خوابگاه

فصل هفت

سلام نیکی خوشگله... چند ثانیه طول کشید تا درک کنه من واقعا جلوش ایستادم...

یهو جیغی زد و پرید تو بغلم...

محکم بغلش کردم و محکمتر ب.و*سیدمش...

چطوری هلوووی من...

صورتمو ب.و*سید و گفت:

دیدی دیگه میتونم بگم یاسی...

زدم زیر خنده...

اخ اخ... دیگه چطوری بت بخندم پس...

باهم رفتیم تو که بلند سلام کردم...

سلام ماماااان...

نیکی رو پایین گذاشتم مامان که صدامو شنید با سرعت از توی اتاق پرید بیرون و بغلم کرد...

دلم خیلی براش تنگ شده بود...

عادت به دوری ازشون نداشتم و الان مدت طولانی میگذشت که ندیده بودمشون...

نازی... بابا... حتی مهزیار از دیدنم خیلی خوشحال شده بودن...

مامان سریع رفت تو اشپزخونه... دوست داشت حالا که اینجام غذای مورد علاقه منو بذاره سرگاز...

چمدونم رو روی تخت گذاشتم و زودتر از همه کادوی نیکی رو بهش دادم...

با ذوق همونجا جلد کادو رو پاره پوره کرد و عروسک خوشگل موطلایی رو توی بغلش گرفت...

بعد از کمی استراحت و بگو و بخند با بچه ها حوله ان رو برداشتم تا قبل از ناهار یه دوش درست حسابی بگیرم...

از حمام که اومدم بیرون سریع سشوار به برق زدم و موهامو خشک کردم...

با کلیپس ساده ای بستمشون تا فقط توی گردنم نباشن و اذیتم نکنن... واقعا امروز یه روز عالی بود... روزی که کنار خانواده ام بودم...

******

در خونه رو بستیم... ساعت طرفای ده بود و نازی و مهزیار به زور نیکی رو از من جدا کردن و بردن خونه اشون...

کنار بابا نشستم و مردد نگاهش کردم...

داشت اخبار میدید و کلمه ای حرف نمیزد...

اومدم بلند شم و برم پیش مامان که بابا سریع گفت:

بشین حرف میزنیم باهم... بعده این همه مدت اومدی...

بعدم کمی بلند گفت:

خانم سه تا چایی خوش رنگ بریز بیا...

دوباره کنار بابا نشستم و مامان با یه سینی اومد پیشمون...

سینی رو بینمون گذاشت و بابا سریع خم شد و یکی از لیوانا رو برداشت...

قندی توی دهنش انداخت و گفت:

خب دخترم... تعریف کن...

لبخندی زدم...

اونجا خیلی خوبه بابا... اصلا این مدت حس میکنم تازه دارم رو پای خودم می ایستم ...خیلی خوبه... عاشق درسامم... اصلا دانشگاه که میخوام برم همه چی رو یادم. میره... استاد که درس میده همه وجودم میشه گوش...

مامان لیوان رو به سمت من گرفت.

ایشالله که موفق شی عزیزم...

لیوان چای رو ازش گرفتم و با لبخند بزرگی که رو لبم بود ازش تشکر کردم...

ممنونم مامانم...

داشتم چایی میخوردم که بابا یهو پرسید...

خونه عموت چطوره اذیتت که نمیکنن؟

به زور قند رو با چای تو دهنم پودر کردم و فرستادمش پایین.

خوبن... ولی کاش میشد اونجا نباشم... راحت نیستم بابا...

مامان متعجب شد و بابا ازم پرسید:

خب چرا... باید یه دلیلی داشته باشه...

سری تکون دادم...

نمیدونم... حس میکنم تو خانواده اشون زیادی هستم... به هر حال... شاید حرف خصوصی داشته باشن که من نباید بشنوم. برای همین میگم راحت نیستم...

بابا مکثی کرد... با ترس به مامان نگاه کردم...

هردو منتظر حرف بعدیه بابا بودیم... همیشه همینجور بود و وقتی فکر میکرد همه سکوت میکردیم...

لیوان چای رو روی میز گذاشت و گفت:

حالا یکم برو باز بمون اونجا... اگر خونه ای تونستی پیدا کنی... بهم بگو.

لبخندم که از بین رفته بود کم کم به روی لبام برگشت و با ذوق به مامان نگاه کردم...

حتی بهشون نگفتم که هر جا میرم تا میفهمن تنهام خونه نمیدن... میگن مسئولیت قبول نمیکنن... میگن دردسر میشه...

خدا بزرگ بود...

حالا که بابا راضی بود منم میتونستم درستش کنم...

" هانی "

از توی بالشت زیر سرش یه پر بیرون کشیدم و گرفتم تو دستم...

اروم نزدیک بینیش گرفتم و تکون دادم... دستش بالا اومد و خواست دستمو پس بزنه که سریع دستمو کشیدم...

دوباره پر رو به دماغش کشیدم که صداش دراومد:

نچ... جسی نکن

خنده ام گرفت و دوباره پر رو زدم به دماغش که چشماش باز شد...

ابروهامو براش بالا دادم.

د پاشو دیگه یک ساعته نشستم اینجا.

خواب از سرش پرید و برقی نشست تو چشماش...

یهو از جا پرید و محکم گردنمو گرفت...

اصلا هم حواسش به لباسای نصفه و نیمه اش نبود...

داداااااش... اومدی بالاخره؟؟؟؟ کمرشو گرفتم و کشیدمش عقب.

با اجازتون... اومدم و منو با جسی اشتب گرفتی...

خندید...

خب توام درست منو بیدار کن...

یهو نگاش کردم و گفتم:

پاشو جمع کن خودتو این چه سر و شکلیه...

اینو که گفتم یهو پرید زیر پتو...

زدم زیر خنده...

والا خو همین نیم مترم نپوش دیگه...

راحتم توش...

از روی تختش بلند شدم و همونجور که میرفتم از اتاقش بیرون گفتم:

پاشو عوض کن اینا رو زودم بیا بیرون.

به سمت اشپزخونه رفتم و به اپن تکیه دادم... مامان مشغوله آشپزی بود...

خدا به بخیر کنه... په خبره اینهمه قابلمه...

مامان نگاهم کرد و گفت:

تا هانا رو بیدار نکردی آتیشت نخوابید نه؟ لبخند زدم...

چه خبرشه تا لنگ ظهر خوابه... مگه درس نداره.

این هفته که تایم ظهره... یک ساعت دیگه باید بره مدرسه.

کفگیری که باهاش برنج توی قابلمه رو هم میزد رو روی میز گذاشت و اومد سمتم...

هانی درباره گدشی باهات حرف زد بهش محل ندیا...

چرا؟

نمراتش خیلی بد شدن... معدلش شده سیزده.

تعجب کردم...

چند شده؟؟؟!!

بابا اصلا درس نمیخوند... هی پای اون گوشی... یا بیرون بود... یا پای گوشی... کتاباش اینقدر نوئه پیداس چقدر درس میخونه...

سری تکون دادم...

کاره خودشه دیگه... بهش گفته بودم درس بخونه... قرار بود راضیتون کنم گوشیشو عوض کنید...

فعلا که بابات همون گوشی رو هم ازش گرفته...

رفت سمت غذاهاش...

تازه بابات تقصیرا رو هم انداخت گردن تو...

خندیدم...

چیش به من؟

خب میگه هانی همش این کتابا رو میگیره براش...

دستامو از هم باز کردم...

چه ربطی داره... مگه من نیستم تو شهر دیگه دارم درسمو میخونم... هانا تنبله تقصیره خودشه... اینم شد معدل؟ مامان چیزی نگفت...

نگفتی مامان چه خبره مهمون داریم؟ برنجشو برداشت تا ابکش کنه...

اره عمه ات اینا دارن میان... اتفاقا باید یه نیم ساعت دیگه بری فرودگاه دنبالشون... خندیدم...

پس عشقت داره میاد خوشحالی...

همه خوب میدونستن عمه و مامان آبشون باهم تو یه جوب نمیره... به هر حال اذیتکردن تو خونه من بود...

مامان چپ چپ نگام کرد و گفت:

جلوشون حرف چرت و پرت نزنی... میدونی خو چقد حساسه... با خنده ادامه داد...

یهو میبینی پا میشه برمیگرده...

لبخندی زدم و خنده ام. رو بین لبام نگه داشتم...

هانا جسی به دست اومد سمتم که سریع نگاهش کردم...

چشمم روشن... مگه تو قول ندادی درس بخونی.

شونه بالا انداخت...

خوندم... درسا سختن... امتحانا سخت تر... معلما که اصلا هم نذاشتن یک کلمه تقلب کنیم...

همین میشه تهش دیگه...

چند تا افتادی حالا؟

اوو... چند تا چیه... فقط ریاضیم...

یاد دختر زرنگ کلاسشون افتادم...

همون که هانا نسبت به اسمش آلرژی داست...

اون دختره چی... بنفشه... چکار کرد؟ سری تکون داد...

اه اه... منو با اون نارنجی بدقواره مقایسه میکنی؟

همون نارنجی بدقواره الان داره با نمراتش وسط خونه بالانس میزنه... بعد تو چی؟ یهسگ.

گرفتی تو دستت راه میری تو خونه...

سوییچ. رو برداشتم و رفتم سمت در تا برم فرودگاه...

در حین پوشیدن کفشام گفتم:

ببین هانا میدونی که رو حرفم هستم. مس اگر جسی رو میخوای باید ترم دوم جبران کنی...

کافیه یه تجدید بیاری... اونوقت منم کاری نمیتونم برات بکنم...

سوار ماشین شدم و رفتم. سمت فرودگاه... خوشبختانه بی معطلی عمه اینا رو دیدم و سوارشون کردم... عمه و سه پسرش همه از دیدنم خوشحال بودن...

عمه جلو نشست و کامران... کیوان و کامبیز هم عقب...

همیشه برام. سوال بود عمه با داشتن این. همه جنس ذکور تو خونه گاهی دلش آغوش یه دختر رو نمیخواد؟ مثل من که اغوش هانای کوچولو برام خیلی دلچسب بود... عمه مدام از شرایط دانشگاه و درسام میپرسید... شاید نمیخواست من مهلتی داشته باشم تا از شرایط پسرعمه هام آگاه بشم...

ماشینو توی حیاط پارک کردم و پیاده شدیم...

به محض باز کردن در جسی پرید جلوی پام و دم تکون داد... عمه که از همون اول حالش از جک و جونور و حیوون بهم میخورد سریع عقب رفت...

این حیوون رو بردارید از اینجا... چین اینا اخه هانا...

هانا سریع جلو اومد و باهاشون سلام علیک کرد و جسی رو بغل کرد تا زیاد جلوی پایاونا ورجه وورجه نکنه...

شوهر عمه ام چند سالی بود که فوت کرده بود و عهده دار تام الاختیار زندگی خود عمه شده بود...

در حین شربت تعارف کردن هانا متوجه رفتارهای بچگانه ای ازش شدم...

حتی سر نهار... و در تعجب بودم برای چی مدرسه نرفته...

زیاد چسبیدنش به کامبیز... یا ناز کردنایی که قطعا ماله سنش بود برای من یکی اصلا قابل قبول نبود...

موقع شستن ظرفا پشت سر هانا ایستادم و گفتم:

دو تا چشم خودم دارم... دوتام قرض کردم... حواسم چهارچشمی بهته... ازت میخوام مثل یه دختر خانم متین و باوقار رفتار کنی...

نگاهم کرد... متعجب...

اینا کین تو خودتو میچسبونی بهشون اخه... لیاقت تو بیشتر از ایناس...

از اشپزخونه خارج شدم... منتظر جوابی از سمت هانا نبودم... فقط خواستم به خودش بیاد...

به هر حال مقتضی سنش بود... طبیعی بود فکر کنه فلان پسر بهترینه و جذبش بشه... اما من چنین اجازه ای رو نمیدادم...

" یاسمین "

نیکی سوار تاب مشغوله بازی بود و نازنین تاب رو براش هل میداد...

با دیدن مرضیه و هستی از دور سریع از روی صندلی بلند شدم... دستامون رو از هم باز کردیم و محکم همو بغل کردیم... هرسه باهم همو درآغوش گرفتیم...

بعد از این چند ماه که همو ندیده بودیم خیلی دلتنگشون بودم...

مخصوصا من... اونها که پیش هم بودن... همه کنار هم روی صندلی ها نشستیم...

با ذوق نگاشون کردم...

اصلا فکرشو نمیکردم یه روز اینقدر دلتنگ شمادوتا بشم.

هستی خندید...

مام که چقدر دلتنگ تو بودیم ...دو ماه ندیدیمت همه چی اروم... بی دغدغه. زندگی بی دردسر...

چپ چپ نگاش کردم...

مرضیه با خنده دستشو جلو صورتم گرفت...

ناراحت نشو حالا... اینو ببین...

با دیدن حلقه ی تک نگینی تو دستش یهو دستاشو محکم گرفتم و بی توجه به حضورمون تو پارک جیغ زدم: واااای... کدوم بخت برگشته ای اومده تورو گرفته...

مرضیه خندید...

خودت چی... بو ترشت بلند شده ها.

لبام رو جمع کردم.

من که فعلا درس دارم... بحثو عوض نکن... کی هست آقا داماد؟

حمید...

این بار به هستی نگاه کردم...

خدایی جز داداش تو کی پیدا میشد اینو بگیره... بیچاره اینده اش حروم میشه جفت این...

هنوز جملم تموم نشده بود که ضربه ی محکمی تو سرم خورد... اینم اعتراض مرضیه بود...

یکساعت کنار هم بودیم و گفتیم و خندیدیم... به یاد اون روزایی که شب تا صبح باهم بیدار بودیم و مسخره بازی دردرمی اوردیم...

نیکی و نازی به سمتمون اومدن و این نشون میداد دوباره باید از هم جدا شیم...

به سختی از هم خداحافظی کردیم...

دیگه نمیتونستم ببینمشون تا عید... دست نیکی رو گرفتم و باهم به سمت خونه برگشتیم...

جلوی در خونه متوجه کلی کفش شدم... اون کفشای پاشنه بلند کالباسی رنگ برام خیلی اشنا بودن و قشنگ معلوم بود کی اومده...

نازی کلید رو تو دست گرفت د در رو باز کرد...

با ورودمون به خونه اولین نفر که جلوم بلند شد خاله بود... نیکی رو که تو بغلم بود رو پایین گذاشتم و خاله رو بغل کردم...

ای قربونت یاسی... چقدر دلتنگت بودیم...

صورتش رو ب.و*سیدم...

عزیزمی خاله... منم خیلی دلتنگتون بودم...

از همون اول پذیرایی شروع کردم به سلام علیک...

اون بین دوباره نگام به پسرای عمه افتاد...

و البته دوتا دختر عموم... نمیدونستم چرا... ولی هنوز هم بد نگاهم میکردن... کاش میشد بگم به ولله قسم نه من کاری به عشقاتون دارم...

نه اونا به من... پس شما چتونه...

لادن کنارم نشست...

خوش گذشت تهران؟ لبخندی بهش زدم.

قربونت عزیزم خوب بود...

بچه های عمو چطورن... هیچ نمیان اینجا...

درگیرن حتما...

راستی عروسیم چهاردهم بهمنه یاسی... حتما هستی؟؟ سری تکون دادم... نبودم ...

تا بیست اسفند تهران بودم...

اگر اهواز بودم حتما میام...

و خودم خیلی خوب میدونستم امکان نداره اون روز ها اهواز باشم...

از جا بلند شدیم تا شام رو بکشیم... دخترای عمو کنارمون بودن و دست به سیاه و سفید نمیزدن و من و نازی و نیکی تمام کارها رو به عهده گرفته بودیم...

این وسط فقط نگران بودم اینقدر تحرک دارن خسته نشن...

" هانی "

هانا کنارم نشسته بود و تند تند پسته باز میکرد و تو دهنم میذاشت... ساعت دوازده و نیم بود و من با سرعتی لاکپشتی مشغول انتخاب واحدام برای ترم جدید بودم...

تند تند لیست جلوم رو خوندم و چک کردم.

به لطف رفیع پور لیستی از نمرات دانشجوهای ترم یک پزشکی هم دستم بود ...

نمراتشون راضی کننده بود و معلوم بود خیلی زرنگن...

بین همه ی اون اسم ها اسم یاسمین فرامرزی توجهم رو جلب کرد و با دیدن نمره ی درس فیزیک پزشکی اش سوتی زدم...

بعد از دو نفر نفر سومی بود که بالاترین نمره رو گرفته بود...

با باز شدن سایت بیخیال نمرات اونا شدم و از روی لیست انتخاب میکردم...

گوشیم زنگ خورد... زدم رو بلند گو و قبل از سلام کردن پرهام سریع گوشی رو دم .

گوشم گذاشتم...

یک لحظه یادم رفت هانا پیشمه...

اصلا دوست نداشتم یه چیزی بگه که نباید بگه و یهو هانا بشنوه...

الو هانی... چطوری.

خوبم... چه خبر...

هیچ... کی میای تهران...

میام چند روز دیگه...

یه زحمت برات داشتم.

مثل همیشه... چیه.

انتخاب واحدم با تو...

اوکی چی میخوای...

دو واحد عمومی بگیر... هرچی هست تخصصی بگیر بره...

اوه اوه... چه خوش اشتهام هست... عین برنامه خودم میزنم اوکی؟

بزن بره.

لبخندی زدم و به شوخی گفتم:

باشه... بیست تومن میشه...

زد زیر خنده...

ریختم به حسابت...

خندیدم...

دمت گرم... فعلا...

موبایلمو جفتم گذاشتم و ضربه با دستم به پای هانا زدم...

بجنب...

صدای خنده اش بلند شد...

انگار نوکرشم من...

همزمان پسته ای تو دهنم گذاشت...

همونجور که مشغول انتخاب بودم گفتم:

باید تقویت شم خب...

نگاهش کردم و چشمکی بهش زدم...

خندید و صورتم رو محکم .ب.و*سید ...ب.و*سه ی خواهرانه ای که بد جوری به دلم نشست...

اعتراف کردم که نرفته دلم برای هانا تنگ شده بود... تهران هیچکس نبود که بتونم اینجوری اذیتش کنم و پا به پام بخنده...

******

چمدون رو گوشه ای گذاشتم و خسته و کوفته از نشستن توی اتوب.و*س افتادم رو تخت...

گوشیمو برداشتم و به اهل خونه خبر دادم سالم و سلامت رسیدم...

اصلا نمیخواستم مادرم منتظر بمونه... قلبش مریض بود و در همه حال برای من استرس داشت...

بدون عوض کردن لباسام قصد خواب کردم... تنها جورابام رو پایین تخت انداختم و پتو رو روی خودم کشیدم...

این دو روز اخر رو ترجیح میدادم تو خونه ی خودم استراحت کنم...

" یاسمین "

نازنین نشسته بود پیشم و اروم اروم لباسام رو تاه میکرد و توی چمدون میذاشت...

بی حال به تخت تکیه دادم و زانوهام رو توی بغلم گرفتم...

چونه رو زانو گذاشتم و نگاهش کردم... نگاهشو دوخت بهم و لباس رو روی پاش انداخت...

چت شده عزیزم... گرفته ای...

سری تکون دادم...

هیچیم نیس...

اخمی کرد...

نشناسمت هم قیافه ات داره عربده میکشه یه چیزیت هست...

آهی کشیدم...

نازی تو تهران عینهو آواره هام... هیچ جایی ندارم...

یهو اخماش از هم باز شد...

چشماش حالت متعجبی گرفتن...

مگه خونه عمو رسول نیستی؟ نگاهمو ازش گرفتم و اروم گفتم:

هستم... ولی نیستم...

نمیفهمم... درست بگو...

خودمو جلوتر کشیدم و دستاشو گرفتم تو دستم...

بین خودمون مگه نه؟ سری تکون داد...

اره حتما... حتما...

نازی...

مردد نگاهش کردم... نمیدونستم چه کار کنم... بگم یا نگم...

فشاری به دستم وارد کرد...

بهم بگو... هرچی رو دلت مونده... هرچه میخواهد دل تنگت بگو...

لبخندی بهش زدم...

از خونه عمو بدم میاد... دختر و پسرش اذیتم میکنن... روشا رسما سرمو شیره مالید ...

نزدیک بود بدبختم کنه... روژمانم که... اونم...

مکثی کردم...

بابا نفهمه نازی...

انگار ترسید...

مگه چی شده یاسی؟!!

سرمو پایین انداختم...

تو عمرم اینقدر خجالت نکشیده بودم...

بهم... بهم. گفت دوستم داره...

تو چی گفتی؟ نگاهش کردم...

قطعا نگفتم منم دوستت دارم... گفتم بهم فکر نکن...

خیره شدم بهش... بی هیچ حرفی... میدونستم نازی خوب منو درک میکنه... میدونستم که میفهمه حالم رو...

یاسی نظرت درباره روژمان چیه؟

کاری ندارم خودش چطوره... پسر سر به زیر و خوبیه... یا لا اوبادی و خلافکار... اصلا کار ندارم... ولی خب... خودم زیاد ازش خوشم نمیاد...

سکوت کرد... بعد از کمی مکث که برام سخت ترین دقایق رو رقم زده بود گفت:

من با بابا حرف میزنم... تلاشتو بیشتر کن... اولین جایی که باهات موافقت کردن رو بگیر...

من خودم باهاشون حرف میزنم...

بهشون گفتم... درباره خونه دانشجویی... مامان و بابا مخالف بودن...

راضیشون میکنیم... بازهم مکث... کاش میشد بگم از این مکثا متنفرم... قلبم از تپش می ایسته.

اگر واقعا دوستت داشته باشه این راهش نیست... باید با عمو بیاد جلو... نه اینجور...

لبخندی بهم زد...

دنبال خونه بگرد عزیزم... من کمکت میکنم...

اینو که گفت سریع بغلش کردم... فقط یه آغوش. تا بفهمم چه خواهری پشتمه... ********

گوشی تو دستم بود و تقریبا زیر میز قایمش کرده بودم... سردرگم... بلاتکلیف... گیج تر از همیشه توی دیوار دنبال یه نیمچه سوییت درست درمون میگشتم و هیچ خبری نبود...

هیچی...

دریغ از یکی...

خدا شاهد بود به زور جلوی اشکام رو گرفته بودم...

صدای مهرانفر مثل مته داشت مغزمو سوراخ میکرد... حتی حوصله ی اون و فیزیکش رو نداشتم... هر از گاهی نگاه بهش میکردم تا شک نکنه... درگیر صفحه ی سفید و قرمز مقابلم بودم که یهو گوشیم از بین دستام بیرون کشیده شد...

تا اخر کلاس خاموشه... بعد بیا بگیرش ازم...

گوشیمو تو دستش گرفت و برگشت سمت کیفش...

کلافه تکیه دادم و پوفی کردم... اینم یه بدشانسی دیگه... مهرانفر هم منو عجیب یاد ناظمای مدرسه مینداخت...

بعد از اتمام کلاس سریع رفتم سمتش که خودشو مشغول جمع کردن کیفش کرد و گفت:

وایسین چند لحظه...

کلاس خالی شد... تمام بچه ها رفتن و من با چهره ای گرفته و افکار داغون هنوز همونجا ایستاده بودم...

نگاهم کرد و گوشی رو گرفت سمتم...

اگر مشکلی دارید بهم. بگید... شاید بتونم کمکتون کنم...

اینو که گفت یهو خودمو باختم... بدون اینکه خودم بخوام بغض سنگین تو گلوم شکست ...

حتی خودمم تعجب کردم... چه برسه به مهرانفر...

" هانی "

با دیدن اشکهاش یک لحظه مات موندم... فکر هرچیزی رو میکردم جز این...

دستامو روی جیب شلوارم گذاشتم و دنبال دستمال میگشتم... نبود.

نداشتم...

خودش از توی کیفش دستمالی درآورد...

معذرت میخوام خانم فرامرزی... دستمالی نداشتم بهتون بدم.

نگاهم کرد و دستمالو به صورتش کشید...

اصلا عیب نداره... ممنونم ازتون استاد.

گوشیش رو به سمتش گرفتم...

ازم گرفت و روشنش کرد و روی میز گذاشت همونجور که کیفشو رو شونه اش درست میکرد گفت:

معذرت میخوام که حواسم بهتون نبود...