شاه شطرنج

فصل یازده

امیر! چرا متوجه نمی شی؟ باید برم. حالمم خوبه.

دستش را روي شانه ام می گذارد و می گوید:

-تو چرا متوجه نمی شی؟ داروهاي قبلیت رو درست استفاده نکردي. سینوس هات، ریه هات، گلوت، همه پر از چرکن! نمی بینی که چقدر غیر طبیعی داغی؟ تو چطور آدمی هستی که با این حالت می تونی سر پا بایستی و به کار فکر کنی؟کلافه می شوم. از این که درکم نمی کند. از این که نمی فهمد مسکن من آن شرکت است!

-دکتر باید عکسات رو ببینه، دارو واست بنویسه. باید مطمئن شیم اون مخ نداشتت، مشکلی نداره! بعدش می ریم خونه، صبحونه می خوریم. می خوابیم. استراحت می کنیم .فردا هم می ریم شرکت. اوکی؟

با حرص شالم را از دستش می گیرم. گلوله می کنم و روي تخت می کوبم.

لبخندي که روي لبش می نشیند، سریع رنگ می بازد. از یخچال آب پرتقالی بیرون می آورد و به دستم می دهد و در حالی که با دقت زیر نظرمگرفته، می گوید:

-دیشب، این برادر دوستت ... چی بود اسمش؟ آها! پویا! خیلی نگرانت بود. این خرت و پرتا رو هم اون خرید!

چیزي آن پایین، درست توي عمیق ترین قسمت دهلیز چپم، تکان می خورد! مردمکم می لرزد، اما خودم را حفظ می کنم!

آب پرتقال را ذره ذره می خورم و می گویم:

-هر دوشون رو از بچگی می شناسم. یه جورایی با هم بزرگ شدیم. درست مثل خواهر و برادر!

روي مبل می نشیند و دست هایش را از دو طرف می کشد و پاي راستش را روي پاي چپ می اندازد.

-خواهر و برادر؟

تیز است. این پسر خیلی تیز است!

بطري لامپی شکل را روي میز می گذارم و براي عوض کردن لباسم از جا بلند می شوم و با خونسردي می گویم:

-از آدمی که سینوس و ریه و گلوش پر از چرکه، این قدر سوال نمی پرسن. حالا هم لطفا برو بیرون. می خوام لباسم رو عوض کنم.

سرش را عقب می دهد و می خندد.

-یعنی الان روت نمیشه جلو من لباس عوض کنی؟داغی شرم زیر پوستم می دود.

-نخیر. می ترسم تو یه وقت زیادیت بشه.

بلندتر می خندد و بر می خیزد.

/

-باشه. راحت باش.

دستش را روي دستگیره می گذارد. نگاه شیطانش را به صورتم می دوزد و می گوید:

-فقط بازم جهت اطلاع؛ همین نیم ساعت پیش که داشتین لباس عوض می کردین، بنده بیدار بودم!

در یک چشم به هم زدن، دمپایی زردم را در می آورم و به سمتش پرتاب می کنم. جا خالی می دهد و قهقهه زنان از در خارج می شود.

چشمانم به در بسته شده خیره می ماند. زهرخند، تمام صورتم را فرا می گیرد. سایه ي امروز، همان شاه سیاه همیشگی است!

از خروج امیرحسین که مطمئن می شوم به بازوي پریسا چنگ می زنم. آخش بلند می شود. خشمگین نگاهش می کنم. بهت زده می گوید:

-چرا این جوري می کنی؟

-دیشب به امیرحسین چی گفتی؟ابرویش را بالا می دهد و می گوید:

-نترس بابا. چیزي نگفتم.

فشار دستم را بیشتر می کنم.

-مطمئنی؟

چهره اش در هم فشرده می شود.

-خل شدیا. چی باید بهش بگم؟ گفتم تو یه تصادف خونوادت رو از دست دادي. همین.

دستش را رها نمی کنم.

-دیگه چی؟

-گفتم فقط به خاطر این که زودتر به اون نقطه اي که می خواي، برسی، پات رو تو کفش اونا کردي.

پوزخند می زنم و ولش می کنم.

-باور کرد؟

دستش را می مالد و با اخم می گوید:

-معلومه که نه، ولی اون قدر بابت شرایط زندگیت متاسف بود که گیر نداد. آخه تا دلت بخواد پیاز داغش رو زیاد کردم. خیلی ناراحت شد.

سرم را تکان می دهم و می گویم:

-به این راحتیا دست بردار نیست. شک نکن.

شالم را روي سرم می اندازم و از تخت پایین می روم. دستش را به سمتم دراز می کند و می گوید:

-بذار کمکت کنم.

/

/

دستش را پس می زنم و با بدخلقی می گویم:

-خودم می تونم. سرطان که ندارم.

بی توجه به حرفم زیر بازویم را می گیرد و می گوید:

/

-کل بدنت عفونی شده. از سرطان بدتره. می فهمی؟بازویم را بیرون می کشم و می گویم:

-من کل زندگیم عفونته؛ این که چیزي نیست.

صداي مردانه و محکمی از پشت سرم می گوید:

- واسه زندگیتم یه فکري می کنیم. فعلا جسمت مهم تره.

می چرخم و به صورت غرق در اخم امیرحسین نگاه می کنم. دستانش را توي جیبش فرو می کند و چند قدم جلو می آید.

-شاید درست نباشه بگم، ولی از بس لجبازي چاره اي ندارم. دکتر گفت اگه عفونت کنترل نشه ممکنه مننژیت شی و بري تو کما. ممکنه به نخاعت بزنه. تازه معتقده که بهتره تو بیمارستان بستري و تحت نظر باشی.

چشمانم را براي اطمینان باز و بسته می کنم و می گویم:

-این دکترا که به جز غلو کردن کار دیگه اي بلد نیستن. وقتی من می تونم رو پام وایسم یعنی حالم خوبه و مشکلی ندارم!

نزدیک تر می شود. آشفتگی عمدي موهایش چهره اش را جذاب تر کرده.

-تو واقعا متوجه حال خرابت نمی شی؟

به فکر می روم. به جز سوزش وحشتناك گلو، سنگینی در قفسه سینه، تنفس سخت و پر از زجر، درد در هنگام بلع، بی اشتهایی و تب و لرزمداوم و لرزش و ضعف در تمام بدن، مشکل خاصی ندارم!

سرم را تکان می دهم.

-من خوبم. اگه از این بیمارستان نجات پیدا کنم بهترم می شم!

در نگاهش نمی دانم چیست. تعجب، ترحم یا تحسین. هر چه که هست دوست ندارم. کیفم را از دست پریسا می قاپم و در حالی که سعی می کنم بی حالی ام به چشم نیاید می گویم:

-کی منو می رسونه خونه؟

پریسا دستش را روي بازویم می گذارد.

-بریم. پویا تو ماشین منتظره.

با جمله دومش، پاهایم به زمین می چسبند. دو دل نگاهش می کنم. با نگاه التماسش می کنم. من و من می کنم اما او دستم را می کشد.

امیرحسین راهمان را سد می کند. اخم هایش همچنان در هم است اما از چشمانش شیطنت می بارد.

-من می رسونمش. شما تشریف ببرین.

پریسا خشمگین و عصبی می غرد.

/

-چقدر هم که شما قابل اعتمادین! هر بار با شما بوده یه بلایی سرش اومده. اصلا مگه شما کار و زندگی ندارین؟ چی می خواین از جون این دختر بیچاره؟

گره ابروهایش یکی یکی باز می شوند. انگار همه چیز برایش یک تفریح خوشایند است. دستانش را به نشانه تسلیم بالا می برد.

-ببخشید. قصد جسارت نداشتم ولی به نظرم بهتره انتخاب وسیله نقلیه رو به عهده سایه بذاریم.

چشمان براقش را به من می دوزد و می گوید:

-ها سایه؟ چی می گی؟

قطعا تحمل یکی از اعضاي خانواده احتشام آسان تر از بودن با پویاست.

سعی می کنم لبخند بزنم.

-من با امیر می رم پریسا جان.

با نگرانی می گوید:

-ولی سایه ...

می خندم.

-نترس. ما زبون همو می فهمیم. نهایتش دوباره یکیمون رو روي همین تخت ملاقات می کنی!

سرش را با تاسف تکان می دهد و می رود.

امیرحسین دستش را دور کمرم حلقه می کند و زیر گوشم می گوید:

-یکی طلب من!

سرم را بالا می گیرم و نگاهش می کنم. گردنش را کج می کند و می گوید:

-از دست پویا نجاتت دادم!

همزمان بخاري و ضبط را روشن می کند. موزیک لایت بی کلام، همراه گرماي مطبوع و دلچسب ماشین و برف هاي ریزي که مثل نمک بر سطح شهر پاشیده می شود، دلم را، ذهنم را، روحم را به دوردست ها می برد. به یک شب رویایی. شبی که عشقم را توي کلامم ریختم و به پویا بله گفتم. نه یک بار، هزار بار بله گفتم! نه براي یک لحظه، براي کل عمرم بله گفتم! حلقه الماس نشان نامزدي را بر دستم نشاند و همزمان سرانگشتانم را بوسید! هنوز از گرماي آن بوسه ها داغم! هنوز از تب آن شب می سوزم! هنوز می سوزم. می سوزم!

-راحتی؟

تکان می خورم. پلک می زنم! واقعیت، بی رحمانه و خشمگین بر جانم تازیانه می زند. به صاحب صدا نگاه می کنم. پلک می زنم! هر چند دردناك، اما عمیق نفس می کشم.

-آره، ممنون!

از آینه پشت سرش را می پاید و می گوید:

-می خواي بریم یه چیزي بخوریم؟

/

موبایلم را از کیفم در می آورم و تماس هاي از دست رفته ام را چک می کنم.

-نه، گرسنه نیستم. دلم یه دوش آب گرم می خواد. بوي بیمارستان می دم!

لبخند می زند و می گوید:

/

-باشه!

نگاهم را بین تک تک اجزاي صورتش می چرخانم. اي کاش می توانستم فکرش را بخوانم.

-امیر؟

راهنما می زند و می پیچد.

-بله؟

انگشتم را روي اسکرین گوشی ام می کشم.

-هیچی!

لبخندش عمیق تر می شود.

-مطمئنی هیچی؟

سرم را بالا و پایین می کنم.

-یعنی نمی خواستی عذر خواهی کنی؟عطرش را نفس می کشم.

-اون که چرا. ببخش که می خواستم بکشمت!

مقابل خانه ام می ایستد. ضبط را خاموش می کند. کیسه داروهایم را از داشبورد در می آورد و روي پایم می گذارد و می گوید:

-بعدا صحبت می کنیم؛ مفصل. مثل دو تا آدم بالغ، بدون دعوا و کتک کاري. فعلا سلامتیت واجب تره.

کیسه پلاستیک را مشت می کنم و سرم را پایین می اندازم. دستش را روي دستم می گذارد.

-برو خانوم. من باید برم شرکت. میام بهت سر می زنم.

توي دلم عروسی است! دستگیره در را می گیرم. بازویم را می گیرد. با تعجب نگاهش می کنم.

-فکر نکن بی خیالت شدم. زود خوب شو. حالا حالاها باهات کار دارم!

بی توجه به قلب ضربان گرفته ام می گویم:

-من جاي تو باشم صبر نمی کنم. شیر حتی اگه پیرم باشه، بازم شیره!

لبخندي به قهقهه اش می زنم و پیاده می شوم!

نمی دانم. نمی دانم که چند چندیم!

تمام درد و ناراحتی و خشمم را توي صدایم می ریزم و با صداي گرفته و خش دارم داد می زنم:

-انگار فراموش کردي مسئول فنی این جا تویی. همه تو رو به رسمیت می شناسن. من فقط مدیرعاملم و نظارت می کنم. خودت برو و با دست پر برگرد.

امین، پرونده را روي میز می کوبد و می گوید:

-عزیز من. تو دعوتنامه اسم تو رو آوردن. زشته اگه نیاي. مدیر عاملشونم هست.

از جا بلند می شوم و در حالی که توي آینه دستی، خودم را بررسی می کنم می گویم:

-وقتی بدون هماهنگی با من قرار ملاقات می ذارین، نتیجش این میشه. من با احتشام جلسه دارم. نمی تونم بیام. فدایی رو به عنوان نماینده من با خودت ببر.

و بی توجه به غرغرها و اعتراض هایش از اتاق بیرون می زنم. قرار ناهار با امیرعلی احتشام، فرصتی ست که از دست نخواهم داد!

با دیدن فضاي رویایی و شیک رستوران لوشاتو، به دست و دلبازي احتشام احسنت می گویم. خرامان و آهسته به میزش نزدیک می شوم. موهاي جو گندمی اش زیر نور چلچراغ برق می زند. به احترامم بر می خیزد و صندلی را برایم جلو می کشد. تشکر می کنم و می نشینم.

-جاي زیباییه!

تبسم خواستنی اش لحظه اي صورتش را ترك نمی کند.

-مکان زیبا، براي پذیرایی از یک خانوم زیبا!

به تعارفش لبخند می زنم.

-انگار کسالتتون تشدید شده. صداتون خیلی گرفته. صورتتون هم ملتهبه!

با افسوس سر تکان می دهم و می گویم:

-بله متاسفانه. از قرار یه عفونت گسترده سیستم تنفسیم رو درگیر کرده. کلی قرص و آمپول واسم نوشتن ولی هنوز مشکل پا برجاست.

نگاهش رنگ نگرانی می گیرد.

-این که خیلی بده. چرا بیشتر استراحت نمی کنین؟ این قضیه می تونه خطرناك باشه.

در دلم به این بازیگر قهار می خندم.

-فرصتی واسه استراحت ندارم. همین الانشم کلی عقبم. بگذریم! گفته بودین یه گفتگوي دوستانه. خب من در خدمتم.

دستی به چانه اش می کشد و می گوید:

-بهتر نیست اول ناهار بخوریم؟نیم نگاهی به منو می اندازم و می گویم:

-می تونیم حین غذا خوردن صحبت کنیم. چون من یه قرار دیگه هم دارم که باید بهش برسم!

چشمان روشنش را به صورتم می دوزد و می گوید:

-موفقیتاتون تو این زمان کم تحسین برانگیزه و جاي تبریک داره. قبلا هم اینو گفتم. ما می تونیم دشمنی کنیم، رقابت کنیم و انرژیمون رو براي تخریب نفر مقابل هدر بدیم. از طرف دیگه، می تونیم همکاري کنیم، تعامل کنیم و با رفاقت پیش بریم و به هدف مشترکی که داریم برسیم.

قرصم را از کیفم بیرون می آورم و با لیوانی آب می خورم. بی تفاوت و خونسرد می گویم:

-همون طور که خودتون گفتین، این حرفا تکراریه. من بابت همکاري با شما یه پیشنهاد داشتم. اگه موافقین، می تونیم صحبت کنیم؛ در غیر این صورت خیر!

او هم کمی آب می خورد.

-صادقانه بگم که من حاضرم قیمت ذکاوت شما رو بپردازم و قسمتی از اون فرمول رو به دست بیارم. این دارو وقتی به مرحله تولید برسه کلی سر و صدا می کنه و می تونه صادرات پر رونقی داشته باشه. در اون صورت چندین برابر مبلغی که به شما پرداخت کردم سود می کنم. همه اینا به کنار، من مطمئنم شما و تیمتون با ایده هاي نابی که دارین بازم می تونین همچین فرمولایی بسازین. خب، این یعنی یه تجارت پر سود!

بنابراین من حاضرم شرط شما رو قبول کنم؛ اما یه مشکل وجود داره!

می دانم مشکل چیست اما می پرسم.

-چه مشکلی؟

دستش را توي موهاي خوش رنگش فرو می کند و می گوید:

-امیرحسین! تا همین چند روز پیش موافق صد در صد همکاري با شما بود اما نمی دونم چی شده که کامل نظرش برگشته و به شدت مخالفت می کنه! معتقده که حفظ استقلال شرکت از همه چی مهم تره!

لعنتی! دستم را زیر میز مشت می کنم اما هچنان لبخند بر لب دارم.

-خب در این صورت موضوع منتفیه. بدون رضایت ایشون نمیشه کاري کرد!

صورتش را نزدیک می آورد. آن قدر که هرم نفسش، پوست تبدارم را آتش می زند. نگاه کردن در این چشم ها سخت است. عذاب آور است ،اما این عذاب را به جان می خرم و خیرگی نگاهش را تحمل می کنم.

-واسه من درآمدزایی شرکت در اولویته.

ابروهایم را بالا می دهم. شیطان وجودش در چشمانش لانه می کند. صدایش انگار از اعماق جهنم به گوش می رسد.

-فکر می کنی بتونی راضیش کنی؟دهان باز مانده ام را سریع می بندم.

-من؟

لبخندش ابلیس را تداعی می کند.

-کنفرانس ترکیه فرصت خوبیه. جاي تو باشم از دستش نمی دم!

چیزي در سرم جرقه می زند. این پدر براي رسیدن به خواسته هایش، به پسرش هم رحم نمی کند!

دقیقا هفت ساعت است که توي ماشینم نشسته ام و فکر می کنم. این صفحه به هم ریخته شطرنج، کلافه ام کرده. عصبی ام کرده. ضعیفم کرده.

این جدال نابرابر با دو شاه سفید نگرانم کرده. همه چیز آن طور که من فکر می کردم و می خواستم پیش نرفت. من شرافتم را براي بردن این بازي وسط گذاشتم و به راحتی باختمش. ارزشمندترین گوهر وجودم را براي هیچ باختم؛ اما با یک اشتباه دستم رو شد و فرو ریختم. اکنون منم و دست هایی خالی، براي مقابله با دو مرد کارکشته و حرفه اي! منم و شایدها و اماها و اگرها؛ که اگر یکی خلاف آن چه که می خواهم بشود ،مات شدنم حتمی است! فرصتم اندك و کارم بسیار است! کارم بسیار و توانم ...

گوشی ام را بر می دارم و به خط جدید پریسا اس ام اس می دهم.

-آدرس خونه امیرحسین؟

خبر دارم که مستقل زندگی می کند اما کجایش را نمی دانم! تمام تنم خشک شده. آینه ماشین را روي صورتم تنظیم می کنم و از التهاب شدید صورتم وحشت می کنم! اس ام اس رسیده را می خوانم و استارت می زنم. درد طاقت فرساي سرم، امانم را بریده! یک ساعت بعد درست مقابل خانه اش توقف می کنم! پیاده می شوم و دستی به پالتوي نیمه چروکم می کشم. کیفم را در یک دست و موبایلم را در دست دیگر می گیرم و مصمم به سمت برج زیباي آجرنما قدم بر می دارم. زنگ واحدش را می زنم. انتظارم زیاد طول نمی کشد. صداي متعجبش را می شنوم.

-سایه!

در را باز می کند. وارد لابی باشکوه می شوم و بی توجه به دکوراسیون و مبلمان منحصر به فردش مستقیم آسانسور را نشانه می روم و تا زمانی که صداي گرمش را کنار گوشم می شنوم چشمانم را می بندم!

-خوش اومدي!

به زحمت لبخند می زنم. حرف زدن برایم سخت است! در را پشت سرم می بندد. از راهروي باریکی می گذرم و به هال مربعی وسیعی می رسم.

ترکیب دل انگیز سفید و سورمه اي خانه اش مسحورم می کند. دست به سینه مقابلم می ایستد. تعجب همچنان در چهره اش موج می زند.

-خوبی؟

چشمانم را باز و بسته می کنم.

-صورتت سرخ سرخه. بشین یه چیزي واست بیارم بخوري!

روي کاناپه سفید می نشینم و با انگشتانم تیغه بینی ام را ماساژ می دهم. بوي خوش قهوه، حس اندك بویایی ام را تحریک می کند. رو به رویممی نشیند و پرسشگرانه نگاهم می کند. به زور لب هایم را از هم باز می کنم.

-ببخش که سر زده اومدم و مزاحمت شدم.

به پشتی تکیه می دهد و دستانش را روي دسته هاي مبل می گذارد. تی شرت جذب و آستین کوتاه مشکی و گرمکن همرنگش را بر تن دارد.

-مزاحم نیستی. فقط خیلی تعجب کردم. آدرس این جا رو از کجا آوردي؟فنجان را به لبم نزدیک می کنم و می گویم:

-از جاسوسم گرفتم!

بین ابروهایش خط می افتد.

-فکر می کنم آبروریزي و زندون رفتن، به گرفتن حال تو و جاسوست می ارزید!

قهوه را سر می کشم. تلخی اش اذیتم می کند. با دست گلویم را می مالم و می گویم:

-مرسی بابت قهوه. بازم ببخشید که مزاحمت شدم.

بلند می شوم و کیفم را دنبال خودم می کشم. مقابلم می ایستد و با همان اخم هاي پر رنگ می گوید:

/

-چه زودم بهش بر می خوره. کجا می خواي بري حالا؟

نگاه بی فروغ و رو به خاموشی ام را به صورت اصلاح کرده و خوش بویش می دوزم و می گویم:

-نباید می اومدم این جا. در شرایطی که تو همه کاراي منو حقه و نیرنگ می بینی اومدنم به این جا اشتباه بود!