شاه شطرنج

فصل شش

دستم را به لوله گاز کنار در می گیرم و از زمین خوردنم جلوگیري می کنم. چشمانم را اشک پر کرده. به سختی کلید را بر می دارم و توي قفل فرو می برم. نمی چرخد لعنتی. کمی دستم را ها می کنم شاید گرم شود، اما بی فایده است. می خواهم زنگ واحد همسایه را بزنم که دستی جلو می آید و کلید را می چرخاند. نیازي به سر بلند کردن نیست. صاحب این دست ها را خوب می شناسم. لرزش دندان هایم قطع می شود. بدون این که نگاهش کنم کلید را از دستش می گیرم و داخل می شوم. پشت سرم می آید. توي آسانسور هم می آید. توي خانه هم می آید. خودم را به شوفاژ می رسانم و دست هایم را روي پره هاي داغش می گذارم. کنارم می ایستد و دست هایم را از رادیاتور جدا می کند و میان دست هایش می گیرد و آهسته می گوید:

-با حرارت مستقیم استخونات سریع منبسط می شن و درد می گیرن!

هر دو دستم را توي یک دستش می گیرد و شال خیسم را از سرم بر می دارد. دانه هاي برف حتی روي مژه هایم هم نشسته اند. دکمه هاي پالتویم را هم باز می کند و از تنم بیرون می کشد. تازه لرزش فکم شروع می شود. دستانم را بین دستان گرمش می گیرد و ماساژ می دهد. اندك قدرت باقیمانده در تنم با این کارش از بین می رود. روي مبل می نشینم. به اتاق می رود و با پتو بر می گردد. پتو را روي پاهایم می اندازد و می گوید:

-می خواي حموم رو واست گرم کنم؟

سرم را به چپ و راست تکان می دهم. برایم شیر می جوشاند و به دستم می دهد. انگشتانم را دور لیوان حلقه می کنم. گرما آهسته آهسته توي پوستم نفوذ می کند. می نشیند؛ روي دورترین مبل. چند قلپ از شیر می خورم و از لذت گرم شدن تنم چشمانم را می بندم و سرم را به پشتی مبل تکیه می دهم. زیرلب می گویم:

-از کی منتظري؟صدایش آرام است.

-خیلی وقته!

پلک هایم را روي هم فشار می دهم.

-چرا دیشب نیومدي؟صدایش نزدیک می شود.

-حالا که این جام. این چه حال و روزیه؟ با خودت چی کار کردي دختر؟از لفظ دختر عقم می گیرد. می غرم:

-به من نگو دختر!

سکوت می کند. اشک دوباره می جوشد. محکم لبم را گاز می گیرم. آن قدر که شوري خون را حس می کنم. از گریه کردن بیزارم. نباید اشکم سرازیر شود، نباید!

لیوان شیر را از بین انگشتانم بیرون می آورد و جلوي پایم می نشیند.

-چرا نگم دختر؟

سر بلند می کنم و توي چشمانش براق می شوم.

-چون دیگه نیستم!

رنگ از صورتش می پرد. خون از لب هایش می رود و به چشمانش هجوم می برد! دستش روي پاي من مشت می شود. صدایش رو به نابودي می رود.

/

/

-تو چی کار کردي سایه؟

بغضم را پشت فریادم پنهان می کنم.

-گفتم بیا. گفتم حالم خرابه. گفتی من از تو بدترم. نیومدي. خودمو با الکل خفه کردم و زنگ زدم به اونی که مسبب این همه تنهاییه.

/

حس از نگاهش می رود.

-دیشب رو با احتشام گذروندم؛ تا خود صبح. تو بغلش بودم. نفسم با نفسش یکی شد. می فهمی؟ نفس من با نفس احتشام یکی شد!

دستش را روي برآمدگی گلویش می گذارد.

-امیرعلی؟پوزخند می زنم!

-نه، یه اشتباه کوچیک اتفاق افتاد. امیرحسین!

بلند می شود و با قدم هاي سنگین به سمت پنجره می رود. دستانش را به سینه می زند و با طعنه می گوید:

-من نیومدم عصبی شدي. الکل خوردي نفهمیدي داري چی کار می کنی. اشتباهی با امیرحسین تماس گرفتی. الانم ناراحتی و عذاب وجدان داري.

با خشم روي پاشنه پا می چرخد و فریاد زنان می گوید:

-به من نگاه کن سایه.

نگاهش می کنم.

-من گوشام درازه؟ فکر کردي می تونی منو گول بزنی؟ فکر کردي من تو رو نمی شناسم؟ فکر کردي نمی دونم چی تو اون سرت می گذره؟سرم را پایین می اندازم. صدایش ضعیف می شود.

-کاش قبول نمی کردم کمکت کنم. کاش تو فرو رفتن تو این لجن زار کمکت نمی کردم. تو کی این قدر بد شدي سایه؟ یه نگاه به خودت بنداز. چطور این قدر ذاتت خراب شد؟ به چه قیمتی داري رو همه چیت قمار می کنی؟ چطور اون دختر ساکت و خوشرو این جوري لات و بی همه چیز شده؟ می خواي به کجا برسی؟ دنبال چی هستی؟

پاهایم را توي شکمم جمع می کنم و پتو را محکم تر دورم می پیچم. سرم را روي زانوهایم می گذارم و زمزمه می کنم:

-فعلا هدفم اینه که امیرحسین شک نکنه. دارم سعی می کنم ذهنش رو از عمدي بودن این رابطه دور کنم. نباید بفهمه رابطمون یه دام بوده!

داد می زند:

-سایه!

از فریادش خشمگین می شوم. پتو را به شدت کنار می زنم و سینه به سینه اش می ایستم.

-من وقت ندارم. چرا نمی فهمی؟ همین الان هم احتشام دست به کار شده و داره زیر و روم می کنه. مجبور بودم امیرحسین رو، هرچه سریع تر ،یه جوري بکشم طرف خودم. من توانایی جنگیدن با هر دوشون رو ندارم. چون دستم خالیه. چون آدم قوي و قدرتمندي رو دور و برم ندارم. نمی بینی چقدر تنهام؟ نمی بینی چطور از همه طرف فشار رومه؟ دست تنها از پسش برنمیام! چاره اي نداشتم جز این که امیرحسین رو از بازي حذف کنم. می تونی بفهمی؟ درك می کنی؟ یه لحظه خودت رو بذار جاي من! فکر می کنی دیشب واسم راحت گذشته؟ فکر می کنی خیلی از این رابطه لذت بردم؟ فکر می کنی از این که اولین تجربم با همچین فرد نفرت انگیزي بوده خوشحالم؟ تا مرز سنکوپ کردن مشروب خوردم که بتونم تحملش کنم! یادت نره که منم یه دختر بودم مثل همه دختراي دیگه. دختري که یه روزي کلی برنامه واسه عروسیش داشت. منم مثل هر دختر دیگه اي آرزو داشتم یه شب ازدواج رویایی با مردي که عاشقشم داشته باشم! ولی امروز، در حالی که درست رو لبه پرتگاهم و هر لحظه بیشتر دارم به سقوط نزدیک می شم، هیچ چاره اي ندارم جز این که به هر چی که سر راهمه چنگ بزنم. من سقوط می کنم. تو این هیچ شکی نیست ولی عاملان این سقوط رو هم با خودم پایین می کشم. چه تو باشی، چه نباشی، چه کمکم بکنی، چه نکنی!

بی رمق، نیمه جان، روي مبل می نشیند. با کف دست به شقیقه هایش ضربه می زند و زمزمه می کند:

-امیرحسین بی گناهه سایه. از وجدان بیدار و مسئولیت پذیري این پسر استفاده نکن. اون با پدرش زمین تا آسمون تفاوت داره. این حقش نیست. امیرحسین رو از این بازي بکش بیرون.

شیرم را تا آخرین قطره می خورم. نگاه بی روحم را به صورت رنگ پریده اش می دوزم و می گویم:

-می دونم و از این بابت خیلی متاسفم؛ ولی قانون آتیش بازي همینه. تر و خشک با هم می سوزن!

قفس پودي را بر می دارم و به اتاقم می برم. از صداي کوبیده شدن در می فهمم که عمق چاه تنهایی ام، مقیاسی براي اندازه گیري ندارد!

براي بار هزارم به منشی سراپا قرمزپوش کیمیا معترض می شوم براي این همه معطل نگه داشتنم! دوباره گوشی را برمی دارد و با مدیر پیر و سرتقش تماس می گیرد و این بار اجازه دخول صادر می کند! دستی به پالتوي جمع شده ام می کشم و با سر برافراشته در را باز می کنم و داخل می شوم. چهره جدي و بی احساس مرد، تنم را می لرزاند و اعتماد به نفسم را ضعیف می کند. سلام محکمی می کنم و منتظر تعارفش می مانم. بدون این که سرش را از روي پرونده هایش بلند کند، جوابم را می دهد. می نشینم و در سکوت تماشایش می کنم. پوشه سیاه رنگ را می بندد و به صورتم خیره می شود. براي لحظه اي گلویم می گیرد. به هر زحمتی هست نفسم را عبور می دهم و نمی گذارم به وخامت حالم پی ببرد.

دستانش را به سینه می زند و می گوید:

-خب، من در خدمتم.

دهان باز می کنم اما فرصت نمی دهد.

-البته اولش بگم اگه در مورد اون فرمول تشریف آوردین، پروندش بسته شده و جاي بحث نداره!

دندان هایم را روي هم می سابم. لعنت به آن قیافه کریهت احتشام! قفل کیفم را باز می کنم و کاغذهایم را بیرون می کشم و با خونسردي می گویم:

-خیر. همون طور که تو جلسه اي که با هم داشتیم گفتم، اون فرمول اهمیت زیادي واسه من نداره و درست راس ساعت دوازده امروز، مسئول فنی ما با طرف دانمارکی پاي میز معامله می شینه. در واقع اونی که فرصت رو از دست داد شمایین، نه ما!

نگاه سرسري به مطالب جلوي دستم می اندازم و ادامه می دهم.

-من فقط ده دقیقه فرصت حرف زدن می خوام، اونم نه به خاطر خودم. به خاطر روشن شدن یه سري قضایا که دونستنش به نفع خودتونه.

با بی حوصلگی سرش را تکان می دهد و می گوید:

/

/

-اگه در حد ده دقیقه باشه مشکلی نیست. چون من خیلی گرفتارم!

پوزخندي می زنم و می گویم:

-درست قبل از این که شما این قرداد رو لغو کنین آقاي امیرعلی احتشام منو با همین موضوع تهدید کرده بود و این نشون دهنده اوج نفوذ و اقتدار ایشونه. همه جاي دنیا کارخونه هاي داروسازین که تعیین می کنن کدوم شرکت پخش قدرت بگیره و کدوم ضعیف بشه اما انگار این جا برعکسه و یه شرکت توزیع ناچیز داره واسه کارخونه اي به بزرگی کیمیا تعیین تکلیف می کنه. کارخونه اي که فقط کافیه نمایندگی چند تا داروي خاصش رو از یه شرکت بگیره و اونو با سر به زمین بکوبه!

چهره اش همچنان بی تفاوت است.

-چیپ بودن و خنده دار بودن این قضیه به کنار، کاش این همه سرسپردگی بی قید و شرط شما واستون سودآور بود! ولی انگار یه سري مسائل از شمایی که به اصطلاح مدیر این جا هستین و این قدر همه جا حرف از کفایت و درایتتونه، پنهون مونده؛ حالا یا عمدا یا سهوا!

ابروهایش در هم فرو می روند. صحبت کردن در مورد بی عرضگی اش، آن هم اینقدر واضح، به مزاقش خوش نیامده!

-اریترومایسین، آنتی بیوتیک وسیع الطیف، یکی از مهم ترین داروهاییه که توي عفونت هاي پوستی و گوارشی استفاده می شه. کدوم پزشکیه که این آنتی بیوتیک رو تجویز نکنه؟ ولی خیلی جالبه که پنجاه و هفت کارتن از این دارو، بدون این که به داروخونه برسه به کارخونه شما عودت داده شده!

زیرچشمی نگاهش می کنم. دستانش از روي سینه شل شده اند!

-دگزامتازون؛ شناخته شده ترین نوع کورتون! یکی از موثرترین ضد التهاب هاي موجود در بازار که تقریبا براي همه بیماري ها تجویز می شه. خداي من! صد و سی کارتن از این دارو فروش نرفته. صدو سی کارتن پونصد تایی! چطور همچین چیزي ممکنه؟دستانش را روي میز گذاشته!

-این یکی واقعا خنده داره! مت فورمین؛ یکی از قوي ترین داروهاي کاهنده قند خون و داروي مورد علاقه اکثریت جوونا واسه کاهش وزن!

داروي حیاتی واسه بیشتر دیابتی ها. نمی گم چقدرش فروش نرفته، فروخته شدش جالب تره. فقط بیست و دو کارتن!

برگه هاي جدول بندي شده را مقابل چشمان متحیرش می گیرم و می گویم:

-بازم بگم؟ این لیستی از اقلامیه که نمایندگیشون رو دادین به امیر. یه نگاه بهشون بندازین. یه خبري از انبارتون بگیرین. شاید اون موقع متوجه بشین که دنیا دست کیه!

متوجه تلاشی که براي حفظ ظاهرش می کند، هستم! دوباره تکیه می دهد و به آرامی می گوید:

-این اطلاعات رو از کجا آوردین؟

کم کم وسایلم را جمع می کنم و توي کیفم می گذارم. کاغذها را روي میز سر می دهم تا به دستش برسد و در همان حال می گویم:

-اینش مهم نیست. مهم وفاداري بی دلیل و غیر موجه شما به شرکتیه که تمام فعالیتاش رو متمرکز کرده روي صادرات یه سري داروهاي خاص! این وسط سر شما کلاه رفته که تولید کننده هستین و سودتون توي فروش محصولاتتون از طریق همین شرکتاست. شرکت ها، دارو رو از شما می گیرن و پولش رو به شما می دن. حالا این وسط چند درصد از این داروها صادر می شن و شما بی خبر و بی نصیب می مونین، خدا داند!

/

به هم ریخته، اما همچنان مقاومت می کند.

-البته الان خیلی از داروها بازار خوبی ندارن و طبیعیه که فروش پایین بیاد!

از جا بر می خیزم و همچنان پوزخند بر لب می گویم:

-مشکل بازار نیست جناب، مشکل بازاریابه. وقتی دارویی خوب فروش نمی ره باید تحمیلش کرد. چطوري؟ مثال می زنم. دارویی مثل آزیترومایسین خیلی پر فروشه و معمولا کارخونه ها توي فروشش محدودیت اعمال می کنن. داروخونه ها علاقه زیادي به این دارو دارن ولی آسپرین زیاد باب میلشون نیست. حالا چه کار میشه کرد؟ میشه به ازاي هر کارتن آزیترو، دارخونه رو مکلف کرد که یه کارتن هم آسپرین برداره. داروخونه قبول می کنه. چون سود آزیترو فوق العاده ست و می صرفه که در ازاي چند کارتن بیشتر از این دارو، آسپرین هم بخره و به جاي پول خرد به مردم بده! این جوري دارو رو دست کارخونه باد نمی کنه و اهداف شما هم تامین میشه!

برقی که از چشمش ساطع می شود، قلبم را آرام می کند. کیفم را از روي میز بر می دارم و ادامه می دهم:

-البته این فقط یکی از روش هاي بازاریابیه. این کار هنره و از عهده هرکسی بر نمیاد. خصوصا کسی که این قدر جا پاش محکم شده که اخم و ناراحتی کارخونه ها زیاد اذیتش نمی کنه!

نگاهی به ساعت می اندازم و با لبخند می گویم:

-عذر می خوام. دو دقیقه بیشتر از میزان توافقی وقتتون رو گرفتم. با اجازه!

سریع از جا بلند می شود و می گوید:

-صبر کن دختر. تازه حرفات داره واسم جالب میشه!

کمی نزدیکش می شوم و در حالی که صدایم را پایین می آورم می گویم:

-حرف هاي جالب تري هم واسه گفتن دارم.

ابرویش را بالا می اندازد. دستم را به لبه میزش تکیه می دهم.

- تو مجموعتون یه موش دارین، که گوش داره، که هوش داره، که داره خیانت می کنه و اجازه نمی ده اطلاعات اون جوري که درست و واقعیه به دستتون برسه!

دستم را بر می دارم و راست می ایستم. ضربه آخر، کاري بود!

درست وقتی از ساختمان کیمیا خارج می شوم و پارك ساعی را می بینم، حال وخیم جسمی ام نمود پیدا می کند. تب احتمالا بالاي 38 درجه، گلو درد وحشتناك به حدي که نمی توانم آب دهانم را قورت دهم و ضعف شدید بدنی. با این شرایط باز هم پیروز میدان منم. نه تنها فرمول را فروختم، بلکه نمایندگی هفت قلم از مهم ترین داروهاي کیمیا را از چنگ امیر در آوردم و منحصر به امین دارو گستر کردم و این یعنی امیرعلی احتشام، همچنان کیش!

دلم رختخوابم را می خواهد. با قوي ترین مسکن ها و یک کیسه آب گرم. پلک هایم از زور تب روي هم می افتند و من با سماجت همچنان سرپا ایستاده ام! اگر می توانستم از لذت دیدن عکس العمل احتشام چشم بپوشم، حتما به خانه باز می گشتم اما مدت هاست که اتفاقات دور و برم، از خودم، خواسته هایم و حتی سلامتی ام مهم تر شده اند. دربست می گیرم و به شرکت باز می گردم. می دانم این خبر مثل بمب صدا خواهد کرد. نمی توانم بی خیال از این انفجار بزرگ بگذرم! دل توي دلم نیست. آینه آسانسور وخامت حالم را به نمایش می گذارد. چشم هاي سرخ و صورت ملتهب، اما آرامش و رضایتی که در چهره ام موج می زند عوارض بیماري را تحت شعاع قرار داده است! در حالی که سعی می کنم لبخندم خیلی بزرگ و پررنگ نباشد، وارد دفتر می شوم. بچه ها هورا می کشند. روي سرم نقل می ریزنند. گل به دستم می دهند. نمی توانم بیش از این خود دار باشم. از ته دل می خندم و می گویم:

-چه خبره بابا؟ مگه عروس دیدین؟

دخترها در آغوشم می کشند. پسرها دستم را می فشارند و من تمام مدت دعا می کنم که کاش این فریادهاي شادي به گوش واحد رو به رو برسد!

****

سرم را روي میز گذاشته ام. مریض و خسته از روز پرکار و پر تماسی که داشته ام. افسوس می خورم به حال سیستم بیمار و فلجی که به تایید و رد یک نفر وابسته است. کیمیا گفت نه، همه بایکوتم کردند. کیمیا روي خوش نشان داد، گل سر سبد شرکت هاي دارویی شدم! خوشحالم. نمی توانم این را انکار کنم اما دلم می سوزد از این همه باند بازي در صنعت هاي پایه و حیاتی کشور!

اس ام اس می آید. چشمانم می سوزند. سرم درد می کند. پاهایم نا ندارند. دوازده ساعت است که چرت می زنم و نمی توانم بخوابم. دوازده ساعت است که تمام تنم مسکن می طلبد و ندارم که بخورم. دوازده ساعت است که ضعف و سرگیجه دارم اما از شدت درد گلویم حتی نمی توانم یک لیوان آب بنوشم. اس ام اس وادارم می کند که سر بلند کنم و متن را بخوانم. با سرعت از جا می پرم و به سمت در خروجی می روم. از چشمی، واحد رو به رو را می پایم. همین که امیرحسین خارج می شود من هم در را باز می کنم و بیرون می روم!

با موبایلش حرف می زند .دیدن من توي صحبتش وقفه می اندازد. به اندازه چند ثانیه چشمانمان در هم قفل می شود اما من پشتم را می کنم و کلید را در قفل می اندازم. از گوشه چشم نگاهش می کنم. به سمت آسانسور می رود و دکمه اش را می زند. در را قفل می کنم. چند قدم بر می دارم. نمی توانم تعادلم را حفظ کنم و دستم را به دیوار می گیرم. تماسش را قطع می کند و به سمتم خیز بر می دارد. دستش را دراز می کند که بازویم را بگیرد اما وسط راه پشیمان می شود و دستش را به دیوار، درست کنار سرم، تکیه می دهد. جسم نحیفم در سایه هیکل تنومندش قرار می گیرد. نفسش به صورتم می خورد.

-چی شده؟ حالت بده؟

آب دهانم را با مشقت قورت می دهم و به تکان دادن سر اکتفا می کنم. زمزمه می کند:

-می تونی تا آسانسور بیاي؟

از دیوار فاصله می گیرم. چشمانم را می بندم و آهسته می گویم:

-من خوبم.