فصل شش
چیزی بهش نگفته بودم. اصلا نمی خواستم پرهام چیزی بفهمه...
" یاسمین "
کتاب هامو جمع کردم و گوشه ای گذاشتم و بلند شدم...
به روشا نگاه کردم و گفتم:
توروخدا زود برگردیم پس... من فردا ساعت یازده یه امتحان سخت دارم...
سریع پرید سمتم...
زودِ زود برمیگردیم...
سری تکون دادم و در کمد رو باز کردم...
به قدری بهم اصرار کرده بود که نتونستم بگم نمیام...
دکمه های مانتوم رو میبستم و همینجور فکر میکردم... به درسم... به صفحاتی که هنوز نخونده بودم...
شالی زدم رو سرم و یه ارایش ساده...
گوشیم رو برداشتم و بدون کیف از اتاق رفتم بیرون... کیف راه رفتن به همین بود که ازادانه بتونی دستاتو عقب جلو کنی... یاد نداشتم جز مورد هایی که مامان مجبورم میکرد کیف ببرم...
همیشه جیب بزرگی داشتم که برا خودشون یه پا کیف بودن...
کفشام رو پوشیدم... زن عمو از توی آشپزخونه نگاهمون کرد و گفت:
کجا میرین دارم شام درست میکنم براتون...
قبل از اینکه روشا چیزی بگه خودم گفتم:
برای شام خونه اینم زن عمو... زود میایم...
خداحافظی کردیم و رفتیم پایین... خواستم برم و بشینم تو ماشین که روشا سوییچ رو جلوم گرفت و گفت:
تو رانندگی کن عزیزم...
با تعجب نگاهش کردم... جز معدود دفعاتی بود که روشا با من مهربون شده بود... سوییچ رو ازش گرفتم و نشستم پشت فرمون و از پارکینگ بیرون اومدیم...
نگاهمو به جلو دوختم و گفتم:
پس ادرس با تو... من جایی رو دقیق بلد نیستم...
باشه خودم بهت میگم. زیاد دور نیست...
******
جای پارکی پیدا کردم و ایستادم...
خندیدم و گفتم:
حالا چقد غر میزنی تو...
روشا کلافه نگاهم کرد و گفت:
خو نگاه کن چقدر علاف شدیم...
عیب نداره بالاخره که رسیدیم...
بین راه به جای رفتن به سمت بالا مسیر رو مستقیم گرفتم و تا رسیدن به دور برگردون و برگشتن به همون مسیر یک ساعت تقریبا توی راه بودیم...
این مسیر ها برای من که بزرگ شده ی اهواز بودم خیلی زیاد بود...
ازماشین پیاده شدیم و رفتیم توی پارک... پارک زیبایی بود... زمین بستکبال و والیبال داشت و یه فضای عالی برای اسکیت بازی...
یه لحظه دلم اسکیت های مشکی رنگمو خواست... همونایی که باهاشون با مرضیه و هستی توی زمین اسکیت بازی میکردیم...
بین اون درختا چند تا عکس گرفتیم...
از یه سری پله ی سنگی بالا رفتیم و انگار وارد فضای دیگه ای شدیم... یه مسیر بزرگ برای پیاده روی...
روشا که کمی جلوتر از من بود ایستاد و برگشت سمتم...
من یه لحظه میرم تا اون مغازه و میام... به صندلی اشاره کرد...
همینجا بشین تا بیام...
نشستم روی صندلی و منتظرش شدم...
سرم توگوشیم بود که یهو کسی کنارم نشست... سریع نگاهش کردم و یهو چشام گرد شد و با سرعت بلند شدم...
دنبال روشا گشتم... نه... نبود...
دنبال روشا نگرد... نیست...
اومد بلند شه که دستمو جلوش گرفتم و گفتم:
نزدیکم نشیا... نزدیکم نشی که شروع میکنم جیغ زدن...
باربد خندید... و همون خنده حرص منو بیشتر کرد.
اه...
این روشای لعنتی هم معلوم نیست کجاس...
روشا بهت گفته بود دلتنگم ؟؟ با حرص گفتم:
روشا کیه دیگه... اون حرف زیاد میزنه... همه ی حرفاش یادم نیست...
یاسی بخدا وقتی بهم گفت اومدی تهران خیلی خوشحال شدم... چقدرم عوض شدی ...
فکر کنم سه سالی هست ندیدمت...
مهم نیست... برام مهم نیست... نه تو... نه اون روشا... هیچ کس...
تو دلم بهش فحش دادم... روشا عجب ادم اشغالی بود و من نمیدونستم... اون که میدونست علاقه ای به ملاقات با ادمایی که از زندگیم بیرونشون کردم ندارم.
پس چرا؟؟
چرا بهم دروغ گفت و منو کشوند اینجا و یهو غیبش زد...
یاس بیا برگرد... اون موقع منم بچه تر بودم... اما الان دوتامون بزرگتر شدیم...
منو ول کن... من دارم درسمو میخونم... نمیخوام هیچ کس تو زندگیم باشه تا مزاحمم شه...
نذاره به درسم برسم... من نمیدونم روشا چرا همچین کاری کرده...
من ازش خواستم...
سری تکون دادم...
هیچی نگفتم... حرفای تو دلمو همونجا نگه داشتم...
از جا بلند شد که سریع ازش فاصله گرفتم...
متعجب شد...
یاسی اگر الان بگی نمیخوامت منم میرم... قول میدم... فقط بگو نمیخوامت...
سری تکون دادم و بی مکث گفتم:
نمیخوامت... نمیخوامت...
سریع چرخیدم و تا در اصلی پلرک دوییدم...
بیخیاله روشا پریدم پشت فرمون تا برگردم خونه...
مگر دستم بهت نرسه روشا...
*********
زن عمو در رو برام باز کرد... سلام کردم و سریع کفشامو دراوردم... با بدبختی تنهایی اومده بودم تا خونه...
اما به قدری عصبی بودم که نمیتونستم منتظر روشا بمونم...
در کمال تعجب دیدم زودتر از من رسیده خونه...
توی چارچوب در ایستادم و زل زدم بهش...
نگاهم کرد...
یاسی باور کن خودش ازم خواست...
سری تکون دادم...
اصلا مهم نیست... دیگه واقعا فهمیدم به چشمامم نباید اعتماد کنم... چه برسه به شماها...
رفتم تو اتاق و لباسامو عوض کردم... برای رهایی فکرم رفتم سمت کتابام... سخت بود ...
اما میشد درس بخونم...
“ هانی “
لیست جدید کلاسهام رو از ماهی پور گرفتم...
به امتحانهای اخر ترم نزدیک میشدیم و کلاسها فشرده تر شده بود...
برگه رو لای کلاسور گذاشتم و از اتاقش بیرون رفتم.
سوار ماشین شدم و به خونه برگشتم...
تمام استفاده ی من از این ماشین بود...
دانشگاه خونه. خونه دانشگاه...
در رو باز کردم و کفشامو دراوردم و رفتم تو...
دوش گرفتم و لباسهامو عوض کردم.
یه بسته کالباس و چند تکه نون جلوی تلوزیون گذاشتم و همزمان اخبار ورزشی رو هم ازشبکه سه نگاه میکردم...
مشغول جمع کردن سفره بودم که گوشیم زنگ خورد...
هانا بود...
سلام هانا.
داداش تو یه چیزی به مامان بگو...
سلام کردم...
سلام...
سفره رو جمع کردم و گفتم:
باز چی شده.
هانی خیلی اذیتم میکنن... اصلا تو که نیستی منم مظلوم گیر اوردن... اصلا جرا تهرانی؟؟ چرا برنمیگردی...
میام دو هفته دیگه... چه خبره خب...
به مامان میگم گوشیم خرابه... عوضش کن... میگه نه...
خب راست میگه مگه گوشیت چشه...
عههه... هانی دلم اپل میخواد...
ابروهام رفت بالا.
خندیدم...
اوهو... اپل چیه دیگه... من با این سنم اپل ندارم... اگر قراره بگم اپل بخرن خو میگم برا خودم بگیرن...
انگار خنده ام رفت رو مخش...
هانی مسخره نکن دیگه.
خب دیوونه به نظرت من بگم باباهم گفته چشم؟
حرف تو بیشتر خریدار داره...
نشستم سر مبل و کنترل رو گرفتم تو دستم...
حالا صبر کن فعلا...
یهو ذوق کرد...
یعنی میگی؟؟
ببین مختو به کار ببنداز... بابا هیچوقت سه تومن نمیده جا گوشی...
من قیمت کردم... دو و نهصد هم هست...
خنده ام گرفت...
خل و چل سر صد تومن با من بحث میکنی؟ مکثی کردم...
بشین درستو بخون ببینم امتحانای ترم اولتو چکار میکنی... اگر دیدم پیشرفت داشتی حرف میزنم باهاشون یکی بهتر برات بگیرن... رو اپل حساب نکن که میدونم شدنی نیست...
هانی بخدا شدم نوکرشون اینجا... تمام کارا با منن...
شستن ظرفا؟
اره...
وااای چقد سخت... بمیرم حتما خیلی خسته میشی...
هاااانی!!!
زدم زیر خنده...
دختر خونه ای... وظیفته کمک مادرت هم کار کنی... نه؟
باتوام خو نمیشه حرف زد... کار نداری؟
نه
تلفن رو قطع کردم و همونجا روی مبل افتادم...
هانا بدجور به من وابسته بود...
و این اصلا خوب نبود...
بد نبود یه چرت بعد ناهار هم میزدم...
" یاسمین "
دست زیر چونه ام زدم و بی حال و حوصله به پسرا نگاه کردم...
بحثای بینشون برای ما دخترا اصلا جذاب نبود...
این بار به لیدا و بقیه بچه ها نگاه کردم که با ذوق مشغول دیدن عکسای نامزدی دختر دایی یکی از دخترا بودن...
حتی اونها هم جذابیتی نداشتن...
فکرم درگیر بود... نمیدونستم باید چکار کنم... روشا با اون کارش دیدمو نسبت به خودش تغییر داده بود و دیگه اعتمادی بهش نداشتم...
حرفاشو قبول نداشتم و نمیتونستم بپذیرمش...
از طرفی پژمان با تیکه هاش اذیتم میکرد و بدتر از اون...
حس میکردم بینشون زیادی ام...
خیلی سخت بود...
خیلی...
لیدا کنارم نشست و دست دور گردنم انداخت. لبخندی زدم...
عکسا رو دیدین؟
اره... رومم نشد بش بگما... گفتم دخترداییشه... زشته... ولی خو واقعا پسره از دختره یه سر و گردن سرتر بود...
لبخندی زدم...
مهم اینه درکنار هم شاد باشن...
اوهوم...
صورتمو چرخوند سمت خودش...
توهم دیگه ناراحت نباش... خدا بزرگه... اصلا بیا پیش من... بخدا در خونه ما همیشه به روت بازه...
مرسی لیدا... ولی مگه الکیه... یه شب اوکی... دوشب... اوکی... سه شبم اوکی... بقیه اش چی...
چهارده ترم باید درس بخونیم... الکی که نیست...
لیدا هم ناراحت شد... اون بیچاره هم نمیتونست کاری کنم برام...
اهی کشیدم...
چه میشد کرد...
تو فکر و خیال خودم بودم که یهو درباز شد...
امروز نوبت کلاس جبرانی فیزیک با مهرانفر بود... سرمو بالا گرفتم...
با دیدن دختری به جای اون تعجب کردم...
نه تنها من...
تمام بچه ها...
با تعجب به لیدا نگاه کردم... فکر کردم اون ممکنه بدونه چرا مهرانفر نیست و این دختر به جاش اومده...
سوال منو یکی از پسرا به زبون اورد...
ببخشید خانم... انگار اشتباه اومدین.
سری تکون داد...
نه... مگه شماها دانشجوی ترم یک پزشکی نیستید؟ همه سکوت کردیم... برگه ای رو جلوش گذاشت و گفت:
الانم کلاس جبرانی فیزیک پزشکیه نه؟
مکثی کرد و وقتی دید صدایی هم از ما بیرون نمیاد گفت:
پس درست اومدم...
لیدا این بار پرسید:
ولی همیشه آقای مهرانفر میومدن...
درسته... امروز مشکلی داشتن نتونستن اصلا بیان دانشگاه... استثنا من به جاشون اومدم...
دوباره یکی از پسرا گفت:
خب شما؟
دختره سری تکون داد و گفت:
من فرشته ی درویشی هستم... خب.
یه سری بگه جلوش رو نگاه کرد و گفت:
آقای مهرانفر به من گفتن تا کجا رفتید... اگر سوالی نیست لطفا جزوه ی جلسه ی اخر استاد رفیع پور رو به من بدین...
تمام طول کلاس هیچکس حواسش به حرفای اون دختر نبود...
یکی داشت تو برگه شعر مینوشت.
یکی مثل لیدا نقاشی میکرد و یکی مثل من...
زل زده بود بهش... اما تو این دنیا نبود...
تو فکر بودم که یهو ضربه ای به بازوم خورد... سریع برگشتم سمت لیدا که گفت:
با توئه یاسی... حواست کجاس...
صاف نشستم و چشمام باز شد...
به قدری تو فکر بودم که اصلا نفهمیدم داره صدام میکنه...
حواست کجاست خانم؟
همینجا... جانم.
سری تکون داد...
دارم میگم حواستون به حرفای منم باشه...
هست خانم درویشی.
باور نکرد... بنده خدا حق هم داشت...
بیا اینو برام حل کن پس...
ماژیکو از همونجا با دراز کردن دستش به سمتم گرفت...
اب دهنمو قورت دادم... اصلا نمیدونستم داره چی میگه...
اروم جوری که لیدا بشنوه گفتم:
بدبخت شدم.
اومدم بلند شم که بچه ها به دادم رسیدن و منم از خدا خواسته سریع نشستم تا متوجه بلند شدنم نشن...
سامان که یکی از بامعرفت ترین پسرا بود گفت:
خانم درویشی این دختر ذهن درگیری داره... میشه یکی از ما بیاد؟ دختره با تعجب نگاهمون کرد...
یعنی چی... یه سواله دیگه... منم درگیری فکری دارم...
لیدا گفت:
شما فرق دارین خب...
نگار سریع ادامه ی حرف لیدا رو گرفت:
اره والا خونه دانشجویی هم شده یه دردسر... یاسی بخدا جایی که من هستم جا برا خودمونم کمه... وگرنه حتما بت میگفتم...
لبخندی بهش زدم...
حل میشه عزیزم...
رضا هم سری تکون داد.
اره والا به ما که پسریم به زور خونه میدن. چه برسه به دختری مثل یاسی...
یکی از ویژگی تمام بچه ها این بود... هیچکس کسی رو به فامیل صدا نمیکرد...
چون ازشون خبر داشتم به این مورد کاری نداشتم...
دختره تعجب تو صورتش خوابیده بود...
دوست نداشتم بفهمن... اما خوبیش این بود که دیگه حرفی از اون. سوال پیش نیومد... " هانی "
پرهام کیس کامپیوتر رو بیرون کشید...
بی حوصله گفتم:
ولش کن... اینقدر بکوبون تو. سرش تا صداش خفه شه...
نه بابا باید ببینیم چشه...
مشغول باز کردنش بود که گفت:
فرشته هم نیومد...
نگاهی به ساعت کردم...
دیگه باید بیاد... به پرهام نگاه کردم.
دمتون گرم خدایی. این دو جلسه درس خودم واقعا سرسام اور بود... انشالله از جلسه بعد دیگه خودم میرم...
اینکارا برای تو که چیزی نیست داداش...
لبخندی بش زدم و جواب اس ام اس هانا رو براش نوشتم و سند کردم...
مشتی تو ظرف ذرت جفتم زدم و خوردم...
واسه تعطیلات چکار میکنی.
هیچی مثل همیشه شمال... اگر نرم که هانا کشتم...
بدجور این دختر بهت وابستس ها...
اره خودم زیادی لوسش کردم... اما نمیدونی چقدر خوبه که... شما چی؟ پرهام نگاهم کرد... یهو ناراحتی کل صورتشو گرفت...
مثل قبل... پدر فرشته اجازه نداده... وگرنه میخواستم برنامه یه سفر عالی رو بچینم.
صدای زنگ اومد... فرصت نشد چیز زیادی ازش بپرسم .
از جا بلند شدم و رفتم تا درو باز کنم...
دمپایی پوشیدم و رفتم تو حیاط...
تنها بدی این خونه نداشتن یه آیفون بود... برای یه در باز کردن باید اون همه راه میرفتیم تا دم در...
دوباره در زد و صداشو از پشت در شنیدم...
کجایین پس...
وایسا.
در رو باز کردم...
اخ یک ساعته پشت درم...
خودمو کنار کشیدم...
سلام... چیه عصبی ای انگار...
نه بابا خسته ام...
باهم رفتیم تو... کیفشو گوشه ای انداخت و کنار پرهام نشست. اونقدر میفهمیدم که باید تنهاشون بذارم...
به بهانه اب و شربت رفتم تو آشپزخونه...
کمی لفتش دادم و بعد با یه اعلام حضور رفتم. سمت اتاق...
پرهام مشغوله درست کردن کیس بود... منم به کمکش رفتم و پرهام عقب کشید...
همونجور که سرم تو کیس بود گفتم:
از بچه های اون کلاس چه خبر... چطوریان.
وای هانی چقدر باحالن... کاش میشد باز هم خودم برم...
خندیدم...
ماهی پور و رفیع از همین دو جلسه هم خبر ندارن... خیلی ازت ممنونم...
با لحن مهربونی جوابم رو داد...
خواهش میکنم... کاری نکردم... ما همیشه در خدمت تو هستیم...
لبخندی نشست رو لبم که فرشته ندید...
راستی بچه ها چقدر با معرفتن... هر مشکلی داشته باشن همه هوای همو دارن...
مکثی کرد...
مثلا اون دختره هست... اهوازیه... میدونی کدومو میگم هانی؟ دختره فرامزی...
نگاهش کردم...
کدومه؟ آسی... پاسی... نازی...
اخمی کرد...
نمیخواد فیلم بیای که مثلا اسمشو نمیدونی...
خندیدم...
خب چشه مگه.
دوباره سرمو کردم توی کیس...
خو نگام کن...
گوشم با توئه.
خیلی دختر خوبیه... اینقدر خوشم میاد ازش. اما نتونستم برم سمتش باهاش دوست شم...
میدونی هانی... پرهام یکم زیادی تو خودشه... از ایناس که زیاد با کسی حرف نمیزنه...
سری تکون دادم.
اره به نسبت بقیه ساکت تره...
به پرهام نگاه کردم...
خداییش درسشم بد نیست...
پرهام چپ چپ نگاهم کرد...
تعجب کردم.
با نگاهم ازش پرسیدم چته.
چکارش داری اصلا... درسش خوب باشه یا نه... درس بقیه چطوره...
سری تکون دادم.
بقیه هم خوبن...
سری تکون داد...
خب خوبه... فکر کردم فقط سرکلاس حواست به اونه.
تازه گرفتم چی میگه اولین چیزی که اومد تو دستم کیف فرشته بود... انداختمش سمتش...
ببر بابا... چی میگی...
هردوشون خندیدن...
به این شوخی هاشون عادت داشتم... از مجرد بودن من بدشون میومد و کافی بود درباره یه دختر جلوشون حرف بزنم...
اونوقت آبرو برام نمیذاشتن...
فرشته بلند شد و رفت تو آشپزخونه...
پرهام زد رو شونه ام...
نری تو فکرش...
نگاهش کردم.
توروخدا کم شر و ور بگو...
بیخیاله این... از پژمان چه خبر... خدایی بگو چرا حرف نمیزنی باهاش...
چشامو درشت کردم و دوباره خودمو با بستن کیس مشغول کردم...
باز هم نگفتم چرا باهاش حرف نمیزنم... بحث فرانکو پیش کشیدم...
بابا گفتم کمکش کنم... با گوشی من با دختره چت میکرد شانس دختره شماره منو تو گوشی یکی از همکلاسیاش دیده... شر شده دیگه... پرهام از جا بلند شد...
پس بگو اون کتکی که خوردی برا چی بود.
دستش اصلا سنگین نبود...
هردو خندیدیم...
کمک کرد تا کیس رو بذاریم سرجاش...
" یاسمین "
هندزفریم رو تو گوشم گذاشته بودم و اهنگ گوش میدادم... این ترم به پایان رسیده بود و برای تعطیلاتم برمیگشتم خونه...
به قدری دلم. برای همه تنگ شده بود که فقط خدا خدا میکردم هرچه زودتر برگردم پیششون...
همه مشغوله تلوزیون دیدن بودن...
از جا بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه...
لیوانی برداشتم و از توی در یخچال بطری آب دراوردم و ریختم توی لیوان...
آب خنک رو خوردم و لیوان رو شستم...
اصلا هم دوست نداشتم زن عمو با خودش بگه این دختر شلخته اس...
اصلا دوست نداشتم...
اومدم برگردم که یهو متوجه روژمان پشت سرم شدم...
نگاهش کردم...
میخوام برم تو اتاق...
یه جا بین میز و اپن ایستاده بود و دیگه جایی نبود برای رد شدن من...
اومدم میزو دور بزنم که یهو مچ دستمو گرفت.
با اینکه مچ دستم تو دستش بود اما ناخوداگاه دستم به سمت شال روی سرم رفت...
سریع دستمو کشیدم.
دستتو به من نزن...
کنترل صدام دستم بود... حواسم بود که بقیه متوجه ما نشن...
یاسمین چند. دقیقه صبر کن... من فقط خواستم بهت بگم تو این مدتی که نیستی دلم برات تنگ میشه همین...
پوفی کردم...
همون حرفای تکراری و قدیمی... گفتم که علاقه ای به شنیدنشون ندارم...
باز اومدم برم که یهو گفت:
کاش میفهمیدی دوستت دارم...
با چشمای گرد نگاش کردم و التماس گونه گفتم:
منو دوست نداشته باش... چون حست دو طرفه نیست... من از تو خوشم نمیاد... به عنوان همسر؟؟ اوه... نمیتونم بپذیرمت باور کن... پس برای اینکه خودت اذیت نشی دارم بهت میگم...
بهم فکر نکن...
بعدم سریع میزو دور زدم و از آشپزخونه پریدم بیرون... به نفس نفس افتاده بودم...
روز تخت روشا دراز کشیدم و چشمامو بستم...
یاسی اروم باش... چیزی نبود که...
اون چیزی گفت و توام جواب دادی همین...
چند تا نفس عمیق کشیدم... تازگیا خیلی زود میتونستم به خودم مسلط بشم...
گوشیمو زدم تو شارژ و همزمان با لیدا اس بازی میکردم...
برای تعطیلات رفته بود خونه ی خواهرش و داشت خوش میگذروند...
به پهلو دراز کشیدم و نگاهم به چمدون بسته ام افتاد... همه چی عالی بود.
فقط چند ساعت مونده بود تا برگشتن...
*******
با وارد شدن به کوچه مون لبخندم چند برابر شد و جلوی در خونه گفتم:
- ممنون آقا همینجا پیاده میشم...
راننده ایستاد و پیاده شدم... چمدون رو که کنارم رو صندلی گذاشته بودم رو برداشتم و بعد از حساب کردن کرایه رفتم سمت در آپارتمان.
همزمان یکی از همسایه ها با پلاستیک خریدش از راه رسید... سلام کردم...
انگار از دیدنم خیلی ذوق کرد که با همون پلاستیک بغلم کرد...
رو ب.و*سی کردیم و با کلیدش در رو باز کرد و رفتیم تو...
خونه ی اون طبقه اول بود و با پله رفت بالا...
دکمه ی اسانسور رو زدم و در باز شد...
رفتم تو و سریع چمدون رو کشیدم تو...
اتاقک سبز رنگ اسانسور حالا نقره ای شده بود و اهنگ دلنشین تری ازش پخش میشد...
من نبودم چه تغییراتی کرده بود اینجا.
توی طبقه ی خودمون از اسانسور خارج شدم و با ذوق به در قهوه ای تیره ی خونه مون نگاه کردم و دستمو به سمت زنگ بردم و به سمت پایین فشارش دادم... درخونه باز شد و یهو نیکی منو دید... لبخندی بهش زدم...