خوابگاه

فصل یازده

جای خوبیه بابا...

بابا مکث کرد...

قلبم تو حلقم بود و مدام چشمامو میبستم و تو دلم صلوات میفرستادم... خودم پرسیدم:

چقد؟

یهو چشام باز شد و با ذوق گفتم:

ده تومن پیش... ماهی دویست و پنجاه. قیمتش عالیه... برم بابا؟؟

باید بیایم اونجا خودمون ببینیم...

چشام گرد شد و یک لحظه خشکم زد...

نمیخواد بابا...

نه... باید با مادرت بیایم... ببینم جایی که حاضری به خاطرش خونه عموت رو ترک کنی چطوره...

لبمو گاز گرفتم.

کجا بیاید اخه...

پرهام و فرشته هم مثل من یهو خودشونو باختن و تنها مهرانفر بود که سری تکون داد ...

دستمو جلوی گوشی گرفتم...

چیکار کنم...

مهرانفر گفت:

بهشون بگو بیان...

پرهام سریع گفت:

دیوونه شدی هانی؟؟

نه... به پدرت بگو بیاد...

اب دهنمو با ترس قورت دادم و صدای بابا که اومد تو گوشم یهو یادم اومد بابا هنوز پشت خطه...

یاسی کجا رفتی.

الو بابا... ببخشید انگار آنتن من رفت...

چی شد خب...

باشه بیاید... من ادرسو برای نازی میفرستم که بهتون بدش...

باشه دخترم... دیدی بالاخره به ارزوت رسیدی؟ خندیدم... با استرس...

خواستن توانستن است...

میبینیمت پس...

باشه. فقط بابا... لطفا یکی دو روز قبل از اومدنتون بهم خبر بدین...

باشه عزیزم... زنگ میزنم بهت... خداحافظ...

خداحافظی کردم و تلفنو قطع کردم... به فرشته نگاه کردم و گفتم:

میگه باید ببینم قراره کجا زندگی کنی...

فرشته به مهرانفر نگاه کرد...

هانی گند زدی که... چه غلطی کنیم الان...

پرهام هم حرف فرشته رو تایید کرد که مهرانفر تند گفت:

عقلتون رو به کار بندازین... پدرش حق داره چنین چیزی بخواد...

پرهام خندید...

خو عقل کل... بیاد اونجا من و تو رو با این هیکلا ببینه خو تمومه...

بعدم با نی ته لیوان صدا دراورد که فرشته سریع نی رو از توی دهنش بیرون کشید...

بزرگ شدی پرهام... آبرومون رو نبر...

مهرانفر سری تکون داد...

قرار نیست پدرش ما رو ببینه... با کمک دو سه نفر دیگه میتونیم پدرش رو راضی کنیم...

همه با تعجب نگاهش کردیم. خودش گفت:

خب ما خونه رو میکنیم یه خوابگاه دخترونه... فرشته سحر و زهره دخترای قابل اعتمادی به نظر میان... باهاشون حرف بزن اون روز فقط دو ساعت بیان اونجا... منم یکی دیگه رو راضی میکنم... دو ساعت اونجا باشن کافیه...

لبخندی زدم.

عالیه اینجور... اگه لو ندن فقط...

بله... گفتم قابل اعتماد...

پرهام این بار گفت:

قول نامه... یه برگه... اجاره نامه... هرچیزی رو ممکنه پدرش بخواد...

مهرانفر این بار لبخند زد...

مایه اش یکم پوله... اون با من...

فرشته دستمو محکم گرفت و گفت:

دیدی الکی میترسیدی؟ لبخندی بهش زدم...

خیلی ازتون ممنونم... خیلی...

" هانی "

توی راهروی دانشکده و توی کلاسها دنبال فرانک میگشتم...

با دیدن دوست صمیمیش سریع جلوش ایستادم...

سلام .

نگاهم کرد...

علیک سلام بفرمایید...

یه سوال داشتم ازتون.

اینو که گفتم یهو میمیک صورتش تغییر کرد...

از من؟

لبخندی زدم... یهو بدم نیومد یکم سر به سرش بذارم...

پسر مودب و خوبی بودم... اما اینجور شیطونی ها روحمو تازه میکرد...

بله خب... مگه جز شما کسی دیگه رو به روی منه بانو؟ آروم خندید...

خب نه... بفرمایید درخدمتم...

ببخشید میخواستم بدونم. که شما...

مکثی کردم و یهو تند گفتم:

فرانکو ندیدین؟؟ سریع متوجه تعجبش شدم...

خنده ام رو کنترل کردم...

فرانک؟؟

بله کار مهمی باهاش دارم...

سری تکون داد...

رفت سمت لاو گاردن...

سری تکون دادم...

اوکی مرسی...

ولی فکر نکنم با اون دسته گلی که آب دادی بخواد بازم تورو ببینه...

لبخندی زدم.

نگران نباش... منو میبینه...

فکر نکنم... چون خیلی از دستت عصبی بود... حواسم بود زد تو صورتت... مهم نیست ...

ممنونم... برگشتم و سریع از ساختمان زدم بیرون...

قدمهام رو به سمت لاو گاردن تند تر کردم...

از دور متوجه اش شدم... با گره ی هندزفریش مشغول بود که جلوش ایستادم...

سلام... بشینم؟

منتظر جوابش نشدم و نشستم...

با تعجب نگام کرد...

چی میخوای.

لبخندی زدم.

جواب سلام واجبه...

خب سلام.

هندزفریش رو مچاله ته کیفش انداخت...

نگاهم کرد...

خب بگو دیگه.

سری تکون دادم...

هرکس جای من بود با اون سیلی که بهش زدی سمتت نمیومد... اما الان مجبور شدم.

چرا؟؟

به کمکت نیاز دارم... فقط برای دو ساعت...

متعجب شد.

بعد من چیکار باید کنم؟ سری تکون دادم.

کار سختی نیست... اما قبل از اینکه بهت بگم باید یه قولی ازت بگیرم...

سوالی نگاهم کرد...

باید ببندیش...

انگار گیج تر شد...

زیپ دهنت منظورمه.

خندید...

حالا مگه چه خبره اصلا...

هیچی دو ساعت باید بیای خونه ی من...

چشماش گرد شد...

چیکار کنم؟؟؟؟ سری تکون دادم...

فکرتو کنترل کن منحرف نشه... همسایه ی طبقه ی بالای من برای راضی کردن پدرش به کمک شما نیاز داره... خندید...

پس بگو... میخوای سر بابا رو شیره بمالی... دخترو رو میاری خونت باباش نفهمه...

اینو که گفت یهو به سمتش خیز برداشتم... نه برای زدنش... فقط یه خیز کوچیک... تا بفهمه چقدر از این حرفش عصبی شدم...

خوب گوشاتو وا کن فرانک خانم... من اگه میخواستم دختر بلند کنم بیارم خونه ام برام هیچ سختی ای نداشت... به کمک توام نیاز نداشتم... من فقط میخوام به همسایه ام کمک کنم...

دلیلشم به تو هیچ ربطی نداره... فقط ازت کمک خواستم... همین...

سری تکون داد.

کمکت نمیکنم...

بلند شد و خواست بره که گفتم:

میدونم برای پارتی اخر هفته ات درگیری فکری داری... کمکم کن تا کمکت کنم...

با تعجب نگام کرد...

تو از کجا میدونی؟

مهم نیست... مهم اینه که میدونم...

نشست... لبخندی زدم... عالی بود...

خب؟

برادریتو ثابت کن... تا اون پسره سامان همتایی رو که دلت براش پر میزنه رو همراهت کنم...

لبخندی زد... سر تکون داد...

اگه اینجوره... اوکی... هستم... کی؟

سه چهار روز دیگه... خبرت میکنم...

بلند شدم و سریع از پیشش رفتم... حل شده بود... خوب میدونستم فرانک رو میشه متقاعد کرد.

" یاسمین "

کتابامو توی کارتون گذاشتم و چسب بزرگی در کارتون زدم...

روشا چمدونم رو جلوم گذاشت...

الان زود نیست برای جمع کردن وسایلت؟؟ نگاهش کردم...

نه... میخوام زودتر کارامو انجام بدم...

حالا خونه ات کجاس...

همینجا...

ادرسشو بده خب...

خندیدم...

حالا عمو دارش... بیخیال...

لباسام رو با بهترین حال ممکن دونه به دونه تا کردم و توی چمدونم گذاشتم...

زیپش رو بستم و ذوی تخت دراز کشیدم...

مامان و بابا قرار بود اخر هفته بیان و من آروم و قرار نداشتم... به پهلو روی تخت دراز کشیدم...

عمو اینا هم همون چیزی رو میدونستن که به بابا و مامان و نازنین گفته بودم...

حتی به نازی هم نشد واقعیتو بگم... ترسیدم... میترسیدم بفهمه و نذاره... من جز اونجا دیگه هیچ جایی برام نمونده بود...

*******

با حالت دو وارد خیابون شدم... تلفنم رو دراوردم و شماره ی نازنین رو گرفتم...

زیر لب التماسش میکردم زودتر جواب بده...

الو...

نازی سلام... مامان اینا کجان...

سلام... رسیدن تهران... تازه بهم زنگ زدن...

چرا اینقد یهویی...

دیوونه خواستن سوپرایزت کنن...

لبخند عجیبی زدم... برای خودم عجیب بود... قطعا فقط اسمش لبخند بود...

واقعا غافلگیر شدم... باشه ادرسو دارن؟

اره میان... فقط دیدیشون تابلو نکن... یعنی خبر نداری دارن میان ها...

کلافه ازش تشکری کردم...

واقعا اگر نازنین نبود بیچاره میشدم... بابا زرنگ تر از این حرفا بود و زودتر از روزی که گفنه بود اومده بود تهران...

یه جورایی میخواست مچ بگیره نه سوپرایز کنه...

ولی به لطف دهن لق نازنین خبردار شده بودم و سریع به فرشته زنگ زدم تا بهش بگم دارن میان...

تند تند دستمو به در کوبیدم... فرشته برام در رو باز کرد...

سلام یاسی...

دویدم تو...

سلام... بچه ها اومدن؟ دنبالم اومد...

اره... خیلی سخت بود زهره و سحر بیرون بودن به زور تونستن بیان... فرانک هم تازه رسیده...

نفس راحتی کشیدم...

وای خداروشکر...

کفشامو دراوردم و رفتم تو...

به همشون سلام کردم و دست دادم...

بچه ها مرسی از همتون... مدیونتونم واقعا...

سحر بغلم کرد...

قربونت عزیزم... برای کمک به دوست فرشته هرکار میکنیم... دوست فرشته مثل دوست ماست...

تشکر کردم ازشون... زهره هم بهم امید داد که نترسم...

دستمو سمت فرانک دراز کردم...

تا دیدمش شناختمش... همون دختری بود که زده بود توی صورت اقای مهرانفر...

لبخندی بش زدم و ناخوداگاه ابروم از دیدنش کمی بالا رفت...

سلام...

سلام...

ممنون که کمکم میکنی عزیزم...

لبخندی زد...

سریع به خونه نگاه کردم...

فرشته خونه رو تمیز کرده بود... اینجور عالی بود...

صدای زنگ گوشیم که اومد سریع برداشتمش...

الو سلام بابا جون...

سلام یاسی جان... خوبی؟

ممنون... شما خوبین بابایی؟

ممنون... من و مادرت نزدیکتیم... کجایی...

الکی تعجب کردم...

یعنی خبر ندارم...

عه... کجایین شما... تهرانید؟

بلهههه...

مگه قرار نبود اخر هفته بیاید...

دیگه برنامه افتاد امروز... در قرمز رنگ خونه ایه که میگی؟ پشت دریم... بیا درو باز کن...

سریع تماسو قطع کردم و رو به فرشته گفتم:

دارن میان تو... توروخدا حواستون رو جمع کنیدا...

نترس حواسمون هست...

نفس عمیقی کشیدم و سریع از خونه رفتم بیرون... کفشام رو پام کردم و دوییدم سمت در حیاط و بازش کردم...

این بار واقعا از دیدن پدر و مادرم ذوق زده شدم...

محکم مامانمو بغل کردم و نتونستم جیغمو از خوشحالی زیادم کنترل کنم...

صورت مامانو غرق ب.و*سه کردم...

ای قربونت بشم مامانم...

مامان فدات شه دختر گلم... حالت خوبه؟

اون هم صورتمو ب.و*سید... یک ماه از ندیدنشون گذشته بود و انگار یک ساله ندیدمشون...

بابا هم بغلم کرد...

همه باهم رفتیم تو... مامانم از دیدن اون حیاط کیف کرده بود و بابا با تعجب گفت:

خونه ی بزرگی هم هست...

لبخندی بهش زدم.

عالیه بابا... مگه نه؟ سری تکون داد...

خوبه...

کفشامون رو جلوی در از پا دراوردیم و با صدای بلند گفتم:

بچه ها مامان و بابام اومدن...

همه ی دخترا اومدن جلوی در و خیلی صمیمانه با مامان سلام علیک و روب.و*سی کردن...

مامان با فرشته روب.و*سی کرد و رو به من گفت:

چه دوستای خوبی داری یاسمین جان...

لبخند بزرگی زدم...

همشون حرف ندارن مامان جون...

مامان نگاهی به آشپزخونه انداخت...

به نظر من جای خوبیه...

بابا سری تکون داد...

برای چند تا دختر زیادی بزرگه دو طبقه...

دستشو گرفتم...

همینم به زور پیدا شده...

بابا نگاهی به دخترا کرد...

کدوماتون متاهلن؟

فرشته لبخندی رو لباش نشوند...

من... البته عقدم هنوز.

شوهرت کجاست؟

خونه شون...

بابا از همونجا نگاهی به پله های طبقه بالا انداخت و سرش رو اورد تو...

اینجا نمیاد؟

نه... نمیاد... اگرم بیاد زود میره.

بابا که لبخند زد یهو دلم شاد شد...

از همونجا تا پیش بنگاه املاک باهم رفتیم... به لطف آقای مهرانفر و پرهام و کارگر پولکی بنگاه املاک تونستیم یه اجاره نامه الکی بنویسیم و بابا امضاش کنه... مقداری پول هم برای اجاره و تو جیبی به دستم داد که بتونم بهشون بدم و دستم خالی نباشه...

همه چیز داشت عالی پیش میرفت...

کمی اصرار کردم بمونن و بابا گفت میره پیش عمو تا مزاحم ما دخترا هم نباشن و فردا صبح به اهواز برمیگردن...

جلوی در بنگاه آژانس گرفتن و تا خارج شدنشون از کوچه صاف ایستادم و یهو چرخیدم سمت فرشته و بغلش کردم...

عاااااااشقتم فرشتههههه...

" هانی "

دختره بعد از یک. روز اسباب کشی کرد به خونه ی جدیدش...

مرد مسن و پسر جوونی که طبق گفته ی خودش عمو و پسرعموش بودن اومده بودن کمکش و من و پرهام دوباره از اون محوطه دور شده بودیم. تا دیده نشیم...

دو سه ساعت بعد به خونه برگشتیم... هنوز زود بود تا به زندگی توی این چاردیواری عادت کنه... تونیک ساده ای تنش بود و شال مشکی رنگی هم روی موهاش انداخته بود...

صورتی بی ارایش و ساده... درست مثل فرشته... اما باز هم با دیدن من و پرهام یهو از جا پرید...

سریع دستمو جلوش گرفتم.

اروم... اروم باش...

ببخشید آقای مهرانفر... حواسم بهتون نبود...

اگه قرار باشه تا اخرش آقای مهرانفر صدام کنی معذب تر از این میشیا... بهتره توام مثل فرشته راحت باشی. یاسمین خانم...

مکثی کرد و اروم سر تکون داد...

بله چشم... پرهام صدای خنده اش کنار گوشم بلند شد و در گوشم گفت:

ای کلک...

نگاهش گردم و لبمو به دندون گرفتم تا ساکت شه...

این کتاب در سایت یک رمان ساخته شده است(roman.ir1)

من واقعا ازتون ممنونم... اگر شما نبودید من هنوز هم مجبور بودم خونه ی عموم و بچه هاش رو تحمل کنم... الان خیلی ارومم... خیلی حالم خوبه...

نمیچه لبخندی زدم...

خواهش میکنم... هرکاری از دستمون بر بیاد براتون انجام میدیم...

دوباره جفت گوشم گفت:

کلککک...

این بار مچ دستشو گرفتم و کشوندمش تو اتاق و در رو بستم و توپیدم بهش...

با خنده نگام کرد...

اوهوی پرهام چه مرگته تو... در گوشم عین زنبور ویزویز میکنی.

خندید...

کلک...

این بار حرصم گرفت...

کلک و کوفت... خو بگو چه مرگته...

گردن کج کرد و سعی کرد ادامو دربیاره.

ما هرکار از دستمون بربیاد براتون انجام میدیم...

تنها نگاهش کردم...

بلند تر خندید...

خیلیم عالی... تازه ازشم میخوای به اسم کوچیک صدات کنه... به به...

چت شده تو باز...

من که عادیم... تو یه چیزیت شده انگار... استاد یار اخمو... یه حسی به من میگفتا... سریع دوزاریم افتاد... انگشتمو گرفتم سمتش...

حست دقیقا چی میگفت؟؟ گرفتش...

هانی کلک شدیا...

دستمو مشت کردم...

خنده اش بلند تر شد...

خفه شو پرهام زشته...

اقا اینهمه نگرانی برا یه دختر غریبه بعیده به ولله...

پرهام شر و ور نگو...

سری تکون داد...

خوب میتونستم ته ذهنشو بخونم... این دیگه چه اسکولی بود...

دختر خوبیه... منم باش موافقم... مبارکه...

بشکنی زد و اروم گفت:

دیری دیری دین... دیری دیری دی دیری رین... بادا بادا مبارک بادا...

دستی زیر چونه اش زدم...

خنگ خدا دختره ده دقیقه اس اومده اینجا... تو ده دقیقه عاشقش شدم؟چرا اینقد مضخرف میگی.

چشمکی زد... در اتاقو باز کردم وسریع رفتم بیرون...

فرشته و یاسمین سفره ی شام رو پهن کرده بودن...

همه کنار هم نشستیم... هنوز هم معذب بود... سرش پایین بود و حرف نمیزد... انگار تحت تاثیر حرفای پرهام بودم. نگاهمو گذری به هیکلش انداختم. هیکلی لاغر... انگار تمام نقاط بدنش هم باهم تناسب خوبی هم داشتن... نگاه ازش گرفتم... رسمش نیست هانی... به قول خودت دختره ده دقیقه اس اومده اینجا... همسایته...

تو فکر بودم که ته چنگال پرهام رفت تو پهلوم... صدامو تو دهنم خفه کردم و تنها با خشم نگاهش کردم که لیوانی به سمتم گرفت و گفت:

نپره تو گلوت... بیا نوشابه بخور...

"یاسمین "

کمی از پیتزایی که عست فود بیرون زحمتشو کشیده بود خوردم و از کنار سفره فاصله گرفتم...

مهرانفر نگاهم کرد... برای خودمم هنوز عادت نبود بتونم هانی صداش کنم... حتی توی ذهنم...

چیزی نخوردین که یاسمین خانم...

سری تکون دادم...

شام؟ اونم پیتزا؟ چه شود... همین الانم زیاد خوردم...

یهو نگاه هردومون رفت سمت پرهام که داشت دستشو برای برداشتن یه تکه از پیتزای فرشته دراز میکرد...

خنده ام. گرفت...

مهرانفر سریع گفت:

باید از الان یه چیزی رو بگم...

همه نگاهش کردیم...

ما الان تو این خونه چهار نفریم... نمیشه تمام کارها به عهده یک نفر باشن... یا مثلا هرشب دست به دامن فست فود سر خیابون بشیم...

فرشته هم موافق بود... سریع گفت:

بگو فکرتو هانی...

یه فکر عادی... تقسیم وظایف میکنیم... آشپزی و ترتمیز کاری و نظافت و اینا با شما ...

خرید بیرونم با من و پرهام... منصفانه اس نه؟ صورت فرشنه جمع شد...

اارررره خیلی...

پرهام خندید...

لابد انتظار داری هانی پیش بند ببنده و بایسته پا گاز فسنجون بپزه برات...

همه خندیدیم...

یک لحظه تصورش کردم... بد هم نبود...

بلند شدم تا سفره رو جمع کنیم...

زندگی کنار این افراد برام خیلی دلچسب بود... از همین روز اول باهاشون لبخند رو لبم بود...

این معذب بودن هم مال روزای اول بود... خودم خودمو بهتر میشناختم...

اخر هفته یخم اب میشد و منم میتونستم راحت زندگیمو کنم...

فرشته و پرهام با معرفت بودن...

مهرانفر هم همینجور...

همه چیز عالی بود و من از ته دل خداروشکر میکردم...

فرشته دنبالم اومد تو آشپزخونه و با خنده گفت:

چقدم پرروان... میبینی؟ خندیدم...

حق دارن خب... مرد که آشپزی نمیکنه...

اخم کرد...

غلط کردن...

بعد بلند گفت:

الان بیشتره آشپزای دنیا مردن... پرهام خان... نه عین شما که حتی بلد نیستی آب بذاری بجوشه چه برسه به درست کردن نیمرو...

صدای خندشون بلند شد...

به فرشته نگاه کردم و گفتم:

البته خب... من خودمم آشپزی بلد نیستم...

با تعجب نگاهم کرد...

جدا؟

سری تکون دادم...

من تو خونه مون دست به سیاه و سفید نمیزدم... بخور بخواب مطلق... تهه تهش یه املت درست میکنم...

خندید...

عیب نداره... خودم یادت میدم... اگه یه اشپز حرفه ای ازت نساختم.

لبخند بزرگی زدم...

خودمم خیلی دوست دارم یاد بگیرم...

باهم ظرفا روشستیم... چایی براشون درست کردیم و خودمون رفتیم بالا...

اون شب برام جز بهترین شبای عمرم بود... فرشته کنارم بود و با لپ تاپ مشغول بود و من درحال درس خوندن...

اون شب حتی درس خوندن هم یه حال و هوای دیگه داشت...

******

لیدا اماده ی جیغ زدن بود که دستمو جلوی دهنش گذاشتم...

لیدا توروخدا تابلوم نکنی... جز تو اینجا کسی خبر نداره...

همین که دستمو برداشتم با ذوق جیغ زد...

وای چقدر باحال... راستشو بگو تو خونه هم اینقدر اخمو هست؟ به این یک هفته فکر کردم... نه...

حتی یکبار هم اخم نکرده بود...

نه اصلا.

خوبه والا اینم شانس ماس... اخم و تخمش فقط برا ماس... لبخندی زدم...

هانی برای یه همخونه واقعا معرفت داشت... پرهام مهربون بود و فرشته بی نظیر...

" هانی "

برگه ای که تو دستم بود رو روی کمر پرهام گذاشتم و تند تند شماره ای که از صد و هجده میخواستمو روش نوشتم...

از قصد برگه و خوردکارو روی کمرش فشار دادم... خنده ام گرفت...

صداش دراومد...

کمرشو کشید عقب .

برو گمشو دیگه... ستون فقیر فقراتم نصف شد...

میدونی پرهام اینقدر که برام عزیزی و دوستت دارم. دلم میخواد مدام اذیتت کنم...

پس تو یا کرم داری یا مریضی...

بلند خندیدم...

همینجور دستمو زدم به شونه اش و هلش دادم...

یهو داد زد:

اوی سادیسمی...

خودمم خندیدم که دختری آشنا از کنارم رد شد و طوری که خودم بشنوم زمزمه کرد...

تو به این خوبی...

سریع برگشتم عقب و نگاهش کردم...

برای یک لحظه سرش به عقب چرخید... چهره اش خیلی اشنا بود و بارها توی کلاس یاسی دیده بودمش... تنها اسم روشنک یادم بود و فامیلیش رو از یاد برده بودم... سوالی نگاهش کردم... همین که خندید شصتم خبر دار شد و با خنده به پرهام گفتم:

چه حسی داری وقتی میبینی این همه خاطر خواه دارم.

بیچاره اونی که عاشق تو میشه...

خنده ام گرفت...

خودکارو توی جیبم هل دادم و رفتیم سمت دانشکده...

سرراه برای ماهی پور دستی تکون دادم و از همونجا اشاره کرد برم پیشش...

سلامی کردم و به گرمی جواب داد...

همونجا لیستی رو به سمتم گرفت...

هانی طبق خواسته ی استاد رفیع پور یه کوییز کوچیک از بچه های پزشکی میگیری ...استاد تاکید کرد سخت... اونم طبق اموزه های خودت... برای بالاترین. نمره یه هدیه داره...