فصل چهار
هانی "
با زنگی که رو گوشیم گذاشته بودم سر ساعت هفت و نیم از خواب بیدار شدم... بی حوصله تر از همیشه و به زور از پتوی گرم و نرم روی تخت دل کندم...
در حین رد شدن از پذیرایی به پژمان که لای پتو خودشو پیچونده بود نگاهی کردم...
توی ظرف شویی یه خروار ظرف ریخته بود روی هم... همونجا شیر آب رو باز کردم و چند تا مشت اب ریختم به سر و صورتم تا کامل خواب از سرم بپره...
همونجا به خودم تا تونستم فحش دادم که گرفتن کلاس اونم صبح به این زودی برا چیم بود...
در یخچالو باز کردم و داد زدم.
پاشو دیگه خواب بسه... پاشو دیرمون شد...
جوابی ازش نگرفتم... پلاستیک نون و ظرف پنیرو روی اپن گذاشتم و تنددو سه تا لقمه خوردم.
بلند کن دیگه پژمان... ماشینو ببرم مجبوری خودت بیای دانشگاه...
غلتی زد...
چته اول صبح هانی... پاشدم بابا...
پلاستیکو هل دادم سمت انتهای سنگ طوسی اپن...
بیا بخور بعدم اینا رو خودت جمع کن پاشو...
چنگ زدم به گوشیم... سریع رفتم تو باکس پیامای فرانک... توی این چند روزه بیشترازهمیشه گوشیم تو دستای پژمان بود و منم که خیالم از بابت قبض این ماهم راحت بود کاری بهش نداشتم...
پیاما رو از بالا اوذدم و تند تند تا پایین رد کردم و سر سری نگاهی بهشون انداختم...
ابرومو بالا دادم... چه خوش هم شده بودن باهم... انگار کارشون به جاهای باریک کشیده بود...
سریع باکس مسیج ها رو پاک کردم و همونجور که میرفتم سمت اتاق گفتم:
درضمن شر این دختره رو هم زودتر کمش کن دیگه اعصاب ندارم...
پژمان تازه از خواب بیدار شده بود و حوصله ام رو انگار نداشت که یهو داد زد...
بااااشه دیگــــه...
زیر لب فحشی دادم بهش... خودمم خسته بودم و دیر خوابیدن هم خسته ترم کرده بود...
لباسامو پوشیدم و مثل همیشه تنها کلاسورم رو گرفتم دستم... سوییچ ماشین رو برداشتم و دم در ایستادم تا کفشامو بپوشم...
بی حوصله جلوی کفشمو به پشت شلوارم کشیدم...
دارم میرم پژمان...
حاضر و آماده جلوم ایستاد و کفشاشو پوشید...
بریم... زودتر بریم که فقط تو ولمون کنی دیگه...
دررو قفل کردیم و همونجور که میرفتم پایین نیمچه غری هم زدم.
این پسره پرهامم که خبری ازش نشد... علافشیم...
سوار ماشین شدیم و با سرعت روندم سمت دانشگاه... تا همین الانشم کلاسم خیلی دیر شدهبود...
پژمان خداحافظی کرد و به سمت دانشکده اشون رفت و منم وارد دانشکده مهندسی شدم...
بین راه ماهی پور جلوم سبز شد...
سلام مهرانفر...
ایستادم...
سلام... صبح بخیر...
چطوری پسر؟
قربون شما...
انگار فهمید عجله دارم...
بعده کلاست بیا سراغم... کارت دارم...
سری تکون دادم...
چشم...
با سرعت از کنار ماهی پور رد شدم و رفتم سمت کلاس.
شکرخدا استاد رفیع پور هنوز شروع نکرده بود و راحت راهم داد تو کلاس...
کنار پرهام نشستم و مشتم رو به کف دستش که جلوم گرفته بود کوبیدم.
با خودکار توی دستم به بدترین شکل ممکن برای خودم جزوه ترتیب داده بودم... برامبهتر از این بود اخر ترم درگیر کپی باشم.
اخره کلاس بود و استاد ول کن نبود... خسته بودم و چشمام هر از گاهی میوفتاد روی هم... با صدای بلند خسته نباشید گفتم و استاد بالاخره بساطش رو جمع کرد... همه فشنگی از سرجا بلند شدن... پرهام رو کرد سمتم...
بریم یه دور بزنیم...
نه نمیام... کار دارم...
همیشه کار داری... فرشته هم بیکار بود... گفتیم یه چرخی بزنیم...
باید برم پیش ماهی پور...
کلاسورم رو تو دستم گرفتم و رفتم سمت اتاق ماهی پور تا ببینم چکارم داره... در زدم و رفتم تو... با دیدنم گل از گلش شکفت...
به... بیا تو پسر...
روی صندلی نزدیکش نشستم...
جانم امرتون.
لیستی رو جلوم گذاشت و گفت:
از درس خونیته لابد! رفیع پور کلاس های فیزیک پزشکی و ریاضی عمونی رو تنهایی نمیتونه اداره کنه... کمی درگیر شده... زرنگ ترین پسر کلاسشو فرستاد سراغ من تا کمکش کنه...
به لیست نگاه سرسری انداختم...
برای من فرقی نداره... هرکمکی از دستم بربیاد انجام میدم... اما خب... عکس العمل بچه ها...
سریع پرید تو حرفم و قطعش کرد...
بچه ها هر عکس العملی داشتن مهم نیست... رفیع پور به بالاترین نمره اش نگاه کرد و توروانتخاب کرد و میدونم از پسش بر میای... کار سختیم نیست... بیشتر برای رفع اشکال و کلاس جبرانیشونه...
سری تکون دادم... خودمم بدم نمیومد...
هر روز هفنه که نبود... فوقش دو جلسه در هر هفته...
وقتی از من خیالش راحت شد اجازه داد برم... پرهام که جلوی در منتظرم بود باهام. هم قدم شد...
جریانو براش گفتم... اون هم زیاد از حد موافق بود... وسط حیاط سمت پارکینگ دانشگاه میرفتم تا توی اون شلوغ بازار ماشینو پیدا کنم...
دختری از کنارم رد شد و کیفش محکم به دستم برخورد کرد... از حجم کتاب بزرگ توی کیفش دستم درد گرفت و سریع خواستم بگم خانم که خودش برگشت و تند گفت:
معذرت میخوام...
تلفن دستش بود و تند تند حرف میزد و انگار عجله داشت و حتی فرصت نداد چیزی بهش بگم... یهو نگاهم به پژمان و فرانک افتاد...
فرانک با دیدنم به سمتم اومد و در آخرین لحظه و چند قدمیم دستش بالا رفت و زد توی صورتم...
" یاسمین "
محکم کیفمو گرفتم و برگشتم عقب... واقعا زشت بود ول کنم و برم...
گوشی رو محکم در گوشم گرفته بودم و مامان داشت حرف میزد...
معذرت میخوام...
فقط تند گفتم و برگشتم... روی اولین صندلی که جلوم پیداش شد نشستم و کیفمو توی بغلم گذاشتم...
از کی عذر خواستی یاسی؟؟ چی شد؟ سری تکون دادم.
هیچی.
هنوز کامل این جمله رو نگفته بودم که با صدایی توجهم به سمت دیگه جلب شد...
همون جایی که تازه رد شده بودم و همون پسری که کوله ام به دستش خورده بود...
با تعجب نگاش کردم و گفتم:
هیچی مامان بعدا برات میگم...
پسره که انگار متعجب بود دستش رو از روی صورتش پایین آورد... چشمام گرد شد ...دختره پشتش به من بود و نمیدیدمش... اما انگار عصبی بود... روم رو ازشون کرفتم تا فکر نکنن فضول شدم براشون...
پوفی کردم و خندیدم... لابد پسره گند زده بود و دختره فهمیده... الانم داشت ادبش میکرد...
الو یاسی چی شد پس...
مامان به عمو سپردم، ولی انگار نیست... دو هفته اس اینجام هیچ کاری نکرده... خودم باید دست به کار شم... همه جا رو میگردم... پرت ترین جای تهران یه اتاقکم پیدا شه برام میگیرمش.
سریع واکنش نشون داد...
خاک به سرم کنن... هرجایی نریا... اصلا من و بابات باید بیایم جایی که میگیری رو ببینیم...
نری بین یه مشت علاف لا اوبادی...
کلافه تر از همیشه گفتم:
چشم... فعلا که بیخ ریش برادر شوهرتم... فعلا کار نداری مامان؟
نه عزیزم مواظب خودت باش... کلاساتم تموم شد سریع برگرد خونه...
چشم خداحافظ.
تماسو قطع کردم و نفسمو محکم دادم بیرون... مامان هیچوقت دلش برای من آروم نمیشد...
در کوله ام رو باز کردم تا گوشیمو بندازم توش که نگام به کتاب آناتومیم افتاد... یه لحظه دلم برای اون طرف سوخت... لابد دردشم گرفته. کتاب خیلی سنگینی بود... دستی رو شونه ام.
نشست و صدای لیدا بهم اجازه نداد با خودم فکر کنم دستی که رو شونمه متعلق به کیه... سرمو بلند کردم و نگاهش کردم... لبخندی به روش زدم و گفتم:
بالا سرم ایستادی چرا... بیا بشین...
کنارم نشست و گفت:
بابا کلاس تموم شد یهو غیبت زد... افتادم دنبالت... نرسیدن بهت...
خندیدم...
مامان داشت زنگ میزد... دیگه نمیشد دیر جوابشو بدم...
ضربه ای روی شونه ام زد...
ای ته تغاریه لوس...
از لیدا خوشم میومد... مثل خودم بود... شاید چون شخصیتش مثل خودن بود اینقدر دوستش داشتم و حتی تا این حد از ارتباط داشتن باهاش خوشم میومد...
دو سال از من بزرگتر بود و دلیل دیر وارد شدنش به دانشگاه هم چهار سال پشت کنکور موندن بود... چهار سال کنکور داد و انتخاب رشته نکرد... تا امسال که به قول خودش از قبولی مطمئن بشه...
تا بتونه با یه رتبه ی خیلی بالا پزشکی رو بیاره... وقتی فهمیدم سهمیه ای هم مثل من نداشته و هرچی خونده از تلاش خودش بود از خودم بدم اومد... دلم خواست سهمیه ای نبودم... فقط تلاش خودم بود... هرچند... خودمم کم درس نخوندم...
دوساله تمام خوندم... فقط خوندم و تست زدم تا بتونم به اینجایی که هستم برسم...
از توی کیفش دوتا آب میوه پاکتی دراورد و گرفت سمتم...
ازجا بلند شدیم و به سمت درب خروجی دانشگاه رفتیم تا به خونه برگردیم... مسیرامون از هم بین راه جدا میشد... تو این مدت با اون هم به این شهر عادت کرده بودم و احساس تنهایی نمیکردم...
زنگ رو زدم و در چوبی ضد سرقت قهوه ای تیره خونه ی عمو باز شد...
با لبخند و ردی خوش سلام کردم...
سلااام... عمو رسوله خودم...
خسته نباشی دختر... بیا تو...
کفشامو توی جا کفشی گذاشتم و رفتم سمت اتاق روشا... لباسامو عوض کردم و پرت شدم روی تخت... خسته بودم... خیلی زیاد...
********
بشقاب ها رو توی ظرف شویی گذاشتم... اسکاج رو برداشتم تا ظرفا رو بشورم... زن عمو نمیذاشت و اصرار داشت من برم بشینم و کاری نکنم... اما نمیشد... روژمان از پشت سرم گفت:
خب مامان راست میگه... برو بشین...
سرمو چرخوندم سمتش و گفتم:
راحتم... ممنون...
روژمان پسر عموی بزرگم بود که تقریبا بیست و پنج ساله بود... پسری حیله گر... شاید از نظر من... هیچ کدوم از رفتاراش باب میلم نبود...
هیچکدوم...
حس میکرد رفتارش هم ادمو جذب میکنه... اما من یکی حتی از حرف زدنش هم بدم میومد...
میترسیدم...
روژمان برای من یکی قابل اعتماد نبود... اصلا...
کنارم ایستاد... خودمو کنار کشیدم و بیخیال ظرف های کفی رو آب کشیدم.
دلتنگت بودیم... بعده این همه مدت دیدمت نمیخوای یکم حرف بزنی...
سری تکون دادم.
حرفی باهات ندارم...
چشمامو بستم و باز کردم... واقعا کاش میشد بهش بگم ازت خوشم نمیاد... تا دورمو خط بکشه و ولم کنه...
تا اصلا سمتم نیاد.
اما متاسفانه این پسر ورژنش با همه فرق داشت...
هرچی بیشتر بی توجهی میکردم بیشتر به سمتم میومد...
یاسی چه خبرا؟
جوابشو ندادم... یاد حرف بابا افتادم... گفت اگر اذیت شدی تو حرفی نزن... منم سکوت کردم.
همین کاراته که منو جذب خودت کرده دیگه...
پوفی کردم...
میشه خواهش کنم جذب من نشی؟
شدم... تموم...
نگاهش کردم...
این دیگه به من ربطی نداره...
لیوانی که تو دستم بود رو سر جاش گذاشتم و پیش بندو دراوردم و با سرعت رفتم تو اتاق...
حتی از تنهاییم باهاش بدم میومد... از ریختش... از شکلش... از هیکل و از اسمش... از رفتارش...
مشکل از من نبود... پسرای اطرافم هیچکدوم جذابیتی نداشتن برام...
تنهایی رو به همه چیز ترجیح میدادم و روژمان تنها کسی بود که هیچ جور منو درک نمیکرد...
" هانی "
یه مشت تخمه کنار دستم روی تکه کاغذی ریختم و شروع کردم شکستن... درگیره درس سخت دانشگاهم بودم و از طرفی صاحبخونه هم گیر سه پیچ داده بود بلند شو...
جایی هم پیدا نمیشد که بساطمو جمع کنم و از این آشغالدونی بزنم بیرون...
برای اروم کردن خودم رو اورده بودم به پکیچ فیلمای کره ای که پرهام بهم داده بود و درسای دانشگاه...
قطعا اگر همین دوتا نبودن زندگیم با وجود دوری از خونه غیر قابل تحمل میشد...
گاهی دلم هوای مامان و بابا و هانا رو میکرد... حتی اون جسی خرخرو...
اما تا اخر این ترم فرصت برگشت به شمال رو هیچ جور پیدا نمیکردم.
صدای زنگ گوشیم که اومد چشم از صفحه ی لپ تاپ و مدار رو به روم کشیدم و دستمو دراز کردم سمت گوشی...
با دیدن اسم پرهام یهو انرژی گرفتم.
الو پری.
پری و مرض... تو دهنم موند اصن...
چته خب.
عین ادم صدام کن هانی عسل...
خندیدم.
هانی عسل رو اون پژمان کثیف انداخته بود رو زبون این.
شیری یا روباه.
یهو لحنش عوض شد...
شیره شیر...
کیف کردم...
دمت گرم بابا...
یه خونه پیدا شده... از دانشگاه یکم دوره ها... ولی خب عالیه... صابخونه رفته فرانسه ...
نه که مستاجر چند تا سرایدار میخواد... اگه پایه ای روشن کن بیا بنگاه جلال.
مزنه رو چی میگه.
در همون حال که باهاش صحبت میکردم لباسامو عوض کردم.
نندازش بهمون...
خوبه از نظر من همه چیش... حالا تو بیا... میریم میبینیمش...
میام الان... فعلا...
تند بلوزمو تنم کردم... فقط لپ تاپو خاموش کردم و با برداشتن سوییچ از خونه بیرون زدم... باز خوبه این چهارچرخ بابا زیر پام بود... میتونستم در مواقع ضروری ازش استفاده کنم اما بیشتره اتاق دم در در حال خاک خوردن بود...
مقابل در مشکی رنگی ایستاده بودیم و جلال یکی از رفقای پرهام با کلید مشغول باز کردن در بود...
پامو به زمین میکوبیدم و نگاهی به خونه های اطراف انداختم...
تک و توک ساخته شده بودن و میشد گفت بیشتره خیابون خونه های در حال ساخت داشت... تنها همین خونه ی ویلایی بود که قطعا فردا پس فردا ترکیب خیابون رو میریخت به هم...
در رو باز کرد و رفتیم تو... حیاطی جلوی صورتمون اومد و تخت چوبی کنار حیاط. با یه فرش الکی روش...
دور تا دور حیاطرو نگاه کردم...
شیر آبی گوشه حیاط و شلنگ بزرگی پرت شده بود کنارش...
با بالا رفتن از چند پله درب دیگه ای رو باز کرد و رفتیم تو...
رو به رومون دری بود و کنار در پله هایی به سمت بالا...
تو تایمی که جلال مشغول پیدا کردن کلید در بود گردن دراز کردم سمت پله ها... واحدی در طبقه بالا بود و رو به روش پله ای که قطعا به پشت بوم متصل میشد...
وارد خونه شدیم... خونه ای با یه سری وسیله ساده با یه مََ ََن خاک روشون.
سرسری نگاهی به کل خونه انداختم...
چند رهن میده حالا...
جلال قیمتو گفت...
می ارزید... چنین موقعیتی برای من حرف نداشت...
پشت اتاقی تراس کوچیکی قرار داشت که اونجا روهم نگاه کردم...
برگشتم سمت پرهام...
طرف ول کرده رفته وسایلو نبرده؟
به ما چه... مهم اینه این سقف قراره ماله تو شه. دیگه چی میخوای... چکار وسایل داری...
دستیگره در تراسو انداختم و دستامو به هم زدم تا خاک ها رو پاک کنم...
به من چه بابا... به نظر من که عالیه... بذار یه زنگ به حضرت والا بزنم...
سه سوت گوشیمو درآوردم و شماره رو گرفتم...
سلام بابا...
سلام پسرم چطوری...
قربون شما خوب... همه خوبن؟
سلام دارن... دلتنگتیم...
منم همینطور... انشالله بعده این ترم میام.
بسلامتی... خوب درس بخون...
حتما... بابا درجریان بودین یارو عملی گفته بود برو... حالا یه جا پیدا شده... قیمتشم بد نیس... اگر موافقین بگیرم همینجا رو...
اگر میبینی خوبه و بدردت میخوره بگیر... تو خودت اونجایی بهتر میدونی بابا...
برای منه دانشجو که عالیه... فقط یکم موجودیم کمه... سعی میکنم یکمم چونه بزنم .
دیگه اگه کمکم کنین مشکلی نیس.
باشه حالا قیمت قطعی رو بده تا ببینم...
پس دمت گرم بابا... خبرت میکنم... سلام به همه برسونین فعلا...
تلفنو قطع کردم و کف دستمو به دست پرهام کوبیدم...
خو ینی چی این هانی؟ رفتم سمت در و گفتم:
یعنی حله...
" یاسمین "
کنار لیدا که سرشو روی میز گذاشته بود و انگار خواب بود نشستم...
کنار گوشش با دست بشکنی زدم...
خوابی؟؟؟ سرشو بلند کرد...
نه بابا... چشامو بسته بودم فقط... امروز اصلا حوصله دانشگاه نداشتم یاسی... هیچییی... کیفمو کنارم گذاشتم و لبخند زدم.
ولی من برعکس توام... حالشو دارم... اونم زیااااد...
لبخندی زد و گفت:
سرحالیا... چی شده.
هیچی... بی دلیل از صبح خوشحالم... یه حسی بم میگه امروز روز خوبیه...
پوفی کرد...
حسی هم به من میگه امروز بدترین روزه... کیفشو برداشت...
میخوام برم بوفه... چیزی نمیخوای؟
بذار کلاس تموم شه میریم باهم یه چیز خنک میگیریم و میایم. تحمل کن خانم دکتر اهــه.
هرجور بود راضیش کردم بشینه...
بچه های کلاس تک تک اومدن... همه باهم صمیمی بودیم... میگفتیم... میخندیدیم ...
پسرای کلاس سمت چپ و دخترا سمت راست مینشستن...
کلا این بچه ها همه جذاب بودن... پسرای باادب و محترم... دخترا هم همینطور...
استاد حمیدپور اومد و رسیده نرسیده شروع کرد...
نظرم عوض شد... این درس عمومی رو واقعا منم مثل لیدا دوست نداشتم. .
حواسم به بیشتریا بود... زل زده بودن به استاد... اما معلوم بود تو عالم هپروتن...
تمام بچه ها از این دروس فراری بودن...
اما سر دروس تخصصی هیچکس اینجور نمیشد... یکیش خودم... یا لیدا...
کلاس که تموم شد خودمم یه نفس راحت کشیدم و به خط خطی های تو کتاب جلوم نگاه کردم... مثلا نکته برداری هام...
به لیدا نگاه کردم و گفتم:
پاشو... پاشو بریم بوفه یه چیز بخریم بخوریم...
خواستیم بلند شیم که سامان یکی از پسرا گفت:
یاسی نری که بری...
با تعجب نگاش کردم...
چرا؟؟ خب دوساعت بیکاریم خوب... میایم.
بهادر در جوابم گفت:
مگه خبر نداری؟ کلاس گذاشتن... بس که ریاضی برام جذابه جبرانیشم میذارن...
چند نفری خندیدن...
سری تکون دادم...
خب یعنی نریم حالا؟ سامان سری تکون داد...
نمیدونم... میری هم زودبیا... ممکنه که این استاده یهو بیاد.
اینو که گفت یکی از پسرا سریع واکنش نشون داد.
اوووهووو... استاد چیه بابا... پسره خودش دانشجوئه... ولی میگن از این معدل بالاهاس ها...
تعجب کردم و گفتم:
خوشبحالش پس...
ندا زد تو بازوم...
از شانسشه دختر...
بهادر بلند رو به ندا گفت:
تو هم بشین بخون خدارو چه دیدی شانسو خود ادم رقم میزنه...
یکی دیگه اشون گفت:
نه والا... من که از همون اول بد شانس بودم...
کنجکاوی رو کنترل کردن سخت بود... نتونستم تحمل کنم و پرسیدم:
حالا کی هست... میدونین؟ سامان نگاهم کرد...
اره بابا اسمشو گفته بودن بهم... یه اسم لوسی هم داشت... یادم نیست... فکر کن مانی بود...
نمیدونم یه چیزی شبیه همین... مانی...
به قدری حرف تو حرف آوردن که اصلا نفهمیدیم چه خبر شد... خودم ولیدا هم بی خیال بوفه شدیم و نشستیم...
از این بحثاشون هم خیلی خوشم میومد... همه مشغول بودیم که یهو در کلاس باز شد...
پسری جوون وارد کلاس شد و من چشمام گرد شد...
خودش بود...
همون پسری که اون روز از اون دختر سیلی خورده بود...
ابروهام بالا رفت و به زور جلوی خندم رو گرفتم...
پیراهن صدفی آستین سه ربعی تنش بود...
شلوار سورمه ای و کفشای همرنگش.
کوله ی روی شونه اش رو روی میز گذاشت...
بچه هایی که هنوز متوجه اش نشده بودن تند تند حرف میزدن و میخندیدن...
نگاهش کردم... با چشماش تک تک به همه نگاه میکرد...
پسر شیک و بسیار جدی ای به نظر میرسید... حداقل میمیک صورتش که نشون دهنده ی این بود...
عجیب این وسط دلم میخواست بفهمم چه خبر بوده...
به همچین پسری هم نمیاد بی دست و پا باشه...
پس دلیل اون سیلی وسط پارکینگ برای چی بود...
ماژیک رو از روی میز برداشت و باهاش چند بار روی میز زد...
دو سه نفری ساکت شدن... اما بقیه نه...