فصل سه
حرفم بیرون نیومده یه جهش زد گوشیم رو برداشت و یه میس انداخت رو شماره دختره سه سوت دیدم گوشیم زنگ خورد...
با خنده به گوشیم نگاه کردم و گفتم:
ماشالله سرعت عمل...
گوشیو برداشتم و تماسو رد کردم و خودم شماره اشو گرفتم...
در حین بوق خوردن گفتم:
قبض این سری گوشیم دسته خودته ها...
تند تند سری تکون داد. دختره جواب داد... صداش عینهو صدای نیوشا بود... چنان خنده ام گرفت که یه هو نتونستم تحمل کنم و گوشی رو کنار گرفتم و بی صدا خندیدم... پژمان کتابی که دم دستش بود رو برداشت و پرت کرد سمتم... سریع گوشی رو گذاشتم در گوشم که دختره گفت:
الووو... چرا حرف نمیزنی ؟؟ اروم گفتم:
چقدر خشن... همیشه اینجوری حرف میزنی؟
شما؟؟
یه آشنا...
ینی چی؟
لب زدم و از پژمان پرسیدم اسمش چیه که روی جعبه پیتزا نوشت فرانک...
فرانک خانم شاید تو نشناسیم ولی من میشناسمت... ناز نکن اینقدر ناز بانو...
خب بگو کی هستی آخه؟؟ سری تکون دادم و همینجور پروندم.
مهردادم از سال بالایی هاتون... فکر نکنم دیده باشیم...
خب شماره منو از کجا آوردی؟
از یکی از بچه ها... انگار دوست خودته که البته از گفتن اسمش معذورم عزیزم... آهانی گفت...
وقتی دختری آهان بگه یعنی مخش به کار افتاده و جواب تمام سوالاشو گرفته...
حالا با من چیکار داری؟
پژمان سریع روی جعبه نوشت " بگو برق میخونی " سری تکون دادم...
ببین میدونم داری نرم افزار میخونی... حتی از صمیمی ترین دوستاتم خبر دارم... پس بدون خیلی وقته حواسم بهت هست... یه قر عجیبی حتی توی صداش هم معلوم شد...
چرا؟؟ خندیدم...
خب چون از همون اول ناز عجیبت گرفتتم...
من ناز ناز میکردم و اون پشت خط غش و ضعف میرفت... پژمانم ترتیب پیتزای خودشو داده بود و با پیتزای من مشغول بود که محکم زدم رو دستش...
خب حالا کی همو ببینیم؟
اخه نمیشه... دوست پسر قبلیمو چیکار کنم...
اها همون جوجه فکلیه رو میگی؟ ولش کن اونو... دکش کن بره...
پژمان مشتشو برام بلند کرد که یعنی زدمتا... منم فقط خندیدم... سریع گوشیشو برداشت و بش زنگ زد...
اومد پشت خطم...
ولش کن بابا، من مهم ترم یا اون...
خب معلومه تو مهرداد جووون...
دوباره خندیدم... عجب دختری هم بود! ...
خب جوابشو بده... دکش کن. بره پی کارش...
باشه عزیزم... پس فعلا...
قطع کردم و گوشیو انداختم رو زمین.
ببین پژمان قبض گوشی من از مبلغ خاصش ت*جاوز کرد از حلقومت میکشمش بیرون...
سری تکون داد و تنها گفت:
قبوله...
" یاسمین "
روزای اخری بود که اهواز بودم و بابا و مامان اصرار داشتن تا من برای خداحافظی تک تک خونه ی همه برم...
نیکی مثل همیشه تو ماشین ما بود و برامون حرف میزد...
بابا و مامان قربون صدقه اش میرفتن و من اذیتش میکردم...
تا رسیدن به خونه ی عمه به شیرین زبونیای نیکی خندیدیم... مجبورش میکردیم منو صدا کنه و اونم با جیغ و مشتای کوچیکش میزد به بازوی من...
از ماشین پیاده شدم...
زودتر رفتم سمِتِ درِ خونه و آیفونو زدم... بعد از چند دقیقه در باز شد... رفتیم تو ...
سوار آسانسور شدیم...
صدای باریکی اعلام کرد که رسیدیم طبقه ی چهارم...
اول از همه نیکی دویید سمتِ واحدشون...
بعدم من و نازنین...
عمه و دخترش لادن ایستاده بودن دِمِ در... ما رو که دیدن با روی باز به استقبالمون اومدن...
عمه بغلم کرد و ب.و*سیدم... لادن هم همینطور...
از این دسته آدمایی بود که رفتار دیگران براش مهم نیست... هر طور که باهاش رفتار کنی در آخر مهربون و خونگرم باهات رفتار میکنه و من هم از این ویژگی اش خیلی خوشم میاد...
رفتیم تو... عمو نعمت... شوهر عمه نشسته بود روی صندلیش و با دیدن ما از جاش بلند شد و اومد سمتِ بابا و گرم با هم مشغول روب.و*سی و حال و احوال شدن... نیکی مثله همیشه چسبیده بود به من... کاوه پسرِ بزرگ عمه هم اومد توی سالن... با بابا روب.و*سی کرد و با مامان هم همینطور... با نازنین هم دست داد...
اومد سمِتِ من... نیکی رو بغل کرد ...ب.و*سیدش و رو به من گفت:
کاوه: سلام دختردایی...
بی تفاوت بهش نگاه کردم و گفتم: سلام...
دسته خودم نبود...
از هیچکدوم از پسرای فامیل خوشم نمیومد...
از هیچکدومشون... مخصوصا این پسرا که نامزدم داشتن مثلا...
رفتم سمِتِ یکی از مبلا و نشستم روش... اونم نیکی رو گذاشت روی زمین و رفت سمت یکی از مبلا...
گوشیم تو جیبم لرزید. درش اوردم. بابک پیام فرستاده بود: " سلام یاسمین جان... چطوری؟ " پیامو پاک کردم و بدون اینکه جوابشو بدم انداختمش تو جیبم... لادن با سینی شربت ایستاد جلوم... لبخند زدم و یکی برداشتم...
- ممنون...
لادن: نوشِ جونت عزیزم...
لادن بچه ی دوم عمه لیلا بود... تازگیا عقد کرده بود... و قرار بود عروسیش هم چند ماه دیگه باشه... دقیقا یه جوری برنامه ریزی کردن که خرج کمتر بیفته رو دستشون ...عروسیو گذاشتن وسط امتحانات... تا افراد کمتری بیان... ولی من از الان میدونم که عروسیش شلوغ ترین عروسی میشه...
بازم گوشیم توی جیبم لرزید... آوردمش بیرون... هه... این پسره بود... چند وقتی بود ازش خبری نبود... پیامشو باز کردم:
" یاسی سلام... چرا دیگه خبری از ما نمیگیری ؟؟ به کل نریمان رو یادت رفتا ..."
پوزخند زدم... دوست پسرِ جدیدم بود... البته جدید که میگم نه که من صد تا بی اف داشته باشم... این سومی بود... با اون دوتای دیگه سرِ یه ماه به هم زدم... زیادی رو مخم بودن... اینم یکم زیادی گیر سه پیچ میشه به ادم...
جوابشو دادم:
" سلام... ببخشید سرم شلوغه... از یکی دو هفته دیگه هم باید برم دانشگاه ..." سریعجواب داد:
" مگه کلاساتون از چندم شروع میشن ؟ واسه چی میخوای از الان بری تهران؟ " کلافه جواب دادم: " میخوام برم خونه عموم... باید برم بای " دوباره گوشیو گذاشتم تو جیبم...
نیکی روی پای مهدی نشسته بود... همیشه از اینکه بهش میگفتم مهدی ناراحت میشد ...نمیدونم چرا... ولی این اسم خیلی بهش میومد... مخصوصا با اون ته ریشش که هیچ وقت از روی صورتش کنار نمیره... با اون ته ریش میشه شبیه یکی از پسر های دوِرِ فامیلمون که الان نه ماهه رفته لندن... وقتی مهزیار رو میبینم یادِ مهدی میوفتم... واسه همینه که بیشتر اوقات مهدی صداش میکنم...
لادن بهم نگاه کرد و با مون لحن مهربونش گفت:
لادن: یاسی جون ساکتی ؟!
لبخند زدم و گفتم: بعد از این همه سال هنوز منو نشناختی لادن جون ؟ خندید و گفت:
لادن: واااای اصلا یادم نبود... خندیدم و چیزی نگفتم...
داشتیم میز شامو میچیدیم که زنگو زدن... کاوه سریع رفت درو باز کرد و گفت:
کاوه: دایی بهروز اینا اومدن...
بعد از چند دقیقه عمو بهروز با زنش و دختراش اومدن بالا...
از همونجا نگام خورد به آنوشکا و توسکا... همونایی که باهاشون سرِ جنگ دارم... آنوشکا با ناز اومد سمت کاوه و بغلش کرد و گفت:
- چطوری عزیزم ؟!
کاوه که معلوم بود از شرایط به وجود آمده اصلا راضی نیست خودشو از آنوشکا جدا کردو گفت:
کاوه: مرسی... مگه صد بار نگفتم جلو همه اینطوری نکن ؟
آنوشکا: چه اشکال داره عزیزم ؟ همه میدونن من و تو ماِلِ همیم... اینو گفت و یه نگاه به من کرد... مثلا میخواد بگه تا حالا واش به من نبود...
اومد سمتم... مثله همیشه با هم دست دادیم... همین... نگام خورد به توسکا... داشت سرا غغِ کامرانو میگرفت... خوشم میاد دو تا پسر تو فامیل داریم... عمه و عمو هم میخوان بندازنشون به انوشکا و توسکا ...
تصمیم گرفتم زیاد بهشون محل نذارم... و باهاش کل کل نکنم... اینطوری شِبِ خودمو خراب میکنم...
********
مامان با ناراحتی چمدونمو گرفت توی دستش... اشکاش از چشماش میریختن بیرون...
بغلش کردم... و ب.و*سیدمش... داشتم میرفتم تهران...
وسیله هامو جمع کرده بودم و داشتم میرفتم خونه ی عمو رسول... اونجا بودم تا بتونمیه جای خوب برای اسانم پیدا کنم...
یه خونه دانشجویی... یعنی امیدوار بودم بتونم پیدا کنم...
آخه جایی به یه دختر تنهای شهرستانی خونه اجاره نمیدن... خوابگاه بود اما دل مامان و بابا راضی نمیشد برم خوابگاه... بین یه سری ادم که نمیشناسمشون...
یعنی حاضر بودن این همه وقت توی خونه ی عموم باشم و خوابگاه نرم... هرچند دیگهبا این همه معطلی محال بود... خوابگاهی ظرفیت داشته باشه...
دلم گرم بود که بابا پشتمه... مطمئن بودم برام یه کاری میکنه...
" هانی "
به لطف پیمان و محبتی که در حقش کرده بودم تا چندین روز نظافت خونه رو انداختم روی دوشش و البته به همین بهانه هم شبها همینجا تلپ میشد...
لپ تاپم رو روشن کرده بودم و توی سایت برای خودم میگشتم و با خوشحالی نمرات این ترمم رو زیر و رو میکردم...
از دیدن معدلم کیف میکردم و انگیزه ام برای درس خوندن بیشتر میشد...
معدل هجده و هشتاد برای رشته ی سخت افزار من خیلی عالی بود و همیشه توی کلاس عزیز دردونه ی استاد بودم...
تو حال و هوای خودم بودم که یهو مشت خورد به در...
چند تا مشت محکم... پشت سر هم .
سریع از جا پریدم و خواستم بتوپم به پژمان که تنه لشش رو بلند کنه و حداقل در رو باز کنه که با دیدن جای خالیش یادم افتاد زودتر رفته دانشگاه...
نگاهی به سر و شکلم انداختم و در رو باز کردم که زن صاحبخونه رو با چادر سورمه ای رنگ و یه چهره عصبی جلوی در دیدم...
سلام...
چه سلامی... چه علیکی...
تعجب کردم...
باز چی شده خانم ؟
دِ میخواستی چی بشه... ما که آرامش نداریم از دست تو...
من که سر و صدایی ندارم خانم...
دِ خودت نه... اما اون رفیقت چی... ما خونه رو به یه نفر اجاره دادیم... پول یه نفرم گرفتیم...
تو همین گیر و دار شوهرش هم از پایین اومد بالا...
همین شوهر معتادشو کم داشتم فقط...
حالا چرا اینقدر عصبی هستین خانم ؟
شوهرش جلوی در ایستاد و با صدای حال بهم زنش گفت:
اجاره هم که نمیدی...
خنده ام گرفت...
این یکی رو دیگه همیشه میدم سر وقت...
زنش دوباره صداشو برد بالا...
من یکی این چیزا حالیم نیست... تا آخر ماه وقت داری یه جا پیدا کنی و بری... ما حوصله ادمایی مثل شما رو نداریم... به سلامت...
بعدم با سرعت برگشتن و رفتن پایین.
در رو بستم و زیر لب گفتم:
زنیکه عقلشو از دست داده.
بی حوصله خم شدم و پتو و بالشت پژی رو برداشتم و انداختم تو کمد...
مرده معتاد و عملی صاحبخونه ام بود که فقط دنبال پول میگشت و اگر میتونست قطعا ماهیسه چهارتومنو به عنوان کرایه ازم میگرفت...
جای کوچیکی بود... یه سالن و اتاق خواب و حموم دستشویی کوچیک...
آشپزخونه ی فسقلی که دوتا کابینت درست درمون هم توش نبود...
اما همینم برای من خوب بود... این خونه رو به زور پیدا کرده بودم و کسی قبول نمیکرد که به یه پسر مجرد تو خونه اش باشه...
افتادم روی تخت و گوشیمو برداشتم تا به پرهام زنگ بزنم...
الو.
سلام داداش... چطوری؟؟
بد نیستم. چه خبر... خانومت چطوره؟؟
هیچ والا سلامتی. اونم خوبه سلام داره خدمتت...
سلامت باشین... پرهام غرض از مزاحمت خواستم یه چیزی ازت بخوام. اون بنگاهی بود که گفتی رفیقته و اینا...
مکثی کرد.
خب...
بهش بسپر یه خونه جمع و جور خوب برام پیدا کنه. پولشم مهم نیست... هرچقد باشه میدم...
فقط یه جایی پیدا کن که تا آخر ماه بلند شم...
باشه ولی مگه قرار دادت تموم شده؟
نه بابا دوباره این زنه و مرده جن گرفتشون... معلوم نیس چششون شده... گفتن برو ...
منمحوصله التماس ندارم.
اوکی حلش میکنم برات نگران نباش...
دمت گرم منتظرتم...
همون جا سر تخت غلطی زدم و چشمامو بستم تا یه چرتی بزنم.
" یاسمین "
چمدونم رو برداشتم و دسته اش رو کشیدم...
کوله ام رو روی شونه ام انداختم... برای یه لحظه از سنگین بودنش نفسم گرفت...
کمی جا به جاش کردم و تونستم راحت باهاش راه برم...
چمدون سورمه ای رنگم رو دنبال خودم کشیدم... اولین بار بود که تنها از شهرم بیرون میومدم...
خانواده ام خیلی روم حساس بودن و همیشه و همه جا نگران... گوشیمو همونجا توی فرودگاه روشن کردم تا اگر مامان اینا زنگ زدن صداشو بشنوم...
خوشحال بودم... حس میکردم تازه بزرگ شدم... باید بتونم از خودم مواظبت کنم و حواسم به خودم باشه... نباید بذارم تنهایی توی این شهر بزرگ بخواد روم تاثیر بذاره... از فرودگاه خارج شدم و نگاهمو بین اون همه تاکسی جورواجور چرخوندم... یه عالمه ماشینجورواجور با رنگای مختلف... سمت یکیشون که آرم فرودگاه روی در ماشینش هک شده بود رفتم...
راننده ای توش نبود...
نگاهی به اطرافم انداختم تا شاید بتونم راننده این ماشینو پیدا کنم که پسر جوونی با دو اومد سمتم...
سلام خانم... بفرمایید در خدمتم...
سری تکون دادم...
سلام... میخوام برم سعادت آباد...
سریع در ماشینشو باز کرد.
رو چشمم بفرما...
همونجا ایستادم...
چقدر میبرید؟
خم شد سمت چمدونم و خواست دسته اش رو از بین دستام بکشه بیرون که سریع چمدون رو کشیدم عقب و این اجازه رو بهش ندادم...
اخمی کردم و یه جورایی توپیدم.
چیکار میکنی آقا...
میخوام بذارمش تو صندوق...
چمدونم رو عقب تر کشیدم.
نمیخوام بذاریش تو صندوق... بفرمایید تا اونجا چند میگیرین؟سری تکون داد...
قابلتو نداره... مهمون من...
لبامو با حرص روی هم فشار دادم و برگشتم...
پسره ی بی شعور...
سریع یه راننده مسن تر پیدا کردم و بی حرف سوار ماشین اون شدم... ادرس رو دادم تا برم خونه ی عمو...
اولین قدم همین بود...
نباید بذارم کسی منو خر فرض کنه...
با رسیدن به خونه عمو کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم... راننده صندوق رو زد و چمدونم رو برداشتم... دوباره با بدبختی کوله رو روی شونه ام انداختم... بعضی وقتا از این همه وسیله ای که دنبال خودم انداخته بودم حرصم میگرفت...
شایدم تنبلی میکردم که حملشون کنم... جلوی در ایستادم و آیفونشون رو فشار دادم...
صدایی نیومد... دوباره زنگو زدم... یه لحظه فکر کردم کسی خونه نیست... عقب رفتم و به پنجره اشون نگاه کردم که از چراغ روشن خونه فهمیدم خونه هستن...
دوباره زنگ زدم که صدای زن عمو اومد...
به به. سلام خوش اومدی... بیا بالا...
لبخندی زدم و یه ممنونم گفتم تا نگه در مقابل این همه حرف جلوم سکوت کرد...
با آسانسور رفتم بالا... در خونه باز بود و دیگه نیاز نبود پشت در علاف شم...
کفشامو دراوردم و وارد شدم... خونه ی خلوتشون متعجبم کرد... بلند گفتم:
سلام... زن عمو؟؟
در خونه رو که بستم زن عمو از اتاق بیرون اومد...
بغلم کرد و ب.و*سیدم... با همین روب.و*سی قرار بود دلتنگی شش هفت ماهه رو رفع کنیم...
اخرین بار برای عید دیده بودمشون...
تبریکی برای رشته ام گفت...
تنها چیزی که با کل وجود ازش خوشم میومد همین تبریک بود...
حس میکردم خدا عاشقم بوده که همچین محبتی رو در حقم کرده...
زن عمو دستی پشت کمرم گذاشت و گفت:
برو تو اتاق روشا... راحت باش... لباساتم عوض کن... هنوز مونده تا بقیه بیان... همه دلشون خیلی برات تنگ شده حتما...
لبخندی زدم و تشکری کردم و رفتم سمت اتاق دختر عموم...
وارد اتاق روشا که شدم یه لحظه سر جام ایستادم... با تعجب به اتاقش نگاه کردم... زیر لب گفتم: چه کرده این دختر...
دور تا دور اتاقشو نگاه کردم... خبری از اون ست نارنجی خوشکلش نبود...
دیوارای اتاق مشکی و سقف رو قرمز کرده بود...
تصویر اسکلت سر انسان روی دیوار و سقف اتاق هک شده بود و طنابی از وسط اتاق آویزون بود...
یه لحظه ترسیدم از این تم... واقعا ترسناک بود و قطعا هیچوقت یه بچه جرئت نمیکرد شبو تاصبح توی این اتاق بگذرونه.
چمدون رو گوشه ای گذاشتم و خیره شدم به تصویر اسکلت مقابلم... مانتوم رو دراوردم و چرخیدم تا بذارمش توی کمد که یهو با دیدن پارچه ی پاره پاره ی جلوم که بیشتر شبیه یه شبح بود جیغی کشیدم و مانتوم از دستم افتاد روی زمین...
دستی رو قلبم گذاشتم و نفسمو فوت کردم بیرون...
زیر لب زمزمه کردم:
دختره ی خل... سکته کردم...
با ترس در کمد رو باز کردم... یهو ترسیدم روح از توی کمد بزنه بیرون و بهم حمله کنه...
مانتوم رو روی تخت انداختم تا حتما بشورمشو لباسای دم دستیمو از توی جمدون دراوردم. و قسمتی از کمد رو که خالی بود رو برای لباسای خودم گذاشتم... گوشیمو برداشتم تا به مامان زنگ بزنم و بگم رسیدم .
حتما تا الانم بابا نذاشته بود که باهام تماس بگیره...
نشستم روی صندلی و شماره ی مامان رو گرفتم و دستی به همون پارچه ی سیاه کشیدم ...
دو تا سوراخ بزرگ روش بیشتر شبیه دوتا چشم بود...
هنوز بوق اول رو نخورده بود که مامان جواب داد...
انگار جفت تلفن منتظر نشسته بود تا فقط من تماس بگیرم.
الو سلام مامان
سلام قربونت بشم... سلام عزیزدلم...
لبخند بزرگی زدم...
خوبی عزیزم؟
من که مردم از دلشوره برات... جقدر دیر زنگ زدی... بابات قسمم داد زنگت نزنم ...گفت صبر کنم تا خودت زنگ بزنی... دلم برات هزار راه نرفته رفت... گفتم ای خدا یاسم چش شده زنگ نزده...
خندیدم...
قربونت برم الهی مامان... اینقدر نگران نباش. گفتم اول لباسامو مرتب کنم بعد زنگ بزنم...
خونه عموتی؟ خوبه همه چی؟ زن عموت خوبه؟ عموت خوبه؟ روشا و روژمان چطورن...
فقط زن عمو فعلا خونه است. اونم خوبه... سلام داره خدمتت...
عزیزم توروخدا مواظب خودت باش.
یهو زد زیر گریه... با تعجب گفتم:
مامااان چی شده؟؟
یاسی حواست به خودت باشه ها... تو دانشگاه غذای الکی نخوری معدت بریزه به هم ...
حالت بد نشه... من اینجا شبا باید راحت بخوابما... زنگ بزنیا...
عزیزم مواظب هستم... بهتم زنگ میزنم... به همه سلام برسون... خداحافظی کردیم و تماسو قطع کردم. دلم برای مامانم میسوخت... همیشه ی خدا نگران من بود...
مخصوصا الان که برای اولین بار ازش دورم شده بودم...
حوله ام رو برداشتم و خواستم برم حمام که روشا رو توی چارچوب در دیدم...
هیچوقت نمیفهمیدم عموهام چه اصراری داشتن که هرچی اسم عجق وجقه روی بچههاشونبذارن... روشا... روژمان... آنوشکا...
یاده اخرین خاطره ام با روشا افتادم... اما سریع از ذهنم پاکش کردم و سعی کردم با رویی خوش به سمتش برم... همدیگه بغل کردیم...
سلام یاسمین جووون... عزیزم دلم خیلییی برات تنگ شده بود...
باهم روب.و*سی کردیم...
عزیزم قربونت... منم دلم خیلی برات تنگ شده بود...
مشتی به بازوم زد ...یه لحظه از این همه صمیمیتش تعجب کردم... روشا بیشتره اوقات با من یکی چپ بود...
باربدم خیلی دلتنگته...
ابرویی بالا دادم
این یکی دیگه اصلا برام مهم نیست...
تعجب کرد!
وای دیوونه... نمیدونی چقدر سراغتو ازم میگرفت...
سری تکون دادم.
خب بش میگفتی خبری ازش ندارم... بش میگفتی مرده.
بعدم خودم خنده ای کردم
حالا من فعلا برم یه دوش بگیرم. بعدا حرف میزنیم.
بعدم سریع پریدم توی حمام تا روشا دیگه جلوم اسمی از باربد نیاره... پسری که دوم دبیرستانباهاش اشنا شده بودم و به اینکه یکی از بزرگ ترین اشتباهات زندگیمه اعتقاد کامل داشتم.
"