فصل هفت
ببخشید عمه ذهنم درگیر بود. سلام خوبید؟
-خوبم. برو زود لباستو عوض کن بیا بشین باهات حرف دارم.
-چشم.
به اتاقم رفتم و تا میتوانستم، عوض کردنم لباسم را طول دادم تا هر چه دیرتر بیرون بروم.
میدانستم عمه باز هم از روی کنجکاوی، میخواهد مرا سین جیم کند. اصلا حوصلهی جواب دادن به او را نداشتم اما چارهی دیگری هم نبود. آرام در اتاقم را بستم و نگاهم روی عمه که با عینک مستطیل شکل قدیمیاش، مشغول کتاب خواندن در کنار شومینه بود، ثابت ماند. به او نزدیکتر شدم و روی مبل روبرویش نشستم. بدون آنکه متوجه حضورم بشود هنوز هم غرق مطالعه بود. به شعلههای زرد و سرخ آتش شومینهی کنارم خیره شدم و به صدای ترقتروقی که از جرقههای آتش میآمد گوش دادم؛ درست مثل یک سمفونی زیبا گوشنواز بود.
-چه خبرا؟
نگاهم را از شومینه گرفتم و به عمه که همچنان نگاهش روی صفحات کتاب بود خیره شدم.
-فکر میکردم غرق مطالعهاید! از ک ی متوجه اومدنم شدید؟
-از همون لحظهای که مثل دزدها در اتاق رو بستی و آروم بیرون اومدی.
-مثل دزدها؟!
-آره، میدونم خوشت نمیاد جواب سوالامو بدی.
-شما که من رو بهتر از هر کسی میشناسید، چرا سوال میپرسید؟
-چون میخوام جوابشون رو بدونم.
-خیلی قانع شدم!
کتابش را بست و جدی به چشمانم نگاه کرد.
-خب نگفتی چه خبرا؟
نفسی عمیق کشیدم و به آتش شومینه خیره شدم.
-ماکان گفت با دوستش صحبت کرده و دوستش گفته امیدوار باشیم، هر چند هنوز قلبی برای اهداء به مامان پیدا نشده.
-پیدا میشه، نگران نباش. تازه پدر ماکان هم جراحه و دوستای ماهر زیادی داره. توی لندن تنها نیستی!
-عمه من میخوام مطمئن باشم مامانم درمان میشه.
-حتما میشه، امید داشته باش.
-امیدوارم.
-میشه به من نگاه کنی آرزو؟
سرم به سمتش چرخید. عینکش را از روی چشمانش برداشت و سوالی نگاهم کرد.
-دلخور به نظر میرسی! چیزی شده؟
-نه، چیزی نیست.
-آرزو راستشو بگو! ماکان ناراحتت کرده؟
-عمه من الان فقط حساس شدم و همش به خاطر مامانه. حتی یک لحظه هم نمیتونم آروم باشم. همش یاد پدرش میفتم. اونم همینطوری... اونم همینطوری...
سکوتی از ترس ل**بهایم را به هم دوخت. حتی نمیتوانستم پیشبینی بدبینانهام را بر زبان بیاورم!
-آرزو تو چرا انقدر بدبینی عزیزم؟ چرا همش به خاطرات منفی فکر میکنی؟
لحن ملایم و مهربانش ناخودآگاه مرا وادار کرد از روی مبلم بلند بشوم و روی زمین جلویش روی دو زانو بنشینم. سرم را روی پاهایش گذاشتم و چشمانم را بستم.
مثل یک کودک دلم ناز کردن میخواست. ناز کردن برای زنی که ناز مرا بکشد. دستش روی موهایم به حرکت در آمد. میدانست اگر انگشتانش را در لابلای موهای گره خوردهام فرو ببرد، باز هم جیغ من در میآید. از نوازشش، فقط آرامش بود که از فرق سر تا نوک پایم به من تزریق میشد.
-میدونی آرزو روزی که پدرت برای بار دوم ازدواج کرد، خیلی نگرانت بودم. هم من و هم عموت آریان، تنها نگرانیمون تو بودی. میترسیدیم نفس برات یک نامادری خیلی بدجنس و خودخواه باشه. مخصوصا به خاطر سطح پایین خانوادهاش و زندگی پر از آسایش و رفاهی که توی خونهی آرمان نصیبش میشد. اما با کمال تعجب دیدم که نفس یک معجزه بود. یک معجزه برای تو، برای تویی که از نظر عاطفی از ط رف پدرت هم طرد شده بودی و اون به راحتی میتونست باهات بد رفتاری کنه، حتی میتونست کاری کنه که آرمان ازت بیشتر بدش بیاد و همهی زندگیشو به پای نفس و رایان بریزه ولی نکرد! اون حتی کلی زحمت کشید تا آرمان تو رو به عنوان دخترش دوست داشته باشه، البته دوستت که داشت ولی ابراز نمیکرد و با تلاشهای نفس، حمایتهای پدرانهش رو خیلی بیشتر از قبل کرد. چشمانم را باز کردم و باز هم به آتش روبرویم چشم دوختم.
-عمه تو که اینا رو میدونی پس میفهمی نبود مامان برای من چه معنایی داره!
-آره میفهمم! فقط دارم میگم ورود نفس به زندگیت، یک معجزه بود و موندنش هم حتما یک معجزهست. پس ایمان داشته باش که خدا اونو واست نگه میداره.
با دست آزادش زنجیر صلیب نقرهای رنگش را از گردنش بیرون آورد و جلوی چشمانم گرفت.
دستم بالا آمد و با انگشت اشاره و شستم لمسش کردم.
-خدا و مسیح همیشه کنار ما هستند آرزو. با همهی معجزههای قشنگشون.
چشمانم از اشک پر شده بود. پلکهایم را روی هم گذاشتم و قطرهای اشک از چشم راستم روی دامن عمه چکید.
-آرزو گریه نکنی ها! میدونی که طاقت گریههاتو ندارم. بد عنقیهات برام قابل تحملتر از اشک ریختنهاته.
-دست خودم نیست، ببخشید عمه.
با دو دستش سرم را بالا آورد و در چشمانم دقیق شد. نگاهش رنگ غم و اندوهی بزرگ گرفت.
شاید چون درکم میکرد یا شاید چون روزهای ناگواری که ممکن است در پیش داشته باشم که کمر مرا خم کنند، تصور میکرد.
-آرزو فکر کنم خیلی خستهای. برو یه کم استراحت کن. منم باید برم ملاقات یکی از دوستام که مریضه.
سرم را به علامت تایید به پایین حرکت دادم و گفتم:
-فکر خوبیه. شما هم برید حاضر بشید. نگران منم نباشید.
-مطمئن؟
بلند شدم ایستادم و لبخندی مطمئن به رویش زدم. با قطعیت جواب دادم:
-مطمئ ن مطمئن.
دو طرف لبش به بالا کش آمد و از روی صندلیاش برخاست. بو*سهای بر گونهاش کاشتم و با گفتن "فعلا" رویم را از او برگرداندم و راهی اتاق شدم. روی تخت طاقباز دراز کشیدم و به فکر کارهای زیادی که برای تولد عمه که امشب است و باید با عمو تدارک ببینیم فرو رفتم. امیدوارم عمو یادش نرود برای امشب دسته گل شیپوری که تنها گل مورد علاقهی عمه است بگیرد. کمی با افکارم کلنجار رفتم که صدای عمه از پشت در اتاقم آمد که گفت:
-من دارم با مارکو میرم آرزو. کاری نداری؟
-نه عمه. خوش بگذره.
-به تو هم همینطور. فعلا خداحافظ.
-خدا نگهدارتون.
صدای بسته شدن در، خبر از رفتنش میداد. سریع برخاستم و از اتاق بیرون رفتم. کل پذیرایی را در حالیکه فکر میکردم با هر قسمتش چه باید بکنم، از نظر گذراندم. با صدایی نسبتا بلند گفتم:
-مارگارت.
با قدمهایی سریع وارد پذیرایی شد و کنجکاوانه پرسید:
-چیزی میخواستید؟
-آره، میخوام خونه رو برای امشب آماده کنم. میشه کمکم کنی؟
-البته خانوم. فقط یه کمی منتظر میمونید کیک رو بذارم داخل فر؟
-چه سریع کیک رو درست کردی! چجوری انقدر ف رزی؟
لبخندی زد و گفت:
-تمرینه دیگه. تمرین میشه عادت و عادت میشه سرعت.
سرم را به نشانهی تایید به پایین تکان دادم و گفتم:
-خب زود برو به کارای ناتموم برس که بیای کمک من.
***
گلهای شیپوری را در گلدان قرمز رنگ روی میز گذاشتم و با رضایت نگاهی دیگر به کل خانه انداختم.
-دیگه همه چیز آمادهست؟
-آره عمو، خیالتون راحت. فقط مونده برید دنبال عمه.
-خیلی خوب شد که تو هم تولد امسالش پیش ما هستی. دستت درد نکنه خیلی زحمت کشیدی.
-من که کاری نکردم! یک عمه هم بیشتر ندارم، دارم؟
-اونم چه عمهای! آدم نیست، فرشتهست!
خندهای کوتاه سر دادم و با لحن پرشیطنتی گفتم:
-این حرفها رو وقتی عمه رو آوردید خونه بزنید!
لبخند پرشیطنتی زد و گفت:
-اون موقع هم میزنم. پس دیگه برم که همه چیز آمادهست. شمعها رو هم تا اومدیم روشن کن.
-حتما! اما من نمیفهمم یعنی چی که بیست و سه تا شمع باشه؟ عمه که الان...
-تو روشن کن. شب بهت توضیح میدم خانوم عجول!
چشمکی زد و از خانه بیرون رفت. اصلا معنی رفتارهای عجیبش را درک نمیکردم.
روی مبل نشستم و با صدای قرچی که از ستون مهرههایم در آمد زیر ل**ب گفتم:
-آخ کمرم!
سرم را به مبل تکیه دادم و چشمانم را بستم. خیلی خسته شدم ولی عمه برایم بیش از اینها ارزش داشت. با صدای برخورد قطرات آب با شیشهی پنجره، لبخندی از لذت گوشهی ل**بهایم را به بالا کش داد. آرام زمزمه کردم:
-بارون؛ بارون یعنی آرامش...
کم کم سستی و منگی تمام مغزم را در برگرفت و مرا به خوابی شیرین فرو برد.
***
-خانوم! عمه و عموتون شما تشریف آوردند.
پلکهای سنگینم را به زور حرکت دادم و چشم گشودم. به مارگارت که به من خیره شده بود، نگاهی سوالی انداختم.
-خانوم نکنه یادتون رفته امشب چه شبیه؟!
با دست بر پیشانیام کوبیدم و نگران پرسیدم:
-عمه اومد و من رو موقع خواب دید؟ لبخندی از آرامش زد و گفت:
-نه خانوم! ایشون تازه در خونه رو زدند.
پوفی کشیدم و با گفتن "من الان برمیگردم" از او دور شدم و به اتاقم رفتم. کمی رژ گونه و ریمل زدم تا سرحالتر به نظر برسم. دستی به موهای وز شدهام کشیدم تا وز آنها بخوابد؛ این هم از مزایای مو بلند کردن من بود! نگاهی به سر تا پایم کردم و سریع به پذیرایی رفتم. در حالیکه چشمان منتظرم روی در ورودی ثابت مانده بود، با دستهایم پیراهن زرشکی رنگم را پایین میکشیدم تا چینی روی آن نماند. با ورود عمه به او نزدیکتر شدم تا بهتر واکنشش را ببینم. با ذوق و ناباوری چشم میچرخاند و تمام فضای خانه را چندینبار از نظر میگذراند. در نهایت با چشمانی که از اشک شوق پر شده بودند و زیر نور لوسترهای خانه میدرخشیدند، به من خیره شد.
-خب عمه چطوره؟ ناباور گفت:
-وای آرزو تولدمو یادتون بود؟!
لبخند کج گرمی به رویش پاشیدم. نگاهش را به عمو کشاند و با لذت به چشمانش خیره شد.
عمو با تعجب گفت:
-مگه میشه تولد تو رو یادمون بره؟!
لبخندی دلنشین بر ل**بهای عمه نشست و قطرهی اشکی از گوشهی چشم راستش سرازیر شد. با صدایی لرزان گفت:
-واقعا نمیدونم چه طوری ازتون تشکر کنم! امسال حتی خودم هم تا چند دقیقهی پیش یادم رفته بود که امروز تولدمه! واقعا ازتون ممنونم!
با لحنی معترض گفتم:
-این حرفا چیه عمه؟! واقعا تشکر نداره! حالا هم بیاید شمعهاتون رو فوت کنید که همگی یک کیک و قهوهی خوشمزه بخوریم.
سر جایش ایستاده بود و همچنان به من لبخند میزد. به ناچار به سمتش رفتم و شانههایش را گرفتم و با خودم به سمت مبل سه نفرهی پذیرایی بردم و او را وسط نشاندم. با ذوق سمت راستش نشستم و مارگارت را صدا کردم. عمو با لبخندی مهربان در طرف دیگر عمه روی مبل جای گرفت. مارگارت کیک به دست به ما نزدیک شد و در حالیکه ظرف کیک را روی میز میگذاشت به عمه گفت:
-تولدتون مبارک باشه خانوم.
عمه با لبخند پاسخش را داد:
-ممنونم مارگارت عزیز!
در پاسخ به عمه لبخندی زد و فندک طلایی رنگی از جیب جلوی پیشبندش در آورد و بیست و سه عدد شمع را دانه به دانه روشن کرد.
-آخرش نفهمیدم چرا بیست و سه تا؟!
عمو با خنده گفت:
-آرزو تو چقدر عجولی! یه کم صبر داشته باش!
عمه با لذت به عمو نگاه کرد و گفت:
-مارکو من دیگه واقعا پیر شدم! الان شصت و سه سالمه!
عمو با لحنی معترض گفت:
-مهم نیست تقویم میگه چند سالته! مهم اینه که برای من هنوز هم مثل اولین روزی که دیدمت و اولین تولدت که با هم جشن گرفتیم، بیست و سه سالته! درست مثل روز اول جذاب و دوستداشتنی.
به جای عمه در دل من هم قند آب میشد! با اینکه همیشه معتقدم این طرز حرف زدن برای جوانان خام و لوسکردار است و دل آدم را میزند، اگر در موقعیت مناسبش باشد خیلی هم لذتبخش است. حس کردم باید تنهایشان بگذارم و برای همین از جایم بلند شدم و راهی اتاقم شدم تا دوربین را بیاورم.
-آ رزو کجا رفتی دختر؟!
رژ ل**ب زرشکیاش کمی کمرنگتر شده بود و ردی از رژش روی ل**ب عمو باقی مانده بود. زیر ل**ب گفتم:
-خوب شد به اندازهی کافی طولش دادم!
-رفتم تنها راحت باشید عمه.
-این چه حرفیه؟!
-هیچی. خب آماده بشینید عکس بگیریم بعد فوت کنید.
مارگارت را صدا کردم و دوربین را به او دادم. خدا خیرش بدهد آن کسی که مخترع دوربین بوده است. برای کسی مثل من که بیشتر مدت سال را در تنهایی به سر میبرد، ثبت این لحظات مثل دوای دردی لاعلاج است.
همزمان با فوت کردن شمعهایش من و عمو ترانهی تولدت مبارک را برایش خواندیم و با لذت به خاموش شدن بیست و سه شمع روی کیک خیره شدیم.
-خب حالا وقت باز کردن کادوهاست.
عمه متعجب نگاهم کرد و پرسید:
-نکنه تو هم کادوی تولد برام خریدی!
-چرا نکنه؟ مگه نباید بخرم؟!
-خب تو کلی برامون سوغاتی آوردی و حتی برای کریسمس هم کادو دادی!
-آره اما این یکی فرق داره!
جعبههای کوچک کادو را از روی میز کنارم برداشتم و به عمه دادم. اول کادوی عمو را که یک انگشتر درخشان بود باز کرد و برق شادی چشمانش را درخشان کرد. بعد از روبوسی و بغل کردن عمو، کادوی من را باز کرد. مطمئن نبودم خوشش میآید یا نه، ولی از نظرم بهترین گزینه بود!
نگاهش روی گردنبندی که اسمش با ظرافت تمام روی پلاک طلایش حک شده بود، ثابت ماند. -وای آرزو خیلی قشنگه!
-قابلتو نداره عمه! خیلی بیشتر از اینها واسم ارزش دارید!
با افتخار به من چون تندیسی گرانبها نگاه کرد و مرا به آغوش پر مهرش کشید. جای خوشحال شدن داشت که در شاد کردنش موفق بودم.
***
-مطمئنی همه چیز رو برداشتی؟
نگاهی به چهرهی ناراحت و نگرانش انداختم و با لحنی مطمئن گفتم:
-آره عمه نگران نباشید.
-باورم نمیشه انقدر زود داری از پیشمون میری!
لحن غمگینش بر قلبم خنجری تیز میزد، ولی من باید میرفتم و بیشتر ماندن معنایی نداشت!
عمو گفت:
-آرزو میری بازم به ما سر بزن! دیدی این دفعه اومدی چه قدر به همه خوش گذشت، پس دیگه انقدر دیر به دیر نیا.
-باشه، چشم.
با صدای زنانه ای که در فضای فرودگاه پیچید و مرا ملزم به رفتن کرد، نگاه دیگری به هر دویشان انداختم. هنوز هم مثل گذشتهها نگاهشان از جنس نگاه مادر و پدرم بود و چقدر گرم میشدم از این نگاهها که زمان، جنسشان را عوض نمیکند. هر دویشان را به آغوش کشیدم و روبوسی کوتاهی کردم.
-قول میدم بیشتر بیام پیشتون.
عمه در حالیکه دستهایش را نوازشوار روی موهایم به حرکت در آورده بود گفت:
-وقتی مامان و بابات اومدند لندن، با من بیشتر در تماس باش. هر چی که شد به منم خبر بده.
با هر دو دستم یکی از دستانش را گرفتم و گفتم:
-حتما عمه! اصلا نگران نباشید!
گونهاش را بوسیدم و به گفتن "فعلا خدا نگهدار" اکتفا کردم و راهی گیت شدم. آخرین لحظه برگشتم که دست تکان دهم ولی دست بالا رفته ام در جا خشک شد. لبخند روی لبم ماسید و با تعجب به مردی که کمی عقبتر از آنها به من خیره شده بود، نگاه کردم. نگاه متعجبم باعث شد عمه و عمو هم کنجکاو به عقب برگردند ولی با دیدن ماکان هیچ تعجبی که نکردند هیچ، بلکه لبخند بر ل**ب به سمت من چرخیدند و نگاهم کردند. گویی از آمدنش به فرودگاه خبر داشتند ولی اینکه چرا من از همه چیز بیخبر بودم را خدا میدانست! ناچار لبخندی زدم و برای همگیشان حتی ماکان دست تکان دادم. واکنش عمه و عمو را میدانستم اما با دیدن لبخند و دست تکان دادن ماکان، لبخند بر لبم پررنگتر شد و با شادی چرخیدم و راهی مسیر بازگشت به لندن، شهر رویاهایم، شدم. با فرود هواپیما از خواب بیدار شدم و از روی صندلی بلند شدم.
اگر جمعیت پیش رویم نبود، برای بیرون رفتن قطعا تا در خروجی میدویدم! با بیرون آمدن از در هواپیما، با لذت هوای سرد و مرطوب لندن را به مشام کشیدم. باران نم نم میبارید و قطرات سردش پوست صورتم را ذرهذره خیس میکردند. سرما و طراوت با لطافت در تمام صورتم نفوذ کرد.
-رسیدیم خانوم.
-ممنونم.
برای اولینبار پول خرد داشتم و کرایه را تمام و کمال به راننده تحویل دادم و پیاده شدم. وقتی روزی خوب باشد، همه چیز دست به دست هم میدهند تا بهتر هم بشود. با شوق وارد لابی شدم. به نگهبان مسن مکزیکی لابی سلام دادم. وارد آسانسور شدم و همزمان با بالا رفتنش زیر ل**ب شمارش معکوس را برای رسیدن به طبقهی چهلم زمزمه کردم. سریع راهرو را تا نزدیک به انتهایش طی کردم و جلوی در آپارتمانم ایستادم. چشمانم را بستم و رمزش را که تاریخ عروسی مامان و بابا بود، وارد کردم. در بدون هیچ صدایی باز شد. وارد شدم و با لذت به فضای دلپذیر آپارتمان نقلیام با دکوراسیون شیک کلاسیکش نگاه کردم.
-سلام خانوم! خوش اومدید!
سرم به سمت دخترک سفید پوست با چشمان سبز_آبی و موهای طلایی رنگ که همیشه برایم بیش از یک خدمتکار معمولی بود، چرخید.
-سلام اگنس! چه زود برگشتی لندن!
-مادرم حالش بهتر شد و بهم گفت میتونم برگردم. سفر بهتون خوش گذشت؟
-اوه آره جات خیلی خالی بود. دلم هم حسابی برات تنگ شده بود!
-دل منم خیلی واستون تنگ شده بود! این خونه بدون شما خیلی ساکت و کسلکنندهست.
-خب بیشتر پیش مامانت میموندی!
-نه دیگه کارهای خونه رو که نمیشه ول کرد!
-زیاد سخت نگیر! البته خونه خیلی تمیز و مرتب شده دستت درد نکنه. راستی بیا سوغاتیهات رو نشونت بدم.
-خانم اصلا نیازی به سوغاتی نیست!
-هیچی نگو! بیا بشین.
روی راحتی نشست و من روی زمین چهار زانو نشسته و چمدانم را باز کردم. پیراهنهایی که برایش خریده بودم را به او دادم. حس میکردم برای چهرهی زیبا و دلنشینش همهی آن لباسها مناسب بودند.
-این همه لباس!
-زیاد نیست! خوشت اومد از همهشون؟
-البته! عالیند!
-خوشحالم خوشت اومده. حالا برو بپوش تا منم ببینم باهاشون چطور میشی.
-حتما! فقط قبلش چیزی نمیخواید بیارم بخورید که خستگیتون بیرون بره؟
-نه،اول لباسها رو بپوش، بعدش با هم یک قهوه میخوریم.
لبخندی دلچسب زد و گفت:
-عالیه!
خوشحال از جایش بلند شد و لباس به دست به اتاقش رفت. همهی پیراهنها را دانه به دانه پوشید و من از دیدن همگی آنها که بر پوست برفیاش با آن چهره ی فوقالعاده زیبا می درخشیدند، غرق لذت شدم.
***
به آدرس نوشته شده در موبایلم نگاهی دیگر انداختم. سپس سرم بالا آمد و به تابلوی کلینیک نگاه کردم.
-خودشه!
وارد کلینیک بزرگ و شیک به نسبت شلوغ شدم و به سمت میز منشی رفتم.
-با کدوم دکتر وقت قبلی داشتید؟ منتظر نگاهم کرد که گفتم:
-دکتر اسمیت، جولین اسمیت.
-اسمتون؟
-آرزو رادمنش.
به مانیتور روبرویش نگاهی انداخت و نگاهش بار دیگر به سمت من کشیده شد.
-بسیار خب منتظر باشید تا صداتون کنم.
-متشکرم.