فصل پنج
ماژیکو تو دست گرفت و به سمت تخته رفت و نوشت "please be quite" با دیدن این نوشته یکباره همه از حرف زدن ایستادن...
همونجور ایستاده در حالی که ماژیکو تو دستش تاب میداد گفت:
سلام...
جوابش رو دادیم...
یکی از دستاشو به میز تکیه داد و گفت:
صرفا برای اون دسته از افرادی که منو نمیشناسن خودمو معرفی میکنم... من مهرانفر هستم... به خواست استادمون الان اینجام... تنها برای یه رفع اشکال ساده... نه قراره امتحانی داشته باشیم نه چیزی... اینو گفتم تو دلتون یهو چیزی بهم نگید... امیدوارم ساعت خوبی در کنار هم داشته باشیم...
نگاهش خورد به دوتا از پسرا که اروم میخندیدن... صاف ایستاد.
چیزی هست بلند بگید ماهم بخندیم...
یکی از پسرا از ته کلاس با خنده گفت:
بابا قمیش نیا دیگه تو خو از خودمونی...
با این حرفش همه خندیدن.
مهرانفر دستی پشت لبش کشید و به همون پسر که هنوز هم درست اسمش رو بلد نبودم گفت:
یه چیز دیگه هم باید بگم... از دانشجو بودن من کسی حق سواستفاده نداره... ما اینجا فقط قراره بهم کمک کنیم... پس حواستون به حد و حدودتون باشه... درضمن لنگه کفشتم دربیار.
پسره تعجب کرد و گفت:
چیو؟؟
مهرانفر سمت میز رفت و گفت:
لنگه کفشتو میگم. از تو دهنت درش بیار.
با این حرف یهو کل کلاس رفت رو هوا... خودمم پقی زدم زیر خنده و پسره سریع آدامسشو از توی توی دهنش دراورد...
مهرانفر دوباره همه رو ساکت کرد و گفت:
یکیتون یه جزوه بده بهم.
اولین کسی که بلند شد تا جزوه اش رو بده زهره یکی از دخترای کلاس بود...
" هانی "
جزوه ی دختره رو بهش تحویل دادم و تشکری کردم...
توی همین دو ساعت حس میکردم مغز خودم قفل شده...
انگار نه انگار این پسرا دکترای آینده هستن...
یه سری سوالای بی ربط میپرسیدن که خودمم گاهی جوابی براشون پیدا نمیکردم...
کوله ام رو برداستم و از کلاس خارج شدم... با سرعت به سمت دانشکده خودمون رفتم...
جلوی در کلاس ایستادم و گفتم:
استاد رفیع پور کجان...
پسری نگاهم کرد...
تازه رفت... فک کنم رفتن سالن اساتید...
باشه ممنون...
از همونجا رفتم. سمت اتاق ماهی پور...
در زدم و رفتم تو... کلی دانشجو دورشو گرفته بودن و سرش شلوغ بود... همونجا ایستادم تا سرش کمی خلوت شه...
اون بین گوشیم زنگ خورد... برای جلوگیری از بلند شدن صدای اهنگ حنا سریع جواب دادم...
دست جلوی دهنم گذاشتم...
هانا بعدا بهت زنگ میزنم...
سریع تماسو قطع کردم...
دو سه تا از دانشجوها که رفتن رفتم سمت ماهی پور...
نگاهم کرد...
به به آقای هانی مهرانفر... چطور بود؟
سرم ترکید... اینا دیگه کین...
خوب نبودن؟
اصلا من دارم به دیپلمشونم شک میکنم... کم مونده بو بپرسن جمع دو با دو چنده.
خندید...
عادت میکنی بهشون...
نه خواهش میکنم منو معاف کنید... پرهامم درسش خیلی خوبه... اون میتونه جای من بره...
سری تکون داد...
رفیع پور اونو به من معرفی نکرد... گفت مهرانفر...
باید با خودشون حرف بزنم؟
میشناسیش که. راضی نمیشه... به نظرم برو کارتو کن... یه ترمو بگذرون بره... دو روز در هفته نمیتونی تحمل کنی مرد مومن؟ صاف ایستادم...
ناچارا سری تکون دادم...
چشم...
خداحافظی کردم و از اتاقش بیرون رفتم... توی سالن متوجه پرهام شدم و تصمیم گرفتم ببرمش باخودم تا بریم یه دستی به سر و روی خونه بکشیم...
ماشینو از توی پارکینگ برداشتیم و رفتیم خونه... سر راه از هر مغازه چند تا کارتون گرفتیم و چپوندیم توی صندوق...
در خونه رو با کلید باز کردیم و چند تا از کارتون ها رو بردیم تو خونه و گوشه ای گذاشتیم...
پرهام با پاش لگدی به یکی از کارتونا زد...
این خرت و پرتا رو میخوای چکار کنی؟ نگاهش کردم...
همین خرت و پرتا پول جونتن...
سری تکون داد...
پس قطعا ولشون نمیکنی همینجا.
رفتم تو اتاق تا لباسمو عوض کنم...
صدام کمی بالاتر رفت...
نه بابا... میارم میذارم تو انباری... بالاخره وقت میشه برگردونم شمال اینا رو.
نشوندمش پای کتابخونه و گفتم:
پسر اینا رو تا میتونی بچپون تو این...
و همزمان کارتونی رو جلوش گذاشتم... تاکید کردم.
بچپونا... کارتون کمه... تا میتونی جا بده همینجور...
چشاش رو ریز کرد...
بعد تو چیکار میکنی؟
خندق بلاتو پر میکنم...
خندید...
رفتم سمت آشپزخونه و بلند گفتم:
مرامتو عشقه داداش...
" یاسمین "
روی مبل نشسته بودم و جزوه ام تو دستم بود... هر روز و هروز درسام رو میخوندم...
اصلا دلم نمیخواست عقب بمونم...
با کم بیارم... اومده بودم تا محکم بایستم... تا هیچ جور عقب نکشم...
روژمان و روشا لپ تاپی روی پاهاشون بود و فیلم میدیدن و یهو میزدن زیر خنده...
کلافه بلند شدم... توی اتاق دنبالم بودن...
توی پذیرایی دنبالم بودن... هیچ جا نمیشد دو کلوم درس خوند...
روشا نگاهم کرد و گفت:
بیا یاسی... خیلی باحاله فیلمش...
سری تکون دادم.
مرسی عزیزم من نمیتونم... خودت نگاه کن.
با سرعت رفتم تو اتاق و در رو بستم...
همونجا سر تخت نشستم و دوباره به کتاب نگاه کردم و خوندم...
انگار صدای خنده هاشون بالاتر میرفت... اونقدر بلند که یک لحظه فکر کردم پشت در اتاق نشستن.
پوفی کردم و کتابو انداختم جفتم... خیلی بد بود... خونه ی عموم شده بود عین یه زندان...
زندانی که هیچ راه فراری نداشت...
گوشیم زنگ خورد... با دیدن اسم نازی با خوشحالی جواب دادم.
اون لحظه فقط نیکی بود که با شیرین زبونیاش میتونست ارومم کنه...
بعد از صحبت با نیکی و نازنین یه لبخند بزرگ نشست رو لبم...
لبخندی که هرکار میکردم جمع هم نمیشد...
گاهی تو خونه ی عمو حس میکردم زیادی ام...
یک ماه بود اینجام و هنوز عادت نکرده بودم... از اینکه سربار کسی باشم تنفر داشتم...
الان همینجور شده بود.
حس میکردم همه جا وجودم کنارشون اضافیه...
روژمان با رفتارش و حرفاش شرایط رو به حد کافی سخت کرده بود.
حرف نزدنشون پیش من...
یا بریدن حرفشون وقتی میرم پیششون هم بدتر از همه چی بود...
چند باری به بابا گفتم یه کاری برام کنه و اون تنها میگفت... بمون خونه عموت... بهترین جاس...
و بابا نمیدونست اینجا چقدر همه چیز برای ته تغاریش سخته...
در اتاق باز شد... روشا اومد تو و با دیدنم گفت:
فکر کردم داری درس میخونی.
نه خسته شدم...
خب بیا بریم شام بخوریم.
بلند شدم...
سر میز شام هرکس سرش به کار خودش بود و کسی چیزی بهت تعارف نمیکرد...
عموو وزن عمو بیرون بودن و ما سه تا توی خونه...
یه شام سه نفره...
با دختر عمو و پسرعموم خوردم و سریع به حمام پناه بردم... اصلا دوست نداشتم حتی اول صبح به خودم نرسم و بی ریخت برم دانشگاه...
" هانی "
چسب بزرگی رو با دندون کندم و با دو دست محکم چسبوندمش روی در چمدون...
چند بار روش کشیدم و بلند شدم...
اخرین کارتون رد بلند کردم و رفتم پایین...
جلوی در خونه ی صاحبخونه ایستادم و در زدم...
زنش در رو باز کرد... با همون چهره ی عب.و*س و عصبیش.
جوری نکام میکرد انگار من هروئین دادم دست شوهرش... کلیدو گرفتم سمتش و گفتم:
بفرما...
خواست بگیره که گفتم:
اول پول من...
پولی رو که به عنوان پیش بهشون داده بودم رو بهم داد...
کلیدو انداختم تو دستش و کارتون رو از رو زمین برداشتم و گفتم:
شمارو به خیر مارو به سلامت... اما خانم. اینو بدون که معتاد شدن شوهرت یا فرارش از بیمارستان دست من نبوده که اینجور بام پدرکشتگی داری... عزت زیاد...
با سرعت از اون خونه ی افتضاح بیرون زدم و تونستم نفس راحتی بکشم...
وسایل رو روز قبل برده بودم و تنها کارتون کتاب هام مونده بود...
تا اونجا با خوشحالی تمام روندم... سر راه پژمان و پرهام رو سوار کردم و رفتیم خونه...
کلید انداختم و رفتیم تو...
این بار همه با کمک هم خونه ی نیمه آماده رو چیدیدم...
به هرحال قرار بود بیان هر روز اینجا پلاس شن... باید یه زحمتی براش میکشیدن دیگه.
جارو برقی رو به برق زدم و خودم دست به کار شدم...
کل خونه رو جارو کردم و به خودم افتخار کردم... خونه ام شده بود عین دسته گل...
پژمان و پرهام از خستگی روی مبل افتاده بودن...
دستی به کمرم زدم و دلم خواست کمی اذیتشون کنم...
عالی شدا... مردم...
پرهام با همون چشمای بسته گفت:
بمیرم من... چقدم تو زحمت کشیدی... از کت و کول افتادی...
والا شمام خو هیچ... یه تکونی بدین به خودتون... حالا از ننتون قهر کردین اینجایین...
اینو که گفتم یهو پژمان اولین چیزی که به دستش رسید رو بلند کردو پرت کرد سمتم...
پیراهنشو تو هوا گرفتم و گفتم:
نگاشون کن... خوبه یه تمیز کاری کردین اینجور چپ شدین...
توجهی به فحشاشون نکردم...
ازشون ممنون هم بودم...
ولی فقط دلم میخواست حرصشون بدم...
یه شلوار ورزشی مشکی ساده پام کردم تا راحت باشم...
بسته ماکارانی رو از توی بند و بساط پیدا کردم و مشغول شدم...
آشپزیم در حد صفر بود...
اما تواین مدت پسرا دیگه عادت کرده بودن و سنگ هم جلوشون میذاشتم نه نمیگفتن...
با بی حوصلگی همونو ریختم تو بشقاب...
مایع ماکارانی ریختم روش و اسمشو گذاشتم پاستا...
سفره ای پهن کردیم و نشستیم به خوردن... مشغول بودیم و مثل گرسنگان آفریقایی افتاده بودیم تو همون غذا که صدای زنگ اومد...
با تعجب نگاهشون کردم...
کیه ینی؟!
پرهام سری تکون داد...
لابد فرشته اس...
از جا بلند شدم...
د بذار برسی دو روزبگذره بعد...
خندید و بلند شدم تا برم در رو باز کنم...
نگاهی به تیپم انداختم و به تیپ اونا...
معقول ترینشون خودم بودم...
د حداقل پاشین این پر و پاچتونو جم کنین... با شلوارک لم دادی خو دختر مردم میخواد بیاد تو...
پژمان بلند شد و رفت تو اتاق و پرهام از جاش تکون نخورد. دمپایی پوشیدم و رفتم سمت حیاط
تا پیش در دوییدم و در رو باز کردم.
فرشته با یه جعبه شکلات پشت در بود... با دیدنم لبخند بزرگی زد.. کنار رفتم تا بیاد تو
.
با ذوق به حیاط نگاه کرد...
وای چقد خوشگله اینجاااا...
نگام کرد.
عالیه ها... نگرفتی نگرفتی اخرش یه توپ گرفتی...
جعبه رو گرفت سمتم.
قابل نداره.
خندیدم و جعبه رو ازش گرفتم.
زحمت کشیدی... نگاهی به در خونه کرد...
بیام تو؟
سری تکون دادم و خودم جلو تر راه افتادم.
اره دیوونه بیا...
جلوی در کفشاشو دراورد و گفت:
پرهام باز پیشه توئه؟
سری تکون دادم و با خنده گفتم:
عجیب نیس.
در رو باز کردم... فرشته به مرهام که داشت دو لپی غذا میخورد نگاه کرد و گفت:
اصلا انگار نه انگار من اومدما... هی بلومبون.
پرهام نگاهش کرد و با خنده گفت:
بس که این گوریل ازمون کار کشید بریدم دیگه. بیا تو عزیزم...
جعبه شکلاتو روی اپن گذاشتم... شربتی نداشتم... ناچارا لیوان ابی ریختم و براش بردم...
گلوشم خشک نباشه خودش خوبه.
فرشته نگاهی به غذا کرد و گفت:
من نمیدونم کی به این هانی گفته تو آشپزی.
لیوان اب رو دستش دادم.
پس لابد تو هر روز برامون غذا میاری... اکر اره من بی حرف موافقم.
کمی ازش خورد.
نه نه راحت باش خودت بپز...
هردو خندیدیم...
پرهام عزیز بود و فرشته عزیزتر...
زن و شوهر ماهی که عین خواهر و برادر خودم برام ارزش داشتن...
پژمان لباس پوشیده از اتاق زد بیرون... تنها شلوارشو عوض کرده بود... سلام کرد و بیخیال غذا ردی مبل نشست...
حین جمع کردن ظرفا زیر چشمی نگاش کردم...
بدجور نگاش داشت میچرخید... عصبی شدم...
ظرف ها رو روی اپن گذاشتم و دوباره به پژمان نگاه کردم... پرهام حواسش نبود و با فرشته حرف میزد...
این وسط نگاه های پژمان به فرشته داشت حالمو خراب میکرد...
سفره رو جمع کردم و گفتم:
پژمان تو یه دقه بیا...
بلند شد منم سفره رو کنار بقیه وسایل گذاشتیم...
پرهام سریع گفت:
کجا هانی.
هیچی میریم تو حیاط...
ما میریم تو بمون...
اخمی کردم...
بشینین شما... ما میریم یه هوایی بخوریم... یه بادی به کلمون بخوره...
دست پژمان رو گرفتم و کشیدمش بیرون.
وارد حیاط که شدیم صداش دراومد...
اهاای هانی چته؟؟ هلش دادم سمت دیوار...
کمرش به دیوار خورد...
چته تووو...
عصبی شدم...
تو چته... چشات سرجاشه یا از کاسه دراومد؟
چی میگی...
اینقدر چرخوندی گفتم لابد افتادن بیرون دیگه...
چشاش گرد شد...
چرا شر و ور میگی؟
ببین پژمان چشاتو درویش کن... نگات به فرشته بیوفته من یکی قاط زدم... دختره شوهر داره... شوهرش رفیقته. خاک بر سرت.
خل شدی تو... من کی نگاش کردم.
اره من بودم داشتم میخوردمش با چشام... خوب گوش کن فرشته عین هاناس برام ...
ببینم نگات داره بش چپ میره یادم میره رفاقتمو بات...
اصن به تو چه... غیرتی هم بشه شوهرشه تو چته...
سری تکون دادم...
پس از خونه من گمشو بیرون... چش چرونی هم میخوای کنی بیرونه اینجا... نه جلوی چشای من... دستشو گرفتم و پرت کردم سمت در.
برو جمع کن پاتم نذار طرفای این خونه...
پژمان سریع رفت سمت خونه اما متوجه شدم که زیر لب منو مورد عنایت قرار داده...
" یاسمین "
موهام رو بستم و مقنعه ام رو سرم کردم... مانتوم رو کمی تو تنم با دست مرتب کردم...
اسپری خوشبوم رو برداشتم و زدم...
تند کیفمو برداشتم و به روشا نگاه کردم. .
اصلا دلم نمیخواست اینجور دست به دامنش بشم... اما مجبور بودم... کلاس دیر شده بود...
میدونستم که ممکنه راهم ندن.
روشا میشه سوییچ ماشینتو امروز بدی به من؟ تا ظهر اوردمش...
نگاهم کرد و بی حرف گفت:
باشه... سوییچ پیش دره... فقط بلدی؟
نگاهش کردم و یهو ابروهام رفتن بالا... چندین سال بود رانندگی بلد بودم...
از شونزده سالگی و با وجود مهزیار یاد گرفته بودم...
پارک دوبل بلد بودم و دست فرمونم حرف نداشت...
انگار یکم بلدم...
پس توروخدا مواظب باش ها...
عجله داشتم... تند تند بهش قول دادم که حواسم به همه چیز هست... سوییچ رو برداشتم و پریدم پایین... امروز واقعا ازش ممنون بودم که ماشینو داد... تا بتونم خودمو به موقع برسونم...
پراید سفید رنگ و جمع و جورش گوشه ی پارکینگ بود... سریع در رو باز کردم و نشستم پشت فرمون...
ماشینو توی محوطه ی پارکینگ پارک کردم و شروع کردم به دویدن تا دانشکده علوم پزشکی...
خوب بود که کسی با تعجب نگام. نمیکرد...
برای این جماعت این دیر رسیدن ها عادی بود...
جلوی در کلاس از شدت دویدن به نفس نفس افتادم...
نگاهم به داخل کلاس افتاد و استاد نگاهم کرد...
با دیدن چهره ام با خنده گفت:
بیا تو...
همونجور تند تند از استاد یاوری که خانم خیلی مهربونی هم بود تشکر کردم و وارد کلاس شدم...
کنار لیدا نشستم و نفس عمیقی کشیدم تا آروم شم...
کلاس روانشناسی همیشه یه حال و هوای دیگه داشت...
ادم از مطالبش کیف میکرد... انرژی میگرفت و خستگی توی این درس اصلا و ابدا راه نداشت...
بعد از اتمام کلاس با لیدا از جا بلند شدیم تا بریم لاو گاردن...
یاسی دیر اومدی گفتم لابد نمیای...
نه بابا... دیر بیدار شدم... اصلا یهو نگام به ساعت افتاد چنان پریدم یه لحظه فکر کردم تموم استاد راه نمیده...
کیفمو انداختم جلوم و زیپشو کشیدم... روزنامه ای دراوردم و گرفتم سمت لیدا... ازم گرفتش.
چیه این.
زیپ کیفمو بستم و انداختمش رو شونه ام...
باید بگردیم به کیسای خوبش زنگ بزنیم... قیمتش خیلی بالا نباشه.
سری تکون داد... به لاو گاردن رسیدیم...
آلاچیق بزرگی که اکثر اوقات شلوغ بود و یه مرکز برای جمع شدن دختر و پسرها...
روی یکی از تخته چوب ها نشستیم و سرمو توی روزنامه ی تو دست لیدا فرو کردم...
نگاهم کرد...
حالا چرا نمیمونی همونجا... تحملشون کن...
پوفی کردم...
نمیشه... خودمو نمیتونم اونجا تحمل کنم... وگرنه با اونا زیاد مشکل ندارم...
اها من فکر کردم اونا چیزی بت گفتن...
سری تکون دادم.
نه بابا... روژمان و روشا رو مخم هستن... اما بدبختا تا الان کاری بهم نداشتن... خودم راحت نیستم...
یهو حس کردم یکی داره نگام میکنه...
سرمو به عقب چرخوندم... سریع اینکارو کردم تا اگر کسی واقعا نگاهم میکنه نتونه نگاشو بدزده...
نگاهم به مهرانفر خورد ...با سر سلامی بهش کردم و دوباره با لیدا مشغول شدیم... با دیدن یکی از خونه ها که بیشتر حکم یه زیر زمینو داشت گوشیمو تو دست گرفتم و شماره رو گرفتم...
دو سه تا بوق که خورد گوشی رو برداشتن...
بلــه؟؟
با تعجب به لیدا نگاه کردم و گفتم:
سلام... برای این اگهی خونه زنگ زدم...
بدون اینکه من بپرسم با یه لحن خسته گفت:
زیر زمینه... بالا صابخونس... رهن پنجاه تومن...
چشمام گرد شد...
رهن زیر زمین؟؟؟
بله... چشامو چرخوندم... یعنی واویلا...
خب ممنونم...
تماسو قطع کردم و با تعجب رو به لیدا گفتم:
اهواز اوضاع خیلی بهتره...
" هانی "
تقریبا پشتم رو بهش کردم و چنگی توی چیپسی که جلوم گرفته بودن زدم...
پرهام و علیرضا میخندیدن و من به زور گوشهامو کنترل کردم تا نشنوم دخترا چی میگن...
اما روزنامه ی تو دستش هم برام عجیب بود... یعنی با این سن دنبال کار بود؟ به علیرضا نگاه کردم و گفتم:
شما اسم روژمان شنیدین؟ دوتاشون با تعجب نگام کردن...
اسم دختره یا پسر؟ علیرضا سری کج کرد.
چه میدونم... لابد اسم پسره...
پرهام سریع صورتش جمع شد...
نه بابا این سوسول بازیا مال دختراس...
علیرضا نگاهی به من کرد و گفت:
وقتی هانی اسم پسره تعجبی هم نداره...
پرهام خندید و سریع گفتم:
هندونه...
چیپسا رو تو دهنم گذاشت...
علیرضا گوشیشو دراورد و گفت:
چیه خب حالا میزنم تو نت...
مکثی کرد و یهو زد زیر خنده...
با پام لگدی به پاش زدم.
چت شد.
هانی به ولله اسم پسره...
ابروهام رفت بالا...
نه بابا...
جان تو... روژمان یعنی روشن...
پرهام نگام کرد...
حالا این اسم چی بود یهو گفتی.
همینجوری بابا...
سری تکون دادم و بلند شدم...
احیانا نمیخواین بلند شین؟ کلاس شروع میشه یکم دیگه...
از جا بلند شدن و همه باهم به سمت دانشکده رفتیم...
توی راهرو دانشکده نگاهمون به فرشته افتاد و براش دست تکون دادیم...
بیخیاله رفیقش به سمتمون اومد...
دستش به سمت دست پرهام رفت...
خبری نگیری باش؟ پرهام خندید و آروم گفت:
همیشه به یادتم که...
معلومه جناب...
پرهام بازهم اروم خندید و گفت:
حالا بعدا باهم حرف میزنیم...
انگار فرشته هم گرفت که جلوی ما پرهام یک کلمه حرف نمیزنه...
علیرضا سریع ازمون خداحافظی کرد و وارد کلاس شد... فرشته به من نگاه کرد...
چطوری برادر...
خوب... توپ...
سری تکون داد...
مثل همیشه... هانی عاشق همینم یک بار حالت بد نیست... سریع گفت:
البته ایشالله همیشه شاد باشی ها... ولی این خیلی خوبه...
خندیدم.
قربونت عزیزم انشالله... همچنین شما دوتا... منم میرم دیگه.
دستی به شونه پرهام زدم...
توام زودتر بیا...
رفتم تو کلاس و نشستم...
پرهام با کمی تاخیر اومد تو... پژمان حتی سلام هم نمیکرد... پرهام در گوشم گفت:
هنوزم نمیفهمم شما دوتا چتون شده... پژمان تا دیروز عین پروانه دورت میچرخید...
سری تکون دادم.
لابد بالاشو کندن... که دیگه نمیتونه بچرخه.
ینی چی؟
هیچی پرهام... مهم نیست... ول کن...