فصل نه
سشوار رو جمع کردم و سر تخت انداختم... به بهانه خنک شدنش تا بعده شام جمعشکنم...
صدای زنگ اومد... تا اومدم برم بیرون و در رو باز کنم پرهام و فرشته اومدن تو...
رفتم سمتشون... نشستن روی مبل کنار هم... پرهام نگاهم میکرد و تنها فرشته بود که اروم سلام کرد...
دستشو روی دست پرهام گذاشت... پرهام نگاهش کرد و سکوت کرد...
نشستم روبه روشون...
پرهام... خوبین؟ فرشته نگاهم کرد...
نچ...
متعجب شدم.
چرا؟؟
پرهام سری تکون داد...
هیچی هانی... داییش میگه میخوام طلاقشو بگیرم.
چشمام گرد شد... دهنم وا موند...
به فرشته نگاه کرد...
طلاق میگیری؟ فرشته جیغی زد...
نه... نه دیوونه شدی؟؟ من از تو جدا نمیشم.
نگاهم کردن...
هانی اسم فرشته تو شناسنامه... زن عقدیمه... هنوز نمیتونم خیالمو راحت کنم ماله خودمه...
هنوز یه ادم عوضی مثل اون دایی خارجیش پیدا میشه گند بزنه به همه چی...
فرشته با ناراحتی سرشو پایین انداخت...
دلم میخواست از دستش سرمو بکوبم تو دیوار... اختیار زن و زندگیمونم دستخودمون نیس...
کمی به سمت جلو خم شدم...
خب بیاید پیش هم... چرا از هم جدایین.
هانی داداش من هیچی ندارم... فرشته رو زیر پل که نمیتونم بخوابونم... یه سقف بالا سرمون میخوایم ...با این کار الکی... حقوق الکی تر و درسای دانشگاه... تو امیدی داری بتونم جایی پیدا کنم؟ سری تکون دادم...
نه... معلوم بود نمیشه... بودجه ی بالایی رو نیاز داشتن...
پرهام بیا برو به بابات بگو... اونقدر دوستت داره دیگه که بتونه کمکت کنه...
سری گفت:
نه...
پرهام لب تر کنی اونقدر بهت میده راحت بتونی بخری خونه رو...
پرهام به فرشته نگاه کرد...
من پامو تو اون خونه نمیذارم... چه برسه بخوام از اهل اون خونه پول گدایی کنم ...
خودش گفت یا ما یا فرشته... منم انتخابمو کردم...
به فرشته نگاه کرد...
قول بده صبرکنی... خودم همه چیزو درست میکنم...
فرشته تنها لبخند زد...
همین لبخند غم رو از چشمان پرهام دور کرد...
پرهام پسر یکی از کله گنده ها بود که به قولی پولش از پارو بالا میرفت... پدر فرشته وضع خوبی نداشت و با شغلی پایین از نظر خانواده پرهام زندگی میکردن... عشق و عاشقی پرهام و فرشته توی دانشگاه داستانی شده بود و وقتی پرهام مخالفت خانواده اشرو دید به خاطر فرشته قیدشون رو زد و قسم خورد سمتشون نره... پرهام با معرفت تر از این حرفا بود که دل فرشته رو بشکنه...
*********
صندوقدار کارت کشید و رسید رو جدا کرد و با کارت بانکم بهم داد... وسایلی که برای خونه طبق لیستی که چند شب قبل فرشته بهم داده بود خریده بودم رو تو دست گرفتم و به سمت ماشین رفتم... سوار شدم و حرکت کردم...
گوشیم زنگ خورد... خودمو بالا کشیدم و از توی جیبم درش اوردم... با یک دست فرمون رو گرفتم و جواب دادم...
جانم فرشته...
هانی... هااا... نی.
لبخند رو لبم از بین رفت... سریع زدم کنار...
الو فرشته... ابجی چی شده... الو... چرا گریه میکنی...
هانی بیچاره شدم...
ترس وجودمو فرا گرفت... فرشته هق هق میکرد...
چی شده؟؟؟
هانی... بابام مرد.
" یاسمین "
پالتوی مشکی رنگی رو که بابا برام خریده بود رو از توی کمد دراوردم و پوشیدم... شال مشکی رنگ و شلوار لی...
آرایشی نکردم... تنها یه برق لب...
حس میکردم زدن همین هم درست نیست... توی مجلس ترحیم... ولی نمیتونستم با اونقیافه برم بیرون...
چمکه هامو پام کردم و مثل همیشه بی کیف از اتاق بیرون رفتم... تنها وسیله ام موبایل بود و پول توی جیبم برای کرایه ام تا بهشت زهرا.
روشا تعارف کرد تا باماشینش برم...
قبول نکردم... تشکری کردم و از خونه بیرون رفتم...
ماشینی با آرم تاکسی جلوی در بود... سوار شدم و راننده حرکت کرد...
یه عذر خواهی بدهکار بودم... تو مدتی که اهواز بودیم این اتفاق برای فرشته افتاده بود و من یک روز بود برگشته بودم تهران...
*******
با دیدن جمعیت زیادی که اونجا بودن سرعتم رو بیشتر کردم... حدس میزدم خودشون باشن...
یک لحظه فکر کردم اونا نیستن و من اینجا گم شدم...
با دیدن پرهام از فاصله ی دور نفس راحتی کشیدم... سلامی بهش کردم و تسلیت گفتم...
رفتم سمت فرشته و پشت سرش نشستم و دستمو رو شونه اش گذاشتم...
سرش به سمتم چرخید... نگاهم کرد و یهو به سمتم جرخید و بغلم کرد و با گریه جیغ زد:
- یاسمین بابام رفت... من بدبخت شدم...
بغلش کردم...
یاسی بابام زود رفت... بابام خیلی زود رفت...
صورتش رو ب.و*سیدم...
دوباره بغلم کرد و گریه کرد... اشک خودمم باهاش دراومد... با اینکه پدرش رو ندیدهبودم و نمیشناختمش ولی اشک ریختم...
دلم برای فرشته ی تنها سوخت...
معلوم بود پدرش براش عزیزه...
کی بود که پدرش براش عزیز نبود...
حتی تصورش هم برام سخت بود...
همونجا التماس خدا کردم که سایه ی مامان بابام همیشه بالا سرم باشه...
کمی دلداریش دادم... میدونستم هرچی هم بگم فرشته اروم نمیشه... کناری ایستادم ...سکوت کرده بودم و با ناراحتی به زن هایی که کنار مزار نشسته بودن و گریه زاری میکردن نگاه کردم...
بعد از نیم ساعت همه بلند شدن تا برن خونه ی مادربزرگ فرشته...
همونجا خداحافظی کردم... بهم اصرار کرد برم خونه... قبول نکردم... کمی خجالت میکشیدم...
همه راهی شدن و با اتوب.و*س ها رفتن...
نگاهی به اطرافم کردم... تنها کسی که مونده بود مهرانفر بود... به سمتم اومد...
سلام آقای مهرانفر...
سلام... برمیگردید خونه؟ سری تکون دادم...
بله... میرم آژانس میگیرم...
نه آژانس برای چی ...منم میرم خونه... سر راه شما رو هم میرسونم.
دستامو توی جیب پالتو فرو کردم...
مزاحمتون نمیشم...
راه افتاد
چه مزاحمتی... تو مرامم نیست تنها بذارم اینجا بمونید... بفرمایید...
دنبالش رفتم تا پیش ماشینش... ابرویب بالا دادم و تحسینش کردم...
عجب پسر با معرفتی بود...
سوار شدیم... حرکت کرد و گفت:
کجا برم؟
سعادت آباد... ممنونم...
چشم.
مکثی کردم و گفتم:
باعث زحمت شدم...
نه بابا زحمتی نیست...
سکوت کردم و دیگه حرفی نزدم...
تو سکوت مسیر رو طی میکردیم که یهو پرسید:
ببخشید میتونم یه سوال بپرسم؟ نگاهش کردم...
بفرمایید...
شما دنبال کار میگردید؟ سری تکون دادم...
نه!!چطور؟
هیچی... همینجور.
" هانی "
وارد محدوده سعادت آباد که شدم ازش ادرس دقیق تر خواستم...
جلوی در خونه ی ارتمانی ای ایستادم...
تشکری کرد و پیاده شد... صبر کردم تا بره تو و بعد رفتم سمت خونه...
ماشینو توی حیاط پارک کردم و با خستگی پیاده شدم و رفتم تو... دکمه های پیذاهن مشکی رو باز کردم که افتادم رو مبل...
چشمامو بستم و همونجا نمیچه چرتی زدم... میونه خواب و بیداری متوجه صدای زنگگوشیم شدم...
دستمو بخ زور به جیبم رسوندم. گوشی رو دراوردم...
الو...
سلام پسرم... خوبی؟
با شنیدن صدای مامان لبخندی زدم...
سلام قربونت برم... خوبی؟
عزیزمی تو هانی جان... پرهام و فرشته خوبن؟ با خستگی سرمو خاروندم و نشستم رو مبل...
بد نیستن... فرشته که خیلی داغون شده.
الهی... یکم ارومش کنید خب... میخوای من بیام؟
نه مادرم... با این حالتون شما بیاید کجا... اروم میشه اونم...
بازم از طرفم از مادرش عذرخواهی کن... نتونستم بیام...
چشم حتما...
انگار خسته ای پسرم... استراحت کن... عصر حرف میزنیم. خداحافظ...
لبخندی زدم...
پسرت بگرده دورت... خداحافظ...
از جا بلند شدم و رفتم حمام... یه دوش اب گرم تو اون هوای سرد عجیب به ادم میچسبید...
*******
لباس مشکی رو اتو میکشیدم تا بتونم فردا هم توی مجلس پدر فرشته بپوشم. پرهام پیشم بود.
حرف نمیزد و تو خودش بود... غرق فکر...
نگاهش کردم و بشکنی زدم... تو جاش پرید که چشام گرد شد...
پرهام چند روزه تو باغ نیستیا...
سری تکون داد...
تا حالا اینقد دغدغه فکری باهم نداشتم... مغزم قفل کرده... فرشته رو میبینم اعصابم خراب میشه... اینقدر گریه میکنه میترسم از حال بره... لب به غذا نمیزنه... از اونطرف ...داییش لرزه میندازه به تنم... هیجی ندارم زنمو بتونم بیارم... مغزم تحمل نداره همه رو باهم پردازش کنه...
اتو رو از برق کشیدم...
واسه خونه نگران نباش... طبقه بالا که خالیه...
دستشو پشت لبش گذاشت...
دلم میخواد فرشته رو محترمانه بیارم تو خونم... الانم که پدرش فوت شده تا یک سال قضیه خود به خود منتفی میشه... فقط ترسم برای اون دایی بی شعورشه...
بلوز رو روی مبل انداختم تا صاف بمونه...
نگران نباش... بگیر بخواب... اینقدرم به چیزای منفی فکر نکن...
همونجا روی مبل دراز کشید...
اگر قرص مرص تو خونه ات میدا میشه برام بیار قربون دستت...
رفتم سمت اشپزخونه... دلم برای پرهام میسوخت... خودش بود و تمام مشکلات...
پرهام همیشه عزیزکرده بود و الان باید روی پای خودش می ایستاد...
" یاسمین "
از ماشین پیاده شدم و به سمت خونه ی فرشته اینا رفتم... از پارچه های سیاه رنگ دم در قشنگ میشد فهمید کدوم خونه اس...
تعدادی مرد دم درایستاده بودن... کنار رفتن تا برم تو نمیخواستم بیام... اما این بار بهخاطر فرشته قبول کردم...
توی حیاط خونه متوجه پرهام و مهرانفر شدم... اسم مهرانفر یادم نمیومد... همونجا به ذهنم فشار اوردم و یاد حرف بچه ها افتادم... گفته بود اسمش مانی مهرانفر هست...
سلام کردم... هردو نگام کردن... پرهام سریع گفت:
سلام خانم فرامرزی. خیلی لطف کردین اومدین...
خواهش میکنم... تسلیت میگم... غم اخرتون باشه...
ممنون سلامت باشید... بفرمایید تو... فرشته داخله...
به مهرانفر نگاه کردم که با سر بهم سلام کرد... منم همونجور جوابش رو دادم و رفتم تو...
فرشته به دیوار پذیرایی تکیه داده بود... اشک نمیریخت و اروم حرف میزد...
به سمتش رفتم... نگاهش که بهم افتاد لبخند بی جونی بهم زد... سلام کرد و باز هم تشکر که به خاطرش اومدم...
جایی کنار خودش برام باز کرد و نشستم...
دستش رو گرفتم و اروم اروم باهم حرف زدیم... از جنب و جوش بقیه فهمیدم میخوان ناهار بکشن... خانمی که کنارم بود بلند شد و جا برای من باز تر... فرشته اروم اروم باهام حرف میزد... از دانشگاه میپرسید... از درسام و از هرچیز... انگار میخواست ذهنشو منحرف کنه تا سمت باباش نره...
تو حال و هوای خودمون بودیم که یهو صدای فریادی از توی حیاط اومد...
همه ی خانمها یهو باهم از جاشون بلند شدن...
فرشته با سرعت به سمت پنجره دوید و پرده رو کنار زد یهو جیغ زد...
واای خاک به سرم... داره میکشش...
چشمام گرد شد و در یک لحظه همه باهم به سمت در هجوم بردن... سریع دنبال فرشتهرفتم...
پرهام و مرد میانسالی که نمیشناختمش وسط حیاط مشغول بگو مگو بودن...
سریع دست فرشته رو گرفتم تا نره جلو...
ببین خان دایی خارجی... فرشته پدر داشت... اونم صلاح دخترشو بهتره هرکس میدونه... حالا تو عین قاشق نشسته پریدی وسط ؟من نمیذارم گند بزنی به زندگیمون...
مردی که فهمیده بودم دایی فرشته است دستاشو به یقه پرهام رسوند...
خفه شو... پسره ی بی شخصیت...
پرهام سریع گفت:
اگه قراره باحفظ شخصیتم زندگیم از هم بپاشه قیدشو میزنم... اره من بی شخصیت ...
تو که با شخصیتی حفطش کن... پاتو از زندگی من و زنم بکش بیرون.
کدوم زن... دو ساله این دختر رو علاف خودت کردی... معلوم نیست داری چه غلطی میکنی...
حالا دیگه زنم زنم راه انداختی؟؟؟
تو از اون سردنیا میدیدی منو؟؟؟ منی که دارم سگ دو میزنم تا زنمو با احترام بیارم تو خونه ام؟؟ دستاشو بالا اورد و دستای دایی فرشته رو از یقه اش جداکرد...
دایی فرشته با دست به سینه ی پرهام کوبید...
با پای خودت برو تا نگفتم از اینجا پرتت کنن بیرون فرشته دستشو ازتوی دستم دراورد و دویید سمتشون...
ایستاد کنار پرهام و رو به داییش داد زد.
اومدی آبرو ببری؟؟ اختیار دار من بابام بود و شوهرم. تو چه کاره ای؟ زندگی من به تو ربط نداره...
ساکت شو دختره ی آشغال... کارت به جایی رسیده از این طرفداری میکنی؟
همین این الان شوهرمه... منم نمیذارم هیچ احدی بش توهین کنه... حتی تو... توهینکنی بدترشو بت جواب میدم... داییش این بار با دست فرشته رو هل داد...
بی لیاقت... خلایق هرچه لایق ...لیاقتت همین پسره ی دست و پا چلفتیه...
فرشته عصبی شد...
دست و پا چلفتی خودتی و هفت جدت...
نگاهم به دایی فرشته افتاد... صورت برافروخته اش نشون میداد چقدر عصبیه...
دستش بالا اومد تا بزنه توی صورت فرشته که پرهام مچ دستشو گرفت و پایین انداخت...
دستت بخوره بش دستتو میشکنم...
صدا از هیچکس درنیومد... کسی جرئت حرف زدن نداشت...
تو چی میگی چلغوز... برو گورتو گم کن...
دقیقا بعد از اتمام این جمله با دست دیگه اش ضربه ی محکمی توی صورت پرهام زد که جیغ فرشته رو دراورد... و من با ترس به دیواری تکیه داده بودم و صدایی ازم درنمیومد...
عمه ی بزرگ فرشته غش کرده بود و دو سه نفر دورش بودن و سعی میکردن به هوشش بیارن...
همه به تکامو افتاده بودن و پرهام و دایی فرشته رو اروم میکردن...
مهرانفر که همیشه کنار پرهام بود کمی عقب کشیدش و منم رفتم سمت فرشته...
دستشو گرفتم و گفتم:
اروم باش فرشته...
زل زد به داییش...
در مقابل اینهمه بی احترامی تو بگو میشه آروم بود؟؟ داییش خندید...
اگه ناراحتی دست این پسره رو بگیر و برو... هری... به سلامت...
عمه ی فرشته بلند شد و در حالی که عکس پدر فرشته رو بغل کرده بود گفت:
آهای خدا نشناس... اوندی ابرویی که برادرم این همه سال حفظش کرد رو تو خونه یخودش ببری؟؟؟ دختر خودشو داری از خونه باباش پرت میکنی بیرون؟؟ مگه تو کی هستی؟ - وکیل مدافعام خو زیادن... همین برادر شما اگر با کمک من نبود همین آلونکم نمیتونست بگیره... وگرنه با کار رفتگری کی میتونه زندگی بچرخونه... چه برسه به خریدن خونه...
فرشته جیغ زد...
خفه شو...
پرهام دستی رو شونه اش گذاشت...
فرشته جان...
فرشته بی توجه صداشو بالا برد...
بابای من برای دراوردن یه لقمه نون حلال از صبح تا شب عرق میریخت... تو گرما و سرما...
برف و بارون مهم نبود... کار میکرد...
اصلا برو از خونه ی من گمشو بیرون... اینجا خونه ی منه...
عمه ی فرشته جلو اومد...
خونه ی برادر منه... بعده مرگش اومدی همینم از چنگ زن و بچش دربیاری...
داییش زد زیر خنده...
برین سندو بیارین تا معلوم شه این چاردیواری ماله منه یا اون.
تا اینو گفت یهو مادر فرشته با یه برگ سند اومد تو حیاط...
گرفت بالا و گفت:
خونه به اسم داداشمه... تام الاختیار این خونه اس... اگه اون نبود که رحیم با اون وضعش باید ما رو کف آسفالت میخوابوند...
عمه ی فرشته که تازه به هوش اومده بود با شنیدن این خرف یهو از جا پرید...
تف تو صورتت قدر نشناس... داداش من از دست تو اون داداش نمک به حرومت سکته کرد...
عوضیا...
رو کرد سمت من و فرشته...
فرشته جان... قدم خودت و شوهرت رو تخم چشمای من... بیا خونه ی خودم... دیگه نمیخوام یه دقیقه تو این خونه بمونی...
فرشته سریع دست پرهامو گرفت.
نه عمه... من و پرهام خودمون باهم میریم... میریم و زندگیمون رو میکنیم... دیگه نه سمت این خونه میایم... نه من یادم میاد مادری داشته باشم... وقتی یک ذره ارزش برای من قائل نیست...
پرهام و فرشته سریع رفتن بیرون و مهرانفر هم به من اشارهای کرد تا دنبالشون برم ...از همونجا کفشامو بدون بستن زیپش پوشیدم و دنبالشون رفتم... فرشته و پرهام عقب نشستن و فرشته زد زیر گریه... ناچار در ماشینو باز کردم و جلو نشستم و مهرانفر حرکت کرد...
" هانی "
بعد از رسوندن یاسمین به خونه ای که توش ساکن بود به خونه برگشتیم... پرهام و فرشته ساکت بودن و هرکدوم توی فکر...
گریه ی فرشته بند اومده بود و الان گیج... منگ... و بی حرکت زل زده بود به قالی...
کنارشون نشستم و بعد از کمی مکث گفتم:
خودتون رو ناراحت نکنید... شما از حقتون دفاع کردین...
فرشته آهی کشید...
نذاشتن تا چهلم بکشه هانی... از اولم میدونستم مامان جونش برا دایی در میره ها ...
ولی فکرشم نمیکردم تا این حد باشه که منو با زبون بی زبونی از خونه بندازن بیرون ...مکر عقلم رو از دست داده باشم دوباره برگردم اونجا... بیچاره بابام... خم شد و دستمالی برداشت...
همون شبم برای همین قضیه بود بحثون بالا گرفت... مرهام به ولله قسم بابا با تو مشکل نداظت... اتفاقا بهش میگفت اینقدر به این دوتا جوون گیر ندین... سر همین دعواشون شد... باباهم قلبش گرفت... سکته که شاخ و دم نداره... عوضیا... ایشالله بدترش سرشون بیاد. پرهامدست فرشته رو گرفت...
خودتو ناراحت نکن.
حالا چکار کنیم پرهام... میخوای بری سمت بابات...
پرهام سریع حرفشو قطع کرد...
خودم دارم یکم... وام میگیریم... یه جایی رو میشه اجاره کرد تا درسم تموم شه و برم سرکار دائمی که راحت باشیم... سریع گفتم:
پرهام... داداش بالا که خالیه... تو و فرشته برید اونجا...
زیر بار نرفت...
نه... نه تو این خونه رو اجاره کردی...
خب الانم دلم میخواد طبقه بالا رو بدم به شما... من این پایین... شما بالا... اگر هم میخواید جا به جا میشیم... چون پایین بزرگتره...
فرشته نگاهی به پرهام کرد...
باید خدارو شکر کنیم بخدا...
یهو ازجا بلند شد و آستین لباسمو گرفت...
هانی به خدا قسم عین برادرم برام عزیزی... لطفتو هیچوقت فراموش نمیکنم...
پرهام بلند شد...
البته به شرط گرفتن پول پیش... اخمی کردم...
دیوونه... تو داداشمی... مگه ادم از برادرش پول میگیره؟
کمی اصرار کرد و این بار من زیر بار نرفتم... عالی بود... خوشحال دیدن بهترین دوستم.
این تایم یگ ساعته ی فیزیک پزشکی هم تموم شد... همه از کلاس خارح شدن... وسایلم رو هل دادم توی کیف و از روی میز برداشتمش.
موقع خروج از کلاس سریع خودمو به یاسمین دوست فرشته رسوندم...
صداش زدم تا کمی از سرعت راه رفتنش کم کنه.
ببخشید خانم فرامرزی... چند لحظه.
ایستاد و برگشت سمتم.
آخ معذرت میخوام اقای مهرانفر... اصلا حواسم نبود...
سری تکون دادم.
خواهش میکنم... ببخشید همیشه ما دردسر داریم براتون...
نه بابا این چه حرفیه... بفرمایید در خدمتم...
کمکی ازتون میخواستم... اگر لطف کنید در حقم عالی میشه.
سوالی نگاهم کرد.
اگر در توانم باشه کوتاهی نمیکنم.
راستش فرشته بعد از دعوای اون روز اومده طبقه ی بالای خونه ی من...
ناراحت شد و لحنش این رو خوب نشون داد...
اخی عزیزم... فرشته خیلی گناه داره بخدا...
بله خب... حالا قراره بالا براشون باشه... تا چند وقتی اونجا باشن... گفتم اگر شما وقتتون ازادهست... به خاطر فرشته یه سر با من بیاید بازار... یه تخت و همین میز اینه ها هستن ...
کشو دارن... از اونا...
مکثی کردم و نگاهش کردم...
براش انتخاب کنید... گفتم شما دخترید سلیقه هاتون شبیه همه... منم جز شما کسی رو نمیشناختم دوست فرشته باشه...
بند کیفشو توی دست گرفت...
خب... راستش... من امروز کمی درگیرم.
زیاد طول نمیکشه... به خاطر فرشته بیاین لطفا... روحیه اش زیاد خوب نیست... میخوام اینا رو از طرف خودم بهش هدیه بدم...
نگاهم کرد... انگار تا گفتم به خاطر فرشته دیگه چیزی نگفت...
باشه... البته کمی زود باید برگردم... درسام خیلی زیادن...
لبخندی زدم.
مرسی از لطفتون... دستمو به سمت جلو کشیدم.
بفرمایید...