فصل شش
اینم شمارهی منه. اگر از دوستتون کمکی بر اومد، حتما با من تماس بگیرید.
-البته!
با لذت باقی چایم را نوشیدم. سوختن درون بدنم از داغی، تضاد دلچسبی با پوست یخزدهام ایجاد کرد. اغراق نکردم اگر بگویم اولینباری بود که از نوشیدن یک فنجان چای، تا این حد غرق لذت میشدم! تمام شدن این نوشیدنی سحرآمیز، مرا به خوردن فنجانی دیگر وسوسه کرد. دروغ نیست اگر بگویم نیمی از لذتش را مدیون خبر امیدوارکنندهای که برای مادرم شنیدم، هستم.
سوزش بینیام هشدار عطسهی جدیدم را داد و پس از لحظهای صدای دو عطسهی بی وقفهام، سکوت بین ما را شکست.
-مثل اینکه سردتون شده! بهتره دیگه بریم.
-سردم که نیست اما با رفتن موافقم.
باران قطع شده و جایش را به بادی سوزناک داده بود. در راه بازگشت دیگر هیچ حرفی زده نشد.
در سکوتی که تنها صدای زوزهی گرگ مانند باد، آن را میشکست قدم میزدیم. اگر تنها بودم قطعا از پیادهروی در مسیری که هر دو طرفش را تنههای سیاهرنگ درختان برهنهی زمستانی احاطه کرده بودند و باد با این صدای وحشتناک برایم موسیقی مینواخت، تمام وجودم را ترس فرا میگرفت. عجیب است که همراهی همین یک نفر، میتوانست هراس مرا به آرامش مبدل کند!
با توقف ماشین از حالت نیمهبیداری بیرون آمدم و چشمانم را گشودم. باورم نمیشد آن منظرهای که از شیشهی پنجرهی کنارم میبینم، در خانهی عمه باشد!تکیهی سرم را از شیشهی کنارم برداشتم و به سمتش چرخیدم. با نگاهی متعجب به چشمان مثل همیشه آرام او خیره شدم. با لحنی لبریز از ناباوری پرسیدم:
-چطوری آدرس دقیق خونهی عمهی من رو میدونستید؟!
-قبلا چند بار با خانوادهی خاله و مادرم اینجا اومدیم.
دیگر اثری از تعجبم باقی نماند. پس به همین خاطر عمه از تنهایی من در لندن، ابراز نگرانی میکرد و اصرار داشت به این مهمانی بروم! او حتی ماکان و مادرش را به خانهاش هم دعوت کرده بود! به خیالش فقط اقوام دوست او در لندن، میتوانند مرا از تنهاییام بیرون بیاورند.
-که اینطور. خب الان هم میتونید تشریف بیارید.
لبخندی محترمانه زد و با لحن مودبانهی همیشگیاش پاسخ داد:
-نه ممنون، مزاحم نمیشم.
-مراحمید!
از ماشین پیاده شدم و ادامه دادم:
-فعلا خداحافظ.
-خدانگهدار.
با کمی ترس از واکنش عمه به دیر رسیدنم، زنگ خانه را فشردم و منتظر ایستادم. صدای مارگارت آمد که گفت:
-بفرمایید داخل خانوم.
با صدای باز شدن در، آن را به داخل هل دادم و در آخرین لحظه، به عقب چرخیدم و دستم را به علامت خداحافظی با ماکان که همچنان در ماشین متوقف شدهاش منتظر نگاهم میکرد، تکان دادم. با لبخندی که زد، رویم را برگرداندم و در را بستم. صدای حرکت آرام و یکنواخت ماشینش خبر راه افتادنش را میداد. بیشتر از چند قدم برنداشته بودم که صدای عمه که در چند قدمی من ایستاده بود، مرا متوقف کرد.
-چه عجب! بالاخره تشریف آوردید!
-من که گفتم میرم هوا بخورم!
-هوا خوردن یک ساعت یا حداکثر دو ساعت، نه پنج ساعت!
-خب الان که تازه ظهره و هوا کاملا روشنه! مشکل چیه؟!
-مشکل من اینه که تو یک دختر تنها، توی این شهر که حداکثر ده بار نه بیشتر بهش اومدی، پنج ساعت تمام داشتی هوا میخوردی! تازه معلوم نیست تا کجا پیاده رفتی که انقدر طول کشیده! حداقل میگفتی الکس ببرتت یک جای مطمئن و خودشم برت گردونه!
-اولا که این نگرانیها کاملا بیهودهاند، من که بچه نیستم نتونم از خودم مراقبت کنم! ناسلامتی دوازده ساله دارم تنهایی توی لندن زندگی میکنم! دوما من همهی این مدت تنها نبودم!
نگاهش رنگ تعجب گرفت. با لحنی لبریز از تعجب و کنجکاوی پرسید:
-با کی بودی؟! تو که اینجا کسی رو نمیشناسی!
-یکی که تازه باهاش آشنا شدم، اتفاقی همدیگه رو دیدیم.
-به من نگفتی کیه! من نمیشناسمش؟
با اینکه میدانستم با بودن من با ماکان مشکلی ندارد، نمیدانم چرا دلم نمیخواست از این قرار چیزی به او بگویم. شاید چون این خاطره خیلی برایم باارزش بود و من همیشه خاطرات باارزشم را ب رای خودم و شخصی که با او تجربه کردهام، نگه میدارم. اینطور که باشد حس میکنم ارزش آنها کم نمیشود.
-آرزو جواب بده!
با همهی توجیههای ذهنیام برای این پنهانکاری بیدلیل، برطرف کردن نگرانی عمه برایم در اولویت بود.
-چرا میشناسیدش. ماکان؛ خواهرزادهی گلنوش.
نگرانی چهرهاش جای خود را به لبخندی از آرامش داد.
-واقعا؟! ماکان که پسر خیلی خوبیه! مادرش هم خیلی زن خانوم و مهربونیه. اونا هم لندن زندگی میکنند. کار خوبی کردی ارتباط خودت رو باهاش بیشتر کردی. اینطوری توی لندن هم تنها نمیمونی.
-خب پس دیگه با من مشکلی ندارید؟
لبخندی کج به نشانهی پوزخند بر لبم نمایان شد. همیشه دلش میخواست حرف خودش را بر کرسی بنشاند. اگر تنها بودم با من دعوا میکرد، اما حال که با یکی از اقوام دوستش همراه شدم خیالش راحت شد!
-پوزخند نزن! میدونی من معنی این لبخندهای کج تو رو خوب میفهمم، چون دقیقا عین برادرمی. من فقط نگرانت هستم نه به خاطر این که نتونی مراقب خودت باشی، به خاطر اینکه نمیخوام زیاد تنها بمونی.
-بیخیال بحث بشید عمه. خب مارگارت امروز چی برای ناهار درست کرده؟
-اوه حواسم به کل پرت شد! هنوز توی حیاطیم. بیا بریم خونه که یک پیت زای خونگی گرم و خوشمزه داریم.
-واقعا؟! این عالیه!
به محض ورود به عمارت، بوی خوب پیتزا که فضای خانه را پر کرده بود، بینیام را مدهوش خود کرد. با گرسنگی من و این بوی فوق العاده، دلم ضعف رفت. سریع وارد آشپزخانه شدم و با همان لباسهای نیمه خیس پشت میز نشستم. عمو که تازه وارد آشپزخانه شد، با لحنی معترض گفت:
-یک سلامی هم بکنید بد نیست!
-سلام عمو.
سرم را کمی چرخاندم و چشمم به مارگارت که دیس به دست به سمت میز میآمد، افتاد.
-مارگارت تو امروز فرشتهی نجات منی!
مارگارت همزمان با خندهی شیرین دخترانهاش گفت:
-نوش جان خانوم.
عمه در حالیکه روی صندلی کنارم مینشست گفت:
-آرزو حداقل برو لباستو عوض کن! تو چرا وقتی پای غذا وسط میاد انقدر عوض میشی؟!
-نمیدونم این چه عشق عجیبیه که من به غذاهای خوشمزه دارم. اصلا شاید با غذا ازدواج کنم.
عمو با خنده پرسید:
-حالا با چه غذایی ازدواج میکنی؟
-خب از اونجایی که غذاهای خوشمزه تعدادشون خیلی بیشتر از یکیه، با همشون ازدواج میکنم.
-چه خوش اشتها!
دیگر بحث را ادامه ندادم و با چنگالم چند تکهی بزرگ از پیتزای جلویم را برداشتم. امروز بیتردید یکی از بهترین روزهای زندگی من بود.
-آرزو یک سوال بپ رسم ازت؟
-بفرمایید عمو!
-از وقتی اومدی خیلی خوشحال و آرومتر به نظر میرسی!
نگاهش رنگ شیطنت گرفت و مشکوک پرسید:
-ببینم خبریه که ما بیخبریم؟
لبخندی کج به رویش زدم و با شیطنت گفتم:
-اوه حدس بزنید چی شده؟
عمه هم وارد مکالمهی ما شد و کنجکاوانه پرسید:
-آرزو چه خبره؟! زود بگو دیگه!
-عزیزم بذار اول من حدس بزنم. نکنه پای عشق و عاشقی وسطه که هی ما رو میپیچونی آرزو!
هان؟
-عشق؟! اونم من؟! مگه دنبال دردسر میگردم؟
-اولا اسمش درد نیست بلکه نوعی آرامشه، دوما به سر کاری نداره ولی قلب و احساستو تسخیر میکنه. میشه بهش گفت آرامش قلب.
سرش به سمت عمه چرخید و با عشق نگاهش کرد. چقدر این رابطهی عاشقانه و صمیمانهیشان را که گذر زمان به جای کمرنگ کردن، آن را عمیقتر و پختهتر کرده بود دوست داشتم.
***
به پسری که کلاه کپ رپریاش را برعکس سرش کرده بود و فک پایینش برای جویدن آدامس بالا و پایین میرفت، چشم دوختم. چه قدر آرام و بیخیال دست در جیب های شلوار شش جیبش فرو برده بود و حین راه رفتنش سوت میکشید. انگار سوت میکشید تا خاطر آسودهاش را به رخ بکشد. چقدر آرزو میکردم مثل او بیدغدغه و بیمشغله باشم. شاید هم نه، شاید هم اشتباه میکنم! شاید هم دغدغه دارد و هم مشغلهی ذهنی، ولی خود را به بیخیالی میزند اما همین فیلم بازی کردنش هم بسیار ماهرانه است.
-دیر کردم؟
سرم به سمت منبع صدا چرخید و نگاهم از کفش سیاه و براقش تا چشمان لبریز از آرامش او بالا آمد. مرا سوالی نگاه میکرد تا به من بفهماند منتظر جواب است.
-نه اصلا! من همیشه زودتر از موعد مقرر میرسم. اینطوری راحتترم.
لبخندی زد و گفت:
-واسه اینه که آدم جالبی هستید! زیاد که منتظر نموندید؟
-نه زیاد. کاری هم نداشتم.
-بسیار خب. بریم؟
از روی سکویی که ده دقیقهی کامل روی آن نشسته بودم بلند شدم و شروع به قدم زدن در کنارش کردم. ملاقات دو روز گذشتهی ما در آن پارک، جرقهای برای شروع ارتباط بیشترمان بود.
دیشب قرار گذاشتیم تا ناهار امروز را با هم صرف کنیم و جدیتر دربارهی درمان مادرم صحبت کنیم. وقتی با من تماس گرفت، اول تعجب کردم اما وقتی گفت با دوست جراحش صحبت کرده و میخواهد راجع به پاسخ او با من حرف بزند، هیجانی توام با امید و دلهره باعث شد دعوت امروزش را بیچون و چرا قبول کنم. حین قدم زدن با بو کردن عطرش، خودم را در جنگلی که با بارش نمنم باران به بهشت رویاهایم تبدیل شده بود، تصور کردم.
-اینم اون رستورانی که گفتم.
دستانش همچنان در جیبهای پالتوی کوتاه مردانهاش بودند و مجبور شدم رد نگاهش را بگیرم.
به رستوران بزرگی که در ورودیاش در چند قدمی ما بود، نگاهی بیتفاوت انداختم.
-خوشتون نیومد؟
تعجب در صدایش موج میزد، اما نمیخواستم سلایق من همیشه برایش قابل پیشبینی باشد؛ هر چند همیشه عاشق پیتزا بودم و هستم!
-خب پیتزاست دیگه.
لبخندی دلنشین زد و با لحنی آگاهانه گفت:
-اما پیتزاهای اینجا با هیچ جای دیگهای قابل مقایسه نیست!
شانههایم را به علامت بیتفاوتی بالا انداختم.
-ببینیم و تعریف کنیم.
-پس بفرمایید.
با دستش در را باز نگه داشت و من ابتدا وارد شدم. اگر این جنتلمن بازیهایش را هر کس دیگری در مقابلم انجام میداد، نامش را ریایی موذیانه میگذاشتم اما در مورد او فرق میکرد! هر چه میکرد خالی از ریا و اهداف شخصی بود. از رفتاری که همیشه از روی عادت داشت، ادب و احترام ذاتیاش موج میزد. صندلی را برایم عقب کشید و خودش روبرویم نشست. حتی بوی پیتزایی که آنجا پخش شده بود، مرا دیوانه میکرد! سعی کردم حواسم را پرت کنم تا گرسنگی زیادم باعث بیاحتیاطیام نشود.
-خب چه خبرا؟
-سلامتی.
-تا کی اینجا هستید؟
-تا پس فردا که پرواز دارم.
چهرهاش کمی پکر شد.
-انقدر زود برمیگردید؟
-خیلی هم زود نیست! کل کریسمس رو اینجا بودم دیگه. اصلا مگه خودتون حالا حالاها قصد برگشتن ندارید؟
-نه، هنوز زوده. ما یکشنبهی هفتهی آینده برمیگردیم.
-اما من نمیتونم زیاد بمونم. هم به خاطر اینکه فعلا توی کلینیک استادم کار میکنم و برای مرخصی محدودیت دارم و هم اینکه دلم برای لندن تنگ شده.
-خب پس شاید لازم بشه قبل از اینکه من بیام لندن، با دوستم برای درمان مادرتون آشنا بشید.
-حتما! من مشکلی ندارم و چون اوضاع بحرانیه، بهتره هر چه زودتر با ایشون صحبت کنم. خب شما باهاشون حرف زدید، چیز خاصی نگفتند که لازم باشه منم بدونم؟
-چرا من باهاش صحبت کردم. جولین گفت نیازی نیست زیاد نگران باشید. اون حتما در صورت اهداء عضو با اقوام شخص اهداکننده، دربارهی وضعیت حساس مادرتون صحبت و متقاعدشون میکنه که مادر شما براشون اولین گزینه باشه.
-اگه اینطور بشه که خیلی عالیه، فقط در مورد گروه خونی مادرم و جواب آزمایشهاش که بهتون ایمیل کردم، چیزی نگفتند؟
-راستش...
پشت گردنش را با دست خاراند و پس از چند لحظه حرفش را ادامه داد:
-اون گفت احتمال پیدا کردن شخصی که قلبش با بدن مادرتون همخوانی داشته باشه، خیلی کمه ولی غیرممکن نیست.
با اینکه سعی داشت به من اطمینان دهد همه چیز ختم به خیر میشود، من در استرسی وحشتناک که دوباره به تمام بدنم هجوم آورده بود، غرق شدم. دستانم به لرزش افتادند و برای مهار هیجان منفی فراوانم، دست در موهایم فرو بردم و دستهای از آنها را در دست مشت شدهام فشار دادم.
-حالتون خوبه؟
سرم را بالا آوردم و به چهرهی نگرانش که سوالی به من نگاه میکرد نگاه کردم. آب دهانم را با فشار قورت دادم تا لرزشی از بغضم در صدایم نمایان نشود.
-خوبم مرسی.
-نه اصلا خوب نیستید!
از روی صندلیاش بلند شد و در حالیکه که گارسون را صدا میکرد، روی صندلی کنارم نشست.
با دو دستش بازوهایم را گرفت و با شل و سفت کردن مشتش آنها را ماساژ داد. گرمی دستانش از بازوهایم به تمام سلولهای بدنم تزریق شد. غرق گرمی و آرامشی شدم که تمام سطح پوستم را ذرهذره به آتش میکشید. با رسیدن گارسونی که از او آب خواسته بود، یکی از دستانش را از روی بازویم برداشت و لیوان را به ل**ب پایینم چسباند.
-یه کم بخورید بهتر میشید.
حتی در این وضعیت هم محترمانه صحبت میکرد! لمس شیشهی سرد لیوان با پوست خشکیدهی ل**بهایم، باعث شد دهانم کمی باز شود و با کج شدن لیوان، آب سردی که همچون رودخانهای که به دریا زندگی میبخشد، به من زندگی بخشید، بر زبانم جاری شود.
جرعهای دیگر نوشیدم و با دست لبهی لیوان را از دهانم دور کردم.
به چشمان سیاهرنگی که دریای آرامششان با امواج نگرانی به من خیره شده بودند، نگاهی مطمئن کردم و پلکهایم را همزمان با زدن لبخندی کج، محکم بستم و باز کردم. با قدرتی که برای آرام کردنش یافته بودم گفتم:
-الان خوبم!
نفسی عمیق کشید و زیر ل**ب "عجب غلطی کردم" ای به خودش گفت. با جسارتی که برای صحبت با کمتر کسی به خرج میدادم گفتم:
-اشتباهی نکردید! به قول عمه، این منم که باید قوی باشم و تحمل شنیدن هر خبری رو داشته باشم.
-کمی خوشبین باشید! شاید دقیقهی نود همه چیز به طرز معجزهآسایی عالی پیش بره.
-معجزه؟! من به معجزه اعتقادی ندارم!
-چرا؟!
-چون تا حالا توی زندگیم معجزه ندیدم.
-این غیرممکنه! معجزه در زندگی همهی آدمها هست. حالا بعضیها بیتفاوت از کنارش رد میشن و بعضیها باور میکنند که یک معجزهی الهی بوده.
-دیدگاه جالبی دارید ولی من در زندگی یکنواختم چنین چیزی ندیدم.
بحث را ادامه نداد. فهمیده بود که تا چه حد لجباز هستم و از ادامهی این بحث بیثمر با من، هیچ چیز دستگیرش نمیشود. با سوالی که پرسید موضوع صحبت را عوض کرد.
-خب خانوادهتون ک ی میان لندن؟
-واسه دو هفتهی دیگه بلیط دارند.
-که اینطور.
قبل از اینکه حرف دیگری زده شود، یک دیس بزرگ پیتزا جلویمان قرار گرفت. بوی خوبش مرا به عالمی دیگر میبرد. لذت غذایی داغ و اشتها برانگیز در زمستان سر، باعث شد نفسی عمیق بکشم. بین تمام غذاهای جدید و فست فودهای بیشاخ و دم، تنها غذای مورد علاقهام پیتزا بود.
شاید چون گرم بود و آرامشبخش؛ درست مثل مردی که روبرویم نشسته بود!
-خب نظرتون چیه؟
با دستمال دور دهانم را که مطمئنا با سس قرمز مزین شده بود، تمیز کردم. آنقدر خورده بودم که مطمئنا تا فردا ظهر دیگر گرسنه نخواهم شد!
-اگر بخوام صادقانه جواب بدم، باید بگم عالی بود!
لبخندی از رضایت زد و با لحنی ملایم گفت:
-نوش جان!
-ممنونم. اینبار من شما رو مهمون میکنم.
اخم مهمان ابروهایش شد و با لحنی جدی گفت:
-حتی فکرش رو هم نکنید!
-خواهش میکنم کاری نکنید با شما هم معذب باشم! من از جنتلمن بازی بیش از حد خوشم نمیاد. اگه اینبار هم شما حساب کنید، دیگه قرار ملاقات نمیذاریم.
-اما اینطوری...
نگاهش را از میز گرفت و در چشمانم احساسم را خواند. جملهاش را ناتمام گذاشت و ادامه داد:
-هر طور که راحتترید، هر چند کم کاری من رو میرسونه ولی نمیخوام معذب باشید.
لبخندی کج به رویش پاشیدم. اینکه تا این حد مرا درک میکرد تحسینبرانگیز بود! با کمی بهت آمیخته با لبخندی از رضایتش، نگاهش روی طرح لبخندم ثابت ماند. نمیدانم چرا هنوز هم کج لبخند زدنم اینقدر برایش تعجبآور بود!
-اصلا هم کمکاری نیست! خیلی هم ممنونم که به حرفم اهمیت دادید.
پلکهایم را به نشانهی تایید حرفم محکم بستم و باز کردم. پاسخش همان لبخند آرامشبخش همیشگی بود؛ همان لبخندی که با سکوت و بدون بازی با هیچ واژهای، آرامشی عجیب به من تزریق میکرد.
با دمی عمیق و پر زور، هوای سرد زمستانی را در ریههایم فرو بردم و سوار ماشین شدم. سرم به سمتش چرخید و آرام گفتم:
-مرسی که گذاشتید حساب کنم.
ابروهایش از تعجب بالا رفتند و متعجب پرسید:
-یعنی این تشکر کردن داره؟ خیلی عجیبه! همه بابت مهمون شدن تشکر میکنن نه مهمون کردن!
-خب من همه نیستم! ترجیح میدم یک دوست خوب و خوش حساب باشم تا یک سربار اضافه.
-سربار چیه؟!
-بالاخره هر کسی برای پول در آوردن زحمت میکشه و این اصلا منطقی نیست که به خاطر جنسیت یا وضع مالی بهترش، همیشه اون هزینهی بقیه رو هم پرداخت کنه.
-حرفاتون درست ولی سربار اصلا واژهی بهجا و مناسبی نیست!
-اما به نظر من کاملا به جاست!
نگاهی به من انداخت که جملهی "انقدر لجباز نباش" را میتوانستم از نینی چشمانش بخوانم.
سرم را به سمت پنجرهی کنا رم چرخاندم و پس از چند لحظه، ماشین به حرکت در آمد.
میدانستم لجباز هستم ولی راهی برای تغییر دادن خودم نداشتم. من دیگر سی سال دارم و اگر قرار بود تغییر کنم، در این سی سال میکردم! با توقف ماشین به سمتش برگشتم. منتظر و دلخور نگاهم میکرد. مطمئنا انتظار واکنشی قهر مانند در برابر آن نگاهش را از من نداشته، ولی من نمیتوانستم به نگاهش بیتفاوت باشم. با لحنی خشک و بیتفاوت گفتم:
-ممنون که من رو رسوندید. روزتون خوش.
منتظر ماندم تا با همان لحن گرم و آرامشبخش همیشگیاش جوابم را بدهد ولی در کمال تعجب، پاسخش خشکتر و بیتفاوتتر از خداحافظی من بود!
-خدانگهدارتون. به عمه و عموتون هم سلام برسونید.
با خشم از ماشین پیاده شدم و در ماشینش را محکم کوبیدم. صدای بسته شدن پرشدتش، سکوت کوچهی خلوت را شکست. این بیاحتیاطی از من به دور از انتظار بود ولی تحمل خشکی و بیتفاوتیاش را نداشتم. احمقانه است! انگار چند سال است به زندگی من وارد شده که از او انتظار خوشبرخوردی همیشگی را دارم! اصلا مگر من هم در زندگیاش آدم مهمی هستم؟ معلوم است که نه! من فقط یک رهگذر موقتی در زندگیاش هستم! آنقدر با خودم فکر کردم که به در عمارت رسیدم. دستم را روی گلوی باد کردهام گذاشتم؛ بغض کرده بودم! آن هم برای مردی که بیشتر از یک هفته از آشنایی با او نمیگذرد! شاید دلیل من او نیست؛ شاید دلیلم تحت نظر بودن و امر و نهی شدنم توسط اطرافیانم، به خصوص عمه است که الان همگی دست به دست هم دادند.
-صدای من رو نمیشنوی آرزو؟! سلام ت کو؟
دستم را در موهایم فرو بردم و شرمنده نگاهش کردم. آنقدر غرق افکارم بودم که حتی متوجه حضورش در پذیرایی نشدم!
-