فصل هفده
هانا و هانی چند روزی میشد اومده بودن تهران... حال هانا زیاد خوب نبود... خیلی کم حرف میزد و خیلی کم هم غذا میخورد و همین هم ما رو مخصوصا هانی رو خیلی ناراحت کرده بود...
تغییر احساس خودم رو نسبت به هانی خیلی خوب درک میکردم... میفهمیدم که دیگه برام حکم اون همسایه ی قدیمی رو نداره... احساسم نسبت به هانی عوض شده بود ...خودم این حس جدید رو خیلی دوست داشتم... اما هانی، اینکه نمیدونستم اونم دوستم داره یا نه اذیتم میکرد... فرشته هم یه جورایی بهم شک کرده بود و با بعضی حرفاش حرصم رو درمی اورد...
ولی من هیچی بهش نمیگفتم و سعی میکردم بی تفاوت باشم... حال خودِ هانی هم زیاد خوب نبود... جلوی هانا شوخی میکرد و سعی میکرد اونو بخندونه... ولی حالِ روحیش اصلا خوب نبود... دیگه زیاد با ما حرف نمیزد... حق هم داشت... درک میکردم که واقها سخته... درسته که هانی از اول روی پای خودش ایستاده بود اما مرگ ناگهانی مادرش و کاری که پدرش کرد براش یه ضربه و شوک خیلی بزرگ بود... الانم که در به در دنبالکار بود... ولی براش هیچ کاری پیدا نمیشد... خیلی دوست داشتم بتونم کمکش کنم... اما افسوس که کاری نمیتونستم انجام بدم... بیشتر از همه اینکه میدیدم بهم توجه نمیکنه اذیتم میکرد... قبلا برام مهم نبود...
ولی الان حداقل برای من همه چیز فرق داشت...
کل وجودم پر میکشید براش... تا فقط نگاهم کنه... همون روزی که هانی و هانا از شمال اومدن من و فرشته اومدیم پایین و پرهام و هانی هم رفتن بالا... بالا برای سه تا دختر یکم کوچیک بود... اینطوری ما راحت تر بودیم... بهتر هم بود...
هانی... با صدای فرشته از فکر و خیال بیرون اومدم... بهش نگاه کردم... با سینی چایی خمشده بود جلوش... هانی سری تکون داد و گفت:
نمیخورم... فرشته با ناراحتی به من نگاه کرد... به هانی نگاه کردم... نگاهش به تلوزیون بود... فرشته ناراحت رفت طرف پرهام... سینی رو گذاشت روی میز و نشست کنار پرهام... به هانی نگاه کردم... همونطور که نیم رخش به من بود بهم یه نگاه کوچیک انداخت... وقتی دید که دارم نگاهش میکنم سرش کمی چرخید سمتم و بهم نگاه کرد ...دستی به موهاش کشید و بعدم به پشتِ گردنش... نفس عمیقی کشید و از جاش بلند شد... پچ پچ فرشته و پرهام با بلند شدن هانی قطع شد... رفت سمت اتاقی که هانا توش بود... درشو باز کرد... من و فرشته هم بلند شدیم و رفتم پیشش... با دیدن هانا که خواب بود در اتاق رو آروم بست و برگشت... ما رو که دید دستاش رو کرد توی جیب شلوار لی ش و گفت:
بچه ها من میخوام برم بیرون... از شماها کی باهام میاد ؟! نمیخوام تنها باشم... فرشته چیزی نگفت.... نگاه هانی بین ما میچرخید... یه قدم رفتم جلو و انگشتام رو توی هم قفل کردم و گفتم:
میخوای من بیام ؟...!
به من نگاه کرد... دیدن چشمای سرخش اذیتم کرد...
بیا... سریع رفتم تو اتاق... قطره اشکی که از گوشه ی چشمم چکید رو با سر انگشتمبرداشتم و نفس عمیقی کشیدم... بغضم رو قورت دادم و سریع لباس پوشیدم و از اتاق رفتم بیرون...
هانی بیرون بود... فرشته سریع اومد سمتم و گفت: بهش یکم امید بده... برای همه مون سخته توی این وضعیت ببینیمش یاسی... به معنی باشه سرمو تکون دادم و خداحافظی کردم و از خونه زدم بیرون... هانی توی حیاط ایستاده بود... رفتم سمتش... نگاهم کرد ...
نه لبخندی زد نهاخم کرد... هیچی... بی تفاوت نگاهم میکرد... رفتیم سمت در حیاط ...
من جلوتر رفتم بیرون...
اونم پشت سرم اومد بیرون و با صدای لرزونش گفت:
میخوام راه برم... اگه نمیتونی نیا... برگرد خونه... بازم بهش نگاه کردم... خیلی وقت بود که اصلاح نکرده بود... البته با ریش چهره ش زیبا تر میشد و من اینو دوست داشتم ...
مگه میشد تنهاش بذارم؟؟
میام... در رو بست و اومد کنارم... رفتیم پارک نزدیک خونه... فک کنم سه بار کل پارک رو دور زد... باهام حرف نمیزد... فقط راه میرفت و بعضی وقتا آه میکشید... روی یکی از صندلیا نشست... نشستم کنارش نشستم و گفتم:
چی میخوری ؟ سرشو گرفت بالا و گفت:
هیچی...
هیچی که نمیشه هانی... باور کن داری اینطوری خودت رو نابود میکنی... نگام کرد ولی هیچی نگفت...
چی برات بگیرم ؟
بازم هیچی نگفت... سری تکون دادم و بلند شدم...
کجا ؟!
الان میام... سریع رفتم توی مغازه ای که کنار پارک بود... خودم نمی تونستم چیزیبخورم...
یه آب پرتقال خریدم و سریع برگشتم پیش هانی... نشستم کنارش... نگاهش کردم و گفتم: - نمی دونستم چی دوست داری... منم همینو گرفتم... نگام کرد... نگاهمون قفل شد توی هم... نگاهم میچرخید توی چشماشِ. خدایا این همه غم تو دوستا چشم؟؟؟ خدایا بسه... سریع به خودم اومدم... سرم رو انداختم پایین و نی رو زدم توی آب پرتقال ...
خودم رو یکم کشیدم جلوتر و آب میوه رو گرفتم جلوش و گفتم:
بیا...
گفتم که چیزی نمی خوام...
اینو حتما باید بخوری... نگاهم کرد... بالاخره لبخند زد... با دیدن لبخندش دلم آروم گرفت...
لبخند بزرگ تری تحویلش دادم و گفتم:
بگیرش... دست لرزونش رو آورد جلو و اروم آب میوه رو ازم گرفت...
" هانی "
کنارم نشست، نمیتونستم آب میوه رو بخورم یه ذره نی رو تو دهنم نگه داشتم و بعد تو دستم بازی کردم باهاش ،کمی خودشو سمت من کشید واکنشی نشون ندادم، آب میوه رو کنارم گذاشتم و دستم هم روی صندلی بود، طوری که هرلحظه آماده خیز برداشتن بودم، از مشغولی فکرم خسته بودم از اینکه حس میکردم حالم خیلی بده... نفسمو بیرون دادم، جفتمون ساکت بودیم، صدای نفس هاشو میشنیدم.
بچه که بودم، مرگ و این چیزا سرم نمیشد، خیلی شیطون و بیقرار بودم... یادمه یه بار یکی از فامیلا مرده بود، براش مراسم گرفته بودن، از اینایی که واسه آمرزش طرف میگیرن، منم با مامانم رفتم، انگار طرف خیلی خواهان داشت، جا نبود بشینی، منم نشونده بودن رو پای مامانم، نازی مریض بود مامان نیاورده بودش، منم که کلافه شده بودم هیبین خودشو بقیه فامیلاسوت میکرد، هر چند دقیقه رو پای یکی دیگه بودم، یهو روضهخونه گفت بیاین دعا کنیم حضرت مهدی ظهور کنه، و بعدش شروع کرد به گفتن مهدی بیا مهدی بیا منو میگی اعصاب برام نمونده بود بلند شدم بلند داد زدم مهدی نیا مهدی نیا جا نیست بشینی...
با حرفش خنده ام گرفت، با اینکه که اولش میلی به گوش دادن حرفش نداشتم ولی حرفش منو خندوند، یه لبخند کوتاه!!
ذوق کرد...
خندیدی؟ دیدی خندیدی حرفی نزدم...
قرار باشه سکوت کنی که مامانت بر نمیگرده، بر میگرده؟ این چیزا واسه همه هست مهم اینه که چطوری از پسش بر بیای! حالا میخوای چون مادرت فوت کرده و بابات اینطوری کرده دنیا رو با همه خوشی هاش سه طلاقه کنی و خواهرت هم نادیده بگیری؟ فکر نمیکنی اون الان فقط تورو داره؟ تو براش همه کسی؟ من جای هانا بودم حتی نمیذاشتم ازدواج کنی، اینطور وقتا جای سکوت باید فکر کرد، به اینکه بهترین راه کدومه ،هرکاریم بخوای بکنی من فرشته یا حتی خود پرهام پشت توییم...
بازم حرفی نزدم
روزه سکوت گرفتی؟ روزه غذا گرفتی؟ یا داری شبیه مرتاض ها زندگی میکنی؟ فکر میکنی که الان کارت درسته؟ من فکر میکردم هانا از تو بهتر تکیه گاه نداره، فکر نمیکردم انقدر ضعیف باشی هانی...
برای حرفهایی که میشنیدم هیچ جوابی نداشتم گرمای دستش رو روی دستم حس کردم سرموکه چرخوندم دستش رو کشید و خودش رو جمع کرد، دوست داشتم با یکی حرف بزنم، بگم از یه بغضی تو وجودمه که غرورم نمیذاره بشکنمش، دلم میخواد مثل بقیه زندگی کنم، دلم نمیخواد انقدر سردرگم باشم...،
شرمنده کاریم که پدرم کرده، از انگشت نما شدنم بیزارم و الان شدم، بگم سخته، یه شبهمرد شدن سخته، اینکه نمیدونم چیکار کنم سخته، اینکه خواهرم جلوم آب میشه و کاری از دستم بر نمیاد سخته، اینکه از یه حس کینه دارم رنج میبرم، اینکه از حماقت خودم دلگیرم که کاش میگفتم...
کاش نمیومدم تهران، کاش...
هوا رو به تاریکی میرفت، چند ساعتی بود تو پارک میچرخیدیم...
بلند شدم، اونم بلند شد، یه لحظه نگاهش رفت سمت آب میوه اما بعدش بیخیالش شد ،راه افتادم و اونم با حالت دو دنبال قدم های تندم می دوید...
- هانی وایسا نمیرسم بهت...
قدم هامو شمرده تر کردم...
رسید شونه به شونه ام...
رفتم سمت خونه... یاسی ساکت دنبالم میومد، رسیدم جلو در زنگ زدم اما در رو باز نکردن، یاسی کلید انداخت و رفتیم تو، چراغا خاموش بود، رو در راهرو پرهام یادداشت گذاشته بود که هانا رو بردن یه چرخی بزنن... تازه یادم افتاد که ماشینم جلوی در نبود ،یاسی رفت تو اتاق پایین و منم رفتم بالا... با لباس خودمو رو تخت پرت کردم، سر و صدایی از پایین نمیومد...
چراغ رو هم روشن نکرده بودم، چشامو بستم... دلم یه خواب اروم میخواست بی دغدغه... باصدایی که شنیدم از جام پریدم...
" مادر! بی تو تنها و غریبم اتاق خالی ام بی تو چه سرده مادر!
مادر خوب و قشنگم بدون تو دل من پر درده فضای این خونه بی بوی تو هیچه صدای تو هنوز این جا می پیچه.... مادر مادر ..."
با صدای آهنگ بغضی که این مدت قورتش داده بودم ترکید، صدای حبیب بود و صدای هق هق من... صدای اون و تمنای بغل کردنش برای بار آخر...
صدای حبیب و بی کسی مادرم، صدای اون و تصور زجری که کشیده بود... چقدر تنها وغریب از دست داده بودمش، چقدر بی کس رفته بود، حتی نتونسته بودم برای آخرینبار بوش کنم، تو هوای تنش نفس بکشم...
چقدر ازش دور بودم... خدایا مادرم...
" هنوزم تو دلم تموم قصه هات جوونه خاله سوسکه دیگه شعر آشتی مثه قدیما نمیخونه مادر" سرمو بین دستام گرفته بودم و اشک میریختم، تو خلوت خودم برای دل خودم ...برای همه زجری که میکشیدم اشک ریختم، دلم براش تنگ بود برای غر زدنش برای کارهاش، برای تشر هاش، برای همه چیش بی تاب بودم...
چقدر سخت بود که میخواستم خودمو سخت نشون بدم...
دوباره حبیب...
" شبا با صدای لالائی های تو خوابیدم لالائی مادرم حالا نوبت توست تو بخواب امیدم مادر مادر مادر! بی تو تنها و غریبم اتاق خالی ام بی تو چه سرده مادر! مادر خوب و قشنگم بدون تو دل من پر درده فضای خونه بی بوی تو هیچه صدای تو هنوز اینجا می پیچه مادر مادر هنوزمتو دلم تموم قصه ها ت جوونه خاله سوسکه دیگه شعر آشتی مثه قدیما نمیخونه مادر مادر شبا با صدای لالائی های تو خوابیدم لالائی مادرم حالا نوبت توست تو بخواب امیدم مادر مادر مادر مادر ..." با صدای حبیب زمزمه میکردم، آهنگ تموم شده بود، بغض منم شکسته بود، حس میکردم از حصاری که داشتم رها شدم، حس میکردم خالی شدم، نیاز به یه همراه داشتم کسی که بتونه درکم کنه، با تقه ای که به در خورد ...
از جام بلند شدم...
در رو باز کردم، یاسی پشت در بود...
نمیخواستم ناراحتت کنم اما حس کردم برات لازمه...
کار تو بود؟ سرشو تکون داد
کار خوبی کردی...
از تو جیب شلوارش یه دستمال داد دستم و گفت:
هرچقدر دوست داری گریه کن به کسی نمیگم گریه کردی...
یه دنیا حس خوب ریخت به قلبم... با حرفش بی اختیار تو بغلم گرفتمش...
با تجعب گفت:
ااا هــــانی...
صداش تو سینه ام خفه شد، فقط بغلش کردم، چند دقیقه ای تو بغلم بود...
عجیب آروم گرفتم، ضربه ای به سینه ام زد از خودم جداش کردم سرش رو انداخت و پایین و رفت طرف پله ها...
" یاسمین "
با ضربه ای که به سینه اش زدم از خودش جدام کرد... سرمو انداختم پایین... شوکه شده بوم... فکر همه چیزو میکردم غیر از اینکه بغلم کنه... اولش خواستم سریع پسش بزنم و از خودم جداش کنم و برم پایین... اما با دیدن حال خرابش گذاشتم چند دقیقه ای بغلم کنه... فهمیدم که آروم تر شده... !!توی آغوشش منم به آرامش رسیدم... آرامش محض ...ولی خب... این آرامش هم عذابم میداد... در کل چون نمی دونم اونم منو دوست داره یا نه هر کاری که بکنه تهش به عذاب من ختم میشه... چندتا پله رو رفتم پایین... اما نتونستم بیشتر برم... همونجا تکیه دادم به دیوار و چشمامو بستم... آرامش فراوان... در یک آغوش... با هانی... عشق دو طرفه ؟!آروم یکی از پله ها رو رفتم بالا... اما سریع پشیمون شدم و اومدم پایین و با دو خودمو رسوندم به اتاقم... دستم رو گذاشتم روی دستگیره... اما نتونستم بکشم پایین و برم تو... راستش رو بگم دلم بالا بود... اگه از حس هانی نسبت به خودم مطمئن بودم الان با دو میرفتم بالا... ولی نمیشه... میترسیدم ،نمیدونستم واسه چی بغلم کرده؟چرا تو عطر تنم نفس کشید، از چیزهایی که ممکن بود اتفاق بیفته میترسیدم،از اینکه الان با اون زیر یه سقف بودم، تنها!!
استغفراللهی گفتم، هانی اهل این چیزا نبود وگرنه پرهام زنش رو به دوستش نمی سپرد ،نفس عمیقی کشیدم، حس میکردمم مشامم پر از عطر تنش شده، حس میکردم بوی اونو میدم، چشامو بستم، دلم بازم میخواست، شاید داشتم بی حیایی میکردم اما دوست داشتم بازم آروم شم، بازم با اون باشم، از فکرم لبم رو به دندون گرفتم...
من این بودم؟
واقعا اینی که اینطوری میخواست یاسی بود، یاسی؟ کسی که روژمان رو پس میزد؟ کسی که میخواست محکم باشه. یه لحظه به خودم لرزیدم، داشتم چی کار میکردم؟به اعتماد پدرم نامردی میکردم...
اما ته همه فکرام آغوش هانی بود و بس...
ته همه خواسته هام داشتنش بود، دوست داشتم بازم به چشماش نگاه کنم، دلم میخواست غم چشماش باهام قسمت بشه...
دلم میخواست نگاهم با نگاهش چراغونی بشه... حس میکردم یخ زدم، تو گرما سردم بود، به بازوهام چنگ زدم، این چه وسوسه ای بود که رهام نمیکرد، دلم میلرزید، دلم بالا بود...
انگار قلبم تو سینه جا نمیگرفت، انگار سینه ام برای تپشش کم بود، لباسمو بو کردم، بوی اونو میداد...
نگاهش تو نگاهم خونه کرده بود، صورتش جلوی چشمم بود... دلم میخواست برم پیشش، کنارش باشم، اما میترسیدم، از چیزی که ممکن بود پیش بیاد، ترس بهم غلبه کرد...
به سمت کاناپه رفتم، روش نشستم، ولوله ای که تو دلم بود برای خواستنش نمیذاشت تو جدالم با ترس ببازم، من بودم و بی قراری، ترس داشت تو وجودم خفه میشد از جام بلند شدم باید میرفتم...
دستگیره رو کشیدم پایین و در باز شد... درو بستم و برگشتم بالا... در باز بود... ایستادم توی درگاه... نشسته بود روی صندلی... آب دهنم رو قورت دادم و آروم گفتم:
هانی...
سرش رو که گرفته بود بین دستاش رو بلند کرد و نگاهم کرد...
میشه... ام... من...
حرکتی نمیکرد و چیزی نمیگفت...
فقط منتظر به من نگاه میکرد... خودمو گم کردم...
چند دقیقه پیش اینجا بودم... من بودم و اون، یه لحظه وا رفتم اما اون هنوز منتظر نگاهم میکرد...
بهونه ای برای برگشتنم نداشتم...
راستش پایین تنهام... میشه اینجا بمونم تا فرشته و هانا بیان... ؟ آروم گفت:
بیا تو...
رفتم تو و ایستادم کنار میز... دستام رو گذاشتم روی میز... یه جورایی میز تکیه گاهم بود...
یاسی...
دلم واسه صداش که با بغض مردونه اش عجین شده بود پر کشید، دلم میخواست صداشو ضبط کنم و ساعتها بهش گوش بدم، دلنواز شده بود، طنین قشنگی داشت - جانم نگاهش رو ازم گرفت و گفت:
این بغض داشت خفه م میکرد...
سرمو پایین انداختم، نمیدونستم چی بگم، ناخواسته یه لبخند کوچیک زدم و گفتم:
خوشحالم که تونستم یه کمکی بهت بکنم...
ایندفعه نگام کرد و با اهی که کشید گفت:
یاسمین از حصارم رهام کردی، باعث شدی...
حرفشو خورد، لازم نبود بگه، چشمش سرخ بود، همین که آروم شده بود برام بس بود ،همین که روزه سکوتش رو شکسته بود، همین که الان پیشم بود و داشت به اون هانی که.... کدوم هانی؟ همونی که دلم براش میلرزید؟ داشت به همون هانی تبدیل میشد لبخند زدم و گفتم:
هانی... من هرکاری از دستم بر بیاد برات انجام میدم...
برای اولین بار بعد از این مدت از همون لبخند های قدیمی ش بهم زد...
همونایی که دلم رو شاد میکردن... به سمتم اومد، یه لحظه وا رفتم، جلوم ایستاد ،میترسیدم بازم بغلم کنه، این بار قطعا هیچ مقاومتی نمیکردم، نفسم بالا نمیومد.
خوشحالم که تو یاِسِ منی...
تو ذهنم چرخید، مثل یه قطره رنگ که تو آب رها بشه، یاسِِ من، از ضمیر مالکیت دلم ریش شد، یاِسِ من... یعنی مال من، یعنی مالکیت، مالکیت کی میاد؟ وقتی کسی رو بخوان؟
" هانی"
صدای زنگ که اومد حواس هردومون پرت شد...
برای خلاصی از اون فضا هردو سریع رفتیم پایین...
در رو برای پرهام باز کردم و ماشینو اورد تو...
از ماشین پیاده شدن... به هانا لبخند زدم...
نگاهم کرد...
نگاهش خورد به یاسی که کنارم ایستاده بود...
یهو اخماشو کشید تو هم...
رفتم سمتش...
حالت بهتره؟ سری تکون داد...
خوبم...
بی هیچ حرف دیگه ای رفت توی خونه...
همه تعجب کرده بودن از این رفتار...
الا خودم... منتظر این رفتار بودم... میدونستم هانا اینجوری میشه... دنبالش رفتم تو خونه... در اتاقی که بسته بود رو باز کردم و رفتم تو اتاق...
نگاهم کرد...
نه یه سلامی... نه علیکی... فقط خوبم؟؟اینه رسمش؟ سری تکون داد...
باشه... ببخشید...
نشستم کنارش روی تخت...
کجا بردنت؟ شونه ای بالا انداخت...
یه دور دور همینجوری... خوب بود...
دستمو دور شونه اش انداختم...
عالیه خب...
سرش رو ب.و*سیدم و گفتم:
بهتره هردومون برگردیم به زندگی... موافقی؟ اینو که گفتم چرخید سمتم...
به یه شرط...
هرچی...
به شرط اینکه هیچ وقت تنهام نذاری...
لبخندی زدم...
مگه من جز هانا کسی رو دارم آخه؟
نه هانی... تو زن میگیری... منو تنها میذاری...
اروم خندیدم...
نگران نباش... قول میدم یه زن داداش مهربون بیارم برات...
عصبی شد...
نه... نمیخوام... باید پیش من باشی فقط...
دستمو محکم گرفت...
من هم جز تو کسی برام نمونده... نه مامان هست نه بابا... اگه توهم بری من میمیرم...
لبمو گاز گرفتم...
دیگه این حرفو نزن گلم...
من نمیخوام تورو هم از دست بدم...
این حرفا چیه میزنی هانا... من تا ابد پیشتم... تا اخر عمرم... مگه میشه خواهرمو ول کنم؟ - اگه زن بگیری... اگه ازدواج کنی منم تنها میمونم...
من فعلا زن نمیگیرم... خیالت راحت...
برای اروم کردنش باید میگفتم...
سرش رو به سینه ام تکیه داد...
ب.و*سه ای ردی سرش گذاشتم و گفتم:
قربونت برم... اینقد از این فکرا نکن... من مگه دیوونه ام تنها خواهرمو تنها بذارم...
آهی کشید...
بابا مگه نذاشت... مگه نمیگفت ما رو دوست داره...
قلبم آتیش گرفت...
درباره اش حرف نزن... خواهش میکنم ازت هانا...
زنت مثل مرسده تورو ازم میگیره. مثل بابا...
اروم گفتم:
قطعا نه زن من مثل مرسده اس... نه من مثل بابا...
هانی خیلی دوستت دارم...
دستشو محکم گرفتم...
منم... خیلی زیاد...
از جا بلند شدم و کارتون های گوشه ی اتاق رو جلوی تخت گذاشتم...