فصل پانزده
ممنون... مرسی... شما چطورید ؟ مامان خوبه ؟
ما هم خوبیم عزیزم... چه خبرا ؟ تهران چطوره ؟ خوش میگذره ؟ خیالم راحت شد ...
پس همه چی اوکی بود.
چه خوش گذشتنی... ما که همش داریم درس میخونیم اینجا...
نگو ...تو و درس ؟!
خندیدم و گفتم:
اه ؟ بابا ؟
بابا هم خندید و گفت:
من که میدونم... شما بیشتر از اینکه درس بخونید با دوستاتون میرید بیرون...
ام... بابا ؟ کاری داشتید ؟
نه... مگه حتما باید کاری داشته باشم که زنگ بزنم بهت دخترم ؟ یعنی من نمیتونم ربع ساعت با دخترم حرف بزنم ؟ خندیدم و گفتم:
دلم واسه تون تنگ شده بابا...
تابستون که میای...
معلوم نیست... سعی میکنم بیام... ولی شاید ترم تابستونه گرفتم...
اینقدر از اهواز بدت میاد ؟
وااای بابا ؟ نگید اینطوری... کی از اهواز بدش میاد ؟
پس میای پیشمون ؟
سعی میکنم...
عزیزم میخوای با مامانت حرف بزنی ؟
نه دیگه... چند بار حرف بزنم؟ عصری بهش زنگ زدم... ایشالله فردا دوباره باهاشتماس میگیرم... سلام برسونید بهش...
کاری نداری ؟
نه... به همه سلام برسونید...
خداحافظ دخترم... مواظب خودت باش...
تماسو قطع کردم... گوشیمو انداختم توی جیب تونیکم و رفتم طرف فرشته...
فری من میرم بالا بخوابم... خواستم برم که پرهام گفت:
نه... اگه میشه امشب بالا مالِ من و فرشته س... شما همینجا بمونید... دستِ فرشته رو گرفت و بلندش کرد... فرشته که فقط میخندید... با اخم به فرشته نگاه کردم... ابرو برام بالا انداخت...
شب بخیر گفتن و با پرهام رفتن بالا... نفسمو فوت کردم بیرون...
بیچاره من و هانی... تو بد موقعیتی بودیم... از دست اون دوتا...
" هانی "
کلافه از جام بلند شدم و یه نفس پارچ آب رو سر کشیدم، حس میکردم دارم آتیش میگیرم، کولر رو روشن کردم و مشغول قدم زدن تو تاریکی اتاق شدم، پشت اون در یه فرشته خوابیده بود که وسوسه ام میکرد .
حالم داشت بد میشد، نفسم رو بیرون دادم و هرچی بد و بیراه به ذهنم میرسید نثار روح پرهام کردم، باید درستش میکردم اینطوری راه به جایی نمیبردیم.
رفتم توی حیاط نشستم بدون اینکه چراغش رو روشن کنم، نور ماه حیاط رو روشن کرده بود، گوشیمم بود واسه همین دلیلی به روشن کردن چراغ نمی دیدم.
از تو مموری گوشیم عکس های این اخیر رو باز کردم، من، یاسی، فرشته یا حتی اونپرهام؛ پشت هر کدوم از این عکس ها یه دنیا خاطره بود که الان داشت تو ذهنم رژه میرفت.
یه حسی داشتم که جدید بود، یه جور مالکیت، تازگیا به رفتار بین فرشته و پرهام دقیق تر شده بودم و تازه داشتم معنی مالکیت رو درک میکردم.
حسی که بین اونا بود انگار به منم منتقل شده بود یه حس عجیب که داشت بازیم میداد.
یه کشش خاصی به موجود پشت در اتاقم داشتم، به صدای نفس های آرومش، به معصومیتش، به جا خوردناش، به همه چیش لعنت بهت پرهام، نصفه شبی هواییم کردی
بی اراده از جام بلند شدم و به داخل رفتم، حتی به پشت در اتاق هم رسیدم، دستم به سمت دستگیره در رفت، گرفتمش آروم به پایین فشارش دادم نفسم رو بیرون دادم در با صدای ریزی باز شد، بدون اینکه بفهمم دارم چیکار میکنم در رو هل دادم، همه جا تاریک بود، یه قدم رفتم تو .
وقتی به خودم اومدم که تقریبا بالا سر یاسی بودم
پتو رو دورش پیچیده بود، موهاش صورتش رو قاب گرفته بود، نفس هاش آروم و منظم بود، دستش کنار صورتش رو بالش بود خم شدم...
نمیدونم چطوری به خودم اومدم، از اتاق بیرون اومدم و بدون اینکه در رو ببندم رفتم تو حیاط، شلنگ آب رو باز کردم و گرفتمش رو سرم.
لعنت به تو پرهام...
وقتی حسابی خیس شدم لبه پله نشستم، آب از سر و صورتم می چیکد، گوشیم رو برداشتم و از توی دفتر تلفنم دنبال یه شماره گشتم که چشمم رو بگیره
رو اسم ترانه موندم، از منوی Option گزینه Send message رو انتخاب کردمبیداری
تو کسری از ثانیه جواب داد
به سلام برادر هانی از این طرفا، نصفه شبی یاد ما کردی
حالم خوش نیست
چی شده؟
جوش آوردم
یه لیوان آب خنک بخور سرد میشی
زیر شیر آب بودم فایده نداشت
پس بگو، دوای دردت پیش منه برادر، بیا اینجا بساط جوره ها
برو بابا
چته؟ مگه نمیگی داری میسوزی، بیا خاموشت کنیم
حوصلتو ندارم، فعلا
پسره جنی، بای
گوشیم رو روی زمین گذاشتم، همونجا روی سنگ فرش ها دراز کشیدم، انقدر به سیاهی شب نگاه کردم که خوابم برد
" یاسمین "
با صدای آلارم گوشیم از خواب پریدم... با اعصاب خوردی قطعش کردم و موهامو که پخش شده بودن تو صورتم رو کنار زدم... به ساعت گوشیم نگاه کردم ...30: 9 بود ...
نشستم روی تخت... خمیازه ای کشیدم و با کش جفت بالشت موهامو بستم و کلیپسمو زدم بهشون...
نگام افتاد به دِرِ بازِ اتاق... من که دیشب درو بسته بودم... ابرو بالا انداختم...
شالمو از پایین تخت برداشتم و زدم روی سرم و از اتاق رفتم بیرون... فکر میکردم هانیرو مبل خوابه... اما با دیدن کاناپه ی خالی شوکه شدم... توی آشپزخونه هم سرک کشیدم... ولی اونجا هم نبود... از خونه زدم بیرون... در اصلی رو باز کردم... با دیدن هانی که دراز شده روی پله ها و خوابه هنگ کردم... این چرا اومده اینجا؟! نگام خیره موند روی شلنگ آبی که پرت شده بود توی باغچه و درست هم بسته نشده بود و باغچه رو حسابی خیس کرده بود... رفتم جلو... آروم از روی شکمش رد شدم و رفتم سمت شلنگ و آبو بستم... برگشتم... و رفتم سمتش. موبایلش افتاده بود پایین پله ها... خم شدم و برش داشتم... صفحه ش حسابی کثیف شده بود...
دوست داشتم بدونم که برای چی اومده اینجا... برای چی آب باز بود... برای چی دِرِ اتاق باز بود...
برگشتم تو... رفتم بالا و در زدم... اولین بار کسی جواب نداد... یه بار دیگه هم زدم ...
فرشته درو باز کرد... لبخند زدم و گفتم: سلام... صبح بخیر...
لبخند کوچیکی زد و گفت: سلام... یاسی من واقعا شرمنده م ها...
دختر خوب شرمنده واسه چی ؟! فعلا برو پرهامو صدا کن...
چرا ؟!
بابا هانی رو پله های تو حیاط خوابیده...
برا چی اونجاست ؟ انداختیش بیرون ؟
نه بابا دیوونه... از خواب بیدار شدم... دیدم تو خونه نیست... رفتم تو حیاط دیدم دراز شده رو پله ها... گوشیشم افتاده بود پایین...
بعدم گوشیِ خاکی رو بهش نشون دادم...
فرشته که تعجب کرده بود گفت:
عـــجــب... باشه الان صداش میکنم... درو باز گذاشت و رفت تو... منم رفتم پایین ...فرشته و پرهام اومدن بیرون... پرهام همونطور که از پله ها میومد پایین آخرین دکمه ی پیراهنش رو هم بست و گفت: سلام...
سلام... صبح بخیر...
پرهام: این پسره بیرون خوابیده ؟!
اوهوم...
سری تکون داد و رفت بیرون... آروم رفتم جلو و لای درو باز کردم... پرهام پشتش به من بود...
داشت هانی رو بیدار میکرد... تا هانی بلند شد و نشست منم درو بستم و برگشتم پیش فرشته...
دوست دارم بدونم چرا بیرون بود...
خواستم از جفت فرشته رد بشم که دستمو گرفت و گفت:
فرشته: یاسمین دیگه نمیذارم پرهام بیاد بالا...
سرش رو انداخت پایین و گفت: دوست ندارم شما اذیت بشید...
این چه حرفیه دخمل ؟!
فرشته: دیگه نمیذارم پرهام بیاد بالا... شرمنده م یاسی...
ب.و*سیدمش و چیزی نگفتم... رفتم توی اتاق و گوشیمو برداشتم... تخت رو مرتب کردم و اومدم بیرون... رفتم بالا... فرشته زودتر رفته بود تو... خواستم برم تو که صدای پرهام و هانی رو شنیدم...
هانی: پرهام تورو خدا دست از سرم بردار...
پرهام: داداش فکر کن رو حرفام... واقعا همچین چیزی نیست ؟!
هانی: نه... نیست...
پرهام: باشه بابا چرا داد میزنی ؟!
هانی: خب اعصاب آدمو خورد میکنی اول صبحی...
پرهام: از کارای دیشبت فقط میشه همین برداشتو کرد هانی...
هانی این بار داد زد:
هانی: پرهام خفه میشی یا خفه ت کنم ؟!
پرهام: خیل خب بابا.
بعدم صدای بسته شدن در رو شنیدم...
با شنیدن این حرفا حس کنجکاویم حسابی زده بود بالا... واسه چی هانی... اون وقت صبح با اون سر و وضع تو حیاط بود؟! یعنی گرمش بود؟ نه... کولرم که روشنه... بعدم هوای بیرون گرمه... پس نمیتونم این احتمال رو بدم که به خاطر گرما رفته تو حیاط... بیخیال فکر کردن شدم و رفتم تو و درو بستم...
ناهار زرشک پلوی دست پخت فرشته رو خوردیم که حسابی بهم چسبید... بعد ا ناهار هانی وپرهام موندن پایین و من و فرشته هم رفتیم بالا و خودمون رو با فیلم دیدن سرگرم کردیم...
فرشته که خوابید اما من خوابم نبرد... یه پیام به مرضیه دادم و گفتم تو یاهو آنلاین شو با هم حرف بزنیم و اونم تو سه سوت قبول کرد... شام که من نخوردم... چون اشتها نداشتم... و خیلی هم خوابم میومد... فرشته کلی اصرار کرد اما من قبول نکردم و ساعت نه بود که خوابیدم
" هانی "
فرشته استرس داشت و داشت حسش رو به منم منتقل میکرد، پرهام که کلا قید ارشد رو واسه امسال زده بود و با خیال راحت داشت چایی میخورد
هانی گفتی ساعت چنده آزمون؟
کارتم رو که رو میز کناری بود برداشتم و گفتم:
ساعت 3 بعد از ظهره
کی راه بیفتیم؟
میریم حالا، الان که تازه ساعت 9 صبحه فرشته یاسی حوله به دست وارد شد، و فرشته هم کلافه گفت:
تو محل آزمونت نزدیکه من که تقریبا دم خونمون افتادم
ای بابا چقدر استرس داری دختر، نگران نباش
یاسی کنار فرشته نشست و به آرومی مشغول خوردن صبحانه شد تا ساعت 12 فرشته دور خودش میچرخید و منم کلافه کرده بود پرهام داشت مانتوی فرشته و پیراهن خودش رو اتو میکرد و یاسی هم نشسته بود درس میخوند... منم داشتم با لپ تاپم کلنجار میرفتم تا ببینم چشه که یاسی گفت:
هانی؟
جانم؟
کجا هست محل آزمونت؟
نزدیکه، چطور؟
منم باهات بیام؟
با حرف یاسی پرهام زد زیر خنده و گفت:
نترس این غول بیابونی رو نمیخورنش تو راه
نخیرم حوصله ام سر میره
چشم غره ای نثار پرهام کردم و گفتم:
هوا گرمه، معلومم نیست کی کنکورم تموم شه اذیت میشی ها
اشکال نداره میمونم منتظرت
پرهام مشکوک نگاهش میکرد و منم ناچار بودم قبول کنم - باشه پس حاضر شو که ساعت دو حرکت میکنیم
یاسی خوشحال رفت بالا تا به قول خودشون دخترا حاضر شه - هانی میدونی از چی خوشم میاد؟
نگاهی بهش کردم که هنوز داشت لباس اتو میکرد و گفت:
خوشم میاد همو دوست دارین اما واسه ما فیلم میاین... من که شوهر فرشته ام برسونمشمیام خونه اونوقت این دختره میخواد بمونه تا با تو برگرده - خیلی مسخره ای
راست میگم، دختر بدی هم نیست خب یه امر خیر ما رو مهمون کن
اون حوصله اش سر رفته تو چرا دوست داری واسه دختر مردم حرف در بیاری
اون حوصله اش سر رفته دیگه، باشه منم خر، اگه اینطوریه چرا با فرشته نمیره؟ اون که رفیق شیش فرشته است - چون تو داری با فرشته میری
ببین هرچی من میگم یه چیز بگو ولی این خط این نشون شماها همو میخواین
بشین سر جات
ماشین رو زیر یه درخت پارک کردم و گفتم:
گوشیمو میذارم پیشت، مواظب خودتم باش، از ماشین بیرون نرو، گرمتم شد کولر هست، راستی اینم سوئیچ
خب اگه گوشی لازمت شد چی؟
اینم حرفیه، پس میبرمش آزمون تموم شد بهت زنگ میزنم،
باشه انشالله خوب بدی
مرسی... من دیگه رفتم، خداحافظ
از ماشین پیاده شدم و رفتم سمت دانشکده محل برگزاری آزمون، همهمه ای بود، گوشیم رو خاموش کردم با توجه به راهنماهایی که رو در و دیوار زده بودن سالن امتحانم رو پیدا کردم، با اینکه به ارشد سراسری مطمئن بودم ولی محض احتیاط آزاد هم شرکت کرده بودم.
سوالات نسبتا آسون بود، اما تک و توک سخت هم داشت و تو قسمت مدار بیشتر از همهوقتم رو گذاشتم... بعد از آزمون که سه ساعتی طول کشیده بود از سالن زدم بیرون ،گوشیمو تحویل گرفتم و به محض روشن کردنش زنگ زدم به یاسی اما جواب نداد چندبار گرفتم ولی جواب نداد، عصبی به طرف محل پارک ماشین رفتم، دلم شور میزد ،میترسیدم بلایی سرش اومده باشه تا رسیدن به ماشین به پرهام زنگ زدم و سراغ یاسی رو گرفتم که گفت هنوز خونه نرفته
با دیدن ماشین نفس عمیقی کشیدم وبا پرهام خداحافظی کردم
یاسی تو ماشین خوابش برده بود؛ آروم زدم به شیشه ماشین بعد از چند لحظه بیدار شد و در رو برام باز کرد - ببخشید خسته شدی
نه، یهو چشمم گرم شد، خوب دادی؟
آره آسون بود البته یه بخش هایی هم سخت بود
انشالله موفق میشی
ممنون، بریم خونه؟
بریم
خوابت میاد بخواب
نه میرم خونه بد بخواب میشم
باشه
ماشین رو روشن کردم و راه افتادم، تو چهارراه اول پشت ترافیک گیر کردیم، با صدای گوشیمصدای ضبط رو کم کردم و با دیدن شماره هانا خندیدم و جواب دادم - جانم عزیز دلم اولش صدایی نیومد
الوو هاناجان صدامو داری؟
هانی
با هانی گفتنش بغضش ترکید ، گوشه خیابون نگه داشتم و گفتم:
هانا چی شده؟ الووو هانا چرا گریه میکنی؟ حرفی نمیزد فقط صدای هق هقش رو می شنیدم
هانا جان، عزیزم چی شده داری نگرانم میکنی خواهر من، عزیز دلم نمیگی چی شده
هانی... مامان... مامان مریضی مامان اومد جلو چشمم - هانا چی شده؟ مامان چشه؟
مامان تو کماست
حس میکردم سر شد تنم... کما؟ اغما... مامان؟ اون که این اواخر حالش خوب بود، مشکل قلبش دیگه اذیتش نمیکرد
هانا
فقط گریه میکرد، صدای گریه اش اعصابم رو به هم ریخته بود - گوشی رو بده یکی دیگه
صداهای نامفهومی شنیدم و بعدش صدای نیوشا رو شنیدم شاید تو هر لحظه ی دیگه ای بود دلم میخواست سر هانا داد بزنم - الو هانی
نیوشا تویی؟ نمیگی چی شده؟ مامانم
هانی زود بیا... عمه تو کماست، هانی بیا، فقط بیا گوشی از دستم لیز خورد رفت زیر پام یاسی هاج و واج نگاهم میکرد
" یاسمین "
هاج و واج به هانی نگاه میکردم... گوشی افتاده بود پایین پاش... با دستم گوشه ی پیراهنش رو گرفتم و کشیدم و گفتم:
هانی؟ هیچ حرکتی نمیکرد... فقط به جلوش زل زده بود... یه بار دیگه صداش زدم: - هانی چت شد ؟!نگام نکرد... خم شد و از بین پاهاش گوشی رو آورد بالا... سریعگذاشت دم گوشش و گفت:
الو ؟ نیوشا ؟
با حرص گوشیشو پرت کرد پشت سرش و با حرص مشتشو کوبوند روی فرمون و گفت: لعنتیپاشو روی گاز فشار داد و ماشین از جاش کنده شد... با ترس جمع شده بودم توی صندلی و هیچ حرفی نمیزدم... نمیدونستم چی شده که هانی اینطور شده... زودتر از اونی که انتظارشوداشتم رسیدیم خونه... نگام کرد... ماشینو خاموش کرد و گفت:
بیا پایین...
سوئیچ رو درآورد... هردو با هم پیاده شدیم... نمیتونستم ازش بپرسم چی شده... تا حالا هانی رو این شکلی ندیده بودم... استرس سرتاپامو فرا گرفته بود... میدونستم یه چیز بدی پیش اومده که هانی رو از این رو به اون رو کرده...
در خونه رو با کلید باز کرد و رفتیم تو... پرهام و فرشته نشسته بودن توی پذیرایی... با دیدن ما با لبخند از جاشون بلند شدن... پرهام با دیدن وضعیت هانی لبخندش محو شد و گفت:
چی شده هانی ؟!
فرشته هم پرسید:
هانی چرا اینطوری شدی ؟
روی اولین مبل خودشو پرت کرد و سرشو گرفت بین دستاش... این وسط من با ترس نگاهش کردم... خدایا هانی چش شده...
پرهام بالا سرش بود و سوال پیچش میکرد، اما هانی هیچ عکس العملی نشون نمی داد ...پرهام به ما اشاره کرد که بریم توی آشپزخونه... فرشته دستمو گرفت و رفتیم توی آشپزخونه...
همونجا روی سرامیک ها نشستم و به اپن تکیه دادم... از سردی سرامیک ها مور مورمشد...
فرشته هم نشست جفتم... فرشته اومد سمتم و گفت: یاسی این چش شده ؟
دستامو تو هم قلاب کردم و گفتم: نمیدونم... خواهرش بهش زنگ زد... نمیدونم چی بهش گفت... اینم یه دفعه حالش بد شد... فقط مامان مامان گفتنش رو شنیدم...
خدا بخیر کنه مامانش مریض احواله...
نگاهش کردم و گفتم:
آزمون چطور بود ؟
بد نبود...
صدای در اتاق هانی اومد... دوتامون با هم از جامون بلند شدیم. فرشته رفت طرف پرهام و گفت:
چی شده پرهام ؟
دستاشو فرو کرد توی جیب شلوار ورزشیش و گفت:
درست حسابی که حرفی نمیزنه یاسی تو چیزی نفهمیدی؟ سری تکون دادم و گفتم: نه ...
نه... فقط...
فرشته وسط حرفم پرید و گفت:
یاسی گفت هرچی هست مربوط به مادرشه، نکنه باز حالش بد شده...
در اتاقش باز شد قبل از اینکه پرهام فرصت حرف زدن پیدا کنه...
نگاهِ هرسه مون باهم چرخید طرف در... با دیدن ساک مشکی رنگش چشمام گرد شد ...
حالا فهمیدم که مسئله بی نهایت جدیه... اول از همه هم خودم گفتم:
کجا میخوای بری هانی ؟...!
نگام کرد و هیچی نگفت... اومد طرف در... پرهام و فرشته سعی داشتن سر از کارشدربیارن و بفهمن چی شده... ولی موفق نشدن و هانی رفت... درو که بست به خودم اومدم...
خدایا نتونستم تحمل کنم... از آشپزخونه دوییدم بیرون... کفشامو بدون اینکه کامل پام کنمپوشیدم و دوییدم دنبالش... درو که باز کردم همزمان ماشینش از جلوی در رفت...
با سرعت پیچید و از خیابون خارج شد... با حرص درو بستم و تکیه دادم بهش... استرس داشتم... خیلی زیاد... میترسیدم...
********
دو روز از اون روز گذشت... پرهام موفق شده بود بفهمه چی شده، مامانش تو کما بود ،فرشته به نیت خوب شدن مامانش روزه میگرفت و پرهامم این وسط گیر کرده بود نه میتونست ما رو ول کنه بره شمال نه میتونست رفیقش رو تنها بذاره،فقط میتونست باهاش تلفنی حرف بزنه که اونم فایده ای نداشت...
وقتی خودمو جای هانی میذاشتم دیوونه میشدم، فکرش هم کشنده بود چه برسه به دیدن و لمس کردنش... نمیدونستم چی شده که مامانش رفته تو کما، فرشته میگفت مریض بوده ولی از وقتی رفته بودن شمال دیگه مشکلی نداشته و حالا... نشسته بودم روی مبل و الکه جزوه ام رو ورق میزدم و تمام فکرم پیش هانی بود، دوست داشتم یه حرفی بزنم که آرومش کنه اما حرفی برای گفتن نداشتم، کلافه بودم، صدای حرف زدن پرهام رو از توی حیاط می شنیدم و از لای تکون های پرده میتونستم صورتش رو کم و بیش ببینم ،حالت متغیر چهره اش رو، چند دقیقه بعد مغموم اومد تو...
بچه ها...
فرشته از توی آشپزخونه اومد بیرون و با دیدن رنگ پریده ی پرهام چشاش گرد شدن ...
با ترسرفت جلو و گفت:
پرهام چی شده ؟! چرا رنگت پریده ؟ زمزمه کرد:
هانی...
تا اسم هانی اومد کل بدنم یه دفعه ای لرزید... ایستادم و گفتم:
پرهام چی شده ؟ رو کرد سمت فرشته و گفت:
برو ساکتو ببند، واسه منم یکی دوتا پیرهن مشکی بذار...
نیاز به توضیح بیشتر نبود... فرشته بغضش ترکید، همه چی واضح بود، پیرهن مشکی ...
یه لحظه یخ زدم...
نکنه واسه خودش اتفاقی افتاده باشه... رفتم جلو...
جزوه مو توی دستم فشار میدادم...
پرهام توروخدا بگو چی شده... واسه هانی اتفاقی افتاده ؟ مادرش ؟ هانا ؟ دستشو گرفت جلوم و گفت:
خودتو کنترل کن... اروم باش...