فصل چهارده
چیس افسار اسبش را کشیده و توقف کرد. "بیا. اینجا جاي خوبیه."
او سه نفرِ دیگر را از مسیر خارج کرده و به محوط هي باز با درختان سروي که سال ها از مرگشان می گذشت هدایت کرد. اسکلت هاي خاکستري و نقره اي رنگ درختان، عاري از هر چیزي جز تعداد کمی شاخه، ایستاده بودند و دسته هاي خزه به رنگ سبزِ پررنگ هر از چند جا رویشان را پوشانده بود. اینجا و آنجا روي زمینِ نرم جناز ههاي فاسد شده ي پادشاهان سابق جنگل دیده می شد. برگ هاي پهن و مسطح علف هاي قهوه اي رنگ باتلاقی که بوسیله ي طوفان هاي قبلی بطور اتفاقی روي زمین پخش شده بودند، چون دریایی آشفته از مارهاي مرده در زیر پا به نظر می رسیدند.
اسب ها در میان آشفتگیِ روي زمین با احتیاط راهشان را انتخاب میکردند. هواي گرم، سنگین و شرجی، بوي متعفنِ فساد را با خود حمل می کرد. همانطور که حرکت می کردند توده اي از پشه آنها را دنبال می کرد و تا جایی که چشم ریچارد کار میکرد، تنها موجود زند هاي بود که میتوانست ببیند. با وجود باز بودن آن فضا، نور کمی از جانب آسمان عرضه میشد، چرا که پوششی ضخیم و یک شکل از ابرها با فاصل هاي نزدیک به زمین معلق بود. توده هاي مه بین ستون هاي نقره اي رنگ از بقایاي درختان که هنوز سرپا بودند حرکت کرده و آنها را خیس و لغزنده می کرد.
چیس راه را به زدِ و کیلان نشان می داد و ریچارد از پشت سر می آمد و آنها را که مسیرشان را با پیچ و خم ادامه می دادند نگاه می کرد. محدوده ي دید، بیشتر از حدود صد متر نبود و اگرچه که چِِیس نگران به نظر نمی رسید، ریچارد با دقت مراقب بود؛ هر چیزي می توانست قبل از این که آنها متوجه شوند خودش را مخفیانه به آنها نزدیک کند. هر چهار نفرشان پشه ها را از خود دور می کردند و بغیر از زِد بقیه شنل هایشان را براي محافظت، محکم به دور خود پیچیده بودند. زدِ که از پوشیدن شنل خودداري می کرد، داشت غذاي باقی مانده از نهار را گاز می زد و طوري به اطراف نگاه
می کرد، گویی که به یک تور سیاحتی آمده. ریچارد حسِ جهت یابی فوق العاده اي داشت، اما خوشحال بود که چیس آنها
را هدایت می کند. در باتلاق همه چیز شبیه به هم بنظر می رسید و او از روي تجربه می دانست که گم شدن چقدر آسان است.
از وقتی که ریچارد شبِ پیش روي صخره ي جادوگري ایستاده بود، کمتر مسئولیت هایش را به عنوان یک بار احساس می کرد و بیشتر آن را فرصتی براي این می دید که بخشی از یک کار درست باشد. او خطر را کمتر حس نمی کرد، اما نیاز به متوقف کردن دارکن رال را بیشتر و قویتر حس می کرد. نقشش را در نماي کلیِ چیزها به عنوان شانسی براي کمک به دیگرانی دیده بود که شانسی براي متوقف کردن دارکن رال نداشتند. می دانست که نمی تواند عقب بکشد؛ این کار پایان او بسیاري از دیگران بود.
ریچارد بدن کیلان را نگاه کرد که در حال سواري به این سو و آن سو حرکت میکرد، شانه هایش با آهنگ حرکت اسب تکان میخوردند. ریچارد آرزو میکرد که میتوانست او را به مکا نهایی که در میان جنگل هارتلند می شناخت ببرد، مکان هایی سريّ از زیبایی و آرامش، جایی دور در میان کوهستان، آبشاري را که پیدا کرده بود و غار پشت آن را به او نشان دهد، در کنار برکه اي جنگلی و ساکت با او نهار بخورد، او را به شهر برده و برایش چیزي زیبا بخرد، او را به جایی ببرد، هر جایی، که او در امنیت باشد. ریچارد می خواست که او بتواند بدون هر دقیقه نگرانی از نزدیک شدن دشمانش لبخند بزند. بعد از شب گذشته، ریچارد حس کرده بود که قسمت اول این خواسته ها، رؤیایش از بودن با کیلان، فقط یک آرزوي توخالی بوده.
چیس با بالا آوردن یک دستش آنها را متوقف کرد. "همینجاست."
ریچارد به اطراف نگاه کرد، آنها هنوز در میان باتلاقی مرده، خشکیده و بی پایان بودند. او هیچ مرزي را نمی دید. همه طرف به یک شکل بود، آنها افسار اسب هایشان را به تنه ي یک درخت افتاده بستند و فاصله اي کوتاه را با پاي پیاده به دنبال چیس جلوتر رفتند.
چیس به عنوان معرفی با دستش اشاره کرد. "مرز."
ریچارد گفت: "من چیزي نمی بینم."
چیس لبخند زد. "نگاه کن." او بطور یکنواخت و آهسته به پیش رفت. همانطور که جلو می رفت، درخششی سبز رنگ در اطرافش شکل گرفت که اول به سختی قابل تشخیص بود. درخششِ سبز، پررنگ تر و روشن تر شد تا این که بعد از بیست قدم تبدیل به ورقی از نور سبز شد که در حالی که او پیش می رفت، جلویش را گرفته بود. نور در اطراف او قوي تر بود و در مسافتی حدود سه متر از اطراف و بالا ادامه داشت و کمکم محو می شد و با هر قدم به جلو، این مسافت بیش تر می شد. مانند یک شیشه ي سبزِ موج دار و معوج بود اما ریچارد میتوانست از میان آن ببیند، درختان مرده ي پشت آن را ببیند. چِِیس ایستاد و برگشت. همینطور که به عقب میامد، ورق هي سبز و بعد تلألو سبز ناپدید شد.
ریچارد همیشه فکر می کرد که مرز نوعی دیوار باشد، چیزي که قابل دیدن باشد.
ریچارد کمی احساس دلسردي کرد. "مرز اینه؟"
"بیشتر از این چی می خواستی باشه؟ حالا اینو تماشا کن." چیس روي زمین را گشت، شاخ ههایی را برم یداشت و استحکامشان را امتحان می کرد. بیشتر آنها فاسد شده بودند و براحتی می شکستند. بالاخره یکی پیدا کرد، با طولی حدود سه و نیم متر که به حد مورد نظر او محکم بود. چِِیس آن را با خود به میان نورِ درخشان برد تا این که به ورقه ي سبز رسید. شاخه را از طرف ضخیمش گرفت و باقی آن را از دیوار عبور داد. همینطور که آن را به جلو فشار میداد، حدود دو متر جلوتر انتهاي چوب ناپدید شد، تا این که چیس نهایتاً چیزي را نگه داشته بود که به جاي یک شاخه ي سه چهار متري، به نظر یک تکه چوب یک و نیم تا دو متري میرسید. ریچارد مبهوت شده بود. او می توانست طرف دیگر دیوار را ببیند، اما نمی توانست انتهاي دیگر چوب را ببیند. این به نظر غیر ممکن می رسید.
به محض این که چِِیس چوب را تا جاییکه جرأت داشت فرو کرد، چوب با تکانی شدید از جا جهید. هیچ صدایی نبود. او چوب را عقب کشیده و پیش دیگران برگشت. انتهاي شکسته ي چوبِ دو و نیم متري را به سمت آنها گرفت.
انتهاي چوب پوشیده از بزاق بود.
چِِیس با لبخندي گفت: "شکارچیاي قلب."
زِد به نظر می رسید که حوصل هاش سر رفته. کیلان هم خوشش نیامده بود. ریچارد مبهوت مانده بود. از آنجا که چیس ظاهراً فقط یک شنونده داشت، به پیراهن ریچارد چنگ زد و او را با خود کشید. "بیا، بهت نشون میدم که چه شکلیه." همانطور که جلو میرفتند، چیس بازوي راستش را روي بازوي چپ ریچارد قفل کرده و به ریچارد هشدار داد.
"آهسته برو، وقتی که به حد کافی جلو رفتیم بهت میگم. دست منو محکم نگه دار." آنها به آهستگی جلو رفتند.
نور سبز شروع شد. با هر قدم قو يتر شد، اما این بار با دفع هاي که ریچارد رفتن چیس به داخل آن را دیده بود فرق داشت. بعد نور اطراف چیس و بالاي سر او را گرفت، حالا همه طرفشان را نور گرفته بود. صداي وز وزي به گوش می رسید، مثل صداي هزاران زنبور عسل. با هر قدم صدا عمیق تر می شد، اما بلندتر نم یشد. نور سبز هم عمیق تر می شد و درختان اطراف تیره تر می شدند، گویی که شب از راه می رسد. بعد ورقه ي سبز رنگ در جلوي آنها بود، از هیچ کجا پدیدار شده بود و درخشش سبز رنگ همه جاي دیگر را پر کرده بود. ریچارد دیگر به سختی می توانست درختان را ببیند.
او رویش را گرداند و اصلاً نتوانست زدِ یا کیلان را ببیند.
چیس اخطار داد. "حالا آروم." آنها همینطور که به آهستگی قدم به جلو برم یداشتند به ورق هي سبز رنگ فشار میاوردند. ریچارد می توانست فشار آن را بر روي بدنش احساس کند.
بعد همه چیز تیره و تار شد، مانند این که در شب داخل غاري باشد، با یک درخشش سبز رنگ در اطراف خودش و چیس. ریچارد بازوي چیس را محکم تر گرفت. صداي وز وز این حس را ایجاد می کرد که گویی سینه اش را می لرزاند.
با قدم بعدي، ورقه ي سبز رنگ دیوار ناگهان تغییر کرد. چیِس گفت: "کافیه." صدایش می پیچید و تکرار میشد.
دیوار، تیره و شفاف شده بود، مثل این که ریچارد به داخل آبگیري عمیق در جنگلی تاریک نگاه کند. چیس بی حرکت ایستاد و به او نگاه می کرد.
شبح هایی در طرف دیگر بودند.
اشکالی به سیاهی رنگ جوهر در درخشش طرف دیگر دیوار موج برمی داشتند، ارواحی که در اعماق شناور بودند. مردگان در مخفیگاه خودشان.
چیزي نزدیک تر و سریع تر، از کنار آنها حرکت کرد. چیس گفت: "شکارچی ها."
ریچارد احساس اشتیاق عجیبی داشت. اشتیاق به تاریکی. صداي همهمه یک وز وز نبود، او فهمید که آن صداي حرف زدن است.
صداهایی که نام او را زمزمه می کردند.
هزاران صداي دوردست او را صدا می زدند. اشکالِ سیاه رنگ در حال جمع شدن بودند، او را صدا میزدند، دستانشان را به طرف او دراز می کردند.
او ناگهان به شدت احساس تنهایی کرد، تنهایی و بیکسیِ زندگیش را حس کرد، تنهایی تمام زند گیها. چه نیازي به این درد بود، وقتی که آنها منتظرش بودند؟ منتظر بودند تا به او خوش آمد بگویند. دیگر هیچ وقت تنها نم یشد. اشباح سیاه رنگ در تیرگی به سمتش شناور شده و او را صدا میزدند و او کم کم توانست صورت هاي آنها را ببیند. مثل این بود که از میان آبی تیره نگاه می کند. آنها جلوتر آمدند. به شدت مشتاق بود تا به جلو قدم برداشته و عبور کند. تا در آنجا با آنها باشد.
و بعد پدرش را دید.
قلب ریچارد به تپش افتاد. پدرش با فریاد غمناك بلندي اسم او را با اندوه صدا زد. دستانش دراز شدند، ناامیدانه سعی داشت تا پسرش را در آغوش بگیرد. او درست پشت دیوار بود.
ریچارد احساس کرد قلبش از اشتیاق شکافته می شود. مدت ها از وقتی که پدرش را دیده بود می گذشت. ریچارد با شیون پدرش را صدا کرد، تمام وجودش می خواست تا او را لمس کند. دیگر مجبور نبود تا بترسد. فقط باید به پدرش می رسید. بعد دیگر در امان بود.
در امان بود. براي همیشه.
ریچارد سعی کرد تا به پدرش برسد، سعی کرد تا پیش او برود، سعی کرد تا از میان دیوار قدم بگذارد. چیزي دستش را نگه داشته بود. با خشم دستش را محک متر کشید. کسی او را از پدرش دور نگه میداشت. به طرف هر کسی که بود فریاد کشید تا او را رها کند. صدایش توخالی و تهی بود.
بعد دید که از پدرش به عقب کشیده می شود.
خشمش جان گرفت. کسی سعی می کرد تا او را با بازویش عقب بکشد. با خشم به شمشیرش چنگ زد. دستی بزرگ با پنجه اي پولادین، محکم بر روي دستش قفل شد. با خشمی افسار گسیخته فریاد میکشید و با تمام توان تقلا می کرد تا شمشیر را بیرون بکشد، اما دست بزرگ او را محکم نگه داشته بود و سکندري خوران او را از پیش پدرش به عقب می کشید. ریچارد تقلا کرد، اما داشت به عقب کشیده می شد.
همنطور که به عقب کشیده میشد، ناگهان دیوار سبز به جاي تاریکی برگشت. چیس داشت او را از میان نور سبز کشیده و دور می کرد. جهان با تکانی تهوع آور بازگشت. باتلاق خشک و مرده بازگشت.
ریچارد که ناگهان هشیار شده بود، از کاري که تقریباًکرده بود به شدت وحشت زده شد. چیس دست او را بر روي شمشیر رها کرد. ریچارد، با لرز دستش را براي حفظ تعادل روي شان هي مرد درشت هیکل گذاشت، همانطور که به بیرون از نور سبز قدم برمی داشتند، تقلا می کرد تا نفس بکشد. راحتیِ خیال در وجودش جاري شد.
چیس کمی به روي او خم شد و چشمان او را بررسی کرد. "خوبی؟"
ریچارد سرش را براي تأیید تکان داد، پریشان تر از آن بود که بتواند حرف بزند. دیدن پدرش دوباره آوار غم را برگردانده بود. مجبور بود تمام حواسش را متمرکز کند تا فقط بتواند نفس بکشد، بتواند بایستد. گلویش درد می کرد.
متوجه شد که گلویش از هق هق و فریاد گیر کرده بود، اما در آن حال از آن آگاه نبود.
هنگامی که ریچارد فهمید چقدر نزدیک بود که وارد دیوار، وارد مرگ شود، وحشت ذهنش را فرا گرفت. او اصلاً براي چیزي که رخ داده بود آماده نبود. اگر چیس آنجا نبود تا او را نگه دارد، او حالا مرده بود. او سعی کرده بود تا تسلیم دنیاي زیرین شود. حس می کرد که خودش را نمی شناسد. چگونه ممکن بود که بخواهد خودش را تسلیم آنجا کند؟ آیا او اینقدر ضعیف بود؟ اینقدر شکننده بود؟
سر ریچارد از درد گیج می رفت. نمی توانست تصویر چهره ي پدرش را از ذهنش پاك کند، این که پدرش چطور مشتاق او بود، او را صدا می زد، آن قدر اندوهگین و محزون. ریچارد به شدت دلش می خواست با او باشد. این کار خیلی آسان بود. تصویر، ذهنش را در برگرفته و رها نم یکرد. او نمی خواست تا آن را رها کند؛ می خواست تا برگردد. حتی در حالی که مقاومت می کرد می توانست کشش را حس کند.
درحالی که آنها از نور سبز بیرون میامدند، کیلان پدیدار شد که آنجا در حاشیه ي نور منتظرشان بود. او دستش را به حالت حفاظت و حمایت گرانه دور کمر ریچارد حلقه کرد و او را از چیس دور کرد. با دست دیگرش چان هي ریچارد را گرفت، صورتش را به طرف خود برگرداند و وادارش کرد تا به او نگاه کند.
"ریچارد. به من گوش کن. به یه چیز دیگه فکر کن. باید به یه چیز دیگه فکر کنی. ازت می خوام که تمام تقاطع ها توي جاد ههاي هارتلند رو به خاطر بیاري. می تونی این کارو براي من بکنی؟ خواهش میکنم. همین حالا این کارو بکن. تک تکشون رو براي من به خاطر بیار."
ریچارد با تکان سر قبول کرد و شروع کرد به یادآوري جاده ها.
کیلان با خشم به طرف چیس برگشت و با تمام قدرتی که می توانست، به صورت او سیلی زد.
جیغ زنان گفت: "اي حرومزاده! چرا این کارو باهاش کردي؟" تمام وزنش را به جلو انداخته و دوباره به او سیلی زد. موهایش جلوي صورتش ریختند. چیس براي متوقف کردن او تلاشی نکرد. "تو از قصد این کارو کردي! چطور تونستی این کارو بکنی!" او براي بار سوم به طرف چیس پرید، اما اینبار چِِیس درمیان راه مچ دست او را گرفت.
"می خواي جوابتو بدم یا می خواي همینطوري بازم منو بزنی؟"
کیلان دستش را به زور عقب کشید و با خشم به او خیره شد، سینهاش بالا و پایین می رفت. مقداري از موهایش از پهلو به صورتش چسبیده بودند.
"عبور از دریچه ي شاهی خطرناکه. مستقیم از وسط مرز رد نمیشه؛ پیچ و خم داره. بعضی جاها خیلی باریکه، دوتا دیوارِ مرز تقریبابًه همدیگر می رسن. کافیه یه قدم اشتباه به یه طرف برداري و اونوقت مردي. تو از داخل مرز رد شدي؛ همینطور زِد. شما هردوتون درك می کنید. تا وقتی که شروع به ورود به اون نکنی نمی تونی ببینیش، در غیر اینصورت نمی دونید که کجاست. من فقط بخاطر این میدو نم کجاست که زندگیمو اینجا گذروندم. الان مرز خطرناکتر هم شده، چون در حال فروریختنه، حتی راحت تر می شه توش قدم گذاشت. وقتی که وارد گذرگاه بشید، اگه چیزي شروع به تعقیب شما بکنه، ریچارد ممکنه بدون این که حتی متوجه بشه چی به چیه بره توي مرز."
"این دلیل موجهی نیست! تو می تونستی بهش هشدار بدي!"
"من تاحالا بچ هاي نداشتم که درست با آتیش رفتار کنه مگه این که یه بار دستشو توي اون ببره. هرچی هم بگی به اندازه ي یه بار انجام دادن اون ارزش نداره. اگه ریچارد قبل از این که بره تو دریچ هي شاهی نم یفهمید که مرز چطوریه، از اونطرف گذرگاه بیرون نمیومد. آره، من از قصد بردمش اونجا. براي این که بهش نشون بدم. براي این که زنده نگهش دارم."
"می تونستی بهش بگی."
چِِیس با تکان سرش مخالفت کرد. "نه. اون باید اینو می دید."
ریچارد گفت: "کافیه." ذهنش بالاخره پاك و هشیار شده بود. همه به طرف او چرخیدند. "هنوز نشده که یه روز بگذره و یکی از شما سه نفر منو تا سر حد جنون نترسونید. ولی می دونم که نیت همتون خیر و صلاح منه. الان چیزاي مهمتري داریم که نگرانشون باشیم. چیِس تو از کجا می دونی که مرز در حال فرو ریختنه؟ چی فرق کرده؟"
"دیوار داره از هم فرو می پاشه. قبلاً نمی شد از بین نورِ سبز توي تاریکی رو دید. نمی شد هیچ چیزي رو توي اونطرف دید."
زِد گفت: "چِِیس درست میگه، من می تونستم از اینجا اونور رو ببینم."
ریچارد از جادوگر پرسید: "چقدر طول می کشه تا خراب بشه."
زِد شانه اي بالا انداخت. "گفتنش سخته."
ریچارد در جواب گفت: "پس حدس بزن. یه چیز حدودي بهم بگو. بهترین حدست چقدره؟"
"حداقل دو هفته دووم میاره، اما نه بیشتر از شش یا هفت هفته."
ریچارد چند لحظه اي فکر کرد. "می تونی از جادوت استفاده کنی تا اونو تقویت کنی؟"
"من همچین قدرتی ندارم."
"چِِیس، فکر می کنی رال درمورد دریچه ي شاهی چیزي می دونه؟"
"من از کجا باید بدونم."
"خوب، تا حالا کسی از گذرگاه رد شده؟"
چیس درمورد سؤال فکر کرد. "تا جایی که من می دونم نه."
زدِ اضافه کرد: "من بعید میدونم، رال می تونه توي دنیاي زیرین سفر کنه. اون به گذرگاه نیازي نداره. اون داره مرزو نابود می کنه. فکر نکنم که به یه گذرگاه کوچیک اهمیتی بده."
ریچارد گفت: "اهمیت دادن با دونستن فرق میکنه. فکر کنم که ما نباید اینجا منتظر بمونیم، و از اونطرف هم نگرانم که اون ممکنه بدونه که ما داریم کجا میریم."
کیلان موهایش را از روي صورتش کنار زد. "منظورت چیه؟"
ریچارد نگاه از همدردي به او انداخت. "فکر می کنی وقتی که توي مرز بودي اون کسایی که دیدي مادر و خواهرت بودن؟"
"من فکر می کردم که خودشون بودن. تو جور دیگه اي فکر می کنی؟"
"من فکر نکنم که اون پدرم بوده باشه." نگاهی به جادوگر انداخت. "تو چی فکر می کنی؟"
"گفتنش غیر ممکنه. هیچ کس واقعاً چیز زیادي در مورد دنیاي مردگان نمی دونه."
ریچارد به تلخی گفت: "دارکن رال درموردش میدونه. من فکر نمی کنم که پدرم منو به اون شکل بخواد. امامی دونم که دارکن رال می خواد، پس برخلاف چیزي که چشمام بهم میگن، بیشتر این احتمال میره که اون از زیردستاي دارکن رال بوده که سعی میکرده تا منو بگیره. تو گفتی که ما نم یتونیم به داخل مرز بریم چون اونا منتظر ما هستن تا اینکارو بکنیم، منتظرن تا ما رو بگیرن. من فکر می کنم که این همون چیزي بود که من دیدم، پیروان اون توي دنیاي زیرین. و اونا دقیقاً می دونن که من کجا دیوار رو لمس کردم. اگه درست گفته باشم معناش اینه که رال به زودي می فهمه که ما کجا هستیم. من دلم نمی خواد اینجا بمونم تا بفهمم که حدسم درست بوده یا نه."
چیس گفت: "حق با ریچارده. و ما باید تا قبل از شب و بیرون اومدن شکارچیاي قلب خودمونو به باتلاق اسکاو برسونیم. اونجا تنها جاي امنیه که بین اینجا و ساوثیون وجود داره. فردا تا قبل از تاریکی به ساوثیون میرسیم و اونجا از شکارچیا در امانیم. روز بعدش می ریم به دیدن یکی از دوستاي من، آدي، زن استخونی. اون نزدیک گذرگاه زندگی می کنه. ما براي رد شدن از مرز به کمک اون احتیاج داریم. اما امشب تنها شانس ما باتلاقه."
ریچارد می خواست بپرسد که زن استخوانی دیگر چه کسی است و چرا آنها به کمک او براي رد شدن از مرز احتیاج دارند، که ناگهان یک شبح تیره و سای هوار در هوا پیدا شد و چنان ضرب هي محکمی به چیس زد که او را آنط رفتر، جایی آنط رف چند کند هي افتاده بر زمین پرتاب کرد. با سرعتی تکان دهنده، شبحِ تیره به دور پاهاي کیلان پیچید و با حرکتی شلاق وار پاهاي او را از زیرش بیرون کشید. درحالی که ریچارد به طرف او شیرجه می رفت تا او را بگیرد، کیلان با جیغ نام او را صدا زد. آنها دستانشان را روي مچ یکدیگر قفل کردند. هر دو روي زمین کشیده شدند، به طرف مرز کشیده شدند.
انگشتان زد از بالاي سر آنها آتشی را پرتاب کرد. آتش جیغ زنان پیش رفت و ناپدید شد. شبه سیاه دیگري با سرعتی صاعق هوار به جادوگر ضربه زد و او را به هوا پرتاب کرد. ریچارد یک پایش را به شاخه اي روي یک کنده ي درخت گیر داد. شاخه پوسیده بود و از کنده جدا شد. او بدنش را به پشت چرخاند و سعی کرد تا پاشنه هایش را در زمین فرو کند. چکمه هایش روي علف هاي خیس باتلاق سر خورد. پاشنه هایش را به زمین فشار داد، اما به حد کافی محکم نبود تا جلوي کشیده شدن آن دو روي زمین را بگیرد. نیاز داشت تا دستش آزاد باشد.
فریاد زد: "دستاتو دور کمر من بنداز."
کیلان جهشی به جلو کرد، دستانش را دور او انداخت و محکم او را نگهداشت. موجود پیچانِ سیاه به حالت موجی شکل دور پاهاي کیلان پیچید و محک متر او را گرفت. همانطور که شبح پاي او را فشار میداد، کیلان جیغ کشید.
ریچارد سریع شمشیر را بیرون کشید و هوا را با صداي زنگ آن پر کرد.
همانطور که آنها به جلو کشیده میشدند نور سبز در اطرافشان شروع به درخشیدن کرد.
خشم در وجودش چون سیلی جاري شد. بدترین کابوس ریچارد به تحقق می پیوست. چیزي سعی داشت تا کیلان را بگیرد. نور سبز روش نتر شد. از آنجا که داشت روي زمین کشیده میشد، نمی توانست به آن چیزي که آنها را می کشید برسد. کیلان محکم کمر او را نگه داشته بود، پاهایش خیلی دورتر از دسترس بودند و آن چیزي که پاهاي او را نگه داشته بود از آنهم دورتر بود.
"کیلان، منو ول کن!"
کیلان وحشت زده تر از آن بود که این کار را بکند. او محکم به ریچارد چنگ زد، ناامیدانه او را نگه داشت و از درد نفس نفس میزد. همانطور که آنها به داخل کشیده می شدند ورق هي سبز پیدا شد. صداي وزوز به بلندي در گوشش شنیده می شد.
دوباره فریاد کشید: "ولم کن!"
سعی کرد تا دستان کیلان را به زور از خودش جدا کند. درختان باتلاق کم کم در تاریکی محو می شدند. ریچارد می توانست فشار دیوار را حس کند. باورش نم یشد که کیلان چقدر محکم او را گرفته است. در حالی که به پشت روي زمین سر می خورد، سعی کرد تا دستانش را به پشتش رسانده و مچ دست کیلان را از خودش جدا کند، اما نتوانست. تنها شانس آنها این بود که او بلند شود.
"کیلان! باید ولم کنی وگرنه هردومون مردیم! من نمی ذارم اونا تو رو بگیرن! بهم اعتماد کن! ولم کن." مطمئن نبود که حقیقت را به کیلان می گوید یا نه، اما اطمینان داشت که این تنها شانسشان بود. همانطور که کیلان محکم بدن او را گرفته بود، سرش به شکم او فشرده میشد. کیلان سرش را بالا آورده و به او نگاه کرد، همانطور که موجود سیاهرنگ او را فشار می داد، صورتش از درد درهم رفته بود. کیلان جیغی کشید و بعد او را رها کرد.
در چشم به هم زدنی ریچارد ایستاده بود. همینطور که به بالا پرید، دیوار تیره ناگهان جلویش پدیدار شد. پدرش دستانش را دراز کرد. ریچارد خشمش را آزاد کرد، شمشیر را با تک تک ذرات خشمی که داشت حرکت داد. تیغه ي شمشیر از میان دیوار عبور کرد، از میان چیزي که میدانست پدرش نیست عبور کرد. شبح سیاه ناله اي کرد، منفجر شده و به ابري از نیستی بدل شد.
پاهاي کیلان کنار دیوار بود، چیز سیاه محکم به دور پاهاي او پیچید، فشار داد و کشید. ریچارد شمشیر را بالا آورد.
نیازي کشنده درونش اوج گرفت.
"ریچارد، نه! این خواهر منه!" ریچارد می دانست که او نیست، همانطور که این پدرش نبود. خودش را کاملاً به نیاز سوزان واگذار کرد و با تمام توانش شمشیر را پایین آورد. دوباره شمشیر از میان دیوار رد شد و شکافی در میان موجود
منزجر کنندهاي که کیلان را گرفته بود ایجاد کرد. جرقههاي بیشماري ایجاد شد، صداي شیون و ضجه اي فرازمینی بهگوش رسید. پاهاي کیلان آزاد شده بود. او با صورت روي زمین دراز کشیده بود.
ریچارد بدون این که نگاه کند که چه چیز دیگري اتفاق میافتد، دستش را زیر کمر کیلان برده و او را با یک حرکت برداشته و از زمین بلند کرد. ریچارد همینطور که از مرز عقب نشینی میکرد او را محکم نگه داشته و شمشیر را به طرف دیوار گرفته بود. درحالی که با سعی و کوشش به عقب میرفت، به دنبال هر حرکتی و هر حمله اي مراقب اطراف بود. آنها از نور سبز خارج شدند.
او به حرکتش ادامه داد تا این که کاملاً فاصله گرفته بودند، جایی در آنسوي اس بها. وقتی که بالاخره ایستاد و کیلان را رها کرد، کیلان چرخید و بازوانش را دور او انداخت و میلرزید. ریچارد مجبور بود تقلا کرده و با خشمی مبارزه کند که او را تحریک میکرد تا برگردد و حمله کند. می دانست که مجبور است شمشیر را کنار بگذارد تا خشم و نیاز به حمله را فرو بنشاند، اما جرأت نکرد اینکار را بکند.
کیلان با وحشت پرسید: "بقیه، اونا کجان؟ باید پیداشون کنیم."
کیلان از او جدا شد و شروع کرد به دویدن به عقب. ریچارد کمر او را چنگ زد و تقریباًًاو را از روي پاهایش جدا کرد.
با خشمی بسیار بیشتر از حد مورد نیاز فریاد زد: "همینجا بمون." او را به سمت زمین هل داد.
ریچارد زِد را در حالی پیدا کرد که خودش را جمع کرده و بیهوش بود. همینکه روي پیرمرد خم شد، چیزي با سرعت از بالاي سرش رد شد. خشمش منفجر شد. همراه با شمشیر چرخید و تیغه ي آن از میان شبح تیره عبور کرد. بدنه ي شبح در حالی که جیغی تیز و گوشخراش می کشید پیچ و تاب خورد و به داخل مرز برگشت. تکه اي که از آن
جدا شده بود در میان هوا دود شد و رفت. ریچارد با یک دست زِد را بلند کرد، او را مانند یک کیسه گندم روي شانه اش انداخت و به طرف کیلان برده و آنجا به آرامی روي زمین خواباند. کیلان سر جادوگر را در دامنش نگه داشته و به
دنبال جراحات گشت. ریچارد همانطور که دوان دوان برمی گشت سرش را پایین نگه داشته بود اما حمل هاي که انتظارش را داشت واقع نشد. دلش می خواست چیزي حمله کند، به شدت مشتاق جنگیدن بود، می خواست تا حمله کند. چِِیس را مقداري آنطرف تر در زیر یک کنده یافت. ریچارد زره او را چنگ زده و او را بیرون کشید. خون از یک بریدگی در پهلوي سر چِِیس بیرون می زد. خاك و خاشاك به زخمش چسبیده بودند.
ذهن ریچارد با سرعت به کار افتاد، فکر میکرد که باید چه کند. نمی توانست با یک دست چیس را بلند کند، و جرأت هم نداشت تا شمشیر را غلاف کند. می دانست که نمی خواهد تا کیلان براي کمک بیاید، او می خواست تا کیلان در فاصل هي امنی بماند. ریچارد محکم به کت چرمی مرزبان چنگ زده و شروع به کشیدنش روي زمین کرد. علف هاي لغزنده ي باتلاق کمی کارش را راحت کرد، اما اینکار هنوز مشکل بود، چون مجبور بود چند تنه ي درخت به زمین افتاده
را دور بزند. در کمال شگفتی، چیزي حمله نکرد. شاید او آن را زخمی کرده یا کشته بود. کنجکاو بود که آیا ممکن استچیزي که مرده را کشت. شمشیر جادو داشت. ریچارد مطمئن نبود که این جادو قادر به چه کارهایی باشد؛ حتی مطمئن نبود که موجودات در مرز مرده باشند. بالاخره به کیلان و زِد رسید و چیس را نزدیک آنها کشید. جادوگر هنوز بیهوش بود.
رنگ کیلان از نگرانی پریده بود. "باید چه کار کنیم؟"
ریچارد نگاهی به اطراف انداخت. "نمی تونیم اینجا بمونیم و اونا رو هم نمی تونیم تنها بذاریم. بیا بذاریمشون روي اسبا و از اینجا بریم. همینکه به حد امنی فاصله گرفتیم، زخماشونو بررسی می کنیم."
ابرها ضخیم تر از قبل بودند و مه روي همه چیز را با لایه ي شفاف و درخشانی پوشانده بود. ریچارد همانطور که همه طرف را نگاه می کرد شمشیر را غلاف کرد و به راحتی زدِ را روي اسبش گذاشت. چیِس سخت تر بود. او درشت هیکل بود و تمام سلا حهایش سنگین بودند. خون از زخم پهلوي سرش بیرون زده و موهایش را غرق به خون می کرد. وقتی که او را روي اسب آویزان کردند باعث شد خون ریزي بیشتر شود. ریچارد تصمیم گرفت که نمی تواند زخم را بدون هیچ مداوایی رها کند. فوراً از کوله اي یک برگ اوم و یک تکه پارچه بیرون آورد. برگ را مچاله کرد تا شیره ي شفابخشش درآید، آن را روي زخم فشار داد و به کیلان گفت تا پارچه را دور سر چیس بپیچد. پارچه تقریبابًلافاصله خیس خون شد اما ریچارد می دانست که برگ اوم خیلی زود خونریزي را بند میاورد.
ریچارد به کیلان کمک کرد تا سوار اسبش شود. می توانست بفهمد که پاهاي کیلان بیش از آن چیزي که اعتراف می کرد، درد می کند. افسار اسب زدِ را به او داد و خودش سوار شد، افسار اسب چیس را گرفت، و بعد با احتیاط به راه افتاد. می دانست که به سختی میتوانند جاده را پیدا کنند؛ مه سنگی نتر می شد و محدود هي دید کمتر. به نظر میرسید که ارواحی از میان سایه ها در هر طرف آنها را تماشا میکنند. نمی دانست که بهتر است پشت سر کیلان حرکت کند یا خودش جلوتر از او براند، نم یدانست چگونه بهتر می تواند از او حفاظت کند، بنابراین اسبش را کنار او راند. چیِس و زدِ روي اس بها بسته نشده بودند و به راحتی میتوانستند به پایین سر بخورند، بنابراین آنها مجبور بودند آهسته حرکت کنند. سروهاي مرده در همه طرف به یک شکل بودند. آنها نمی توانستند در مسیري مستقیم حرکت کنند چون مجبور می شدند به عقب و جلو برگردند و درختان افتاده را دور بزنند. ریچارد پشه هایی را که مرتباً وارد دهانش میشدند را به بیرون تف می کرد.
همه جاي آسمان همان رنگ خاکستري بود؛ به هیچ وجه نمی شد گفت که خورشید کجاست، تا جه تیابی کنند. بعد از مدتی ریچارد اصلاً مطمئن نبود که در جهت درست حرکت میکنند. به نظر می رسید که باید تا حالا به جاده می رسیدند. درختان بلند و شاخص را به عنوان نشانه انتخاب می کرد و وقتی که به هر کدام می رسیدند درخت دیگري را در فاصله اي جلوتر نشان میکرد، به این امید که در مسیري مستقیم حرکت کنند. می دانست که براي درست انجام دادن اینکار باید بتواند حداقل سه درخت را نشان کند تا مطمئن شود که مسیر سفر مستقیم است، اما در مه نمی توانست
تا آن فاصله را ببیند. نمیتوانست مطمئن باشد که خودشان را در مسیري دایره اي نمی چرخاند. حتی اگر در خطیمستقیم حرکت می کرد، مطمئن نبود که جهت حرکتشان به سمت جاده باشد.
کیلان پرسید: "مطمئنی که داریم درست میریم؟ اینجا همش مثل همه."
"نه. ولی حداقل با مرز برخورد نکردیم."
"فکر می کنی می تونیم وایستیم و به اونا برسیم؟"
"جرأت نمی کنیم. تا جایی که من می دونم ممکنه توي ده قدمی دنیاي زیرین باشیم."
کیلان با نگرانی به اطرافش نگاه کرد. ریچارد به این فکر کرد که کیلان را با دو نفر دیگر منتظر بگذارد و خودش جلو رفته و به دنبال جاده بگردد، اما این فکر را کنار گذاشت، چرا که می ترسید نتواند دوباره او را پیدا کند. آنها باید با هم می ماندند. کم کم نگران میشد که اگر نتواند قبل از شب از اینجا بیرون بروند باید چه کنند. چگونه باید از خودشان در مقابل شکارچیان قلب محافظت کنند؟ اگر تعداد زیادي از شکارچیان میامدند، حتی شمشیر هم نم یتوانست تمام آنها را همزمان عقب بزند. چیس گفته بود که باید تا قبل از شب به باتلاق برسند. او نگفته بود چرا یا این که باتلاق چگونه می توانست از آنها محافظت کند. علف هاي قهوه اي رنگ باتلاق، دریاي بی پایانی را در اطرافشان تشکیل داده بود که تنه ي درختان در جاي جاي آن به گل نشسته بود.
یک درخت بلوط در سمت چپشان پدیدار شد، بعد تعدادي دیگر، بعضی از آنها برگ هایی داشتند که رنگ سبز پررنگ و خیسشان در میان مه برق می زد. این همان راهی نبود که آنها از آن وارد شده بودند. ریچارد خودشان را کمی به سمت راست چرخاند و مسیر را از حاشیه ي باتلاقِ مرده ادامه داد، به این امید که این مسیر آنها را به جاده برساند.
سایه هایی از میان بوته هاي بین بلوط ها آنها را تماشا می کردند. او به خودش گفت که تخیلش باعث شده که به نظر برسد سایه ها چشم دارند. هیچ بادي نبود، هیچ حرکتی، هیچ صدایی. با وجود این که گم شدن در این محل بسیار آسان بود، بخاطر گم شدن از دست خودش عصبانی بود. او یک راهنما بود؛ گم شدن برایش غیرقابل بخشش بود.
وقتی بالاخره ریچارد جاده را دید، نفس عمیقی از سر آسودگی کشید. آن دو به سرعت پیاده شدند و دو نفر دیگر را چک کردند. زدِ تغییري نکرده بود اما حداقل خونریزي چیس بند آمده بود. ریچارد اصلاً نمی دانست باید براي آنها چه بکند. نمی دانست که آیا آنها به خاطر ضربه بیهوش شده اند یا این که وضعیتشان بخاطر نوعی جادو از سوي مرز بود.
کیلان هم چیزي نمی دانست.
کیلان از او پرسید: "فکر می کنی باید چه کار کنیم؟"
ریچارد سعی کرد تا آنمقدار که نگران بود نگران به نظر نرسد: "چیس گفت که باید بریم به باتلاق وگرنهشکارچی ها ما رو می گیرن. فایده اي نداره که اینجا دراز بکشن و بهشون رسیدگی بشه و منتظرشون بشیم تا بیدار بشن که بعد شکارچیا هممون رو بگیرن. اینطور که من میبینم فقط دوتا انتخاب داریم؛ یا همینجا بذاریمشون یا با خودمون ببریمشون. اصلاً امکان نداره که من اونا رو تنها بذارم. بیا ببندیمشون روي اسباشون تا نیفتن، بعدشم بریم به طرف باتلاق."
کیلان موافقت کرد. آنها به سرعت با تسمه دوستانشان را به اس بها بستند. ریچارد بانداژ چیس را عوض کرد و کمی زخم را تمیز کرد. مه کم کم تبدیل به بارانی سبک می شد. ریچارد داخل کول هها را گشت، پتوها را پیدا کرد و پوشش ضد آبی که دورشان پیچیده بود را باز کرد. آنها روي هر کدام از دوستانشان یک پتو انداختند، بعد آنها را با پارچه ي شمعی پوشاندند تا خشک بمانند، و طنابی را به صورت ضربدري روي آنها بستند تا در جایشان بمانند.
وقتی که کارشان تمام شد، کیلان ناگهان دستانش را دور او انداخته و براي مدتی او را محکم بغل کرد، و قبل از این که ریچارد بتواند حرکت او را پاسخ دهد از او جدا شد.
کیلان به نرمی گفت: "ممنونم که منو نجات دادي. مرز خیلی منو می ترسونه." خجالت زده به او نگاه کرد. "و اگه بهم یادآوري کنی که بهت گفته بودم دنبال من نیایی، یه لگد بهت میزنم." همانطور که از زیر ابروهایش به بالا نگاه می کرد، لبخند زد.
"حتی یک کلمه هم نمی گم. قول میدم."
ریچارد هم به او لبخند زده و کلاه شنل او را بالا کشیده و موهایش را داخل آن گذاشت تا زیر باران خیس نشود.
کلاه شنلِ خودش را هم بالا کشید و هر دو در جاده به راه افتادند.
جنگل ها متروك بودند. باران از لابلاي شاخه هاي بهم پیچیده ي بالاي سرشان روي آنها می چکید. شاخه ها از اطراف جاده مانند پنج ههایی بودند که دراز شد هاند تا اس بها و مردم را بگیرند. اسب ها حتی بدون هدایت سوارانشان، با احتیاط در وسط جاده یورتمه می رفتند و گوش هایشان از یک طرف به طرفی دیگر میچرخید، گویی به سایه ها گوش می دهند. بیشه زارها در هر طرف بقدري انبوه بودند که اگر آنها مجبور می شدند تا به میان درختان بروند، هیچ شانسی نداشتند. کیلان شنلش را محک متر به دور خود کشید. یا باید به جلو میرفتند و یا به عقب و هیچ برگشتنی در کار نبود.
آنها باقیمانده ي بعدازظهر و عصر، اسب ها را به شدت تازاندند.
وقتی که مرگ روز کم کم شروع به دزدیدن نور نرم خاکستريِ روز کرد، آنها هنوز به باتلاق نرسیده بودند و راهی هم براي فهمیدن این که تا آنجا چقدر راه باقی مانده نداشتند. از میان درختان درهم پیچیده، صداي زوزه اي شنیدند.
نفسشان در گلوهایشان حبس شد.
شکارچیان قلب داشتند می آمدند.