فصل شانزده
فرشته اومد بیرون... نگاهی بهم کرد و گفت:
این کتاب در سایت یک رمان ساخته شده است(roman.ir1)
میخوای وسیله هاتو جمع کنم؟ ساکت بودم و اونم ادامه داد: - باید بریم شمال...
شمال؟ برای چی؟
پرهام کلافه گوشی رو برداشت و گفت:
تا من ماشین میگیرم حاضر شین، الان به ما نیاز داره...
فرشته دستمو کشید و بردتم بالا... تو همون ساکی که واسه پرهام داشت لباس میریخت لباس های خودشم ریخت... از توی کمدم مانتو و شال مشکی ام رو در آوردم و حاضر شدم... باید بابا رو خبر میکردم... نمیشد که بی خبر برم... گوشیمو برداشتم و با اون حال خرابم شماره ی بابا رو گرفتم... بعد از سه تا بوق صدای مهربونش پیچید توی گوشی...
سلام به یاس من...
سعی کردم صدام گرفته نباشه. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
سلام بابا...
بابا چی شده ؟ چرا صدات گرفته ؟ مثل اینکه زیادم موفق نبودم...
هیچی... امممم...
یاسمین حرف بزن... چی شده ؟
بابا من باید برم شمال...
صدای متعجبش رو سریع شنیدم...
شمال برای چی بابا ؟
راستش... راستش مادر یکی از دوستانم فوت کرده... گفتم اگه شما اجازه میدید منم با بچهها برم پیشش...
خدا رحمتش کنه... کیا باهاتن...
فرشته و بقیه بچه ها...
میخوای منم بیام ؟!- نه بابا شما دیگه چرا اینهمه راه... پس من برم ؟
باشه عزیزم... از طرف ماهم تسلیت بگو... مواظب خودتون هم باشید... رسیدی زنگ بزن... با چی میرید ؟
با آژانس... ما که خودمون ماشین نداریم...
خیلی خب عزیزم... بازم میگم مراقب خودت باش...
مرسی... چشم... کاری ندارید ؟
نه دخترم به سلامت... یادت نره به مادرتم یه زنگی بزنی...
چشم به اونم زنگ میزنم... خدانگهدار...
قطع کردم و با خیال راحت چند دست لباس ریختم تو کوله ام و مثل یه بچه دنبال فرشته رفتم پایین... پرهام فلکه آب رو بست و بقیه چیزا رو هم چک کرد، نیم ساعت بعد آژانس رسید و سوار شدیم، میخواستم هر چی زودتر برسم اونجا... فقط نگران هانیبودم
" هانی "
به درخت توی حیاط امام زاده تکیه داده بودم و داشتم به زنایی نگاه میکردم که دور قبر مادرمنشسته بودن، به هانا که ساکت بود و حرفی نمیزد ،مثل بقیه جیغ هم نمیکشید، حتی گریه همنمیکردنیوشا پیشش نشسته بود، عمم هم نشسته بود و شده بود صاحب عزا ،گریه میکرد وشیون و جیغ راه انداخته بود، داییم گوشه ای ایستاده بود، کلی آدم اینجا بودن که بیشترشون رو نمی شناختم، فرشته و یاسی هم کنار قبر نشسته بودن و پرهامم داشت هزینه های اتوب.و*س و قاری سر قبر رو حساب میکردبابام نبود، بهتر که نبود ،حالا که من واسه مادرم عزادار بودم اون رفته بود ماه عسل!
پرهام اومد کنارم و گفت:
بهتری؟
جوابی ندادم، پرهام نگاهی به ساعتش کرد و بلند گفت:
خانوما، آقایون ممنون از حضورتون ،وسیله برای بردنتون به رستوران حاضره لطفا تشریف بیارین تا اونجا ازتون پذیرایی بشه...
آروم آروم همه از کنار مزار بلند شدند، فرشته و یاسی هانا رو بلند کردن و با نیوشا رفتن سمت ماشین منبه آرومی رفتم سر مزار، کنار مزارش نشستم، دستمو روی خاک داغ مزارش کشیدم، حس بدی داشتم، حس کوتاهی کردن، اگه من پیشش بودم هیچ وقت اینطوری نمی شد، کاش همون وقتها بهش میگفتم، کاش...
هانی با غصه خوردن هیچی درست نمیشه، خواهرت به تو نیاز داره...
باورم نمیشد اینجایی که من نشستم مزار مادرم باشه، یاد فوت پدر فرشته افتادم، هیچ وقت فکر از دست دادن پدر و مادرم رو نمیکردم، داشتم داغون میشدم...
با کمک پرهام بلند شدم، و به طرف ماشین رفتیمنیوشا جلوی در وایساده بود و بعد کهما رو دید رفت تو ماشین باباش نشست، فرشته و یاسی و هانا عقب بودن، هانا فرشته رو دورادور میشناخت، سرش رو شونه فرشته بود و باز ساکت بودپرهام پشت فرمون نشست و منم سوارشدم، اول نیوشا راه افتاد و بعدش ما، خدا پرهام رو رسوند، اگه نبود از پس کارهای مراسم بر نمیومدم... از وقتی اومده بودم شمال فرصت نشده بود تا با هانا حرف بزنم، هنوز دقیقا نمیدونستم چی شده ...
بعد از رستوران و خداحافظی با مزاحم هایی که سعی میکردن تسلی خاطر باشن با بچه ها رفتیم خونه، هانا بر خلاف اصرار بقیه همونجا تو سالن نشست فرشته رفت تو آشپزخونه، یاسی هم رفت کمکش...
هانا به پشتی مبل تکیه داد و چشماش رو بست، پرهام هم جیم شد تو آشپزخونه؛ رفتم کنار هانا نشستم - هانا
چشمش رو باز کرد و نگاهم کرد
نمیگی چی شده... ؟ نفسش رو بیرون داد و گفت:
یکی از این همسایه ها به مامان گفته بود بی کس و کاره، گفته بود ثواب داره بذارین براتون کار کنه، میگفت هم یه نون به اون میدی هم ثواب کردی و هم خودت می شینی خانومی میکنی... انقدر تو گوشش خوند تا راضی شد مرسده بیاد، اسمش ملوک بود خودش میگفت مرسده صداش کنیم، اولا خیلی خوب بود، خانوم بزرگ و خانوم خانوم میکرد، من اصلا فکر نمیکردم دختره اینطوری باشه، حتی وقتی تو اومدی هم خوب بود ،وقتی تو رفتی تهران مامانگفت بریم کیش، میخواست مثلا حال و هوامون عوض شه ،زندگیمون عوض شه... وقتیبرگشتیم دیدیم بابا یه مدلی شده، اون دختره هم همینطور ،مامان با دعواهای بابا صبوریمیکرد و صداش در نمیومد، چندبار خواستم به تو بگم، گفت نه بذارم درستو بخونی تا اینکه یه روز با یه برگه اومد پیش مامان گفت حامله است، گفت چند وقته صیغه بابا شده و الان از بابامون حامله است، مامان حالش بد شد، بابا خونه نبود اون... اونم من و مامان رو ول کرد رفت، منم زنگ زدم اورژانس و دایی، مامان رفت توکما و بعدشم تو اومدی... همین...
خون خونم رو میخورد، دایی سر بسته یه چیزایی گفته بود، یه طعنه هایی زده بود اما...
عصبی بودم، به قدری که نمیدونستم چیکار کنم، رفتم تو اتاقم و رو زمین نشستم، چندبار شماره بابا رو گرفتم و هربار خاموش بود، کلافه گوشیمو از جیبم بیرون کشیدم و شماره مرسده رو در آوردم و بهش زنگ زدم، دختره ی هفت خط، واسه زندگی ما تور پهن کرده بود...
بعد چندتا بوق برداشت
جانـــــم
دختره هفت خط این بود جواب خوبی مادر من
اوه هانی تویی؟ الان باید بهت بگم پسرم؟ ولی من زیادی واسه مادر تو بودن جوونم
میکشمت بی همه چیز
ببین شازده پسر درست حرف بزن، الان من دیگه زن باباتم، همین که تو و اون دختره رو از خونه بیرون نکردم شانس آوردی - مامان منو کشتی که بری ماه عسل؟
مامانت نازک نارنجی بود به من چه
نمیذارم یه آب خوش از گلوت بره پایین نمیذارم
برو بابا گوشی رو قطع کرد...
دوباره گرفتمش، خاموش کرده بودپرهام که صدامو شنیده بود اومد تو اتاق و گفت:
چی شده؟ با کی حرف میزدی
با زن بابام
هانی آروم باش، با این کارا که نه مادرت بر میگرده نه...
میگی چیکار کنم هان؟ توقع داری بشینم ببینم بابام مادرم رو به این دختره دهاتیبفروشه؟
نه نشین، حالشونم بگیر اما درست، بشینی داد بزنی تهدید کنی به جایی میرسی؟ تو الان دستت به چی بنده هان؟ به یه حرف؟ به یه مادر مرده؟ به چی؟ یادت باشه اون طرف ماجرا پدرته، بد یا خوب باباته، میخوای جلوش وایسی چون زن گرفته؟ خلاف شرع که نکرده...
برو بابا
باشه هرچی تو بگی اما تکلیف هانا چی میشه؟
هانا دیگه باید با من زندگی کنه، نمیذارم پیش اونا بمونه
باشه ولی کجا؟ چطوری؟
نمیدونم پرهام
با حرفهای داییم فهمیدم که تصمیمم درسته بهم گفت که مادرم سهم الارثش رو داده به بابام واسه کارش و الان همه چی واسه بابام بود میخواستم هانا رو ببرم پیش خودم باید کار پیدا میکردم تا بتونم از پس مخارجمون بر بیام، دردسر داشت ولی نشدنی نبود، آخر سال بود و نمیشد واسه هانا انتقالی بگیرم واسه تهران و مجبور بودم پیشش بمونم ،نمیتونستم تنهاشبذارم، قرار بود صبح بچه ها برن تهران، کلی شرمندم کرده بودن با اومدنشون، به پرهام گفتهبودم جزوات رو برام میل کنه، چیزی به تموم شدن ترم نمونده بود، واسه امتحانام با هانامیرفتم تهران، دیگه تا اون موقع امتحانای اونم تموم شده بودتو این مدت هم حسابی وقت واسه فکر کردن داشتم، یاسی خیلی مهربون بود، با هانا جور شده بودند، کاش میشد بیشتر میموند، هانا تو این چند روز بهش عادت کرده بود، به فرشته هم همینطور، هفت روز گذشته بود، هفت روز که دیگه مادری نداشتم
" یاسمین "
برای اخرین بار به هانی که ایستاده بود در خونه شون نگاه کردم... خستگی و ناراحتی وغم از چهره اش میبارید... تا حالا اینطوری ندیده بودمش... سرمو چرخوندم سمت فرشته که چشماشو بسته بود... نمیخواستم بیشتر به هانی نگاه کنم... دیدنش تو اون وضعیت ناراحتم میکرد... پرهام اومد سوار شد... راننده که یه پیرمرد بود به درخواست پرهام بوقی برای هانی زد و حرکت کردیم سمت تهران... مامان و بابا توی این یک هفته ای که شمال بودیم روز و شب بهم زنگ میزدن و حالمو میپرسیدن و ازم میخواستن که مواظب خودم باشم... به دوتاشون و نازی پیام دادم که دارم برمیگردم و حالم هم خوبه... همه شون هم جوابم رو دادن که بسلامتی و باز هم مواظب خودت باش !! از هانا خیلی خوشم اومده بود... دختر خوبی بود... تونسته بودم باهاش جور بشم... این وسط فقط از یکی بدم اومد و حس خوبی نسبت بهش نداشتم... دختر دایی هانی... نیوشا... از صمیمیتی که بین اون و هانی بود خوشم نمیومد... نمیدونم چرا ولی دوست نداشتم هانی زیاد از حد با اون دختر گرم بگیره... به فرشته نگاه کردم... غرق خواب بود... پرهام هم آروم داشت با راننده حرف میزد... این چند روز حسابی خسته م کرده بود... بهیه جواب شدید نیاز داشتم... سرمو تکیه دادم به پشتیِ صندلی و چشمامو بستم... اینقدر خسته بودم که زود تر از اونی که فکرش رو میکردم خوابم برد...
******
با ایستادن ماشین چشمام آروم از هم باز شدن... جلوی در خونه بودیم... من و فرشته پیاده شدیم... کوله م رو از توی صندوق عقب درآوردم... پرهام هم بعد از حساب کردن پول ماشین ساک خودش و فرشته و برداشت و رفتیم توی خونه... خونه بدون هانی سوت و کور بود... واقعا جای خالیش حس میشد... یه راست رفتم بالا...
کیفم رو همونجا جلوی در پرت کردم و رفتم سمت اتاق... هنوز خستگی راه توی تنم بود... لباسامو عوض کردم و یه پیام هم دادم به بابا که بدونه رسیدم... بدون اینکه غذایی بخورم افتادم روی تخت... فرشته هم اومد تو... کولر رو روشن کرد و گفت: دارم از بیخوابی هلاک میشم... زیر لب گفتم: منم همینطور... اونم داز کشید روی تختش... چشمام خود به خود بسته شدن و خوابم برد...
*******
تقریبا یک هفته ای از اون روز میگذره... با هانی تلفنی در ارتباطیم... حالش خوبه... اما نه زیاد...
گرفتاره... نفس عمیقی کشیدم... بسته ی ماکارونی رو از توی کابینت درآوردم و بی حوصلهریختمشون توی آب جوش تا بپزن... این چند وقته فرشته ازم یه آشپز درست و عالی ساختهبود... صدای فرشته و پرهام رو از بیرون میشنیدم... داشتن درباره پدر هانی حرف میزدن... دیگهحوصله حرفاشون رو نداشتم... همونجا نشستم روی صندلی توی آشپزخونه و سرم رو گذاشتم روی میز... با شنیدن صدای فرشته سرم رو از روی میز بلند کردم... توی پذیرایی نشسته بود و هنوزم داشت با پرهام حرف میزد... ولی صداش بلند بودو من درست میشنیدم داره چی میگه:
اگه هانا هم بخواد بیاد اینجا بالا برای ما دخترا کوچیکه... باید چکار کنیم ؟
خب شماها بیاید پایین ما میریم بالا...
ایولا فکر بدی نیست... ولی واقعا دلم برای هانا و هانی میسوزه... پدرشون اصلا نباید اینکارو میکرد... بدترین کار رو در حق بچه هاش کرد... ماکارونی ها نرم شده بودن ...
قابلمه رو که زیادم سنگین نبود رو بلند کردم و مشغول آبکش شدن ماکارونی ها شدم.
ماکارونی و گذاشتم تا دم بکشه... دو تا چایی ریختم و بردم براشون... خودم اهل چایی خوردن نبودم... تشکر کردن و برداشتن... فرشته هنوزم داشت حرف میزد... گوشی پرهام روی میز شروع کرد به زنگ خوردن... نگاه همه مون چرخید روی گوشیش ...
خودشو کشید جلو و گوشی رو برداشت و گفت: هانیِ... جواب داد...
پرهام: الو سلام...
پرهام: هانی حالت خوبه داداش ؟
پرهام: درست حرف بزن بفهمم چی میگی... من و فرشته با تعجب بهش نگاه میکردیم ...فرشته تند تند آستین پرهام رو میکشید تا بفهمه جریان چیه... پرهام سریع دست فرشته رو گرفت و از پرهانش جدا کرد... یه جوی به فرشته نگاه کرد... انگار داشت با نگاهش میگفت " دو دقیقهولم کن " پرهام: یعنی چی ؟!
... پرهام: باشه... باشه داد نزن... گرفتم... با حرص یکی زد روی پشونیش و گفت:
پرهام: باشه... بیاید... ما هستیم...
... پرهام: قربانت... بعدم قطع کرد و رو به فرشته گفت:
صد بار گفتم دارم با تلفن حرف میزنم انقدر بلوزم رو نکش... چطور هم با اون حرف بزنم هم جواب تورو بدم؟؟؟ - هانی چی میگفت ؟
چی شده پرهام؟ چه اتفاقی براشون افتاده ؟ گوشیشو پرت کرد کنارش و با عصبانیت گفت:
گویا پدرش خونه رو فروخته... اونام مجبورن بیان تهران... با تعجب جلوی دهنمو گفتم تا جیغ نکشم... واقعا اون پدر بود ؟!... چه طور پدری بود که راضی شد بچه های خودش رو آواره کنه ؟ به خاطر یه دختر چه طور تونست اینقدر راحت به زنش نامردی کنه و اونو به کشتن بده؟ - دارن حرکت میکنن... فرشته پاشو یه دستی به سر و روی خونه بکش... فرشته سری تکون داد و رفت توی آشپزخونه منم با حالی خراب بلند شدم و دنبالش رفتم... فکرم حسابی مشغول بود... حسابی...
" هانی "
با حال و روزی که از هانا میدیدم نمیتونستم تنهاش بذارم و برم، خصوصا اینکه مالکجدیدخونه پدریم هم گفته بود تخلیه کنم. میدونستم انقدر شکننده شده که نمیتونه خونه داییم همبمونه،شهر کوچیک بود و آوازه این اتفاق همه جا پیچیده بود، پدری که سر پیری یاد معرکهگیری افتاده بود... کلا یه هفته وقت داشتم، هانا رو بردم تو اتاقش و ازش خواستم هرچی براش مهمه رو بگه براش جمع کنم، به پرهام خبر داده بودم چی شده. هانا ساکت عکس مامان رو تو بغلش گرفته بود و گوشه تختش کز کرده بود ،کتاباش رو کلا جمع کردم، میدونستم فعلا قصد درس خوندن نداره اما تا ابد که نمیشد مدرسه نره. وقتی در کارتن کتاباش رو با چسب بستم بهش نگاه کردم و گفتم:
دیگه چی بردارم...
رو تختش دراز کشید... دوباره گفتم:
هرچی رو نخواستی بگو برندارم...
حرفی نزد... عروسک هاشو جمع کردم و تو کارتن گذاشتم، رمان ها و وسایل تزئینی اتاقش هم گوشه کارتن جا دادم با چسب درش رو بستم، فقط میخواستم وسیله های شخصیش رو ببرم، نمیتونستم همه اتاقش رو بار کنم... تهران انقدر جا نداشتیم، یکی دوساعتی درگیر بودم، بیشتر اتاقش جمع شده بود، فقط مونده بود دراور و کمد لباساش .با شنیدن صدای زنگ از اتاق رفتم بیرون. در رو باز کردم، نیوشا اومده بود، به نظر میرسید عوض شده، خانومانه تر رفتار میکردتا رسید بهم پرید تو بغلم و گفت:
هانی کاش نمیرفتین...
با اینکه جا خورده بودم اما نمیتونستم کاری کنم، خیلی حرکتش ناگهانی بود - برو بالا ،کمکش کن وسایلش رو جمع کنه...
از بغلم اومد بیرون و رفت بالا... روی مبل ولو شدم، سر و صدایی از اتاقشون نمیومد ،رفتم یهپارچ شربت خنک درست کردم، دوتا لیوان بردم بالا و دادم به نیوشا و لیوان خودمو یه نفس سر کشیدم. تو اتاق خودم زیاد وسیله نداشتم، فقط چند دست لباس و لوازم شخصی بود که تو یه ساک جا دادم...
با اینکه دلم نمیومد اما رفتم تو اتاق مامان اینابا دیدن تخت خالی بغض کردم، خیلی سخت بود بخوام با این غمی که داشتم کوه باشم واسه خواهرم، میدونستم الان جز من کسی رو نداره، دلم برای تنهایی هردوتامون میسوخت، برای بی کسیمون...
لوازم مامانم رو جمع کردم و گذاشتم گوشه اتاقش... نیوشا ترتیب اتاق هانا رو داده بود .سه تایی تو سالن نشسته بودیم، وقتش بود با خونه خداحافظی کنیم دلمون نمیخواست اما اجبار بود، اجبار از پدری که دیگه نبود...
دایی اومد دنبال نیوشا، هانا بازم ساکت بود و همچنان عکس مامان تو بغلش، نیوشا رفته بود غذاهایی که دایی گرفته بود رو تو ظرف بریزه و میز رو بچینه...
دایی... لیوان شربتش رو روی میز گذاشت و با گفتن بله نگاهم کرد...
میخواستم اگه امکان داره لوازم شخصی مامان رو بذارم خونه شما، من تو تهران جام انقدرا بزرگ نیست، وقتی تونستم میام میبرم، میدونم هانا یه روز بهشون احتیاج پیدا میکنه، برای اینکه یاد مامان باشه...
این چه حرفیه، من موندم واسه چی داری میبریش، میومد پیش من و تو هم به درست میرسیدی، اینطوری...
پریدم وسط حرفش...
نه دایی، بذارین یه مدت از اینجا دور باشه...
پاشو انداخت رو پاشو گفت:
نمیخوام نصیحتت کنم اما زندگی یه پسر مجرد و یه دختر مجرد، با اینکه خواهر و برادر هم هستین سخته...
میدونم، اما نمیخوام ازم دور باشه
چی بگم؟! صلاح ممکلت خویش خسروان دانند... نمیخوای تکلیفت رو با بابات روشنکنی؟
تکلیفی نمونده، حیا رو خورده یه آبم روش، برم ازش محبت گدایی کنم یا پول؟ اون که حاضره ماها که از خونشیم آواره شیم که با اون زن جوونش بمونه چه توقعی میتونم ازش داشته باشم، هرچقدر هم پست و رذل باشه آخرش بابامه.
مثل تف سر بالا میمونه...
بگذریم دایی.
آدرس خونه ات تو تهران رو بده، بهتون سر میزنم، شماره حسابت هم بده
نیازی نیست دایی، من از پس...
حرفمو قطع کرد
به طرفم خم شد و آروم گفت:
من انقدری بهت مطمئنم که میدونم از صفر به اوج میرسی اما
اما نداره دایی...
با صدای نیوشا حرف دایی هم نصفه موند، هانا لب به غذا نمیزد منم داشتم بیشتر بازی میکردم، نیوشا هرکار کرد از پس هانا برنیومد، آخرش هم کلافه بلند شد و رفت تو اتاقش... بعد شام وسیله های مامان رو تو ماشین دایی گذاشتم و باهاشون خداحافظی کردم، صبحمیخواستم سمسار بیارم و همه لوازم خونه رو بفروشم...
*******
بنزین رو روی وسیله ها ریختم و یه کبریت هم مهمونش کردم، تو کسری از ثانیه گر گرفت، با هانا نشستیم و به سوختن لوازم های پدرمون! خیره شدیم، برامون شاید یه حس خوب داشت این انتقام گیری بچگانه، همه چی داشت میسوخت، شعله ها جلو چشممون میرقصیدن...
*******
سمسار اومد و به قول معروف لوازممون رو بزخری کرد و رفت، یه کامیون بار کرد وچندتا تراول گذاشت تو دستم و رفت... لوازم هانا رو تو صندوق عقب جا به جا کردم و دوباره با دایی و نیوشا خداحافظی کردم، با اینکه اصلا دوست نداشتم اما دایی یه کارت گذاشت کف دستم و گفت:
- لنگتون نمیذارم، تو که بهم شماره حساب ندادی، این عابربانک پیشت امانت...
نیوشا شماره تلفن و آدرس خونه ام رو تو گوشیش سیو کرد، هانا زودتر از من سوار شد ،از زیر قرآن ردمون کرده بودند، با دایی دست دادم و سوار شدم، نیوشا کاسه آب رو پشت سرمون ریخت و راهی تهران شدم...
" یاسمین "