فصل دوازده
ابروم رفت بالا... استاد رفیع پور چه مهربون شده بود...
تا نوبت ما بود که خبری از این چیزا نبود... باید حواسمون رو جمع میکردیم یهو نندازمون...
حالا هدیه هم داشت برای اونا...
سری تکون دادم و چشمی گفتم...
پرهام لیستو ازم گرفت و گفت:
چند باره کوییز میدن.
بار اوله...
اوه اوه...
لبخندی زدم و با نگاهم دنبال اسم یاسی گشتم... بیشتر از همه دلم میخواست نمره ی اون رو ببینم... میدونستم زرنگ تر از اون خیلی توی کلاس بود... اما باز هم اون وسط دیدن نمره ی یاسمین یه چیز دیگه بود...
بعد ازاتمام کلاس خودم به خونه برگشتیم... اولین چیزی که موقع ورود به خونه نظرمو جلب کرد بوی کوکو سبزی بود...
تو این مدت از این تقسیم وظایف خیلی خوشم اومده بود... کم کم داشت حالم از غذای بیرون به هم میخورد...
" هانی "
ساک لباسم رو به دست هانا دادم...
ببر تو اتاق...
صورتش جمع شد...
به بابا بگووو...
نمیگم...
هانی خواهش میکنم... مگه نگفتی وقتی اومدی شمال میگی. که عید گوشیو بده...
اون مال وقتی بود که از شاهکارت خبر نداشتم... برو دیگه...
با بغض نگام کرد... این چهره منو عجیب یاد گربه ی شرک مینداخت...
هانا مگه قول ندادی درستو بخونی؟ با اون نمرات درخشانت گوشی هم دستت بدم؟
هانی درسا سختن...
خندیدم...
اونقدر سخت که زبان خارجی سه بگیری؟ سکوت کرد...
اگه بخوای اینجور پیش بری سوم دبیرستان موندی... از همین سال اول پایه ات اینقدر ضعیفه خدا بقیشو به خیر کنه...
چیزی نگفت...
هانا باور کن میدونم اسم گوشی جلوش بیارم تمومه...
سری تکون داد...
عیب نداره...
خواست بره که گفتم:
دیگه دو تا کتاب برات اوردم... چند روز استراحتی... بشین اونا رو بخون... حالا کیفمو بلند کن ببر تو اتاقم...
خندید... کافی بود... همین که بخنده کافی بود...
دو روزی خونه ی عموم پلاس بودم و نیومده بودم خونه... حالا بعده دو روز برگشته بودم و مادرم باشگاه بود...
تنها من بودم... هانا و عضو جدید...
خم شد و لیوان شربتی جلوم گذاشت...
بفرمایید...
تشکری کردم... خوشم اومد... مامان خدمتکار گرفته بود...
در حین برگشتنش به اشپزخونه نگاهش کردم... جوون بود... خوش اندام... اما چهره ی عادی داشت...
یه لحظه بدم اومد... کاش مامان یه فرد سن بالا تری رو انتخاب میکرد...
حداقل به خاطر شوهرش و پسرش...
بعد از نیم ساعت مامان برگشت... از همونجا دستوراتش شروع شد...
اول از همه به خودم...
پاشو جمع کن این ریخت و پاشاتو... مرسده؟؟؟ مرسده میز خیلی کثیفه ها...
دختره سریع از اشپزخونه بیرون اومد و من بلند شدم و جامو عوض کردم...
نه...
واقعا خوشگل نبود...
یه صورت سبزه... ابروهایی بلند... چشمای ریز و لبهایی که بیشتر شبیه دوتا خط موازی بودن...
جدا از این دختر فرز و زرنگی بود و تند تند کار میکرد...
شاید همینش مامان رو جذب کرده بود...
ناهار اون روز طبق معمول نیوشا و والده محترمشون منزلمون رو منور کردن...
مرسده میز رو چید و رفت تو آشپزخونه...
یه غذای ساده بود که همگی در کنار هم خوردیم...
هر از گاهی به سوالاتشون دربیاره اوضاع درسام جواب میدادم... سرعتمو توی جویدن لقمه هام بالا بردم تا سوالاشون زیاد کش پیدا نکنه...
بعد از ناهار همه جلوی تلوزیون نشستیم...
نگاهم خیره روی هانا بود که برخلاف قبل عجیب اطراف نیوشا میپلکید...
خیلی تعجب کردم...
هانا حتما یه چیزیش بود...
این دختر تا دیروز حتی سایه ی نیوشا رو هم با تیر میزد... اما الان...
کنار هم میخندیدن و دست همو گرفته بودن و میرفتن تو اتاق هانا...
سلام بچه ها اینجا با اون ستاره ها یه پرش زدیم به بعد از عید... گفتم که بدونید...
********
صاف نشستم و سعی کردم کارای هانا و نیوشا رو ندید بگیرم...
ولی نمیشد...
فکرم درگیر بود... هانا یه چیزیش بود... وگرنه من یکی خوب میدونستم که هانا حالش از نیوشا بهم میخوره...
البته تا قبل از این...
گیج شده بودم... پیامی به پرهام دادم که فکر نکنه اون یادم رفته...
به هر حال رفیقم بود...
یک ساعت بعد نیوشا و زن دایی رفتن... تا دم در دنبالشون رفتیم و بعد در رو بستیم...
به هانا حرفی نزدم...
بعدا خودم از همه چی سر در می اوردم...
میدونستم اگه الان چیزی ازش بپرسم کلامی از دهنش درنمیاد...
هانا رو خوب میشناختم...
به اتاق رفتم و چرتی زدم...
بیدار که شدم خستگی تو تنم بیشتر شده بود... بی حال بلند شدم و به حمام رفتم... دوش اب سرد حالمو بهتر کرد...
موقع صرف شام بود... بابا برگشته بود خونه و همه دور میز نشستیم... مثل ناهار مرسده بعد از چیدن میز رفت تو اشپزخونه... همونجور که برنج میکشیدم گفتم:
غذا نمیخوره؟ مامان سری تکون داد...
اون خدمتکاره... لزومی نداره با ما غذا بخوره...
تعجب کردم...
مامان یهو چه مستبد شده بود...
********
مامان و هانا سرشون به کار خودشون گرم بود. به زور راضیشون کرده بودم که نیان ترمینال و خودم تنها میرم...
گوشیمو تو دست گرفتم و رفتم سمت اشپزخونه...
سلام...
با شنیدن صدام برگشت سمتم.
سلام اقا هانی...
نزدیکترش رفتم...
یه زحمتی برات دارم... میتونی انجام بدی؟ مکث نکرد...
بله حتما...
کار سختی نیست... فقط میخوام حواست به هانا باشه... میتونی؟ سری تکون داد...
مادر و پدرتون ناراحت نشن...
قرار نیست متوجه بشن... شماره ام رو سیو کن... هر از گاهی خودمم زنگ میزنم.
شماره ام رو بهش دادم و رو گوشیم تک انداخت... سیو کردم و خداحافظی کردم...
وسایلم رو برداشتم و بعد از خداحافظی از مامان و هانا از خونه بیرون رفتم تا به تهران برگردم...
" یاسمین "
توی راهروی دانشکده به همراه لیدا اروم به سمت کلاس میرفتیم...
جزوه ای که براش کپی گرفته بودم رو به دستش دادم...
بیا تنبل... تو چرت میزنی و من باید جزوه برات جور کنم دیگه ...
خندید...
دمت گرم... جبران میکنم...
تو خیلی باحالی لیدا... یا سرکلاس نیستی... یا خوابی... بعدم. نمراتت از من هم بیشترن...
سری تکون داد...
از اول درسم خیلی خوب بود...
باهم حرف میزدیم و میخندیدیم... برای خودمون اروم راه میرفتیم که یهو ضربه ی محکمی به شونه ام خورد...
اونقدر محکم که اول نتونستم خودمو نگه دارم و دو قدم به جلو افتادم... لیدا سریع دستمو گرفت... صاف ایستادم و برگشتم سمت کسی که زده بودم...
با دیدن روشنک عصبی شدم...
چته تو... نزدیک بود بیوفتم...
نگاهم کرد و خندید...
حالت خوبه؟
ترم سوم پزشکی هستی... هنوز دکتر نشدی بخوای حالمو بپرسی...
از یه چیزت خیلی خوشم میاد... نترسی... تمام دخترای اهوازی اینجورن؟ حرصم گرفته بودِ... نمیفهمیدم داره چی میگه...
معمولا همه دخترای اهوازی اینجورن...
مکثی کردم...
با ننه ات دعوات شده جرا میای حرصتو سر من خالی میکنی؟
یاسمین خیلی پررویی...
دو سه نفر از بچه هایی که داشتن میرفتن سمت کلاس متوجه ما شدن و به سمتمون اومدن...
همه خواستن بفهمن چی شده و از روشنک میخواستن خودشو بکشه کنار...
عصبی شده بودم و کنترل حرفام دست خودم نبود...
ولش کنید بابا... خودشم نمیدونه چشه...
لیدا در گوشم گفت:
باش حرف نزن... ولش کن...
زد زیر خنده.
اخه یه چیزی شنیدم که برام جالب بود...
به پسرا نگاه کرد... بعد من و لیدا...
اگه میدونستم برای پیدا کردن یه سقف وایه زندگی حاضری هرکاری کنی خونه خودمون رو بهت پیشنهاد میدادم...
با تعجب به لیدا نگاه کردم... امیدوار بودم از نگاهم حرفمو بخونه... بخونه که دارم ازش میپرسم چی میگه این؟؟ لیدا سریع گفت:
چی میگی تو... یاسمین به کمک. تو احتیاجی نداره...
باز خندید... خنده هاش خیلی اذیتم میکردن...
منو میترسوندن...
بله خب... میدونم با مهرانفر یه جا زندگی میکنه...
چشمام گرد شد... نفسم یک لحظه ایستاد و دوباره برگشت...
نگاهم به رضا و سامان خورد که با تعجب نگاهم میکردن...
چی میگه این یاسی...
به رضا نگاه کردم و به زور گفتم:
یه مشت چرت و پرت...
روشنک صداش رو کمی بالا برد...
هاع هاع... من چرت میگم؟ خوب میدونم که از بهمن ماه پیشه اونی... تو خونه اش ...
بی شک اگر لیدا پشت سرم نبود و دستمو نگرفته بود میافتادم روی زمین...
سری تکون داد...
حقم داره خب... کی از مهرانفر بهتر...
زهره که انگار تازه رسیده بود و میخواست بفهمه چه خبره پرسید:
چی شده.
تا روشنک خواست حرف بزنه گفتم:
هیچی... چیزی نیست...
چرا قایم میکنی خب... بذار همه بدونن یاسمینه خوب و مهربونشون در باطن چه ادمیه ...
اقا نگران نباشید... چیزی نیست... فقط داره با استادش تو یه خونه زندگی میکنه...
عصبی شدم...
از چیزی خبر نداری حرف الکی نزن... نه من منتظر اون بودم و نه اون منتظر من... که حالا بخوایم زندگی کنیم... کمم آبروی بقیه رو ببر... من آبروم رو از سر چهارراه نخریدم که اینجور گند بزنی بهش...
کیفمو که تو اون بگو مگو از دستم افتاده بود رو برداشتم و با سرعت محل رو ترک کردم و رفتم توی کلاس...
بالاترین شانسم این بود که همین الان هانی میومد سرکلاس... شاید اون بتونه دهن اینجور ادما رو ببنده...
لیدا دستمو گرفت...
این دختره از کجا فهمید...
سری تکون دادم...
لابد از همونایی که اومده بودن اون روز خونه فهمیده... اما... سحرو زهره که هانی رو ندیدن...
به لیدا نگاه کردم...
حتما فرانک گفته.
دلم طاقت نیورود... زیر اون همه نگاه تاب نیاوردم و از جا بلند شدم...
هنوز مونده بود تا هانی بیاد...
میتونستم فرشته رو تو دانشکده اشون پیدا کنم...
لیدا صدام زد...
کجا میری؟ نگاهش کردم و تند گفتم:
میام زود...
از کلاس خارج شدم... با سرعت به سمت درب دانشکده رفتم و خودمو به دانشکده مهندسی رسوندم...
انگار اونا داشتن از دانشکده خارج میشدن... با دیدن پرهام... فرشته و هانی یهو بغضم شکست و خودمو انداختم توی بغل فرشته...
گریه کردم... برای آبروم...
روشنک آبروی من رو جلوی بچه ها برده بود... خدا میدونست درباره ام چی فکر میکردن...
یاسی... یاسی چت شده...
محکم گرفتمش...
بدبخت شدیم فرشته... دختره روشنک آبروی من رو برد...
به هانی که با تعجب نگام میکرد نگاه کردم...
آبرو برامون نذاشت هانی...
ازشون جدا شدم...
هانی جلوم ایستاد و گفت:
بگو بهم چی بهت گفت.
با دستمالی که فرشته بهم داد اشکامو پاک کردم...
براشون گفتم... تمام حرفایی که بهم زده بود...
همه ناراحت شده بودن...
فرشته بد و بیراه میگفت به فرانک...
اون هم مثل من معتقد بود اون همه چی رو لو داده...
هانی سری تکون داد...
ناراحت نباش... برو سرکلاس...
نگاهش کردم...
خراب شد همه چیز؟
نه... میشه جلوشو گرفت... حالا برو که اگه بعده خودم بیای جو میگیرم و عمرا اگر بذارم بیای تو...
میونه اون اشکا لبخند زدم... برگشتم و با سرعت رفتم به دانشکده امون و در زمان کمی کنار لیدا نشستم...
" هانی "
جزوه ی مقابلم رو باز کردم و دنبال مبحث مورد نظرم میگشتم...
صدای پچ پچشون بلند شده بود...
هر از گاهی بهشون نگاه میکردم... سردسته همشون همون دختره روشنک بود...
زیر چشمی به یاسمین نگاه کردم...
ناراحت و غمگین ساکت نشسته بود و حتی دوستش هم. باهاش حرف نمیزد...
ماژیک تو دستمو تاب دادم... مبحثمو پیدا کرده بودم و الان از عمد حرفی نمیزدم ...
میخواستم ببینم حرفاشون تا کی ادامه داره...
اصلا سخت نبود که بفهمم موضوع بحث پچ پچ گونه اشون چیه...
بی شک من و یاسمین...
نگاهشون کردم و با ماژیک روی تخته کوبیدم...
کلاسیم.
همه ساکت شدن... شروع کردم به مبحثی که استاد رفیع پور جلسه ی قبل روش تاکید داشت...
بین توضیحاتم یهو صدایی اومد...
انگار که کسی بزنه زیر خنده...
همونحا ایستادم و گفتم:
چیزی هست بگید دسته جمعی بخندیم... تک و تنها نمیشه.
صدای روشنک اومد...
باشه هانی الان میگیم برات...
نگاهش کردم... اصلا خوشم نیومد...
یادم نمیاد با شما اونقدر صمیمی شده باشم که به اسم کوچیک صدام کنید... اگه فامیلمو از یاد بردید تکرار کنم براتون...
سری تکون داد...
این مهم نیست... الان مهم اینه که شما مایه ی شادی ما شدین...
لبخندی زدم...
باعث خوشحالیمه که عده ای رو شاد کردم... میشه دلیلشو بگین؟
شما و خانم فرامرزی باهم یه جا زندگی میکنین؟ بی مکث سری تکون دادم و گفتم:
بله. چطور؟
سریع به یاسمین نگاه کردم... با چشمای گرد شده نگاهم میکرد...
حتی خودشم تعجب کرد...
خب فکر نمیکنید این ممکنه بد باشه؟ مکثی کرد...
کافیه یکی از اون بالایی ها خبردار شه... دیگه کمیته انضباطی و جریمه... لابد اخراج دیگه...
رو شاخشه...
سری تکون دادم...
خبرایی که به دست شما رسیده قطعا از یه منبع معتبر بودن و من نشنیده میدونم واقعیت دارن...
در ماژیکو بستم...
درست شنیدین ...من و خانم فرامرزی باهم زندگی میکنیم... دوست هستیم... یاسمین هنوز هم متعجب بود... لحظه به لحظه متعجب تر میشد... این از میمیک صورتش کاملا پیدا بود.
اقای مهرانفر...
دستمو کمی بالا گرفتم...
اجازه بدین حرفمو بزنم...
به یاسمین نگاه کردم و گفتم:
قابل توجهتون میخوام عرض کنم که هرچیزی رو شنیدین بلافاصله همه جا جار نزنید...
روشنک دوباره پرید تو حرفم...
اما کمیته انضباطی دانشگاه قطعا این چیزا حالیش نمیشه...
من با پرهام دوستم... فکر میکنم بعضیا بشناسنش... با فرشته... همسر پرهام هم دوستم... یکی دوبارم جای من اومده اینجا... میدونم که شناختید... با یاسمین فرامرزی دوستم... با تمام همکلاسی های خودم دوستم... خود شما خانم لیان... شما توی این کلاس قطعا با افرادی دوست هستید... اون افراد با یه عالمه ادم دیگه دوستن... پس همه باید برن کمیته انضباطی؟ مکثی کردم... این بار حتی خودشم ساکت بود...
من و خانم فرامرزی تنها دوتا همسایه هستیم... طبقه ی پایین... طبقه ی بالا... مثل دوتا همسایه ی عادی که دارن تو یه مجتمع مسکونی زندگی میکنن... برای همین میگم هرچی میشه آبروی کسی رو نبرید... شاید واقعا اونی که اشتباه میکنه خودتون باشید...
سری تکون دادم...
از بحث درس خارج شدیم... دیگه کافیه... دوباره ماژیکو تو دست گرفتم و شروع کردم...
این بار خودمم اروم بودم...
" یاسمین "
تایم استراحتم بود و گوشی به دست با مرضیه حرف میزدم... از الان برای اخر مرداد ماه دعوتم کرده بود.
هیچ جوره دوست نداشت تو عروسیش حضور نداشته باشم... خیلی وقت بود... تازه اوایل اردیبهشت بودیم و من بهش گفتم نگران نباشه و حتما هستم... چون اون. موقع قطعا توی تعطیلاتم بود و اهواز بودم...
از اون روز که هانی جواب روشنک. رو داده بود اوضاعم بهتر شده بود...
هانی گفته بود حرفاش باده هواس... توی دانشگاه تهران به روابط دختر و مسر کاری نداشتن...
دختره گویا خواسته منو بترسونه... برای من موفق شده بود و برای هانی نه...
جلوم که اسم کمیته رو آورد یه لحظه رنگ باختم... اما بعد فرشته اینا برام گفتن کاری نمیتونه بکنه...
لیدا سرش به کار خودش بود... کمتر حرف میزدیم... اونم مشغول درساش بود... مثل من...
به فرشته نگاه کردم...
حالا چی میخوان بپزن...
لباش رو جمع کرد... یعنی چه میدونم...
لابد املت...
کارمون به بیمارستان نکشه...
خندید...
املتای پرهام خیلی خوشمزه ان... نگران نباش...
چند تا تقه به در خورد و صدای پرهام اومد...
خانما بفرمایید شام... لباس تنم استین بلند بود و تنها شالی زدم... از مرضیه خداحافظی کردم و با فرشته رفتیم پایین...
یه ماهیتابه وسط سفره بود و چند تا نون... چهار تا لیوان و یه پارچ دوغ...
املت خوشمزه ای بود... حداقل برای دوتا پسر خیلی خوشمزه بود...
مشغوله غذا خوردن بودیم که تلفن هانی زنگ خورد... از روی میز جلوی مبل برداشتش و جواب داد.
سلام... ممنونم... شما خوبی؟ چه خبر؟ هانا در چه حاله...
سوالی به فرشته نگاه کردم...
هانا کیه؟ لب زد.
خواهرش...
صدای متعجب هانی بلند شد...
جدا؟؟
حواسم رفت پیشه اون...
باشه خودم بعدا بهش زنگ میزنم... ممنون... شب بخیر...
تلفنشو قطع کرد و یهو نگاهمون کرد...
اونجا بود فهمیدم جز من دو تا ادم فضول دیگه همهست که زل زدن به هانی...
چتونه... غذاتونو بخورید...
از جا بلند شدم...
من سیرشدم... دستتون درد نکنه...
بشقابمو گذاشتم توی ظرف شویی... صدای پرهام. اومد...
کاش منم مثل یاسمین میتونستم کم بخورم... همینجور دارم شکم میارما...
خنده ام گرفت...
صدای فرشته اومد...
والا بخدا خوبه خودت فهمیدی... اینم هیکله آخه؟ سری تکون دادم...
با وجود این چند نفر هیچوقت تو این خونه حوصله ی من سر نمیره...
هیچوقت...
ظرفایی که کنارم گذاشتن رو با کمک فرشته شستیم... سریع خداحافظی کردم و رفتم بالا تا درس بخونم...
هنوز کتاب آناتومی رو باز نکرده بودم که گوشیم زنگ خورد...
از خونه بود و به ترتیب با همه حرف زدم.
بین اونا فقط نیکی خواب بود و نتونستم باهاش حرف بزنم...
بعد از صحبتم با مامان اینا روحیه ام بهتر شد... شروع کردم. به درس خوندن... خوب بود که فرشته هم پایین بود... اینجور راحت تر میتونستم درسم رو بخونم...
" هانی "
روی تخت نشستم و سریع شماره ی خونه رو گرفتم... خود مرسده جواب داد...
بله؟
سلام... گوشیو بده مامانم...
چشم...
چند لحظه سکوت بود و بعد صدای مامان اومد...
الو سلام. پسرم...
سلام مامان... خوبی؟
صداتو میشنوم عالی میشه حالم... خوبی عزیزم؟
شکر خدا... چه خبر... بابا چطوره...
مثل همیشه درگیره... هیچ نمیبینیمش... شبا دیروقت میاد... گاهی شبا تو شرکت میمونن...
همین دو روز پیش یه سفرکاری داشت...
زحمت میکشه واقعا.
همش به خاطر شماس...
لبخندی زدم...
سلامت باشید دوتاتون... هانا کجاس...
اونم تو اتاقشه... داره درس میخونه...
قبلش چیکار میکرد؟
پای تلوزیون بود... چی شده حالا مگه...
هیچی... میخوام باهاش حرف بزنم...
باشه هانی جان... الان میگم مرسده صداش کنه... با من کاری نداری؟
مواظب خودتون باشید...
توهم مواظب خودت باش... خداحافظ...
بعد یه صدای بلند... داشتن هانا رو صدا میکردن...
الو سلام داداش...
علیک سلام... هانا خانم... گل پریا...
خندید...
خوبی داداش؟
توپم... تو بهتری انگار... خوشحالی...
خوشحالی داره خب... نمره ی ادبیاتم شده نوزده و نیم...
به به... شنیدم داشتی درس میخوندی... متحول شدی
همش برای حرفای توئه دیگه.
باریکلا... پس برو درستو بخون... خداحافظ...
تماسو قطع کردیم... خودمم گیج شده بودم...
این بار شماره ی مرسده رو گرفتم...
سریع جواب داد...
بله اقا سلام...
علیک سلام... این که داشت درس میخوند...
نه باور کنید من الکی نگفتم... اتفاقا همین الانم تو اتاقشونن... گوشی دستشونه...
مکث کرد...
الان رفتن سمت دستشویی...
سریع گفتم:
تا نیومده بیرون و گوشیش قفل نیست برو به گوشیم تک بزن و شماره ام رو پاک کن...
منتظرم...
سریع تماسو قطع کردم...
زیر یک دقیقه تلفن خودم زنگ خورد... با یه شماره ی ایرانسل...
سریع شماره رو سیو کردم... چشمام رو بستم و چند تا نفس عمیق کشیدم...
یاسی همیشه اینکار رو انجام میداد و میگفت خیلی ادم رو اروم میکنه...
اروم نشدم... باز هم نفس عمیق کشیدم...
نه... اروم بشو نبودم...
سریع از اتاق بیرون رفتم و به پرهام که روی مبل دراز کشیده بود و پیام بازی میکرد نگاه کردم و گفتم:
پاشو... پاشو یه سیم کارت برام بیار...
نگاهم کرد...
رندشو میخوای یا فرق نداره؟ چه فرقی داره بابا... یکی بده... چشم... تو یه دقیقه بشین تا برم بقالی سرکوچه بگیرم بیام... بسه یکی؟ - خودتو مسخره کن... اعصاب ندارم.
مرد حسابی الانم وقته آخه تو از من سیم کارت میخوای؟ بذار فردا صبح...
نشستم روی مبل...
تا فردا صبح؟ خیلیه...