نخستین قانون جادوگری

فصل سیزده

ریچارد با فاصله از کمپ نشست، به صخره اي سرد تکیه داد، شنلش را محکم به دور خود پیچیده بود و همینطور به سمت مرز نگاه می کرد. باد کمی هم که می آمد با خود نفسی یخی داشت. چِِیس نوبت اول نگهبانی را به او داده بود، زِد قرار بود دومی را داشته باشد و مرزبان نوبت سوم را. کیلان وقتی که برایش نوبتی در نظر گرفته نشده بود اعتراض کرد، اما درنهایت با خواسته ي چِِیس کنار آمده بود.

نور ماه، فضاي بازِ میان مرز و جایی که او نشسته بود را روشن کرده بود. آنجا پهنه اي از تپ ههاي هموار، چند درخت و نهرهاي کوچک بود؛ با در نظر گرفتن این که چقدر به جنگل تیره و ترسناك مرز نزدیک است، مکانی خوش منظره بود. البته جنگل هم احتمالاً زمانی زیبا بوده، قبل از این که دارکن رال جعب هها را وارد بازي کرده و تخریب مرز را آغاز کند. چِِیس گفته بود که فکر نمی کند شکارچیان قلب بتوانند در این فاصله ي زیاد از مرز پرسه بزنند، اما اگر او اشتباه کرده بود، ریچارد قصد داشت آمدن آنها را ببیند. دستش را براي اطمینان روي دسته ي شمشیرش حرکت داد، کلمه ي حقیقت روي آن را با انگشتانش لمس کرد، همانطور که حروف برجسته ي آن را بدون توجه دنبال می کرد، آسمان شب را نظاره کرده و با خود عهد کرد که نگذارد گارها دوباره او را غافلگیر کنند. خوشحال بود که اولین نوبت را به او داد هاند، چون خوابش نمی آمد. به شدت خسته بود، اما خوابش نمی آمد. با این حال، خمیازه اي کشید.

کوه هایی که بخشی از مرز بودند در لبه ي تاریکی قرار داشتند، در وراي جنگل هاي به هم پیچیده، و مانند ستون فقرات جانوري که براي مخفی شدن بیش از حد بزرگ است بالا آمده بودند. ریچارد کنجکاو بود که چه نوع موجوداتی از میان دل تاریکی به او نگاه می کردند. چیِس گفته بود همانطور که به طرف جنوب پیش می روند کوه هاي مرز کوتاه تر می شوند، و در منطقه اي که آنها به آنجا می رفتند، کوه ها به کلی تمام می شدند.

ناگهان کیلان در حالی که شنلش را نیز محکم به دور خود پیچیده بود، بی صدا در تاریکی آهسته بالا آمد و براي گرم شدن خودش را محکم به او چسبانده و نشست. چیزي نگفت، فقط نزدیک او نشست. دسته هایی سرگردان از موهاي ابریشمی اش به پهلوي صورت ریچارد می خوردند. دسته ي چاقویش به پهلوي ریچارد فرو می رفت، اما او چیزي نگفت از ترس این که اگر بگوید، کیلان خودش را کنار بکشد. او نمی خواست کیلان جابجا شود.

ریچارد نیم نگاهی از روي شانه هایش انداخت و آهسته پرسید: "بقیه خوابشون برده؟" کیلان با تکان سرش تأیید کرد. ریچارد با لبخند پرسید: "از کجا می دونی؟ زِد با چشماي باز می خوابه."

کیلان نیز لبخندي زد: "همه ي جادوگرا اینکارو می کنن."

"واقعا؟ً فکر می کردم فقط زِد اینجوریه."

همینطور که دره را به دنبال هر حرکتی جستجو می کرد، می توانست نگاه کیلان را بر روي خود احساس کند. دوبارهبه کیلان نگاه کرد:"تو خوابت نمیاد؟" کیلان به قدري نزدیک بود که لازم نبود بیش از یک نجوا صدایش را بلند کند.

کیلان شانه اي بالا انداخت. نسیم ملایم تعدادي از موهاي بلندش را روي صورتش ریخت. کیلان دستش را بلند کرد و آنها را به عقب کشید. چشمانش با نگاه ریچارد برخورد کرد. "می خواستم بهت بگم که معذرت میخوام."

ریچارد آرزو داشت که کیلان سرش را روي شانه ي او بگذارد، اما او این کار را نکرد. "درمورد چی؟"

"درمورد اون چیزي که قبلاً بهت گفتم، این که هیچوقت نمی خوام دنبال من بیاي. نمی خواستم فکر کنی که من قدر دوستیت رو نمی دونم؛ من قدرش رو می دونم. فقط این که کاري که ما داریم انجام میدیم مهمتر از یه نفره، هر یه نفري."

ریچارد می دانست که منظور او بسیار بیشتر از آن چیزیست که گفته، درست مثل خودش. به اعماق چشمان کیلان نگاه کرد، نفس او را روي صورتش حس کرد.

"کیلان، تو کسی رو داري؟" او از تیري که ممکن بود به قلبش بخورد می ترسید، اما مجبور بود بپرسد. "منظورم کسیه که توي خونه منتظرت باشه؟ یه عشق؟"

براي مدتی طولانی نگاه خیره اش به چشمان سبز او را ادامه داد. کیلان نگاهش را برنگرداند، اما چشمانش پر از اشک شدند. بیش از هر چیزي ریچارد می خواست تا دستانش را دور او حلقه کند و او را ببوسد.

کیلان دستش را بالا آورد، گذاشت تا پشت انگشتانش به آرامی صورت ریچارد را لمس کنند. گلویش را صاف کرد.

"مسئله به این سادگیا نیست، ریچارد."

"چرا هست. یا داري یا نداري."

"من وظایفی دارم."

براي مدتی به نظر رسید که او می خواهد چیزي را به ریچارد بگوید، رازش را به او بگوید.

در زیر نور ماه خیلی زیبا به نظر می رسید، اما این زیبایی فقط از ظاهرش نبود، بلکه چیزي که از درون بود، همه چیز، از هوشمندي و دلیري تا عقل و خرَد، و لبخند مخصوصی که آن را فقط به او می زد. حاضر بود تا یک اژدها را بکشد (اگر چنین چیزي وجود داشت) تا فقط آن لبخند را ببیند. می دانست که تا وقتی زنده است هیچ کس دیگري را نخواهد خواست. ترجیح می داد باقی عمرش را به تنهایی بگذراند تا این که با فرد دیگري زندگی کند. هیچ کسِ دیگري نمی توانست وجود داشته باشد.

به شدت می خواست تا او را محکم در آغوش بگیرد. به شدت مشتاق چشیدن لبهاي نرمش بود. اما به طور غیرقابل توضیحی همان احساسی را داشت که قبل از گذشتن از پل حس میکرد. آن حس، هشداري قدرتمند بود، قدرتمندتر از اشتیاقش به بوسیدن کیلان. چیزي به او می گفت که اگر این کار را بکند، مانند عبور دادن تعدادي بیش از حد از یک پل است. به یادآورد که وقتی شمشیر را نگه داشته و کیلان دستش را لمس کرده بود، جادو چگونه شعله کشیده بود. او قبلاً درمورد پل حق داشت، بنابراین دستانش را دور کیلان حلقه نکرد.

کیلان با نگاهی کوتاه به زمین ارتباط چش مهایشان را شکست: "چِِیس گفت که دو روزِ سخت پیش رو داریم. فکر کنم که بهتره یکم بخوابم."

ریچارد می دانست هرآنچه که در ذهن کیلان جریان دارد، او حق اعتراضی درباره ي آن ندارد. او نمی توانست کیلان را مجبور کند. این چیزي بود که کیلان باید خودش تصمیم می گرفت.

ریچارد گفت: "تو یه وظیفه هم نسبت به من داري." کیلان با اخمی حاکی از سؤال به او نگاه کرد و ریچارد لبخند زد. "تو قول دادي که راهنماي من باشی. من قصد دارم که تو رو زیر این قول نگهدارم."

کیلان لبخندي زد و تنها توانست سرش را تکان دهد، بیش از آن به اشک ها نزدیک بود که بتواند صحبت کند. سر انگشتانش را بوسید و آنها را به گونه ي او فشار داد، بعد دوباره به میان شب خزید.

ریچارد در تاریکی نشست، سعی می کرد تا توده اي را که در گلویش بود فرو ببلعد. تا مدتی طولانی بعد از رفتن او، ریچارد هنوز می توانست جایی که انگشتان او، بوسه ي او، صورتش را لمس کرده بودند را احساس کند.

شب به قدري ساکت و آرام بود که ریچارد احساس میکرد در تمام جهان تنها کسیست که بیدار است. ستاره ها چشمک می زدند، شبیه غبار جادویی زدِ که در جایشان بی حرکت شده بودند. ماه از آن بالا در سکوت به او خیره شده بود. امشب حتی گرگ ها هم زوزه نمی کشیدند. تنهایی و دلتنگی داشت او را درهم میشکست.

خودش را در حالی یافت که آرزو میکرد تا چیزي حمله کند فقط براي این که چیز دیگري براي فکر کردن داشته باشد. شمشیرش را بیرون کشید و براي این که کاري کرده باشد، شروع به صیقل دادن تیغ هي همچنان براق آن با گوشه ي شنلش کرد. این شمشیرِ او بود تا هرطور که شایسته بداند از آن استفاد کند؛ این چیزي بود که زِد به او گفته بود. چه کیلان از این کار خوشش میامد یا نه، ریچارد میخواست تا از آن براي محافظت از او استفاده کند. کیلان تحت تعقیب بود. هر چیزي که سعی می کرد تا کیلان را لمس کند باید اول از میان شمشیر او عبور میکرد.

فکر تعقیب کنندگان کیلان، گروه هاي چهارنفره، و دارکن رال باعث شد تا خشمش شعله بکشد. او میخواست تا آنها همین حالا بیایند تا بتواند تهدید را از بین ببرد. به شدت مشتاق و منتظر آنها بود. قلبش به تپش درآمد. دندان هایش روي هم قفل شدند.

ناگهان متوجه شد که این خشم شمشیر بود که خشم او را بیدار میکرد. شمشیر از غلافش بیرون بود و تنها فکرِاین که چیزي کیلان را تهدید کند، خشم شمشیر و خشم خودش را برم یانگیخت. این که چگونه جادو به داخلش تراوش کرده بود غافلگیرش کرد، چقدر بی صدا، چقدر نامرئی و چقدر اغوا کننده. جادوگر گفته بود: فقط احساس صاحب شمشیر ملاك است. جادوي شمشیر چه چیزي را در او احساس می کرد؟

ریچارد شمشیر را به داخل غلافش سراند، خشم را پس زد، همانطور که دوباره به بررسی کردن آسمان و مناطق اطراف برمی گشت، افسردگی و اندوه را حس کرد که دوباره در او تراوش می کند. ایستاد و شروع به قدم زدن در اطراف کرد تا گرفتگی عضلات پایش را برطرف کند، بعد دوباره باحالتی تسلی ناپذیر نشست و به صخره تکیه داد.

یک ساعت قبل از این که نوبت نگهبانیش تمام شود، صداي قد مهاي آهست هاي را شنید که آشنا بود. زِد بود، یک تکه پنیر در هر دست، بدون هیچ شنلی بود و تنها همان رداي ساده ي خود را پوشیده بود.

"چرا بیداري؟ هنوز نوبت نگهبانی تو نشده."

"فکر کردم ممکنه از یه همنشینی با یه دوست خوشت بیاد. بیا، برات یه تیکه پنیر آوردم."

"نه، ممنون. منظورم در مورد پنیره. اگرچه اون قسمت دوست به دردم می خوره."

زدِ کنار او نشست، زانوهاي استخوان یاش را روي سین هاش جمع کرد و ردایش را روي آنها کشیده و خودش را مانند مرکز یک خیمه ي کوچک کرد. "مشکل چیه؟" ریچارد شانه اي بالا انداخت. "فکر کنم کیلان." زدِ چیزي نگفت. ریچارد به او نگاه انداخت. "وقتی که بیدار میشم اون اولین چیز تو ذهنمه و قبل از این که بخوابم آخرین چیز. تا حالا هیچوقت چنین احساسی نداشتم، زِد، هیچوقت آن قدر احساس تنهایی نکره بودم."

زِد پنیر را روي صخره اي گذاشت. "که اینطور."

"می دونم که از من خوشش میاد، اما حس میکنم که فاصل هش رو با من حفظ می کنه. امشب وقتی که داشتیم اردوگاه رو برپا میکردیم بهش گفتم که اگه امروز اون به جاي چِِیس بود من دنبالش میرفتم. یه مدت قبل اومد اینجا تا منو ببینه. گفت که نمی خواد من برم دنبالش، ولی منظورش چیزي بیش از این بود. منظورش این بود که نمی خواد من برم دنبالش، ختم کلام."

زد زیر لب گفت: "آفرین دختر خوب."

"چی؟"

"گفتم که اون دختر خوبیه. ما همه اونو دوست داریم. ولی ریچارد اون چیزاي دیگه اي هم هست. اون مسئولی تهایی داره."

ریچارد به پیرمرد اخم کرد. "و اون چیزاي دیگه چی هستن؟"

زدِ کمی به عقب تکیه داد. "اینو من نباید بگم. اون خودش کسیه که باید اینو جواب بده. من فکر می کردم که تاحالا این کارو کرده باشه." پیرمرد دستانش را به دور شان ههاي بزرگ ریچارد انداخت. "اگه باعث میشه احساس بهتري داشته باشی، بذار بگم که تنها دلیلی که تا حالا این کارو نکرده بخاطر اینه که تو بیش از اونی که باید براش اهمیت داري. اون می ترسه که دوستی تو رو از دست بده."

"تو راز اونو می دونی، و چِِیس هم می دونه؛ می تونم اینو توي چشماش ببینم. همه می دونن بجز من. امشب سعی کرد تا به من بگه، ولی نتونست. اون نباید نگران از دست دادن دوستی من باشه. این اتفاق نم یافته."

"ریچارد، اون شخص فوق العاده ایه، ولی فرد مناسبی براي تو نیست. او نمی تونه باشه."

"چرا؟"

زِد همانطور که صحبت می کرد چیزي را از روي آستینش جدا کرد تا از نگاه ریچارد اجتناب کند. "من قول دادم که بهش اجازه میدم تا اون خودش کسی باشه که اینو بهت میگه. تو فقط باید به من اعتماد کنی؛ اون نم یتونه کسی باشه که تو می خواي. یه دختر دیگه پیدا کن. زمین لبریز از اوناست. اوه، اصلاً نصف مردم دختر هستن، تعداد زیادي هستن که می تونی از بینشون انتخاب کنی. یکی دیگه انتخاب کن."

ریچارد زانوهایش را بالا کشید، بازوانش را دور آنها حلقه کرده و نگاهش را از زدِ گرداند. "خیلی خب." زِد با شگفت زدگی نگاهش را بالا آورد، بعد لبخند زده و به پشت دوست جوانش ضربه زد.

ریچارد در حالی که درختان مرزي را نگاه می کرد اضافه کرد: "خیلی خب به یه شرط. تو یه سؤال رو صادقانه جواب بده، صداقت وزغاي برشته شده. اگه بتونی جوابِ بله بدي، اونوقت منم هر طوري که تو بخواي عمل می کنم."

زِد با احتیاط پرسید: "یکی؟ فقط یه سؤال؟" یک انگشت استخوانی اش را روي لب نازك پایینش گذاشت.

"یه سؤال."

زِد حدود یک دقیقه به آن فکر کرد. "باشه. یه سؤال."

ریچارد نگاه محکمش را به سمت پیرمرد گرداند. "قبل از این که تو با همسرت ازدواج کنی، اگر یه نفر – اصلاً یه جور دیگه، بیا جوابِ بله دادن رو برات حتی راحت تر کنیم - اگه کسی که بهش اعتماد داشتی، یه دوست، کسی که مثل یه پدر عاشقش بودي، اگه این شخص میومد پیشت و می گفت یه نفر دیگه رو انتخاب کن، تو اینکارو می کردي؟"

زِد نگاهش را از چشمان ریچارد برگرفت و نفس عمیقی کشید. "لعنت. آدم فکر میکنه که من تا حالا دیگه باید یادگرفته باشم که نذارم یه جستجوگر ازم سؤال بپرسه." او پنیر را برداشت و به آن گاز زد.

"فکر می کردم همینطور باشه."

زِد پنیر را درمیان تاریکی دور انداخت. "این حقایق رو تغییر نمی ده، ریچارد! این قضیه بین شما دوتا پیش نمیره. من اینو نمیگم که تو رو آزار بدم. من تو رو مثل پسرم دوست دارم. اگه می تونستم طرز کار جهان رو تغییر بدم، اینکارو می کردم. به خاطر تو هم که شده کاش اینطوري نبود، اما هیچ راهی وجود نداره که این قضیه درست پیش بره. کیلان اینو می دونه و اگه تو تلاش کنی، فقط اونو آزار میدي. می دونم که تو اینو نمی خواي."

صداي ریچارد آهسته و آرام بود. "تو خودت اینو گفتی. من جستجوگرم. یه راهی وجود داره و من پیداش می کنم."

زِد با اندوه سرش را به معناي نه تکان داد. "کاش اینطوري بود، پسرم، اما اینطور نیست."

ریچارد با صداي شکسته اي نجوا کنان پرسید: "پس من باید چه کار کنم؟"

دوست پیرش دستان لاغرش را دور او حلقه کرد و در تاریکی او را محکم در آغوش گرفت. ریچارد احساس کرختی می کرد.

"فقط دوست اون باش، ریچارد. این چیزیه که اون احتیاج داره. ولی تو نم یتونی چیز بیشتري باشی."

ریچارد در دستان زِد سرش را تکان داد.

بعد از چند دقیقه جستجوگر با نگاهی مشکوك در چشمانش، خود را کنار کشید و جادوگر را در فاصل هي یک دست با خود نگه داشت.

"تو براي چه کاري اومده بودي اینجا؟"

"تا پیش یه دوست بشینم."

ریچارد سرش را به نشان رد تکان داد. "تو به عنوان جادوگر اومدي اینجا، دور از بقیه، تا به جستجوگر مشورت بدي. حالا بگو براي چی اینجا اومدي؟"

"خیلی خب. من طبق وظیفه م به عنوان جادوگر اومدم اینجا تا به جستجوگر بگم که امروز نزدیک بود یه اشتباه جدي مرتکب بشه."

ریچارد دستانش را از روي شان هي زدِ برداشت، اما همچنان نگاه خیر هاش را به او ادامه داد. "خودم اینو میدونم. یه

جستجوگر نمی تونه خودش رو در معرض خطر قرار بده، وقتی که با این کارش همه ي افراد دیگه رو به خطر میندازه."

زِد تایید کرد: "اما تو با این وجود داشتی این کارو می کردي."

"وقتی که تو منو جستجوگر کردي، خوب و بد رو با هم برداشتی. من براي مسئولی تهاي این مقام تازه کارم. برامسخته که یه دوست رو در خطر ببینم و کمک نکنم. می دونم که دیگه نم یتونم مزیت کمک کردن به هم هي دوستان رو داشته باشم. منو ملامت شده و توبیخ شده فرض کن."

زد لبخند زد: "خوب، این قسمت به خوشی حل شد." او براي دقیق هاي نشست، لبخندش محو شد. "اما ریچارد، مسئله بزر گتر از چیزیه که امروز اتفاق افتاد. تو باید اینو درك کنی که به عنوان یه جستجوگر، ممکنه باعث مرگ مردم بی گناه بشی. براي موفق شدن توي متوقف کردن دارکن رال باید از کسایی که ممکنه با کمک تو نجات پیدا کنن، رو برگردونی. یه سرباز میدونه که توي میدون جنگ اگه براي کمک به یه همرزم خم بشه، ممکنه از پشت شمشیر بخوره و بنابراین اگه میخواد که پیروز بشه، باید برخلاف فریادهاي کمکی که از طرف رفقاش میشنوه به جنگ ادامه بده. تو باید توانایی انجام این کارو داشته باشی تا پیروز بشی، ممکنه این تنها راه باشه. تو باید خودتو براي این آبدیده کنی. این یه مبارزه براي زنده موندنه و توي این نبرد کسایی که براي کمک فریاد می زنن احتمالاً سرباز نیستن، بلکه مردم بیگناه هستن. دارکن رال براي پیروز شدن هر کسی رو می کشه. اونایی که در طرف اون می جنگن هم همین کارو می کنن. تو ممکنه ناچار بشی همین کارو بکنی. چه بخواي چه نخواي مهاجم هست که قوانین رو تعیین می کنه. باید با اون قوانین بازي کنی، یا این که مطمئناً با اون قوانین کشته میشی."

"چطور کسی می تونه به نفع اون بجنگه؟ دارکن رال می خواد بر همه مسلط بشه، می خواد ارباب همه بشه. چطور می تونن براي اون بجنگن؟"

جادوگر به صخره تکیه داد و به تپه ها نگاه کرد، گویی چیزي بیش از آنچه آنجا بود می دید. لحن صدایش غمگین بود. "چون، ریچارد، خیلی از مردم براي پیشرفت و رشد نیاز به کسی دارند که بهشون فرمان بده. اون مردم طبق خودخواهی و طمع ورزیشون، مردمِ آزاد رو به عنوان ظالم به خودشون می بینن. اونا حکمرانی می خوان که گیاهاي بلندتر رو قطع کنه تا نور خورشید به اونا برسه. اونا فکر میکنن که هیچ گیاهی نباید حق داشته باشه تا از کوتاه ترین گیاه بالاتر بره، و اینطوري می خوان به همه نور برسه. اونا ترجیح می دن تا براشون یه نور هدایت ایجاد بشه، تا این که خودشون یه شمع روشن کنن، بدون توجه به این که چه چیزي ماده ي سوختنی براي ایجاد این روشنایی هست.

"بعضی از اونا فکر می کنن وقتی که رال پیروز بشه بهشون روي خوش نشون می ده و اونا پاداش می گیرن و بنابراین اونا هم به اندازه ي خو د رال ظالم هستن تا نظر مثبت اونو جلب کنن. بعضیا خیلی ساده نسبت به حقایق کور هستن و براي دروغایی که می شنون می جنگن. و بعضیا وقتی که نور هدایت روشن شد متوجه میشن که غلُ و زنجیر به دست و پاشون هست و اونموقع هم دیگه خیلی دیره." زِد همانطور که آه می کشید آستین هاي پیراهنش را صاف کرد. "همیشه جن گهایی بوده، ریچارد. هر جنگی یه کشتار وحشیانه بین مخالفین هست. و هنوز نشده که هیچ ارتشی وارد میدون جنگ شده باشه با این فکر که خالق، پشتیبان دشمنشون هست."

ریچارد سرش را به طرفین تکان داد. "این اصلاً با عقل جور درنمیاد."

"من کاملاً مطمئنم که پیروان رال فکر می کنن ما هیولاهاي تشنه به خونی هستیم که هر کاري از دستمونبرمیاد. براي اونا افسان ههاي بی پایانی از بیرحمی هاي ظالمانه ي دشمنانشون گفته شده. مطمئنم که هیچ کدوم درمورد دارکن رال چیز زیادي نمی دونن، مگه همون چیزایی که از طرف خود رال بهشون گفته شده." جادوگر اخم کرد، چشمان هوشمندش تیز و دقیق بودند. "ممکنه که این انحراف از منطق باشه، اما از مقدار تهدید یا مرگبار بودنش چیزي کم نمی کنه. پیروان رال فقط لازمه که ما رو شکست بدن. نیازي نیست که چیز دیگ هاي رو بدونن. اما اگه تو می خواي بر یه دشمنِ نیرومندتر از خودت پیروز بشی، باید از کله ت استفاده کنی."

ریچارد انگشتانش را میان موهایش فرو برد. "این یعنی من توي یه شکاف به شدت تنگ گیر کردم. ممکنه مجبور بشم که بذارم مردم بی گناه بمیرن، با این حال نتونم دارکن رال رو بکشم."

زدِ نگاه معنی داري به او انداخت. "نه. من هیچوقت نگفتم تو نمی تونی دارکن رال رو بکشی؛ من گفتم که نمی تونی از شمشیر براي کشتنش استفاده کنی."

ریچارد مصمم به دوست قدیمی اش نگاه کرد، نور محو و کدر ماه روي چهره ي لاغرش بود. جرقه هاي اندیشه در تاریکی هاي روحیه اش درخشید.

به آرامی پرسید: "زدِ، تو قبلاً مجبور شدي تا اینکارو بکنی؟ مجبور شدي تا بذاري افراد بی گناه بمیرن؟"

صورت زِد سخت و محزون شد. "توي جنگ قبلی و دوباره هم همین الان که داریم صحبت میکنیم. کیلان به من گفت که رال مردم رو می کشه تا اسم منو به دست بیاره. هیچ کس نم یتونه اسممو بگه، ولی اون به این امید که بالاخره کسی بهش بگه، به کشتن مردم ادامه میده. من می تونستم خودمو بهش تسلیم کنم تا کشتار رو متوقف کنم، ولی اونوقت نم یتونستم براي شکست دادن اون کمکی بکنم؛ و تعداد خیلی بیشتري میمردن. این یه انتخاب دردناکه، بذاري یه تعداد کم به طرز وحشتناکی بمیرن، یا این که بذاري تعداد بیشتري به طرز فجیعی بمیرن."

"متأسفم، دوست من." ریچارد شنلش را محکمتر به دور خور پیچید، از بیرون و درون می لرزید. دوباره نگاهی به سرزمین ساکت و آرام انداخت، بعد مجدداً به زدِ نگاه کرد. "من شار، پري شب رو قبل از این که بمیره دیدم. اون جونش رو فدا کرد تا کیلان به اینجا برسه، تا دیگران بتونن زنده بمونن. کیلان هم مسئولیت این که بذاره تا دیگران بمیرن رو تحمل می کنه."

زد با مهربانی گفت: "آره، دونستن چیزایی که چشماي اون دختر دیده قلبمو به درد میاره. و همینطور چیزایی که چشماي تو ممکنه وادار به دیدن بشه."

"باعث میشه مشکل من درمورد ما دوتا خیلی کوچیک به نظر بیاد."

چهره ي زِد از روي شفقت نرم و مهربان بود. "اما باعث نمیشه کمتر دردآور باشه."

ریچارد یکبار دیگر محیط اطراف را بررسی کرد. "زِد، یه چیز دیگه. قبل از این که ما به خونه ي تو برسیم، من یهسیب به کیلان تعارف کردم."

زِد با غافلگیري خند هي بلندي کرد. "تو به یه نفر از سرزمین میانه یه میو هي قرمز تعارف کردي؟ این معادل با تهدید کردن به مرگه، پسرم. توي سرزمین میانه هر نوع میوه ي قرمزي به شدت سمیه."

"آره، حالا اینو می دونم، اما اونموقع نمی دونستم."

زد به جلو خم شده و یک ابرویش را بالا برد. "اون چی گفت؟"

ریچارد از پهلو به او نگاه کرد. "چیزي که گفت مهم نیست، نکته کاریه که کرد. اون گلوي منو گرفت. براي یه لحظه من توي چشماش دیدم که می خواد منو بکشه. نمی دونم چطوري می خواست منو بکشه، اما مطمئنم که این کارو می کرد. به اندازه ي کافی مکث کرد تا من توضیح بدم. نکته اینه که، اون دوست من بود، و چند دفعه جون منو نجات داده بود، ولی توي اون لحظه می خواست منو بکشه." ریچارد مکثی کرد. "این جزئی از همون چیزیه که تو میگی، مگه نه؟"

زِد نفس عمیقی کشید و سرش را به نشان تأیید تکان داد. "آره. ریچارد، اگه تو مشکوك بشی که من یه خائن هستم، مطمئن نباشی، فقط مشکوك باشی و بدونی که اگه این قضیه حقیقت داشته باشه هدف ما شکست میخوره، قادر هستی که منو بکشی؟ اگه وقت یا راهی براي فهمیدن حقیقت نداشته باشی، فقط این عقید هي محکم رو که من یه خائنم داشته باشی، و فقط هم خودت اینو بدونی، میتونی منو درجا بکشی؟ میتونی با قصدي مرگبار پیش من، پیش دوست قدیمیت بیاي؟ با چنان خشونتی بیاي که حتماً کار رو انجام بدي؟"

نگاه خیره ي زِد در نگاه او فرومی رفت. ریچارد متحیر شده بود. "من.... من نم یدونم."

"خوب، بهتره که مطمئن باشی که میتونی، وگرنه تو رو چه به رفتن دنبال رال. اونوقت تو اراد هي کافی براي زندگی رو نداري، اراده براي پیروزي. ممکنه ازت خواسته بشه تا یه تصمیم که ارزش زندگی یا مرگ داره رو در یه لحظه بگیري. کیلان اینو می دونه، اون عواقب شکست خوردنش رو می دونه. اون اراده و عزم لازم رو داره."

"با این وجود اون مکث کرد. طبق چیزي که تو میگی اون اشتباه کرد. من می تونستم بر اون غلبه کنم. اون باید منو قبل از این که شانسی داشته باشم می کشت." ریچارد اخمی کرد. "و اونوقت ممکن بود اشتباه کرده باشه."

زِد به آرامی سرش را به دو طرف تکان داد. "بیخود از خودت تعریف نکن، ریچارد. اون دستشو روي تو گذاشته بود.

هر کاري که تو می کردي به اندازه ي کافی سریع نبود. تنها چیزي که از طرف اون لازم بود یه لحظه فکر کردن بود.

اون اوضاع رو تحت کنترل داشت و می تونست به تو فرصت توضیح دادن بده. اون اشتباهی نکرده."

ریچارد که کمی جاخورده بود، هنوز نم یتوانست نتیجهي بحث را واگذار کند. "ولی تو خائن نخواهی بود، تو نمی تونی یه خائن به ما باشی، همونطور که من هرگز به اون آسیبی نمی رسوندم. من نکته ي این حرفتو درك نمی کنم."

"نکته اینجاست که، حتی اگرچه که من خیانت نمی کنم، ولی اگه این کارو بکنم، تو باید براي عمل کردن آماده باشی. اگر که ضرورت ایجاد بشه، تو باید نیروي لازم براي انجام حتی این کارو هم داشته باشی. نکته اینجاست که اگرچه کیلان می دونست تو دوستش هستی و هرگز بهش صدمه اي نمی زنی، وقتی که فکر کرد تو سعی داري بهش صدمه اي بزنی، براي واکنش آماده بود. اگه تو فوراً متقاعدش نمی کردي، اون کارش رو میکرد."

ریچارد براي دقیقه اي در سکوت نشست و دوستش را تماشا کرد. "زِد، اگه قضیه از اون طرف بود، اگه تو فکر کنی که من تهدیدي براي هدفمون هستم، خوب، می دونی دیگه، تو می تونستی....؟"

جادوگر با اخم به عقب تکیه داد و بدون هیچ نشانه اي از احساسات در صدایش گفت: "توي یه چشم به هم زدن."

این جواب ریچارد را وحشتزده کرد، اما درك میکرد که دوستش چه میگوید، حتی اگرچه که تمام این حر فها بسیار بعید به نظر می رسیدند؛ هر چیزي کمتر از تعهد و التزام کامل می توانست طلسمی براي شکست آنها باشد. اگر آنها تردید می کردند، رال رحمی نمی کرد. آنها می مردند. موضوع به همین سادگی بود.

زِد پرسید: "هنوز می خواي جستجوگر باشی؟"

ریچارد به تاریکی ها خیره شد. "آره."

"می ترسی؟"

"تا مغز استخونم."

زِد روي زانوهاي او زد. "خوبه. منم همینطور. فقط اگه نم یترسیدي نگران می شدم." جستجوگر نگاه سردي به جادوگر انداخت. "قصد دارم تا کاري کنم که دارکن رال هم بترسه."

زِد لبخندي زد و سرش را تکان داد. "تو جستجوگر خوبی میشی، پسرم. به خودت ایمان داشته باش."

ریچارد از فکر این که کیلان میخواست او را فقط به خاطر تعارف کردن یک سیب بکشد، از درون به خود لرزید.

"زِد؟ چرا همه ي میوه هاي قرمز توي سرزمین میانه سمی هستن؟ این طبیعی نیست."

جادوگر با تاسف سرش را تکان داد. "چون، ریچارد، بچه ها میوه هاي قرمزو دوست دارن."

اخم هاي ریچارد بیشتر درهم رفت. "این که معنایی نمی ده؟"

زِد به پایین نگاه کرد، مدتی یک انگشت استخوانی اش را روي خاك کشید. "توي جنگ قبلی، در حدود همین وقت سال بود. محصولات درو شده بودن. من یه جادوي پیش ساخته پیدا کرده بودم. جادوي پیش ساخته جادویی هست که بوسیله ي جادوگراي خیلی وقت پیش ساخته شده. یه چیزي شبیه جعب ههاي اوردن. اون یه جادوي سم بود، منحصر به رنگ خاص و فقط می تونست یه بار یه طلسم ایجاد کنه. من مطمئن نبودم که چطور ازش استفاده میشه، اما می دونستم که خطرناکه." زِد نفس عمیقی کشید و دستانش را روي دامن لباسش گذاشت. "بهرحال، پنیس رال به اون دست پیدا کرد و فهمید چطور اونو به کار بندازه. اون می دونست که بچ هها عاشق میوه هستن و می خواست تا ضربه ي سنگینی رو به قلب هاي ما وارد کنه. اون از جادو براي سمی کردن تمام میوه هاي قرمز استفاده کرد. این سم یمقدار شبیه سم تاك مار هست. اولش آهسته عمل میکنه. مدتی طول کشید تا بفهمیم چه چیزي باعث تب و مرگ بچه ها شده. پنیس رال عمداً چیزي رو انتخاب کرد تا مطمئن باشه که نه تنها بزرگترها بلکه بچه ها هم از اون می خورن." همانطور که به میان تاریکی نگاه می کرد صدایش به سختی قابل شنیدن بود. "تعداد زیادي از مردم مردن. تعداد زیادي از بچه ها."

چشمان ریچارد درشت شده بود. "اگه تو پیداش کرده بودي، چطوري دست اون بهش رسید؟"

زِد با نگاهی که میتوانست یک روز تابستانی را منجمد کند به چشمان ریچارد خیره شد. "من یه شاگرد داشتم، یه مرد جوون که داشتم بهش آموزش میدادم. یک روز اتفاقی دیدم که داره با چیزي ور میره که نباید. من شک عجیبی نسبت بهش داشتم. می دونستم یه جاي کار مشکل داره، اما خیلی به اون علاقه داشتم و براي همین طبق شکمّ عمل نکردم. در عوض تصمیم گرفتم که شب به اون موضوع فکر کنم. صبح روز بعد اون ناپدید شد و همینطور جادوي پیش ساخته اي که من پیدا کرده بودم. اون یه جاسوس براي پنیس رال بوده. اگه من وقتی که باید، عمل کرده بودم و اونو کشته بودم، تمام اون مردم و همه ي اون بچه ها نمی مردن."

ریچارد آب دهانش را قورت داد. "زِد، تو نم یتونستی بفهمی." او فکر کرد که شاید پیرمرد فریاد بزند یا گریه کند، یا با سرعت از آنجا برود، اما در عوض او فقط شانه اش را بالا انداخت. "از اشتباه من درس بگیر، ریچارد. اگه این کارو بکنی اونوقت تمام اون زند گیها بیهوده از دست نرفتن. شاید داستان اونا بتونه درسی باشه که کمک کنه تا همه رو از کاري که دارکن رال در صورت پیروزي انجام میده، نجات بده."

ریچارد بازوانش را مالید، سعی میکرد تا کمی گرما به آنها بازگرداند. "چرا توي وِستلند میوههاي قرمز سمینیستن؟"

"همه ي جادوها محدودیت هایی دارند. این یکی، محدودیت فاصله از جایی که استفاده شده بود رو داشت. اون تا جایی که مرز بین سرزمین میانه و وستلند ایجاد شد، وسعت پیدا کرد. مرز نمی تونست جایی که طلسمِ سم وجود داشته باشه ایجاد بشه، در غیر اینصورت وستلند داخل خودش جادو می داشت."

ریچارد در تاریکی و سکوت سرد نشست و مدتی به فکر فرو رفت. بالاخره پرسید: "راهی براي خلاص شدن از دستش هست؟ تا کاري کنیم که میوه هاي قرمز دیگه سمی نباشن؟"

زِد لبخند زد. به نظر ریچارد این لبخند واکنش عجیبی بود، اما از دیدن آن خوشحال بود. "مثل یه جادوگر فکر می کنی، پسرم. فکر می کنی که چطور جادو رو خنثی کنی." او در حالی که دوباره به تاریکی ها نگاه میکرد با تفکر اخم هایش درهم رفت. "ممکنه راهی براي برداشتن طلسم وجود داشته باشه. من باید روش مطالعه کنم و ببینم چکار می تونم بکنم. اگه بتونیم دارکن رال رو شکست بدیم، قصد دارم که ذهنمو روي این کار بذارم."

"خوبه." ریچارد شنلش را محک متر پیچید. "هر کسی باید بتونه هر وقتی که خواست یه سیب بخوره. مخصوصاً بچه ها." او به پیرمرد نگاه کرد. "زِد، من قول میدم که درس تو رو فراموش نکنم. ناامیدت نمی کنم. نمی ذارم تمام اون مردمی که مردن فراموش بشن."

زِد لبخند زد و با مهربانی پشت ریچارد را نوازش کرد.

دو دوست در تاریکی نشستند، سکوت شب و درك متقابلی بی صدا را با هم شریک شدند، درمورد چیزهایی که نمی دانستند فکر کردند: این که چه چیزي در پیش رو داشتند.

ریچارد درمورد کاري که باید انجام شود فکر کرد، درمورد پنیس رال و درمورد دارکن رال. به این فکر کرد که چقدر همه چیز ناامیدانه و غیرممکن به نظر می رسید. به خودش گفت که به راه حل فکر کن نه به مشکل، تو جستجوگري.

"می خوام یه کاري براي من بکنی، جادوگر. فکر کنم دیگه وقتشه که ما ناپدید بشیم. رال به اندازه ي کافی ما رو تعقیب کرده. تو درمورد اون ابر چکار می تونی بکنی؟"

"می دونی، فکر کنم حق با تو باشه. فقط کاش می دونستم که اون چطوري به تو قلاب شده تا بتونم اونو جدا کنم، اما نمی تونم اینو بفهمم، بنابراین مجبورم یه کار دیگه بکنم." او با تأمل انگشت اشاره و شصتش را دو طرف تیز چانه اش کشید. "از وقتی که اولین بار شروع به تعقیب کردن تو کرد، شده که بارون بباره یا تمام آسمون پر از ابر بشه؟"

ریچارد در ذهنش به عقب برگشت، سعی کرد تا تمام روزها را به یاد آورد. بیشتر روزها در اثر قتل پدرش برایش درابهام و تیرگی بود. به نظر می رسید زمان زیادي از آن گذشته. "شبِ قبل از این که تاك رو پیدا کنم، توي جنگل وِن بارون اومده بود، اما وقتی که من به اونجا رسیدم آسمون صاف شد. نه، هیچ بارونی نبوده. از زمان قتل پدرم یادم نمیاد که آسمون ابري بوده باشه. حداقل نه چیزي بیشتر از چندتا ابر کوچیک و رقیق. این چه معنایی میده؟"

"خب، این یعنی این که به نظر من راهی براي فریب دادن ابر هست، حتی اگه نتونم اونو ازت جدا کنم. از اونجایی که تمام مدت آسمون صاف بوده، معناش اینه که احتمالاً رال مسئول این قض یهست. اون ابرهاي دیگه رو دور کرده تا بتونه راحت این یکی رو پیدا کنه. ساده، اما کار آمد."

"اون چطور تونسته ابرها رو دور کنه؟"

"اون یه طلسم روي این ابر گذاشته تا ابرهاي دیگه رو پس بزنه و یه جوري این ابر رو به تو قلاب کرده."

"پس چرا تو یه طلسم قوي تر روش نم یذاري تا ابرها رو جذب کنه؛ قبل از این که اون بفهمه، ابر گم شده و اون نمی تونه پیداش کنه تا بخواد طلسم تو رو شکست بده. اگه اون از جادوي قو يتري براي عقب زدن ابرها و پیدا کردن این یکی استفاده کنه، نمی دونه که تو چکار کردي و طلسم قویتري که بخواد ابرها رو کنار بزنه قلاب رو هم می شکنه."

زِد ناباورانه به او نگاه کرد، چندبار پلک زد. "لعنت، ریچارد، تو دقیقاً درست فهمیدي! پسرم، فکر می کنم تو می تونی یه جادوگر فوق العاده بشی."

"نه، متشکرم. همین الانم یه وظیفه ي غیر ممکن دارم."

زدِ کمی خود را عقب کشیده و اخم کرد، اما چیزي نگفت. دستان لاغرش به داخل پیراهنش رفته و یک تکه سنگ بیرون آورد، آن را جلوي خودشان روي زمین پرتاب کرد. ایستاد و انگشتانش دایره وار بر بالاي تکه سنگ چرخید، ناگهان سنگ با صداي پاقی تبدیل به یک صخره ي بزرگ شد.

"زِد! این صخره ي ابربینیت هست!"

"راستش، پسرم، این یه صخره ي جادوگریه. پدرم سال ها پیش اونو به من داد."

انگشت جادوگر سریع تر و سریع تر چرخید تا این که نور پدیدار شد، جرقه ها و رنگ ها شروع به چرخیدن کردند. او به چرخاندن ادامه داد، نور را مخلوط کرده و هم میزد. هیچ صدایی نبود، فقط بوي مطبوع باران بهاري میامد. بالاخره جادوگر به نظر راضی رسید.

"برو روي صخره، پسرم."

ریچارد در ابتدا با شَک و تردید به داخل نور قدم گذاشت. روي پوستش احساس گرما و گزگز میکرد، مثل این کهدر یک تابستان گرم بعد از شنا، بدون لباس در آفتاب داغ ایستاده باشد. گذاشت تا در گرما غوطه ور شود، در احساس امنیت، خودش را در اختیار این حس گذاشت. دستانش از دو طرفش دراز شدند تا این که به حالت عمود قرار گرفتند. سرش را به عقب خم کرد، نفس هایی عمیق کشید و چشمانش را بست. احساس شگفت انگیزي بود، مثل شناور بودن در آب، فقط با این تفاوت که در نور شناور بود. شادي و شعف به وجودش رسوخ کرد. ذهنش احساس اتصالی سبک و بی پایان با هرچیزي در اطرافش داشت. او با درختان یکی بود، با عل فها، حشرات، پرنده هاي در اطراف، با آب، با خود هوا؛ نه به عنوان موجودي جداگانه، بلکه قسمتی از یک مجموع. ارتباطات درونی بین همه چیز را به شکلی جدید درك کرد. همزمان خودش را ناچیز و صاحب قدرتی بی کران دید. جهان را از چشمان تمام موجودات اطرافش دید. این بینشی شگفت انگیز و تکان دهنده بود. گذاشت تا درون پرنده اي که بالاي سرش پرواز می کرد اوج بگیرد، دنیا را از چشمان او دید، با او به شکار رفت، گرسنگی و نیاز را حس کرد، نیاز به یک موش، آتش کوچک برپا شده در پایین را تماشا کرد، افرادي که خوابیده بودند.

ریچارد گذاشت شخصیتش در باد پراکنده شود. او هیچ کس و همه کس شد. گرماي نیاز همه را احساس کرد، ترس هایشان را بویید، لذتشان را چشید، نیازشان را درك کرد و بعد گذاشت تا همه ي آنها باهم حل شده و به نیستی بروند، تا این که خلأي ایجاد شد که او در آن ایستاده بود، تنها در تمام عالم هستی، تنها موجود زنده، تنها چیزي که وجود داشت. بعد گذاشت تا نور درونش جاري شود، نوري که با خود دیگرانی را میاورد که قبلاً از همین صخره استفاده کرده بودند: زِد، پدر زِد و جادوگرانی قبل از آن تا سال هایی بیشمار، هزاران سال، همگی در یکجا. وجود آنها درونش جاري شد، خودشان را با او شریک شدند و بخاطر تمام این شگفتی ها قطرات اش ک از روي گون هاش به پایین سرازیر شد.

دستان زد به جلو پرتاب شد و غبار جادوی یاش را رها کرد. غبار اطراف ریچارد چرخید، به نرمی و سیال برق میزد، تا این که او در مرکز گرداب قرار گرفت. جرقه ها چرخششان را تنگ تر کرده و روي سینه اش جمع شدند. با صداي جرنگ جرنگی مانند یک لوستر در باد، غبار در آسمان بالا رفت، گویی که ریسمان یک بادبادك بالا می رود و همینطور که می رفت صدا را همراه با خود میبرد، بالاتر و بالاتر تا این که به ابر رسید. ابر، غبار جادویی را جذب کرد و از داخل با رنگ هاي چرخان روشن شد. در تمام افق صاعقه هایی درخشید، خطوط ناهموار و شکسته به این سمت و آن سمت حرکت کرده و آسمان را شکافتند، با اشتیاق و چشم انتظار، چنان که فراخوان شده باشند.

در یک لحظه برق ها و صاعقه ها ایستادند، روشناییِ داخل ابر محو شده و پایان یافت، و نورِ از داخل صخره ي جادوگري خودش را به داخل کشید تا این که کاملاً خاموش شد. ناگهان همه جا ساکت بود. ریچارد دوباره همانجا بود، روي یک صخره ي ساده ایستاده بود. با چشمانی گشاد به صورت خندان زدِ نگاه کرد.

نجواکنان گفت: "زِد، حالا می فهمم که چرا تو همیشه روي این صخره وایستاده بودي. من هیچوقت تاحال توعمرم چیزي مثل این حس نکرده بودم. اصلاً نمی دونستم."

زِد عمداً لبخند زد. "تو یه جادوگر فطري هستی، پسرم. تو دستانت را کاملاً درست نگه داشتی، سرت درست کج شده بود، تو حتی کمرت رو درست خم کرده بودي. تو مثل یه جوجه اردك که توي برکه میره، اینکارو انجام دادي. تو تمام شرایط لازم براي یه جادوگرِ خوب شدن رو داري." زِد با خوشحالی به جلو خم شد. "حالا فقط تصور کن که این کارو برهنه انجام بدي."

ریچارد با حیرت پرسید: "باعث میشه که فرق کنه؟"

"البته. لباس ها توي این تجربه ایجاد مزاحمت میکنه." زدِ دستانش را دور شانه هاي ریچارد گذاشت. "یه روزي می ذارم این کارو امتحان کنی."

"زِد، چرا خواستی که من این کارو بکنم؟ این ضروري نبود. تو خودت می تونستی این کارو بکنی."

"حالا چه احساسی داري؟"

"نمی دونم. متفاوت. آروم. با ذهن بازتر. فکر کنم دیگه به اون اندازه حس شکست خوردگی و افسردگی ندارم."

"به همین دلیل بود که گذاشتم تو این کارو بکنی، دوست من. چون تو بهش احتیاج داشتی. تو شب سختی داشتی.

من نمی تونم مشکلات رو عوض کنم، ولی می تونستم کمکت کنم که احساس بهتري داشته باشی."

"متشکرم، زدِ."

"برو یکم استراحت کن، حالا نوبت نگهبانی منه." او چشمکی به ریچارد زد. "اگه هر وقتی نظرت درباره ي جادوگر شدن رو عوض کردي، من افتخار می کنم که تو رو به مجموعه ي جادوگرا راه بدم."

زِد دستش را بالا گرفت. از میان تاریکی، تکه پنیري که دور انداخته بود پرواز کنان به طرفش برگشت.