چِِیس بعد از مدتی سرعتش را کم کرد و گذاشت تا اسب ها آرام راه بروند.
ریچارد شمشیرش را غلاف کرد و به دیگران نزدیک تر شد: "این کارا براي چی بود؟"
چیس دوباره گرزش را به کمربندش آویز کرد: "موجودات داخل مرز دارن تعقیبمون می کنن. وقتی که اونا براي شما از مرز بیرون اومدن، من اونجا بودم تا اشتهاشون رو کور کنم. بعضیاشون دوباره برگشتن داخل مرز. اونایی که باقی مونده بودن از داخل مرز به تعقیب ادامه دادن، جایی که من نتونم دنبالشون برم. براي همین بود که نمی خواستم زیاد تند برید. من نم یتونستم از داخل جنگل پاب هپاي شما بیام، اونا ممکن بود از من جلو بیوفتن و اونوقت شما رو به چنگ می آوردند. من حالا خودمونو از مرز دور کردم چون میخواستم در طول شب بوي خودمون رو از مرز دور کنم. شبا سفر کردن تو اون فاصله ي نزدیک به مرز خیلی خطرناکه. روي یکی از اون تپه هاي اون بالا اُتراق می کنیم"
از روي شانه هایش نگاهی به ریچارد انداخت: "راستی، چرا شما اونجا توقف کردید؟ من بهتون گفته بودم که توقف نکنید."
"من نگرانت بودم. صداي زوزه ها رو شنیدم. می خواستم بیام و کمک کنم. زِد و کیلان منو از این کار منصرف کردن."
ریچارد فکر کرد که چیس عصبانی می شود، اما او عصبانی نشد:"ممنون، اما دیگه این کارو نکن. توي اون مدتی که تو اونجا وایستاده بودي و داشتی در موردش فکر می کردي، اونا تقریبابًهتون رسیده بودن. زِد و کیلان حق داشتن.
دفعه ي بعدي باهاشون بحث نکن."
ریچارد احساس کرد گوشهایش از حرارت میسوزند. می دانست که حق با آنها بود، اما این باعث نم یشد تادرباره ي کمک نکردن به یک دوست احساس بهتري داشته باشد.
کیلان پرسید: "چیس، گفتی که اونا یه نفرو گرفته بودن، حقیقت داشت؟"
صورت چیس در زیر نور ماه به سردي سنگ بود. "آره. یکی از افرادم. نمی دونم کدوم یکیشون." او به طرف جاده برگشت و حرکت کرد.
آنها اردوگاهشان را روي تپه اي مرتفع برپا کردند تا نمایی واضح از هر چیزي که نزدیک می شود داشته باشند. درحالی که ریچارد و کیلان آتش را روشن میکردند، نان، پنیر و میو هي خشک شده را بیرون آورده و شروع به پختن یک آبگوشت ساده می کردند، چِِیس و زِد به کار اس بها رسیدند. کیلان با ریچارد آمد و میان درختان کم پشت در یافتن هیزم و حمل آنها به ریچارد کمک کرد. ریچارد به او گفت که آن دو باهم تیم خوبی را تشکیل میدهند. کیلان لبخند کوچکی زد و رویش را برگرداند. ریچارد بازویش را گرفت و او را برگرداند:
"کیلان، اگه این تو بودي که توي دردسر افتاده بودي، من دنبالت میاومدم." منظورش چیزي بیش از آن بود که کلمات ادا می کردند.
کیلان نگاه او را کاوش کرد:"خواهش می کنم ریچارد، هیچ وقت این حرفو نزن." با ملایمت بازویش را از دست ریچارد بیرون کشید و به طرف کمپ برگشت.
وقتی که دو نفر دیگر از کار تیمار کردن اس بها برگشتند و وارد روشنایی آتش شدند، ریچارد توانست ببیند که غلاف شمشیري که روي شان هي چیس بند شده بود، خالی است، شمشیر کوتاه در جایش نبود. یکی از تبرهاي جنگی اش و چندین خنجر نیز نبودند. البته نه این که نبود آنها او را بی دفاع بگذارد، هنوز تا بیدفاع بودن بسیار فاصله داشت.
گرزي که از کمربندش آویزان بود، سرتاسر از خون پوشیده شده بود، دستک شهاي زر هدارش غرق خون بودند و خون به همه جاي او پاشیده شده بود. بدون هیچ توضیحی، چیس یک چاقو بیرون کشید و یک دندان هفت تا هشت سانتیمتريِ زرد رنگ را از میان گرز، جایی که بین دو تیغه گیر کرده بود بیرون کشیده و دندان را از روي شانه هایش به عقب و درمیان تاریکی پرتاب کرد. بعد از پاك کردن خون از روي دستان و صورتش به همراه دیگران کنار آتش نشست.
ریچارد تکه چوبی را داخل آتش انداخت: "چیس، اون جونورایی که دنبالمون بودن چی بودن؟ و اصلاً چطوري چیزي می تونه بره تو مرز و بیاد بیرون؟"
چِِیس یک قرص نان برداشت و قسمتی را که حدوداً یک سوم آن بود تکه کرد. به چشمان ریچارد نگاه کرد.
"بهشون میگن شکارچی قلب. اندازه شون تقریباًدو برابر یه گرگ هست، با یه سینه ي بزرگ و برآمده، کل ههاشون یه جورایی صافه، پوزه ي بزرگ پر از دندون. وحشی و درنده. مطمئن نیستم که چه رنگی هستن. فقط در طول شب به شکار میرن، البته تا امروز اینطوري بود. ولی بین اون درخت ها تاریک تر از اون بود که بشه شب و روزو تشخیص داد و بهرحال من یه جورایی سرم شلوغ بود. تعدادشون بیشتر از هر وقتی بود که تا حالا باهم دیده بودم."
"چرا بهشون میگن شکارچی قلب؟"
چِِیس همانطور که با چشمان مصمم به او خیره شده بود، تکهاي از نان را می جوید. "این مسئله مورد بحثه. شکارچیاي قلب گوشاي گرد بزرگی دارن، شنوایی خوبی دارند. بعضیا میگن که اونا می تونن یه نفرو با گوش دادن به صداي قلبش پیدا کنن."
چشمان ریچارد درشت شد. چیس گاز دیگري به نان زد و دقیقه اي آن را جوید: "بعضیاي دیگه میگن که اسم اونا شکارچی قلبه چون روشی که اونا می کشن اینه. اونا به سینه ت حمله می کنن. بیشتر جونوراي شکارچی به گلو حمله می کنن، اما شکارچیاي قلب نه؛ اونا مستقیم به طرف قلبت میرن، دندونایی که دارن به حد کافی براي انجام این کار بزرگ هست. اولین چیزي هم که می خورن همینه. اگه بیشتر از یه شکارچی قلب وجود داشته باشه، سر قلب باهم دعوا می کنن."
زِد براي خودش یک کاسه آبگوشت کشید و ملاقه را به کیلان داد.
ریچارد داشت اشتهایش را از دست می داد، اما مجبور بود بپرسد: "و نظر تو چیه؟"
چیس شانه اي بالا انداخت: "خوب، من هیچوقت کاملاً ساکت تو تاریکی کنار مرز نشستم تا فقط بفهمم که آیا اونا می تونن صداي قلبمو بشنون یا نه."
او گاز دیگري به نانش زد و در حالی که آنرا می جوید به سینه اش نگاه کرد. زره سنگین را از بدنش در آورد. دو شکاف ناهموار بلند در زنجیرهاي آن ایجاد شده بود. تکه هاي شکسته از دندان هاي زرد رنگ بین حلق ههاي پیچیده درهم گیر افتاده بود. کت چرمیِ زیر آن غرق به خون شکارچیان قلب بود:"اونی که این کارو کرد تیغه ي شمشیر کوتاه من توي سینه اش شکسته بود و اونموقع من هنوز روي اسبم بودم."
او دوباره به ریچارد نگاه کرد و یک ابرویش را بالا برد: "این سؤالتو جواب میده؟"
رعشه اي از دست ریچارد بالا رفت:"درمورد این که چطور می تونن برن توي مرز و بیان بیرون چی؟"
کیلان کاسه ي آبگوشت را به دست چیِس داد و او آنرا گرفت:"اونا یه ربطی به جادوي مرز دارن؛ اونا همراه مرزساخته شدن. اگه بخوایم تعبیري بکنیم باید گفت اونا سگاي نگهبان مرز هستن. اونا میتونن برن تو و بیان بیرون بدون این که بوسیله ي مرز گرفته بشن. اما اونا به مرز وابسته هم هستن و نمی تونن ازش خیلی دور بشن. حالا که مرز داره ضعیف میشه، اونا دائماً دورتر و دورتر میرن. این باعث میشه تا سفر کردن تو جاده ي هاوکرز خیلی خطرناك بشه، اما رفتن از یه راه دیگه، خیلی راحت یه هفته سفرمون رو به دریچ هي شاهی طولان یتر می کنه. این راه انحرافی که ما ازش اومدیم تا وقتی که به ساوثیون برسیم تنها مسیر انحرافی هست که از مرز فاصله می گیره. من می دونستم که باید قبل از این که شما ازش رد بشید بهتون برسم وگرنه مجبور بودیم شب رو اونجا با اونا بگذرونیم. فردا، توي نورِ روز که امن تره، بهتون مرز رو نشان میدم، این که چطور داره ضعیف میشه."
ریچارد با تکان دادن سرش قبول کرد و همگی دوباره در افکار خودشان فرو رفتند.
کیلان به نرمی گفت: "اونا قهوه اي مایل به زرد هستن."
همه به طرف او برگشتند. او نشسته بود و به آتش خیره شده بود:"شکارچیاي قلب به رنگ قهوه اي روشن هستن، با خز کوتاه، مثل اونی که رو پشت آهوها هست. الان اونا همه جاي سرزمین میانه دیده میشن، از وقتی که اون یکی مرز فرو ریخت از قید و بندشون آزاد شدن. بخاطر بی هدف بودن، دیوانه وار می چرخن و حالا حتی توي روز هم بیرون میان."
سه مرد بی حرکت نشسته و به حرف هاي او فکر می کردند. حتی زِد از خوردن دست کشیده بود.
ریچارد خیلی آهسته گفت: "محشر شد، و سرزمین میانه چه چیز دیگه اي داره که از اینم بدتر باشه؟"
ریچارد این را به عنوان سؤال نگفته بود، بیشتر به عنوان نفرینی از سر نا امیدي بود. آتش ترق و تروق کرد و صورت هایشان را گرم می کرد.
چشمان کیلان در جایی دور دست بود. نجواکنان جواب داد: "دارکن رال."