فصل هشت
خواهش میکنم... باز هم میگم اگر چیزی شده بهم بگین...
لبخند زد...
ممنونم ازتون. مرسی...
دستشو برای برداشتن گوشی دراز کرد... زنگ خورد و بی اختیار نگاهم به صفحه ی گوشیش کشیده شد... روژمان...
فکر کردم...
این اسم برام آشنا بود... جایی شنیده بودمش...
قطعش کرد...
مزاحتمون نمی شم... جواب بدین...
سریع گوشیو برداشت...
مهم نیست... بعدا باهاشون تماس میگیرم... ممنون... لطف کردین... خداحافظ...
اومد رد شه که یهو گفتم:
ببخشید خانم فرامرزی... ساعت بعد چه کلاسی دارید؟ به سمتم برگشت...
اندیشه عمومی.
سری تکون دادم...
اگه میشه نرید... یه کار کوچیک باهاتون دارم...
به وضوع تعجب کردنشو دیدم...
خب بفرمایید...
سریع گفتم:
اینجا نمیشه بگم... کافه کتاب میبینمتون... بعد هم سریع کیفم رو بردشتم و زودتر از اون از کلاس خارج شدم...
وقتی گفت نرم کلاس حسابی تعجب کردم... هم نمیتونستم کلاسمو از دست بدم. از طرفی هم دلم میخواست بدونم مهرانفر برای چی گفته برم کافیشاپ... تا از کلاس رفت بیرون لیدا اومد تو و هوار شد روی سرم...
لیدا: یاسی گوشیتو داد ؟...!
با صدای گرفته ام گفتم:
آره بابا... برا چی نده ؟ لیدا: تو گریه کردی یاسی ؟ نه
لیدا: دروغ نگو... چی بهت گفت ؟
لیدا خواهش میکنم دست از سرم بردار...
لیدا: معذرت میخوام...
دستمو گرفت و گفت:
لیدا: بریم یه آبمیوه برا بخرم بخوری... ؟
لبخند زدم... لیدا واقعا دختر خوبی بود... فقط بعضی وقتا بعضی رفتارای من رو درک نمیکرد...
مثل الان که دوست داشتم تنها باشم... با هم رفتیم سمت بوفه... نشستم و اون رفت دو تا آب پرتقال خرید و اومد...
یکی رو گذاشت جلوم و نشست...
لیدا: به به... بخور که خیلی خوشمزه اس... آب آلبالو نداشت...
همین خوبه... مرسی...
آروم آروم خوردمش... توی یه دقیقه مالِ لیدا تموم شد... لیدا: بریم... ؟ - کجا ؟ لیدا: خونه اقای مهرانفر...
ابمیوه رو پس زدم...
بی مزه...
لیدا: بریم کلاس دیر میشه... کیفشو برداشت و بلند شد...
بلند شدم و گفتم:
تو برو من امروز نمیام کلاس...
لیدا: چرا ؟...!
اوووم... حالم خوب نیست... میرم خونه...
لیدا: آها... خیل خب...
خداحافظ...
لیدا: بای...
به ساعتم نگاه کردم... دیگه باید برم کافیشاپ... سریع از بوفه دور شدمو رفتم طرف کافیشاپ...
زیاد شلوغ نبود... بهتر... منم حوصله شلوغی رو نداشتم...
نشستم روی یکی از میز هایی که کنج بود... به ساعتم نگاه کردم... الانا دیگه باید بیاد...
پسرِ جوونی اومد جلو و گفت:
سلام... خوش اومدین... بفرمایید...
من که نمیدونستم مهرانفر چی میخوره... بیخیال یه چیزی میگم. یا میخوره یا نمیخوره دیگه...
دو تا قهوه ی تلخ...
سری تکون داد و رفت... بیست دقیقه ای بود که نشسته بودم و هنوز نیومده بود... قهوه مو خوردم... مال اون یخ شده بود...
دوباره به ساعتم نگاه کردم... دقیقا چهل و پنج دقیقه اس که من نشستم اینجا...
مثل اینکه منو گذاشته سرِ کار... با اعصاب خوردی بلند شدم... پولِ قهوه ها رو گذاشتم روی میز و رفتم سمتِ درب خروجی کافیشاپ...
تا درو باز کردم مهرانفر رو دیدم که ایستاده پشتِ در...
سلام فکر میکردم دیگه نمیاید...
معذرت میخوام... یه مشکلی برام پیش اومد... برای همین دیرشد...
خواهش میکنم... ولی من باید برم...
برای چی ؟
به خاطر اینکه یک ساعته نشستم اینجا... کار دارم و باید برم خونه...
زیاد وقتتون رو نمیگیرم...
خیل خب...
رفتم و دوباره نشستم روی همون میز...
اونم اومد و نشست رو به روم...
نگاهی به فنجون قهوه ی رو به روش کرد و گفت:
بازم معذرت میخوام...
اشکال نداره...
به پولا اشاره کرد و گفت:
اینا چین ؟
پول قهوه ها...
از روی میز برشون داشت و گرفت سمتم و گفت:
بذارید توی کیفتون...
آخه...
بگیرید خانم فرامرزی...
نخواستم ولی نذاشت من حساب کنم...
پولا رو ازش گرفتم و گذاشتم توی کیفم...
از توی جیبش پول درآورد و گذاشت رو میز و گفت:
امروز بر خلاف روزای دیگه اصلا حواست به درس نبود...
درسته.
خب برای چی ؟ من این چند وقت فهمیدم که تو دختری نیستی که به راحتی از درسش بزنه...
آره... خب من اومدم اینجا که درس بخونم...
میتونی به من اعتماد کنی؟
بله ؟
اگه مشکلی برات پیش اومده میتونی بهم بگی... ؟
نه... اما...
دوباره همون پسر اومد و این بار رو به مهرانفر گفت:
چی میل دارید ؟
مهرانفر- چیزی نمیخوریم...
پسره رفت... منتظر به من نگاه میکرد...
آخه من چطوری بهش بگم ؟...!
بگیرش...
سرمو بالا آوردم و گفتم:
چیو ؟
کاغذی مستطیلی رو گرفت سمتم... گرفتمش... شماره توش بود...
یعنی به من شماره شو داد ؟؟ آب دهنمو قورت دادم و گفتم:
این به چه درد من میخوره...
پوزخند زد و گفت:
این شماره ی من نیست... شماره ی همون دختریه که اون روز به جای من اومده بود سرِ کلاستون...
آهان... خب شماره ی فرشته به چه درد من میخوره ؟ مبایلشو از روی میز برداشت و گفت:
دختر مهربون و قابل اعتمادیه... اگه میخوای مشکلتو به اون بگو... گفتم شاید اینطوری راحت تر باشی...
درسته...
روی کمک ما حساب کن...
لبخند زدم...
خیلی ممنون بابت کمکتون آقای مهرانفر... من دیگه باید برم...
از جاش بلند شد و گفت:
خب... من دیگه کلاس ندارم... بفرمایید میرسونمتون.
کیفمو گذاشتم رو شونه ام و گفتم:
ممنون از لطفتتون... خودم میرم مزاحتمون نمیشم...
در کافی شاپ رو باز کردم و از همونجا مستقیم رفتم سمت ایستگاه...
"هانی"
از کافیشاپ بیرون رفتم و از خیابون رد شدم و از دور دزدگیر ماشینو زدم و با سرعت سوار شدم.
گوشیم رو از توی جیبم دراوردم و شماره ی فرشته رو گرفتم و روی اسپیکر گذاشتم و حرکت کردم...
الو سلام هانی...
سلام چطوری...
خوبم... خوبی تو؟ چه خبر؟
هیچی سلامتی... کارت دارم.ِ
جانم.
بی اجازه شماره اش رو داده بودم... ولی باید یه جوری میگفتم تا چیزی نگه...
خوش قلبه مهربون.
تا اینو گفتم زد زیر خنده.
اینجوری که حرف میزنی قشنگ داد میزنی که یه چیزی میخوای.
خندیدم...
خب دیگه... پس نیاز نیست مقدمهای برات بچینم... دختره بود... یاسمین فرامرزی...
هوم؟
هوم دیگه... شمارتو بش دادم... اگر بهت زنگ زد تحویلش بگیر...
چرا مگه چیزی شده؟ تا اومدم جواب بدم گفت:
خواستگاری به عهده مادرته... من بلد نیستما...
پشت چراغ قرمز ایستادم.
برو بابا خیالاتی چی داری میگی... یه مشکلی داره که خیلی درگیرشه... اگر بهت گفت بهم بگو...
خب اصلا به توچه؟ صداش پر بود از خنده...
نخند ...دلم براش سوخت همین...
اخی الهی مهربون.
خودمم خنده ام گرفت. عجب دختر گیری هم بود...
بس کن دیگه... اینقدر حرف الکی نزن... اگر چشمم دنبالش بود شماره ی شما رو بهش نمیدادم...
اها اوکی... حواسم هست...
صدای بوق اومد.
کاری نداری؟ پشت خطی دارم.
نه خداحافظ...
قطع کردم و این بار هانا رو گرفتم.
جانم هانا.
سلام داداش.
لبخندی زدم... خوب میدونستم این داداش داداش گفتن ها الکی نیست...
سلام علیکم... خوبی الحمدلله؟
بد نیستم... اگر مادر و پدرت بذارن...
مادر پدر خودتم هستنا.
هانی دو تا کتاب ازشون میخوام میگن نه...
اگر برای رمان زنگ زدی از من هم چیزی نمیتونی بگیری.
هانی توروخدا.
باز شروع کردی هانا؟ خوبه همین دو هفته پیش سه ساعت قول دادی درس بخونی...
میخونم... فعلا که امتحانی نداریم.
دیوونه ام کردی تو...
دوتاس... قیمتشونم بچه ها گرفتن بالا نیست.
خب از همونا بگیر بخون.
نه... باید کتابخونه ام کامل شه...
پوفی کردم...
من اواسط اسفند میام ها... قول هم نمیدم... شاید... دیر میشه...
عیب نداره صبر میکنم داداش... فقط بگو برام میخریشون.
اسمشونو بفرست برام... ولی بار آخره ها...
جیغ زد...
دمت گرررم... برات میفرستممم...
خداحافظی کردم و تماسو قطع کردم... جلوی در خونه ایستادم و پیاده شدم در رو باز کردم و ماشینو بردم توی حیاط
" یاسمین "
با حرص خودکار قرمز رو از روی زمین برداشتم و ضربدر بزرگی وسط روزنامه کشیدم و خودکارو پرت کردم روش...
ارنج هامو روی پاهام گذاشتم و با دهنم توی دستم از حرص و عصبانیت فوت محکمی کردم...
خبری از عمو نبود...
انگار به کل یادش رفته بود یاسی اینجا منتظر خبر بوده...
چند باری بهش یاداوری کردم و گفته اگر پیدا کرد حتما بهم میگه...
یا پیدا نشده...
یا پیدا شده و نگفته...
البته ترجیح میدادم به مورد اول بیشتر فکر کنم...
روزنامه رو از وسط پاره کردم و انداختم توی سطل آشغال...
روشا توی چارچوب در ایستاد.
به به... یاسی خانم...
نگاهش کردم...
از زمانی که اونجور منو مقابل باربد قرار داده بود کمتر باهاش حرف میزدم...
نمیای فیلم ببینیم؟ سری تکون دادم...
باشه میام خودم...
عالیه پس... الان میرم کلی تنقلات بخرم بزنیم تو رگ.
بد و بساطمو از کف اتاق جمع و جور کردم و بلند شدم...
از اتاق بیرون رفتم و کنار لپ تاپ نشستم و صفحه ای رو بالا دادم و تا بفهمم چه فیلمیه...
تکراری بود... بارها دیده بودمش...
ولی کنارشون نشستم... روم نشد بلند شم...
روژمان نشست و لپ تاپ رو روی میز گذاشت و گفت:
چطوری عزیزم.
نگاهش کردم...
به من چی گفتی ؟
گفتم چطوری عزیزم.
روم رو ازش گرفتم...
خدایا کاش میشد بفهمه چقدر نسبت بهش بی میل هستم...
ازش اصلا خوشم نمیومد...
هیچ چیز روژمان منو جذب خودش نمیکرد...
ببین... من عزیز هرکس باشم... عزیز تو قطعا نیستم... با این حرفات فقط اعصاب منو خراب میکنی... همین و بس.
خیره خیره نگام کرد و گفت:
کاش بفهمی چقد برام جذابی.
روژمان بس کن.
اتفاقا عاشق همین کم محلی کردناتم...
این کم محلی نیست... رسما بی محلیه... مگر یکم از رو بری...
خندید...
دیگه بدتر.
روم رو ازش گرفتم... کاش زودتر روشا پیداش شه...
تنهایی با این پسر از هرچیزی برام بدتر بود...
زن عمو که از حمام بیرون اومد من نفس راحتی کشیدم... خداروشکر کردم که تنها نبودیم...
حتی از شنیدن حرفاشم بدم می اومد... اگر مجبور نبودم یک ساعتم این چهاردیواری رو تحمل نمیکردم...
به فرشته زنگ زده بودم... خیلی بهتر از اون چیزی بود که فکر میکردم... مهربون ...
دلسوز و خیلی خاکی و صمیمی... از مشکلم چیز زیادی بهش نگفتم... تنها سربسته چیزایی گفتم تا بفهمه برای چی اینقدر درگیری دارم...
روشا در رو باز کرد و وارد خونه شد... با دوتا پلاستیک توی دستش...
همونجا پفک ها و چیپس ها رو توی کاسهای ریخت و به سمتمون اومد... مانتوشو دراورد و روی مبل انداخت...
کنارمون نشست و با شوق لپ تاپو از روی پای روژمان برداشت...
فیلم دیدن کنار این دوتا خیلی بهتر از این بود که توی تنهایی مدام فکر و خیال کنم...
" هانی "
ماکارانی رو آبکش کردم... تنها غذایی بود که میتونستم درست کنم...
درست هم بلد نبودم. ولی یه چیزی برای خوردن از توش در می اومد...
صدای باز شدن در حموم اومد... قابلمه رو روی گاز گذاشتم تا ماکارانی آماده شه...
پرهام با روبدوشامبر ابی رنگم جلوی آشپزخونه ظاهر شد...
دستمال کاغذی لوله شدی رو توی گوشش تند تند تکون میداد...
هانی عجب حمومی بودا... کیف داد خدایی.
دستامو شستم و گفتم:
جام خالی.
نگاهش کردم و هردو خندیدیم.
جای هرکی خالی باشه جای تو هیچ وقت خالی نی.
در حین رد شدن از کنارش نگاهی به سر و شکلش کردم و گفتم:
خو میزدی اینا رو...
و همزمان انگشتمو به نیمچه ریش روی صورتش زدم...
برو گمشو همه جذابیتم به همینه... فرشته دوست نداره بزنم.
لم دادم رو مبل و کنترل تلوزیونو تو دستم تاب دادم...
با همون حوله ای که تنش بود رو مبل نشست و گوشیشو تو دستش گرفت و تند تند تایپ کرد نگاهش کردم و گفتم:
پاشو جمع کن این پر و پاچه بلورینتو...
نگاهی به پاهاش کرد...
اووو... چقد گیر میدی چته.
لابد اینم فرشته دوست نداره بزنی...
نگاهم کرد و خندید...
اینو خودم حال ندارم...
صورتمو جمع کردم... خم شد تا پاچه شلوار خودمو بالا بزنه که سریع پامو کشیدم...
دستتو بکش.
ای پسره ی بی شرف... فقط خدا تورو گذاشته برای دراوردن حرص من.
اینکارم نکنم خو دیگه کاری ندارم انجام بدم...
از جا بلند شد...
من دیگه برم.
با این سر وضع؟ زشته یه لباسی بپوش...
رفت سمت اتاق.
مرسی برای توصیه ی گرانبهات... نزدیک بود با همین حوله بزنم بیرون...
خندیدم... خودمو روی مبل جا به جا کردم و تلوزیون رو روشن کردم...
توی اتاق بود و من با صدای بلند باهاش حرف میزدم...
رفتی اونجا آقا باش... باوقار رفتار کن آبروی فرشته رو نبری.
اوهو... آقا باش... کی به کی داره میگه.
بده دارم کمکت میکنم ابروت جلو خانواده فرشته نره؟
از اتاق بیرون اومد... اسپری تو دستش رو. کمی تکون داد و زیر بغل... پیراهن و زیر گلوش رو خوشبو کرد...
مال مفته دیگه... بزن...
دستمو روی پیراهنم تکون دادم و با خنده گفتم:
پیسسسسسس...
مرض... یعنی هانی به ولله قسم هرکس جای من بود از دستت سر به کوه و بیابون میذاشت...
خندیدم...
حالا چی هست مناسبت این دورهمی؟ نشست رو دسته مبل و جوراب پوشید...
دایی جان بعد از اندی تشریف اوردن... مادرفرشته رونمیفهمم چطور رضایت داده منم برم.
لابد پدرش راضیش کرده.
از روی دسته مبل بلند شد...
احتمالا...
خداحافظی کرد و تعارف زدم ماشینو ببره که اون هم. حرفو رو هوا گرفت و زد به سوییچ...
********
جزوه هام روی زمین پخش بود و همزمان با درس خوندن صدای گوینده اخبار هم توی سرم بود...
صدای چرخش کلید تو در اومد... سرمو بلند کردم و به پرهام نگاه کردم.
یهو نشستم...
چت شده... چرا اینقد به هم ریخته ای.
خودشو انداخت روی مبل.
مرتیکه عوضی.
با تعجب نگاهش کردم .
چت شده.
بابا این مرتیکه ی بز اعصابمو خراب کرد.
با کی ای؟؟
دستشو تو هوا تکون داد.
بابا همین دایی عوضیه فرشته رو میگم... از راه رسیده نرسیده شروع کرده...
بلند شدم و کنارش نشستم.
دعواتون شد ؟
نه... ولی اگر پنج دقیقه بیشتر مینشستم یا خودمو میکشتم یا اونو...
مکثی کرد... یهو با صدای بلند داد زد.
بخدا اگر به خاطر فرشته نبود همونجا یکی میخوابوندم تو صورتش.
د خو بگو چی شده پرهام.
نگاهم کرد و با حرص جوراباشو دراورد و گفت:
بابا درمیاد میگه ما دخترمونو بدبخت کردیم... شوهرش ولش کرده به امونه خدا... اون مرتیکه اون سر دنیا خبر داره برای جمع کردن سرمایه ام دارم چطور زندگی میکنم؟ نه ...
اگر خبر داشت که اینقدر شر ور به هم نمیبافت...
نگاهم کرد و دکمه های پیراهنشو باز کرد...
بخدا فرشته هی ارومم کرد نذاشت بلند شم... وگرنه جواباش تو دهنم بود...
بلند شد.
من میرم تو اتاق... سرم خیلی درد میکنه...
سری تکون دادم... پرهام سریع رفت توی اتاق و در رو بست... دوباره پای وسایلم دراز کشیدم و مشغول شدم.
" یاسمین "
به همراه لیدا از کلاس خارج شدیم... جفت گوشم غر میزد...
یاسی بخدا تو بگو... اخه مگه ما بچه سوم دبیرستانی ایم... همینمون مونده یکی یکی بلندمون کنن سوال بپرسن... خندیدم...
شایدم ببرنمون دیکته پاتخته ای بگیرن.
خندید... دلم میخواست این لحظاتم تموم نشن... حاضر بودم کل تایم رو پیش بچه ها باشم... تو دانشگاه باشم و خونه نرم...
با لیدا به سمت لاو گاردن رفتیم و همونجا نشستیم...
لیدا هندزفری هاش رو از توی گوشش دراورد و توی کیفش گذاشت...
این مدت که بیکاریمو چه میکنی؟ سری تکون دادم.
نمیدونم هنوز.
میری اهواز دیگه؟ من که طبق معمول پیش خواهرمم...
منم باید باز برم اهواز دیگه... اخه عمو ایناهم هرسال اهواز میان... اینجا که تنها نمیمونم... فهمیدن دو هفته ای بیکاریم انگار میخوان مرخصی بگیرن بلند شن بیان ...
هووف... بدبخت شدم... اونجام پسر و دختر عموم ولم نمیکنن...
خونه پیدا نشد نه؟
اینو که کفت یهو همه جی از ذهنم رفت... آهی کشیدم.
خونه به فدای سرم... یه سوراخ موشم پیدا نمیشه... عمو باهام اومد... گفت ما در جریانیم... اما قبول نمیکنن... میگن دردسر داره خونه دادن به مجرد...
لیدا با ناراحتی گفت:
چه دردسری شدا... خب مجردا برن بمیرن؟ چه میدونم... حتما باید بمیرن...
یهو نگام کرد.
خب نگو. مجردی... بگو متاهلم...
نگاهش کردم و با خنده گفتم:
چقدر تو رویایی هستی... لیدا بعد نمیگن کو شوهرت؟؟ حتما عین فیلم همخونه برم از یکی بخوام شوهرم شه... در این صورت ترجیح میدم برم تو پارک چادر بزنم.
لیدا اروم گفت:
ببخشید خب... فقط یه نظر دادم...
دست دور گردنش انداختم و صورتشو ب.و*سیدم...
ای قربونت بشم دوستم... لبخندی زد... اصلا دوست نداشتم ناراحت باشه...
********
دو سه روز از اومدنمون به اهواز میگذشت... مرخصی کوتاه عمو رو به پایان بود... قرار بود با برگشتنشون من هم با خودشون برگردم و برای کلاسا آماده بشم...
جزوه ی اناتومی تو دستم بود و نگاهش میکردم... شده بود عضوی از بدنم... هیچ جا از خودم جداش نمیکردم...
مامان و زن عمو رفته بودن بازار شب...
با اینکه دلم خیلی خرید میخواست اما به خاطر درسم نرفتم و نشستم تو خونه...
بابا و عمو چایی به دست رفتن تو تراس...
خوبی بهمن ماه توی اهواز این بود که از هوای بد خبری نبود...
من هم که خیلی سرمایی بودم سویشرت سورمه ای رنگی رو تنم کرده بود و زیپش رو هم تا پیش گردنم بالا کشیده بودم...
چهار زانو روی مبل نشستم و زدم صفحه ی بعد...
تنهایی.
چشمامو روی هم فشار دادم... سرمو بلند نکردم تا نگاهم بهش نیوفته...
تنهایی رو بیشتر دوست دارم...
تا من هستم چرا تنها...
این بار نگاهش کردم...
تنهایی رو ترجیح میدم...
خندید و دقیقا کنارم نشست که خودمو کنار کشیدم...
کاریت ندارم... میخوایم حرف بزنیم.
من حرفی باتو ندارم .
سریع از جا بلند شدم...
روژمان صدام کرد...
یاسی. وایسا.
ایستادم...
میدونم داری دنبال خونه میگردی... فقط خواستم کمکت کنم...
نگاهش کردم...
خب؟
مادر دوست من یه خونه داره که طبقه بالاش خالیه... اگر بخوای باهاش حرف میزنم بری اونجا... کرایه هم نمیخواد... بعدم اشنای منه... خودمم میتونم بهت سر بزنم همیشه...
ابرویی بالا دادم...
وقتش بود بگم... شاید ولم کنه...
چقد جالب... مرسی... ولی خب من رفتنم دلیل های زیادی داره... یکی از اونا تویی ...
من دارم از دست تو فرار میکنم... بعد خونه ی مادر دوستتو به من پیشنهاد میدی که بتونی بهم سر هم بزنی؟؟ لطفا از این جور مهربونی ها در حقم نکن...
اینو که گفتم انگار یه بار سنگین از روی دوشم برداشته شد...
راحت شدم... جزوه رو تو دستم لوله کردم و رفتم سمت اتاق و در رو بستم...
" هانی "
جلوی اینه ایستادم و سشوار رو روشن کردم و گرفتم سمت موهام...
با زیادکردن درجه اش باد هم گرم تر شدو با دست افتادم به جونشون تا بتونم خشکشون کنم...
قطره های اب که از موهام پخش میشدن رو یه بلوزم و اینه ی اتاق میوفتادن...
سشوار رو خاموش کردم و به سمت گوشیم که صدای زنگش بلند شده بود رفتم...
از بنگاه بود...
الو سلام اقای جلیلی...
سلام... روزتون بخیر... خوب هستید؟
خیلی ممنون... شما خوبید انشالله.
ممنون شکر خدا... اقای مهرانفر. راستش زنگ زدم مثل تمام ماه ها...
پریدم وسط حرفش...
بله بله... ممنون که اینقدر پیگیر هستید اقای جلالی... پول رو ریختم به حسابشون...
خب خداروشکر... نه که امروز موعد پرداختش بوده... فقط خواستم مطمئن بشم... باز هم ممنون پسرم...
خواهش میکنم... لطف کردین...
خداحافظی ساده ای کردیم و تماسو قطع کردیم...