شاه شطرنج

فصل هشت

موهاي خرمایی تیره اش را بالا زده. ساده و بدون ژل. آستین کتانی پیراهن جذبش را هم تا زیر آرنجش جمع کرده. عرض شانه اش تقریبا یک و نیم برابر عرض من است! بازوهاي چند تکه اش ورزشکار بودنش را به رخ می کشد. دوباره آن شب کذایی برایم تداعی می شود. شبی که توي حلقه دستانش، نفس هم نمی توانستم بکشم. دوباره خشم زبانه می کشد. دوباره درد تازیانه می زند!

کاسه سوپ را روي میز می گذارد. بخار گرمی که از آن بلند می شود مشتاقم می کند. دانه هاي له شده برنج و گوشت هاي ریش ریش شده معده ام را به فعالیت وا می دارد. علی رغم اسپاسم هاي دردناك گلویم می خورم. نه به خاطر اشتهاي زیاد، به خاطر نیرو گرفتن! نه به خاطر رها شدن از این رنج، به خاطر برگشتن به کار! تنها گزینه مهم زندگی ام! پتو به دست رو به رویم می ایستد. میز را کمی جا به جا می کند و پتو را روي پاهاي لختم می کشد و با ابرهاي گره خورده می گوید:

-تا وقتی این وضع رعایت کردنت باشه، خوب شدنت محاله!

دلم از این توجه می لرزد. از این تنها نبودن می لرزد! از این ساکت نبودن خانه، می لرزد!

کاپشنش را هم روي دوشم می اندازد. براي منحرف کردن ذهنم، لب باز می کنم.

-از شرکت چه خبر؟

نزدیکم می نشیند. خیلی نزدیک. عجیب است که این بینی اوراقی فقط بوي دیوان لوچه را می فهمد. تیزي نگاهش پوستم را می شکافد و به اعصاب می رسد. برق نگاهش روي اعصابم است!

-هیچی. امن و امان؛ خیالت راحت!

توي چشمانش خیره می شوم. این چشم ها دروغ نمی گویند؛ می دانم، اما نیشخندي می زنم و می گویم:

-واقعا؟

او هم پوزخند کم رنگی می زند. فاصله اش را کمتر می کند. از این شباهت بی اندازه به امیرعلی احتشام لجم می گیرد اما سمج و مصمم چشم از صورتش بر نمی دارم! برخلاف صدایش، چشمانش گرم است.

-تو در مورد من چی فکر می کنی؟ یه آدم فرصت طلب و سوءاستفاده گر؟در دلم می گویم: » اوهوم. یکی عین پدرت! «اما نمی توانم قدرنشناسی ام را بر زبان جاري کنم.

-منظوري نداشتم!

عقب می کشد و دستانش را به سینه اش قلاب می کند. با سر به ظرف غذا اشاره می دهد.

/

-سوپت رو بخور.

فقط براي این که چیزي گفته باشم ...

-تو هم بخور.

این بار صدایش هم گرم و مهربان است.

-من شام خوردم. راحت باش!

بعد از غذا، وادارم می کند لباس گرم بپوشم. از فضاي تاریک و تنگ اتاق بیزارم. با وجود تمایل زیاد به دراز کشیدن و خوابیدن، به هال بر می گردم و روي کاناپه می نشینم! شیر داغ را به دستم می دهد و می گوید:

-چرا دراز نمی کشی؟

لبم را به لبه لیوان می چسبانم و آهسته می گویم:

-اون اتاق رو دوست ندارم!

تلخ می شود.

-اگه به خاطر منه، داروهات رو که بخوري می رم. نگران نباش.

نمی دانم چطور همچین برداشتی کرده. آب بینی ام را بالا می کشم و می گویم:

-منظورم این نبود. زیادي تاریک و دلگیره. افسردم می کنه!

دست به جیب روي سرم می ایستد. سرم را بالا می گیرم و مظلومانه می گویم:

-باور کن!

کنارم می نشیند و می گوید:

-باشه. بعدا در موردش حرف می زنیم. فعلا شیر و داروهات رو بخور و همین جا دراز بکش.

کوسن مبل را به دسته کاناپه تکیه می دهد. سرم را روي آن می گذارم و نرمی پتو را روي بدنم حس می کنم. چشمانم بی اختیار بسته می شوند.

با دست جستجویش می کنم و مطمئن از بودنش به خواب می روم.

سومین روز بیماري را با گردن درد عجیب و غریب و بی سابقه شروع می کنم. حرکت چرخشی سرم تقریبا صفر است. درست عین رباط، روي مبل می نشینم. از سکوت خانه می فهمم که امیرحسین رفته. عضلات خشک و منقبضم را تکان می دهم و از جا بلند می شوم. مثل هر بیمار دیگري دوست دارم توي این گرما بمانم و باز هم استراحت کنم اما می دانم که دیگر بیشتر از این وقت براي هدر دادن ندارم. با هر قدمی که برمی دارم به احتشام و جد و آبادش لعنت می فرستم. پسرش برایم یادداشت گذاشته، روي کانتر سیاه.

» خوابت اون قدر عمیقه که مطمئنم تا صبح بیدار نمی شی. داروهات رو فراموش نکن. بازم بهت سر می زنم. «

می خواهم نفس عمیق بکشم اما ریه سنگین و عفونی ام جایی براي هواي اضافی ندارد. دست و صورتم را می شویم و خودم را مجبور به خوردن صبحانه می کنم. بعد از سه روز شانه اي به موهایم می زنم و با دستان لرزان آرایش نصف و نیمه اي می کنم و از خانه بیرون می زنم.

اي کاش فقط همین لرزش پاها متوقف می شد. اي کاش!

هواي سرد، سوزش گلویم را بیشتر می کند. دستم را براي ماشینی تکان می دهم و سوار می شوم. در دل دعا می کنم که با هیچ عضوي از خانواده احتشام مواجه نشوم اما درست مقابل دم در ورودي، با احتشام بزرگ رخ به رخ می شوم. باز در دل التماس می کنم: » الان نه، امروز نه! «با همان لبخند معروف، دستش را دراز می کند و می گوید:

-خدا بد نده. شنیدم کسالت دارین.

هول می شوم. از کی شنیده؟ دستش را سرد می فشارم و زمزمه می کنم:

-ممنونم.

قدم هایش را با من همسو می کند و می گوید:

-دوست داشتم واسه عیادت خدمت برسم اما از قرار کسی آدرستون رو نداره.

نفسی از سر آسودگی می کشم. امیرحسین چیزي نگفته!

می چرخد و راهم را سد می کند. توي چشمان شیطانش خیره می شوم. انگار حرف زدن با من، برایش یک تفریح بزرگ است. ناخوداگاه اخم هایم را توي هم می کشم! لبخند روي لبش می نشیند.

-باید با هم صحبت کنیم خانوم موتمنی.

چشمک غلیظی می زند؛ درست به شیوه پسرش.

-لازم باشه از منشیتون هم وقت قبلی می گیرم.

بی توجه به نگاه هاي مشتاق و خیره اش، دورش می زنم و به آرامی می گویم:

-امروز نمی تونم جناب. بعد از دو روز غیبت ترجیح می دم به کاراي شرکت برسم.

دنبالم نمی آید اما صدایش بر جا خشکم می کند.

-اگه موضوع بحث سهام امیر داروگستر باشه چی؟

به خودم، براي این همه تسلط بر احساساتم افتخار می کنم. هر که جاي من بود، بی شک از خوشحالی جیغ می کشید!

روي پاشنه هفت سانتی و فلزي ام می چرخم. دستانش را پشتش گذاشته و با هوشیاري نگاهم می کند. شک ندارم که افعی، چشمانش را از این مرد به ارث برده!

گوشه ابرویم را بالا می دهم. به تبعیت از خودش دستانم را روي کمرم قلاب می کنم و با گام هاي بلند به سمتش می روم. این طرز راه رفتن ضعف و سرگیجه ام را بیشتر می کند، اما مقاومت می کنم. در چند قدمی اش می ایستم و سر تاپایش را بارها و بارها برانداز می کنم. بزرگ ترین و شاید تنها لذت زندگی ام در افتادن با این اژدهاي هفت سر است. این شوق نبرد، قدرت پاهاي لرزان و بی جانم است. خاموش کردن چلچراغ روشن و گیراي این چشم ها، انگیزه نفس کشیدنم است. شکستن این قامت افراشته و پر غرور، دلیل راستی قامتم است.

/

پوزخندي به لبخند مطمئنش می زنم و شمرده و آرام می گویم:

-چی باعث شده که فکر کنین حرف زدن در مورد سهام امیر دارو گستر واسم جالبه؟لبخندش جمع می شود. لبخندم پهن تر می شود. چشمک می زنم.

-شما که بهتر می دونین. صحبت کردن در مورد سهام شرکتی که حمایت کیمیا رو از دست داده، موضوع جالبی محسوب نمیشه!

چشمان افعی زخم خورده هر لحظه تنگ تر می شوند. موهاي ریخته در پیشانی ام را زیر روسري مخفی می کنم و در حالی که دور می شوم می گویم:

-البته من هنوز هم حاضرم پاي میز مذاکره بشینم.

انگشت اشاره ام را بالا می آورم.

-اما با شرایط جدید!

در آسانسور که بسته می شود، خنده ام را رها می کنم. چه لذتی دارد تکرار هزار باره این جمله.

امیرعلی احتشام، همچنان کیش!

****

موبایلم خشن و پر قدرت کیفم را می لرزاند. اسکرین بزرگش با هر بار خاموش و روشن شدن، اسم امیرحسین را نمایش می دهد. فکرم را متمرکز می کنم و جواب می دهم:

-سلام.

با مکث جواب می دهد.

-علیک سلام. کجایی؟خنده روي لبم می نشیند.

-شرکت! تو کجایی؟

بازدمش را محکم توي گوشی فوت می کند.

-من تو خونتم. ثابت کردي که واقعا دیوونه اي!

با سرخوشی می خندم.

-حالم خوبه دکتر. نگران نباش.

-آره، از صدات معلومه.

چرا این قدر دوست دارم بخندم؟

-صدا رو ولش کن. تازه ...

چشمانم را می بندم و تک به تک جملات را توي ذهنم می چینم.

- واسه این که ثابت کنم دیوونه نیستم و حالم خوبه، می خوام واسه شام دعوتت کنم.

سکوت می کند. دستم را روي لبم می کشم و می گویم:

-یه شام دوستانه، به خاطر تشکر. میاي؟جوابش یک قرن طول می کشد.

-آره، میام.

پالتوي مشکی کوتاهم را می پوشم و ساق بوت هاي چرمی را روي شلوار جین چسبم می کشم و زیپش را به زحمت می بندم. شال زرشکی همرنگ رژم را روي سرم می اندازم. بسته کادوپیچ شده را توي کیفم می گذارم و چرخی مقابل آینه قدي راهرو می زنم و از خانه بیرون می روم. کنار ماشینش ایستاده. دست هایش را توي جیب شلوارش کرده و با نوك کفشش ضربه هاي آرامی به به آسفالت می زند. کاپشن ZARA خوش دوختش را باز گذاشته تا پلیور ظریف تیره اش بهتر خودنمایی کند. موهایش مثل همیشه ژل خورده و مرتب است و بوي دیوان لوچه تا شعاع یک کیلومتري اش استشمام می شود. اعتراف می کنم، فوق العاده است!

سلامم را پس از نگاهی سرد و کوتاه به سرتا پایم پاسخ می دهد. در را برایم باز می کند و منتظر می ماند تا سوار شوم. سرم را به نشانه تشکر خم می کنم و روي تشک نرم و راحت ماشین می نشینم. در را می بندد. دور می زند و سوار می شود. قبل از این که راه بیفتد، چشمانش را به صورتم می دوزد و می گوید:

-مطمئنی حالت خوبه؟

لبخند مکش مرگ مایی می زنم و می گویم:

-خوبم.

دنده را جا می زند و راه می افتد.

-راستی ...

بدون این که نگاهم کند می گوید:

-جانم؟

انگشتانم را توي هم قفل می کنم.

-ببخشید که دیر کردم. یه خرده کارم طول کشید.

پخش را روشن می کند و می گوید:

-مهم نیست. حالا کجا بریم؟

آدرس می دهم. از حرکات سرش می فهمم که رستوران محبوب مرا می شناسد. توي پشتی صندلی فرو می روم و مخمور از گرماي مطلوب ماشین، چشم به بیرون می دوزم. لحظه اي دستش را به سمت گونه ام می آورد اما سریع پس می کشد. صداي ملایم آهنگ را کمتر می کند و می گوید:

-اگه خسته اي یه کم بخواب. با این ترافیک یه ساعتی طول می کشه تا برسیم.

/

سرم را به سمتش می چرخانم و زبان سنگینم را تکان می دهم.

-نه، خوابم نمیاد.

با جدیت صورتم را زیر و رو می کند و می گوید:

/

-آره، از قیافت معلومه. به هر حال گفتم که راحت باشی.

نیمی از مغزم خواب و بی خبري را می طلبد و نیمه سمج و همیشه مزاحم، بی توجه به بیماري و بی حالی ام، هوشیاري را! براي مقابله با خواب کمی راست می نشینم و می گویم:

-کاراي شرکت انرژي نمی ذاره واسم. این مریضی هم که گرفتم آنفولانزا نیست که، از صد تا سرطان بدتره.

پشت چراغ قرمز می ایستد. دستی را می کشد و به در سمت خودش تکیه می دهد. نگاهش از شال و موهاي بیرون ریخته ام سر می خورد و روي لب هایم متوقف می شود. با دست چپش روي فرمان ضرب می گیرد و آهسته می گوید:

-خیلی دختر جالبی هستی. هم جالب، هم عجیب، هم باهوش!

چشمانش عین دو تکه شیشه اند.

-فقط یه مشکل بزرگ داري.

هر دو ابرویم را بالا می برم.

-زیادي از خودت مطمئنی!

ضربان قلبم بالا می رود. از لحن تلخش، بوي خوشی به مشام نمی رسد. از در فاصله می گیرد و به من نزدیک می شود. بعد از مکث چند ثانیه اي زمزمه می کند:

-تو کی هستی؟ دنبال چی هستی؟

دستانم را محکم به هم فشار می دهم بلکه کمی از لرزششان کم شود. دستم برایش رو شده، شک ندارم! سکوتم منجر به پوزخندش می شود.

-می خواي از من به عنوان یه اهرم استفاده کنی؛ درسته؟

تقریبا نفسی براي کشیدن ندارم. به جاي من او عمیق نفس می کشد و دوباره تکیه می دهد.

-این بازي که شروع کردي، خیلی کثیفه دختر خانوم!

گوشی موبایل صورتی رنگ و بسیار آشنایی را از داشبوردش بیرون می کشد و جلوي چشمانم می گیرد.

-این گوشی واست آشنا نیست؟

آب دهانم را قورت می دهم. جسم صورتی نفرت انگیز را تکان می دهد و می گوید:

-حتی اگه خودش رو هم نشناسی، محتویاتش رو می شناسی.

چشم از چشمش نمی گیرم.

-ستون پنجمت لو رفت!

چراغ سبز می شود. خشمگین گوشی را روي صندلی عقب پرت می کند و راه می افتد. دستم را روي گلویم می گذارم و از ترس به در می چسبم.

شاه سفید، امیرحسین احتشام بود و من نمی دانستم!

بدجوري رو دست خوردم. آن قدر بد که زبانم بند رفته و نمی توانم حرف بزنم. خالی خالی شده ام. خالی از هر توجیهی، هر منطقی، هر دلیلی ،هر حیله اي، هر نیرنگی! آن گوشی صورتی راه فرار را از همه طرف بسته است!

تا خود رستوران سکوت می کند. پیاده می شویم. محکم و جدي کنارم قدم بر می دارد. کنار می کشد تا اول من وارد شوم. خنده ام می گیرد از این شام مسخره دو نفره! گوشه دنجی می نشینیم. نفسم از سنگینی نگاهش بریده. سرم را بالا می گیرم و می گویم:

-من می رم دستامو بشورم!

نیشخندش آتشم می زند.

-باشه. فقط فکر فرار به سرت نزنه!

من هم پوزخند می زنم. حتی اگر در اوج درماندگی باشم، حتی اگر با این فضاحت کیش شده باشم، جا نمی زنم! چون هنوز مات نشده ام؛ هنوز شاهم!

-اگه خیلی نگرانی می تونی همرام بیاي!

منتظر جوابش نمی مانم. با حرص صندلی را به عقب می رانم. از جا بر می خیزم و به سمت دستشویی می روم.

به محض بسته شدن در، نفسم را آزاد می کنم. دستان مشت کرده ام را دو طرف روشویی می گذارم و به چهره رنگ پریده ام خیره می شوم.

بغض نشسته در گلویم، درد ناشی از بیماري را شدیدتر کرده. اسفناك تر از آن، مغز خاموشم است که تمام سیگنال هایش قطع شده و مرا این طور مستاصل رها کرده! دست یخ زده ام را روي صورت گر گرفته ام می گذارم و سعی می کنم که آرامش را حداقل به ظاهرم بازگردانم. چند نفس عمیق و پشت سر هم می کشم و از دستشویی بیرون می روم.

از دور صورت گرفته و درهمش را می بینم. قلبم فشرده می شود. در دلم زار می زنم: » نمی ذارم این جوري تموم شه. نمی ذارم به این راحتی شکستم بدین. نمی ذارم. نمی ذارم! «

سر جایم می نشینم و از منویی که توي بشقابم گذاشته، غذایم را انتخاب می کنم. به محض دور شدن گارسون خشمش فوران می کند.

-نمی خواي حرف بزنی؟

با خونسردي چنگالم را توي کلم هاي سالاد فرو می برم و آرام می گویم:

-ترجیح می دم صبر کنم تا حرفاي شما تموم شه. فکر کنم هنوز کلی مطلب نگفته داري.

با کلافگی موهایش را چنگ می زند.

-روزي که فهمیدم اون ساختمون رو به دو برابر قیمت خریدي که رو به روي ما شرکت پخش بزنی، بهت شک کردم! مگه یه آدم چقدر می تونه ریسک پذیر باشه؟ وقتی تو یه محله، توي یه خیابون، دو تا سوپرمارکت فعال وجود داشته باشه، هیچ عقل سلیمی نمیاد اقدام به احداث سومیش کنه؛ چون دست زیاده. نمی صرفه. مگر این که یه ایده خیلی خاص و ناب تو سرش باشه که بتونه توجه مشتریا رو جلب کنه و کسب و کار اون دو تاي دیگه رو از رونق بندازه. این قانون تجارته. پس با این حساب، در مورد تو هم دو حالت بیشتر نبود. یا خیلی باهوش، یا خیلی احمق!

/

خم می شود و به صورتم زل می زند.

-سکوت کردم و منتظر موندم. خیلی دوست داشتم ببینمت. وقتی شنیدم اومدي، متین رو فرستادم سراغت. می خواستم ببینم چطور آدمی هستی.

/

لبخند غمگینی روي لبش می نشیند.

-چقدر اون روز به حرف هایی که به متین زده بودي خندیدم. خیلی خوشم اومد. بدجوري حالش رو گرفته بودي.

آه می کشد.

- فیلم اولین جلست رو سه بار دیدم. رقیبم بودي، رقیبت بودم، اما از تک تک حرفات، از لحن صحبت کردنت، از تسلطت توي ارائه مطالب، از اعتماد به نفس و خونسردیت، از غرور و شخصیتت، لذت بردم. نمی تونی تصور کنی چقدر به دلم نشستی! جامعه اي که نهایت دغدغه اکثر دختراش طرح جدید لاك و مد لباسه، آدم با جنم و محکمی مثل تو که در عین زیبایی و آراستگی مثل یه مرد، یک تنه و مقتدرانه کارش رو جلو می برد، واقعا واسم قابل ستایش و احترام بود!

باز هم آه می کشد.

-روزي که اون جوري محکم و قاطع تو روي پدرم ایستادي و پیشنهادش رو رد کردي، تو دلم هزار بار تحسینت کردم. واسه عزت نفست و بیشتر از اون واسه هوشت سرشارت که تو یه جلسه پدرم رو حتی از من بهتر شناخته بودي! دوست داشتم بیشتر بهت نزدیک شم اما هنوز یه چیز واسم مجهول بود. توي این شهر به این بزرگی، چرا ساختمان ما؟ چرا واحد رو به رویی ما؟ چرا اسمی این قدر شبیه به اسم شرکت ما؟ چرا ما؟

احساس می کنم پشت چشمانش یک بمب ساعتی وجود دارد که هر آن ممکن است منفجر شود. تا به حال چشمانی به این خشمگینی ندیده ام!

-