فصل ده
کنار هم راه رفتیم و از دانشکده اشون خارج شدیم... از توی پارکینگ دانشگاه ماشینو میدا کردیم و منم سعی کردم سرعت بالایی داشته باشم...
نمیخواستم دیر برسه منزل...
" یاسمین "
از اولین مغازه یه تخت ساده ی قهوه ای تیره انتخاب کردم...
توی راه با خودم فکر میکردم مگه خریدن یه تخت سخته؟
اما با اولین پیشنهاد اقای مهرانفر فهمیدم برای چی از من خواسته بیام...
واقعا نمیفهمیدم اون تخت بی ریخت چطور توی چشمای مهرانفر زیبا بوده...
پولش رو حساب کردو قرار شد خودشون تخت رو بیارن...
سریع سوار ماشین شدیم... دیگه ازم ادرس نپرسید... هنوز یادش بود خونه ی عمو کجاس...
جلوی در ایستاد. خداحافظی سریعی کردم و پیاده شدم...
در رو بستم و چند قدمی دور شدم که بوق زد...
برگشتم سمتش. از سمت پنجره خم شدم...
خانم فرامرزی... خیلی ممنونم ازتون که کمکم کردین لبخندی زدم...
خواهش میکنم کاری نکردم...
یه خواهشی ازتون داشتم.
سری تکون دادم.
بله...
نگاهم کرد...
اگر فرشته درباره این تخت چیزی بهتون گفت لطفا اظهار بی اطلاعی کنید... اسمی از مننبرید...
تعجب کردم.
باشه... ولی میشه بدونم چرا؟ سری تکون داد...
نمیخوام متوجه بشه... ممنونتون میشم...
باشه... من چیزی بهش نمیگم. خداحافظ...
رفتم توی حیاط اپارتمان و موقع نزدیک شدنم به اسانسور صدای دور شدن ماشینش اومد...
رفتم بالا... جلو در کفشامو دراوذدم و رفتم تو... عمو رسول با دیدنم لبخند بزرگی زد...
کجا بودی عمو دیر اومدی...
سلام... بازار بودم...
اشاره ای به دستام کرد...
خرید نکردی ؟ نتونستم دروغ بگم...
نه... با یکی از دوستانم بودم... خرید داشت... منم باهاش رفتم...
عمو سری تکون داد...
فکر کردم برا خودتم خریدی... خواستم دعوات کنم که چرا برا من چیزی نگرفتی...
خندیدم...
براتون یه چیز خوشگل میخرم عمو جونم...
زن عمو از توی آشپزخونه بلند گفت:
بسه دیگه رسول اینقدر نگیرش به حرف... بذار بره لباساشو عوض کنه.
هردومون خندیدیم و من رفتم سمت اتاق... در رو که بسته بود رو باز کردم... روژمان روی تخت روشا دراز کشیده بود و انگار خواب بود...
اروم رفتم سمت کمد وداشتم از توی کمد لباسامو برمیداشتم که یهو صداش اومد...
اومدی؟
ترسیدم و سریع دستمو رو قلبم گذاشتم...
سرمو کمی به سمتش چرخوندم.
نه. نیومدم...
خندید...
قربونت شم بامزه...
سری تکون دادم و تو دلم اضافه کردم:
درد و بلامم تو فرق سرت...
از اتاق رفتم بیرون و از مجبوری توی حمام لباسام رو عوض کردم...
پسره از رو نمیرفت و حتی نمیفهمید میخوام لباس عوض کنم...
از بنگاه املاک خارج شدم و در رو بستم... خیابون شلوغ و پر رفت امد جلوم رو نگاه کردم...
یعنی وافعا تمام این افراد هم مثل من اذیت هستن؟؟
یا همه توی رفاهن و فقط منم که توی این شهر غریب تک و تنها گیر کردم...
و دستم به جایی بند نبود...
بی حوصله و خسته از این همه دردسر روی صندلی های زرد رنگ ایستگاه اتوب.و*سنشستم...
کیفمو محکم تو بغلم گرفتم... نه منتظر اتوب.و*س بودم نه تاکسی...
فقط نشسته بودم و زل زده بودم به مردمی که تند تند از جلوم رد میشدن...
به اتوب.و*سی که جلوم ایستاد... مسافرایی پیاده شدن و بعضیا سوار...
گوشیمو تو دستم گرفتم و رفتم رو اسم لیدا.
با شنیدن جمله ی دستگاه مشترک خاموش است پوفی کردم...
حتی لیدا هم نبود... لیدا نبود تا بتونم فکرمو به سمت دیگه ای باهاش سوق بدم...
یهو یاد فرشته افتادم...
سریع شمارشو گرفتم... دیدن اون هم عالی بود...
چند بوق خورد و جواب داد...
الو...
با شنیدن صدای پرهام ناخودآگاه صاف نشستم... انگار که داشت نگام میکرد...
سلام آقا پرهام.
سلام یاسمین خانم... خوب هستید؟
ممنون... شما خوبین؟
خداروشکر...
فرشته چطتره حالش.
بد نیست... اجازه بدین الان گوشی رو بهش میدم... خوشحال شدم...
چند لحظه منتظر شدم و بعد صدای فرشته اومد...
سلام یاسمین جان. خوبی عزیزم؟
سلام... ممنونم گلم تو خوبی؟ خیلی وقته خبری ازت نیستا...
حالم زیاد خوب نیس یاسمین... حس میکنم افسردگی کرفتم... تو هم خو مثلا دکتری...
نمیای ببینی چم شده.
لبخندی زدم.
فعلا که حال خودم بدتره... میای ببینمت؟
اخ... بیرون رو که نگو... اصلا نمیتونم... دلم میخواد همه اش بشینم تو خونه...
ناراحت شدم ولی به روی خودم نیاوردم.
عیب نداره عزیزم... استراحت کن... خداحافظ. مواظب خودتم باش.
منتظر خداحافظی بودم که گفت:
چه کاریه خب... تو بیا اینجا.
تو اوج دلهره و ناراحتی خندیدم...
نه بابا فرشته جون...
بیا خب... حداقل پیشم باشی.
اخه زشته... مزاحم نمیشم...
مزاحمت چیه. اینجا هیچکس مزاحم من نیست...
لبخندی زدم و گفتم:
شاید آقا پرهام...
پرید وسط حرفم...
نه نه... پرهام چکار داره بیچاره... ادرسو برات میفرستم...
باشه عزیزم... میبینمت... فعلا...
تماسو قطع کردیم... از همونجا یه تاکسی گرفتم و به محض دریافت پیام فرشته ادرس رو برای راننده خوندم و حرکت کردیم...
راننده که مرد پیری هم بود خیلی راحت منو به خونه ی اونا رسوند...
کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم... اگر قرار باشه اینجور پیش برم با این کرایه ها بابامقطعا ورشکست میشه...
باید حتما خط های اتوب.و*س رو یاد بگیرم...
مثل یه خیابون متروکه بود... تنها چند خونه ویلایی توش بود... و بقیه ی خونه ها داشتن ساخته میشدن...
طبق ادرس فرشته جلوی در قرمز رنگی ایستادم... دنبال آیفون گشتم...
نبود... دستمو روی زنگ کنار در گذاشتم... صدای سوت مانندی ازش بلند شد... لبام جمع شد...
عجب خونه ای بود...
صدای کوبیده شدن دمپایی هایی اومد و بعد هم باز شدن در...
آقای مهرانفر جلوم ایستاد... به رسم احترام سریع بهش سلام کردم...
سلام خانم فرامرزی... خوش اومدین... بفرمایید...
لبخندی رو لبام نشوندم...
ممنونم... دنبالش رفتم تو خونه... جلوی در قهوه ای رنگی ایستاد... منتظر بودم در رو باز کنه که به بالا اشاره کرد...
فرشته بالاست... بفرمایید...
سری تکون دادم و از پله ها رفتم بالا... فرشته تو چهارچوب در منتظرم بود... لبخندمو بزرگ تر کردم تا بهش روحیه بدم...
بغلش کردم و ب.و*سیدمش...
حس میکردم با دیدن من از بی حالی دراومده... همین عالی بود...
توی اتاقی نشستیم...
نگاهم به تخت و وسیله هایی بود که خودم انتخاب کرده بودم...
لبخندی به فرشته زدم...
تختت رو دوست دارم...
ماله من نبود که... کادو گرفتم...
مبارکت... چه وسیله های قشنگی عزیزم...
با لیوان شربتی وارد اتاق شد و بهم تعارف کرد...
آره... خودمم دیدمشون کیف کردم... عالین.
به هر حال قشنگن... معلومه اونی که انتخاب کرده سلیقه اش حرف نداشته...
خودم به حرفم خنده ام گرفت...
فرشته با ذوق گفت:
اره... سلیقه ی پرهام از همون اول حرف نداشت...
ابروهام یهو رفتن بالا... سرمو زیر انداختم و زمزمه کردم: سلیقه ی پرهام.
چیزی گفتی یاسی؟
سریع نگاهش کردم و خندمو خوردم...
نه گلم... ایشالله به خوشی استفاده کنی.
نگاهش کردم و لیوان شربتی که دستم بود رو کمی تکون دادم تا یخ ها تکون بخورن...
فرشته تو این چند روز مادرت خبری ازت گرفته؟ نچی کرد.
نه... یک بار زنگ زد... جوابشو ندادم... دیگه نمیخوام اسمشون رو بیارم... به خاطر خونه اش طرف دایی رو گرفت... منی که دخترشم رو عین اشغال گذاشت دم در... والا بخدا باز به معرفت هانی و پرهام...
اینو که گفت یهو ریشه کلام از دستم در رفت...
هانی؟؟؟
سری تکون داد و عادی گفت:
اره خب... استاد یارتون مگه میشه براتون آشنا نباشه؟
ولی همه ی ما حتی تا الانم نمیدونستیم اسمش اینه... دهن به دهن چرخیده بود اسمشمانی مهرانفره...
فرشته اروم خندید...
نه عزیزم مانی نیست... اسمش هانی مهرانفره... تعجب نمیکنم... از این پسره انتظار میرفت اسمشو به کسی نگه...
خاطره ی روز اول اومد تو ذهنم... سریع سرمو تکون دادم... سیلی خوردنش رو پاک کردم از ذهنم... یادم اومد که سر کلاس تنها گفته بود مهرانفر هستم...
کمی باهم حرف زدیم... براش خاطراتم رو تعریف میکردم تا بخنده...
همین که بتونه یاد اتفاقات بد زندگیش نیوفته بس بود...
یاسی راستی خونه ات چی شد...
پوفی کردم... این بار نوبت مشکلات خودم بود...
هیچی... بخدا قبل از اینجا بنگاه بودم... چقدر ادمای عوضی زیادن فرشته... بم میگن خونه هست... حتی بی کرایه... ولی چی... با خودشونه... تو دیگه فکر کن...
خندید...
اوه اوه...
سکوت کرد و اروم مشغول خوردن میوه شدیم...
یهو نگام کرد... نگاهش کردم...
چی شد. یهو فرشته.
چاقوی تو دستشو پایین گذاشت...
یاسی... اگر یع پیشنهاد بدم... روش فکر میکنی؟ سری تکون دادم...
اره... بگو...
خب تو میتونی چیز کنی... اممم... من که... خب اینجا تنهام... میتونی بیای پیشه من ...
اینجا طبقه بالا...
یهو چشام گرد شد...
نه بابااا...
خوبه ها... دوستم هستیم باهم... راحتیم ...منم تنها نیستم...
پرهام پیشته...
پرهام همیشه پایینه... بذار با هانی حرف بزنم من... خبرت میکنم...
سریع گفتم:
نه توروخدا فرشته... بهش نگی.
یاسی خیلی خوبه...
نه بهش نگو...
سری تکون داد...
هرجور خودت میدونی...
کمی بعد بلند شدم و خداحافظی کردم... باید برمیگشتم خونه... و نمی خواستم دیر کنم...
" هانی "
پرهام با تعجب از کنارم بلند شد و رفت سمت فرشته که پیش بند بسته بود و در حال آشپزی...
بلند و به شوخی گفتم:
این دختره جادوت کرده؟ یهو چه پرانرژی شدی...
فرشته نگاهم کرد...
خودمم نمیدونم چم شده... فقط میدونم دلم نمیخواد بالا بشینم...
پرهام دستی رو شونه اش گذاشت...
از جا بلند شدم و به بهونه ای رفتم تو اتاق...
از قصد در رو بشتم که متوجه بشن توی اتاقم...
به هر حال زن و شوهر بودن و شعورم تا این حد میرسید...
لپ تاپ رو روشن کردم و مشغوله درس خوندن شدم... این بار اینقدر غرق درسم شدم که یادم رفت از اتاق بیرون برم...
پرهام در رو باز کرد...
اوه همینه دیگه همیشه معدل بالایی... مگه مثله منی.
نگاهش کردم...
خب توام بیا بخون...
سری تکون داد...
فعلا که سفره پهن شده... توام. پاشو...
اروم تر گفت:
هانی خیلی خوشحالم ایندختره اومده پیشش... بیا ببین چه لوبیا پلویی درست کرده...
لپ تاپو خاموش کردم و بلند شدم...
توام بدتره من شکم پرستی ها...
کنار سفره ای که فرشته پهن کرده بود نشستم.
سریع کفگیر رو برداشتم.
به به... اصلا از شکلش پیداس که خوشمزه اس بخدا.
فرشته نشست و باخنده گفت:
الان جدی گفتی یا داری منو مسخره میکنی؟
نه بابا... تو چرا اینقدر نسبت به من بدبینی... اگر من هانا رو اذیت کردم تورو هم اذیت میکنم...
ابروهاشو بالا داد و کمی برنج برای پرهام کشید...
اوه اوه بیچاره هانا...
خندیدم...
اولین قاشقو که خوردم اشتهام باز تر شد... غذای دلچسبی بود و مثل همیشه خوش طعم...
دست پخت فزشته اشتهای من رو تو شهر شرایطی کاملا باز میکرد...
هانی.
پارچ اب رو برداشتم.
جانم .
میخوام یه چیزی بت بگم... این دختره بود... که اومد پیشم... شاگردت...
خب.
هانی به کمک نیاز داره... میتونی کمکش کنی نه؟ سری تکون دادم.
خب چشه.
خونه میخواد... جای خواب نداره... هیچ جا بهش خونه نمیدن...
نگاهش کردم و متعجب گفتم:
وضعشون خوبه که انگار... بچه سعادت آباده.
نه... اونجا خونه ی خودشون نیست که... خونه عموشه...
خب چشه... بمونه همونجا...
بچه های عموش خیلی ناجورن... باهاش نمیسازن... اذیتش میکنن. مدام میگه روشا اینجوری... روژمان اونطوری...
یهو شاخکام فعال شد... روژمان... پس همین بود...
چیکار میکنی هانی... من گفتم اگر اوکی بدی بیاد بالا پیشم... پرهامم میاد پیش تو...
به پرهام گفتم:
نظر تو چیه.
مشکلی ندارم...
سری تکون دادم...
شرایط اینجا رو باش درمیون بذار... بگو دوتا پسر اینجان... اگر قبول کرد بهم بگو.
" یاسمین "
از لیدا خداحافظی کردم و از کلاس خارج شدم...
توی محوطه ی دانشگاه به سمت درب قدس میرفتم تا به خونه برگردم...
یهو حس کردم کسی صدام میکنه...
کمی به عقب چرخیدم و فرشته رو دیدم که میخواست صبر کنم...
با خوشحالی به سمتش رفتم...
روب.و*سی کردیم...
روی صندلی نشستیم و فرشته با خوشحالی گفت:
یاسی حل شد...
چی؟
همین دیگه... خونه ات... با هانی حرف زدم... گفت بهت بگم...
چشمام. گرد شد...
خاک تو سرم... ابروم رو بردی جلوش؟
نه دیوونه... اونم خونه رو کرایه کرده... بعدم با پرهام حرف زدم... گفت مشکلی نداره ...
به خاطر تو میره پایین پیش هانی...
فرشته زشت شد بخدا.
نه اصلاااا... خب بیا اصلا الان میریم خونه... یه بار دیگه دو طبقه رو ببین...
سرمو انداختم پایین... ناراحت بودم... از بی جایی و تنهایی مجبور بودم دست به دامن بقیه بشم... اونم پسری که استادیار خودمه...
یاسی اوکی بده... جان پرهام قسم همچین موقعیتی گیر نمیاد... هانی خیلی پسر خوبیه ...با ادب و با شخصیت... اونقدر با معرفته که حد نداره... پس از جانب اون هم نگرانی نداشته باش...
اوکی؟؟
به فرشته نگاه کردم... واقعا چاره ای نداشتم... موندن درکنار روژمان اونقدر برام سخت بود این کار اصلا سخت نبود...
فقط میترسیدم... همین...
فرشته باید با خودش حرف بزنم پس...
سری تکون داد و گوشیش رو از توی جیبش دراورد...
باشه... الان به پرهام زنگ میزنم... هانی رو پیدا کنه بیارش اینجا...
سریع دستشو گرفتم...
عجله ای نیست فرشته.
یاسی چرا اینقدر استرس داری؟ باور کن موقعیت خوبیه... و من فقط میخوام کمکت کنم...
حالا تو خودت با هانی حرف بزن... فوقش هم قبول نمیکنی دیگه. اوکی؟ منتظر جوابی از من نشد و گوشی رو در گوشش گذاشت...
الو پرهام... سلام... ببین هانی کجاست؟ عه... خب خوبه. من پیش لاو گاردنم... بیاید اینجا...
کارتون دارم...
تماسو قطع کرد .
الان میان تو خودت میتونی باهاش حرف بزنی... اتفاقا چون اولین نفر هم خودش خونه رو کرایه کرد میشه گفت هانی یه جورایی صاحب خونه اس...
سری تکون دادم... چند تا نفس عمیق کشیدم تا استرسم کم شه...
برای یک لحظه یاده بابا افتادم...
اون مخالف بود... با این که توی خونه ی دیگه ای باشم مخالف بود...
برای همین هم نمیتونست حرفامو بشنوه و اصرار داشت پیش عمو باشم...
ولی خب...
نمیشد هم بهش نگم... به هر حال از عمو میفهمید که از اونجا رفتم...
با دیدنشون از فاصله ی دور ناخودآگاه صاف نشستم و دستی به مقنعه ام و بعد موهام کشیدم...
نزدیکمون که شدن بلند شدم و سلام کردم...
خود اقای مهرانفر دستشو سمت صندلیم دراز کرد...
بفرمایید...
نشستیم... پرهام کنار فرشته... و من رو به روی مهرانفر...
نگاهمون کرد و رو به فرشته پرسید:
چه خبره...
فرشته چشماشو گرد کرد...
یاسمینه دیگه... گفته بودم بهت...
نگاهم کرد... نمیدونم چرا اما برای اولین بار حس کردم حالم خوب نیست. خجالت میکشیدم...
الان فرقی با ادمایی که سقفی برای زندگی بالا سرشون نداشتن، نداشتم...
هیچ فرقی...
بله بله... در جریان هستم...
مکثی کرد...
حالتون خوب نیست یاسمین خانم؟ نگاهش کردم و گلوم رو اروم صاف کردم...
نه... خوبم. ممنون...
سعی کردم به خودم مسلط شم... باز هم با کشیدن نفس عمیق...
فرشته دستشو دور شونه ام انداخت...
به لطف هانی یاسمین بهترین دوست من شده... نگاهش کردم و لبخندی بهش زدم...
قربونت عزیزم.
همون لحظه روشنک صبوریان یکی از دخترای حسود کلاس که از همون اول با من لج بود و خیلی هم باهم دعوا داشتیم از کنارمون رد شد...
انگار از دیدن آقای مهرانفر اونم نشسته پیش من خیلی تعجب کرد...
مهرانفر نگاهم کرد و گفت:
اینجوری وسط دانشگاه راحت نیستم... بهتره بریم بیرون...
پرهام سریع بلند شد:
منم موافقم... خودمون راحت تریم...
فرشته بلند شد و منم بعد از اون بلند شدم... اصلی ترین پاتوق بچه ها کافه کتاب بود که همیشه میشد اونجا ببینیشون و لیدا همیشه میگفت اگر کسی رو گم کردی بیا اینجا ...
حتما پیداش میکنی...
پشت میزی نشستیم... من کنار فرشته... و رو به روی آقای مهرانفر... چهار تا نوشیدنی ساده سفارش دادیم... دستامو پشت کیفم پنهان کرده بودم تا از لرزششون کسی متوجه اضطرابم نشه...
خب.
با صدای مهرانفر از فکر اومدم بیرون و نگاهش کردم تا یه وقت فکر نکنه بی احترامی کردم...
اگه میشه برام از خودتون بگید... چرا دنبال خونه میگردی؟ اومدم حرف بزنم که فرشته گفت:
هانی من که برات گفتم یه بار...
میخوام خودشون بگن... سری تکون دادم و گفتم:
خونه ی عموم خوبه. ولی من راحت نیستم... حس میکنم سربارم... اضافم اونجا... اونا یه خانواده ان. به هر حال کاری... حرفی... چیزی هست که با وجود من نمیتونن انجام بدن...
بیشتر جاها به خاطر تنها بودن من نرفتن و کنسل شد و از طرفی بچه های عموم خیلی سرم غر میزنن... راحت نیستم... من میخوام جدا بشم از عموم... پدر و مادرم نمیذارن مستقل باشم و برای خودم زندگی کنم... هنوز فکر میکنن یه بچه ی ده سالم... ولی هیچ جا پیدا نکردم... تا اینکه فرشته این پیشنهادو بهم داد... منم دیدم یه جورایی صاحب اصلیش شمایین برای همین خواستم با خودتون حرف بزنم...
هانی سری تکون داد و سکوت کرد... پسری جلومون چهارتا لیوان گذاشت و خیلی زود رفت...
پرهام و فرشته خیلی سریع نی ها رو توی دهنشون گذاشتن... اما من چیزی از گلوم پایین نمیرفت...
دستاشو روی میز قلاب کرد...
خب... من که حرفی ندارم... من واقعا کاره ای هم نیستم... اگر خودتون راضی هستید میتونید بیاید توی خونه ی ما...
مکثی کرد...
نگران من و پرهامم نباشیم... پرهام و فرشته یک سال دیگه ازدواج میکنن... تا یک سال دیگه جای شما پیش فرشته تضمین شده است و من و پرهامم طبقه ی پایین هستیم ...
لبخند غیر قابل کنترلی نشست رو لبم...
حرف نداره...
اون هم لبخند زد... پرهام و فرشته هم خوشحال شدن...
مهرانفر کمی از نوشیدنیش خورد و گفت:
خانوادت چی میشن؟ راضین؟
با فکر بابا یهو حال خوشم از بین رفت... بابا امکان نداشت اجازه بده... خونه ی دانشجویی؟ اونم با دوتا پسر... امکان نداشت...
آب دهنمو قورت دادم و سری تکون دادم و رو به فرشته گفتم:
میترسم بش بگم... قبول نمیکنه...
مهرانفر سریع اومد تو حرفم...
قایمکی که نمیشه...
فرشته جوابشو داد...
چرا نشه؟
خودم سری تکون دادم...
نمیتونم بش نگم... نمیتونم بش بگم... تو بد موقعیتی گیر کردم...
چشمامو بستم و با انگشتام شمردم... بزنم... نزنم... بزنم... نزنم... بزنم...
بی مکث گوشیمو از توی جیبم دراوردم و شماره بابا رو گرفتم...
فرشته بهش میگم... اما کوتاه... که زیاد ازم سوال نپرسه...
منتظر بودم تا جواب بده که مهرانفر سریع گفت:
خالی خالی نمیشه... بگو ده میلیون ماهی 250...
تند سری تکون دادم و صدای بابا رو شنیدم...
سلام دختر بی معرفت.
سلام بابا جونم... خوبی ؟
صداتو شنیدم دلم اروم شد... کجایی تو دختر... دیشب پریشب با عموت حرف زدم ...
سراغتو گرفتم گفت نیستی. خودتم که رفتی اونجا ما رو یادت رفته...
لبخندی زدم و کلافه گفتم:
ببخشید بخدا... خیلی درگیرم بابا...
پس بگو الانم کارت گیر شده زنگ زدی... اگه میدونستم قراره بری تهران اینجور شی هیچوقت نمیفرستادمت...
خندیدم...
نه بابا... خواستم حالتون رو بپرسم...
خندید...
برو خودتو رنگ کن... چی شده یاسی.
خوشحال شدم... اصلا نیاز نبود به بابا بگم چیزی میخوام...
خودش زودتر میفهمید...
بابا یه خبر براتون دارم... گفته بودین دنبال خونه بگرد...
خب... پیدا کردی؟
هم اره هم نه... یعنی بستگی به نظر شما داره...
چجور جاییه؟ کجا هس؟
با دانشگاه یه خورده فاصله داره... اما باز هم یه سقفه دیگه... مثل خونه دانشجویی ...