فصل دوازده
یک قدم به چپ بر می دارم و از سد تنش عبور می کنم. دستش روي بازویم می نشیند. به طرفش کشیده می شوم. کمی تلو تلو می خورم و با برخورد به سینه اش متوقف می شوم. کیفم را می گیرد و روي مبل پرت می کند. دستش را روي پیشانی ام می گذارد و می گوید:
-لپات گل انداخته. تبتم که بالاست. داروهات رو خوردي؟سرم را تکان می دهم.
-آره، خوردم. حالم خوبه. فقط می خوام باهات حرف بزنم. بدون دعوا، بدون کتک کاري!
بازویم را می گیرد و روي مبل می نشاندم. نگاهش دوباره مهربان شده اما اخم هایش همچنان درهم است.
-حرف زدن بمونه واسه وقتی که حالت خوب شه. بدنت داره می لرزه. حداقل دو درجه تب داري. صدات در نمیاد. من واقعا از این سخت جونیت در عجبم! نمی تونم این لجبازي با سلامتیت رو درك کنم!
بی اجازه من کیفم را باز می کند و نایلون داروها را بیرون می آورد. دو عدد کدئین به دستم می دهد و می گوید:
-بخور تا تشنج نکردي!
به زور قرص ها را فرو می دهم. می خواهد بلند شود. مچش را می گیرم.
-امیر، بشین. باید حرف بزنیم.
کنارم می نشیند .انگشتش را روي نبضم می گذارد و می گوید:
-سایه خانوم، در حال حاضر وظیفه انسانی من حکم می کنه که به جاي کار و رقابت، نگران زندگی تو باشم. تو هنوز شدت خطر رو نفهمیدي. منموندم با چه قدرتی سرپایی؟ ها؟ با چه قدرتی؟بازویش را چنگ می زنم و می گویم:
-هیچی نگو. فقط گوش بده.
چشمانش را روي هم فشار می دهد و بدن منقبضش را روي مبل رها می کند. کج می نشینم و به نیم رخ بی حوصله اش خیره می شوم. از گوشه چشم نگاهم می کند و می گوید:
-بگو دیگه. منتظرم!
کلمات و جملات را پشت سر هم توي ذهنم ردیف می کنم. اگر این درد گلو اجازه حرف زدن بدهد. اگر این سر درد اجازه تمرکز بدهد. اگر این بی حالی توان لب باز کردن بدهد!
-می خوام بگم، حق با توئه. من کثیف بازي کردم!
پوزخند می زند و نگاهش را از من می گیرد.
می لرزم اما گرما کلافه ام کرده. شالم را روي شانه ام می اندازم.
/
-حق با توئه. من با نیت نابودي شما جلو اومدم!
هر دو دستش را پشت سرش قلاب می کند.
-و هنوزم اگه بتونم از هیچ کاري واسه ضربه زدن به شما و شرکتتون دریغ نمی کنم!
/
ابرویش را بالا می دهد و با تمسخر نگاهم می کند!
-ولی با تو بازي نکردم!
به زور خنده اش را کنترل می کند.
-اگه بار اولم نبود می تونستی همچین فکري بکنی ولی همه دخترا، حتی بدترینشون، دوست دارن بار اول رو با کسی که دوستش دارن سر کنن.
من اگه می خواستم از جسمم واسه رسیدن به اهدافم استفاده کنم خیلی وقت پیش این کار رو کرده بودم!
نفسش را بیرون می دهد و چشمانش را می بندد.
-آره. درسته که روز بعدش از این قضیه علیه تو استفاده کردم اما تا قبل از اون هیچ درکی از موقعیتمون نداشتم و در ضمن، نمی خواستم از اون گواهی استفاده کنم. واسه نجات پریسا مجبور شدم!
دستم را روي بازویش می گذارم.
-می تونی باور نکنی. می تونی فکر کنی اینا همش بازیه ولی اینو بدون طرف حساب من تو نبودي. هنوزم نیستی. من نمی خواستم تو رو درگیر کنم؛ خصوصا با اون همه لطفی که در حقم کردي. نمی خواستم بازیت بدم. نمی خواستم ازت استفاده کنم. من اصلا تا قبل از این که ببینمت نمیشناختمت. از وجودت خبر داشتم اما فکر می کردم هنوز از انگلستان برنگشتی. باور کن که توي برنامه ریزي هاي من جایی نداشتی. باور کنامیر.
چشم می گشاید. پوزخندش تمام صورتش را گرفته. کمرش را از مبل جدا می کند و چشم در چشم من می نشیند. مردمکش را روي تک تکاجزاي صورت من می چرخاند.
-باشه، باور کردم!
سرم را پایین می اندازم. آه می کشم و می گویم.
-باور نکردي! مهم نیست. دلم می خواست اینا رو بگم. نه به خاطر تو، به خاطر خودم!
شالم را روي سرم می کشم و قصد رفتن می کنم. دستش را روي پایم می گذارد. گره ابروانش هر لحظه بیشتر می شود!
-چرا می خواي ما رو نابود کنی؟نابود را کشدار و غلیظ می گوید.
-چرا با پدرم دشمنی؟
این بار من خودم را رها می کنم و چشمانم را می بندم. دندان هایم را روي هم فشار می دهم و می گویم:
-چون پدر تو، قاتل برادر منه!
چشمانش از شدت تعجب گرد می شوند. چند ثانیه فقط نگاهم می کند و بعد می خندد؛ بلند و عصبی.
/
-چی؟
درد سرم تشدید شده. دستم را روي پیشانی ام می گذارم. دلم تختم را می خواهد و خوابی که پایان نداشته باشد اما فرصت ندارم. جا ندارم.
وقت ندارم. سعی می کنم قیافه سامان را به یاد بیاورم! اما تنها بدن یخ کرده پدرم را می بینم. لرزش بدنم بیشتر می شود!
-سامان وابستگی عاطفی خیلی شدیدي به مادرم داشت و من وابستگی عجیبی به پدرم. وقتی مادرم تو سن جوونی رفت، سامان از پا در اومد. من که دختر بودم و کم سن و سال تر از اون خیلی محکم تر با این قضیه برخورد کردم. خدا می دونه چه عذابی کشیدیم تا سامان دوباره سر پا شه. بعد از یک سال خونه نشینی، مجبوریش کردیم بره دانشگاه. کمکش کردیم درسش رو تموم کنه. اوضاع روحی مساعدي نداشت اما به هر جون کندنی که بود مدرکش رو گرفت. هوشش خوب بود. استعدادش فوق العاده بود. پدرم واسش یه شرکت کوچولو زد؛ خیلی کوچولو. اومد تو کار دارو. خدا می دونه با چه ذوق و شوقی کار می کرد. تازه حالش داشت بهتر می شد. یه کم روحیش عوض شده بود. با یه دختر خوشگل و امروزي هم آشنا شده بود. می خواست بره خواستگاري. می خواست زندگی تشکیل بده ولی پدرت یه شبه دودمانش رو به باد داد. تمام سرمایش از دستش رفت. ورشکست شد. نابود شد. یه شب رفت تو اتاقش و دیگه بیرون نیومد! با صد تا دیازپام کلک خودش رو کند! بعد از اون اتفاق، پدرمم زیاد دووم نیاورد. اونم یه شب رفت تو اتاقش و دیگه بیرون نیومد. دق کرد. از داغ پسرش سکته کرد و مرد!
قطره اي اشک از گوشه چشمم فرو می چکد. با نفرت پاکش می کنم.
-زیاده خواهی پدر تو، خونواده من رو ازم گرفت. پدرت احتمالا حتی اسم سامان رو هم نمی دونست. فقط می دونست یکی پیدا شده که نمایندگی چهار قلم؛ می فهمی؟ فقط چهار قلم داروي کیمیا رو گرفته! همین رو هم به برادر تازه کار و بحران دیده من روا نداشت! از هستیساقطش کرد! درست مثل کاري که می خواست با من بکنه!
قطره دیگري فرو می ریزد.
-پدر تو، نه تنها سامان، بلکه پدرم رو، تنها عشق زندگیم رو ازم گرفت. من با رفتن سامان و مادرم کنار اومدم ولی داغ پدرم کهنه نمیشه. نمیتونم نبودنش رو باور کنم. دارم از دوریش می میرم.
به صورتش خیره می شوم.
-هر بار که پدرت رو می بینم، صورت کبود شده پدرم جلوي چشمم میاد. هر بار می بینمش، روزاي سرد قبرستون واسم تداعی می شه. پدر تو ،کمر پدر من رو شکست. پدر تو، کمر منو شکست!
صدا در گلوي زخمی ام می شکند. تصویر پدرم لحظه اي از پیش چشمم پاك نمی شود. دستم را روي قفسه سینه ام می گذارم و با زجر نفس می کشم. دستانش را دور بازویم حلقه می کند و مرا به سمت خودش می کشد. سرم، نرم روي سینه اش می افتد. حرکت نوازش گونه دستانش مو بر تنم سیخ می کند. چانه اش را روي موهایم می گذارد و آهسته می گوید:
-باشه. آروم باش. نفس بکش. نفس بکش.
حرکات دورانی و ضربه اي دستش، نفس کشیدن را برایم راحت تر می کند. دستش را روي صورتم می کشد.
-تبت شدیده سایه. نگرانتم.
عذاب آور تر از تب، سنگینی قفسه سینه ام است. انگار یک وزنه هزار کیلویی روي ریه هایم گذاشته اند. حتی توان تکان خوردن در آغوشش را هم ندارم. سرم را به مبل تکیه می دهد و از جا بلند می شود.
-باید بریم بیمارستان. تو باید بستري شی.
رفتنش به اتاق خواب را می بینم. موبایلم را در می آورم و به زحمت شماره اي که می خواهم پیدا می کنم. دستانم می لرزند اما تایپ می کنم:
/
» پسرت از خودت بدقلق تره. «
پیام سند شده را پاك می کنم. پسوورد گوشی ام را می زنم و در آرامش خودم را به دست بیهوشی و بی خبري می سپارم!
می خوابم؛ دقیقا چهل و هشت ساعت! فقط هنگام تزریق هاي دردناك آنتی بیوتیک بیدار می شوم. ناله می کنم و دوباره می خوابم. حضور و رفت و آمد آدم هاي مختلف را حس می کنم و گاهی پچ پچ هاي در گوشی شان را، اما انگار پلک هایم فلج شده اند. دست و پاهایم هم!
بعد از چهل و هشت ساعت آرام و با احتیاط چشم باز می کنم. ماسک بزرگ اکسیژن اولین چیزي است که می بینم و در همان حالت فکر می کنم: » یعنی این قدر حالم بده؟ «
سرم را می چرخانم و از دیدن قامت مشکی پوش مقابلم شوکه می شوم .ترجیح می دهم چشمانم را ببندم اما گرماي آشناي دستانش، آهنگ خوش صدایش مانع می شود.
-بسه دیگه. چقدر می خوابی؟
دستش را از روي پیشانی ام برمی دارد. تمام تنم براي داشتن دوباره این گرما، التماس می کند! قبل از گشودن چشمم، ماسک را برمی دارم.
ماسکی که اکنون خود دلیلی براي نفس تنگی ام شده. روي بدنم خم شده و چشمان سیاه و نافذش را به صورتم دوخته. بی اختیار دستم را رويسینه ام می گذارم. سوزشش کمتر شده اما داغی اش نه! کم نمی شود این درد، خوب نمی شود این زخم! نگاهم را از صورتش می گیرم و بهسینه اش می دوزم. نگریستن به این چشم ها، طاقتی وراي توان من می خواهد. زمزمه می کند:
-حالت بهتره؟
می خندم؛ به پوچی سوالش.
-خوبم.
دستش را روي دستم می گذارد و می گوید:
-با خودت چیکار کردي دختر؟ امیدي به زنده موندنت نداشتم!
چند تا سرفه خشک می زنم و با پوزخند می گویم:
-پس هنوز منو نشناختی!
از تخت فاصله می گیرد و زیرلب می گوید:
-نه، نشناختمت!
سرفه ام شدت می گیرد. سریع ماسک را روي دهانم می گذارد و می گوید:
-الان می گم بیان معاینت کنن. ماسک رو بر ندار!
می رود. براي معاینه ام می آیند. چشمم به در خشک می شود اما به جاي پویا، امیرحسین می آید!
چشمانم را می بندم. در دل به خودم نهیب می زنم: » بچه نباش. وقت عشق و عاشقیت گذشته سایه. «و دوباره چشم باز می کنم و به چشمک پر از شیطنت مرد همیشگی این روزهایم، لبخند می زنم!
شال پشمی اطلسی رنگ دور گردنم را کمی شل می کنم و روي صندلی هواپیما می نشینم. امیرحسین هم کیفش را در باکس می گذارد و کنارم می نشیند. دستی به موهایش می کشد و می گوید:
-مطمئنی که خوبی ؟کاش مسئول فنیت رو فرستاده بودي. اون جا الان خیلی سرده.
تک سرفه اي می زنم و می گویم:
-آره بابا. یه هفته ست که نذاشتین جم بخورم. خوب شدم دیگه.
موبایلش را خاموش می کند و می گوید:
-مریضی خیلی سختی بود. سهل انگاریت بدترشم کرد. باید خیلی مراقب باشی.
دستم را روي گلویم می گذارم و می گویم:
-از بچگی ریه هام حساس و ضعیف بود. یادمه هر بار سرما می خوردم دقیقا ده روز مدرسه نمی رفتم. یکی دو بارم عفونت شدید باعث شد بستري بشم
لبخندي به رویم می زند؛ لبخندي از جنس محبت.
-خب دختر خوب، تو که از شرایط خودت خبر داري باید بیشتر از بقیه حواست رو جمع سلامتیت کنی. هر چند که ...
سرش را کمی به طرفم متمایل می کند و صدایش را پایین می آورد.
-این مریضی زیادم بد نبود. باعث شد که با پویا جونم اینا آشتی کنی!
از لفظ » پویا جونم اینا « خنده ام می گیرد اما اخم هایم را در هم فرو می برم و به صورت خندانش چپ چپ نگاه می کنم. شانه هایش را بالا می اندازد و می گوید:
-مگه دروغ می گم؟
دروغ نمی گوید. اگر این حال و روز خرابم نبود پویا هرگز به سراغم نمی آمد. فکرش را از سرم بیرون می کنم و در سکوت به محوطه فرودگاه که از پنجره کوچک هواپیما قابل رویت است خیره می شوم. با تذکر مهماندار، کمربندم را می بندم و چشمانم را روي هم می گذارم. از Take Off و Landing متنفرم. متوجه می شود. دستش را روي پایم می گذارد و آهسته می گوید:
-اذیتی؟
آب دهانم را فرو می دهم. گوشه چشمم را باز می کنم و می گویم:
-اختلاف فشار اذیتم می کنه. استیبل که بشه خوب می شم.
شکلاتی به طرفم می گیرد و می گوید:
-اینو بخور. خوبه واست.
سرم را از صندلی جدا می کنم و شکلات را توي دهانم می گذارم. فشار دستش را روي پایم بیشتر می کند.
/
-هنوزم معتقدم که بهتر بود مسئول فنیت رو می فرستادي.
سرم را نزدیک می برم؛ خیلی نزدیک. آن قدر که تقریبا نوك بینی ام با صورتش مماس می شود.
-آخه یه بنده خدایی، که اتفاقا خیلی هم کار بلده، بهم توصیه کرد که به هیچ وجه این کنفرانس رو از دست ندم!
/
از شیطنت نگاهم سرخوش می شود.
-خدا به داد اونی برسه که با تو در بیفته.
می خندم و سرم را عقب می کشم. دستانم را روي شکمم قفل می کنم و می گویم:
-از پدرت چه خبر؟ کم پیدا شده!
لبخندش محو می شود.
-تو نبودي. اون هست!
براي پرسیدن سوالم مرددم.
-در مورد سامان باهاش حرف زدي؟سرش را تکان می دهد.
-نه!
با تعجب به چهره خونسرش نگاه می کنم. سرش را همان طور که به پشتی صندلی تکیه داده به سمتم می چرخاند.
-ببین سایه! نمی دونی چقدر بابت اتفاقی که واسه خونوادت افتاده متاثرم. در زیاده خواهی و حرص و طمع پدر من هیچ شکی نیست. اگه الان توهمچین موقعیته به خاطر اینه که هیچ وقت به اون چیزي که داشته راضی نبوده و واسه بیشترش شب و روزش رو به هم دوخته. همون طور که خودت گفتی مطمئنم هیچ آدمی به اسم سامان موتمنی رو نمی شناسه. چون فقط شنیده که یه نفر اومده نمایندگی داروهاش رو قاپیده و اونم با روش هاي خودش داروهاش رو به انبارش برگردونده. این قانون تجارته سایه. قانون رقابته. هر کسی فقط به فکر کلاه خودشه که باد نبرتش.
خود ما هم ممکنه در طول روز بدون این که خبر داشته باشیم به ده ها نفر آسیب بزنیم. شاید من و تو هم باعث سکته قلبی خیلی از آدماي فعال در صنعت دارو شده باشیم و خودمونم ندونیم. بازار همینه. بالا و پایین داره. نمی گم پدر من آدم خوبیه. من که پسرشم سال هاست که ازش دوري می کنم و تا اون جایی که می تونم از زندگیش فاصله می گیرم. خیلی از کاراش، تصمیماش و اخلاقاش رو قبول ندارم. نمی پسندم. قبلنا خیلی با هم درگیر می شدیم اما الان اون زندگی خودش رو داره و منم زندگی خودم. فقط دو تا شریک کاري هستیم نه چیزي بیشتر. اینا رو می گم که فکر نکنی می خوام ازش طرفداري کنم. فقط می خوام بدونی این کینه و دشمنی اشتباهه. پدر من هر چی باشه آدم کش و قاتل نیست.
مطمئنم اگه بفهمه باعث چه اتفاق وحشتناکی شده واقعا عذاب می کشه ولی این راهی که تو می ري به ترکستانه. نفرت و خشم اولین آسیب رو به خودت می زنه. ببین تو حتی تا پاي مرگ رفتی ولی به خاطر ترسی که داشتی حاضر نبودي دو روز تو خونه بخوابی و استراحت کنی. خودخوري می کنی. فکر و خیال می کنی. تا خرخره مشروب می خوري و تو بی خبري دست به هر کاري می زنی. اینا همه از عوارض کینه ورزیه. داري خودت رو هم نابود می کنی!
نگاهم را از چشمان جدي اش می گیرم و می گویم:
/
-می تونستی حداقل در مورد سامان بهش بگی، بلکه یه کم وجدان خفتش بیدار بشه.
پوفی می کند و می گوید:
-باز که حرف خودت رو می زنی. این که پدرم بفهمه تو باهاش دشمنی به جز زیان و خطر، هیچی واست نداره. تو تا همین جا هم ضررهاي عمده اي به شرکت ما زدي. به نظرم بهتره به جاي دست و پا زدن تو گذشته، به آینده اي فکر کنی که با این هوش و تواناییت می تونی به بهترین شکل بسازیش. زندگیت رو به خاطر گذشته اي که گذشته حروم نکن. درسته که خونوادت مردن ولی تو هنوز زنده اي. حق زندگی کردن رو از خودت نگیر.
سرم را تکان می دهم و آه می کشم. به ظاهر غم در چهره دارم اما در دل می خندم. زیرچشم نگاهی به امیرحسین می کنم و با خود می گویم: » کاش بدونی با این سکوتت چه کمک بزرگی به من کردي! «
با صداي زیر و تیز مهماندار بیدار می شوم. سرم روي شانه امیرحسین است. کمی گردنم را تکان می دهم. دست به سینه نشسته؛ ساکت و بی حرکت. سرم را بلند می کنم و دستی به موهاي ریخته در پیشانی ام می کشم. بدون این که تغییري در وضعیت نشستنش بدهد می پرسد:
-خوب خوابیدي؟
شرمزده نگاهش می کنم و می گویم:
-آره، ولی نذاشتم تو بخوابی. ببخشید.
چند بار با انگشتانش موهایش را شانه می زند و می گوید:
-اون کله کوچولوي تو که وزنی نداره. منم یه چرتی زدم. کمربندت رو ببند داره می شینه.
کمربند را می بندم و دستم را زیر بازویش می اندازم و دوباره سرم را روي شانه اش می گذارم.
-پس تا موقع نشستن هم تو این پوزیشن می مونم. یکی رو محکم بچسبم سرگیجم کمتر میشه.
با صدایی که خنده کاملا در آن مشهود است می گوید:
-یعنی الان این افتخار رو به سرگیجت مدیونم؟دندان هایم را روي هم فشار می دهم و می گویم:
-آره، بده؟
بلند می خندد و می گوید:
-نه عزیزم. اتفاقا کاش می شد پیشنهاد بدیم سمینار رو توي هواپیما برگزار کنند!
با سر ضربه اي به بازویش می زنم و چشمانم را می بندم. جلب اعتماد دوباره این بشر عمر نوح و صبر ایوب می طلبد!
استانبول و بافت سنتی و مدرن آمیخته به همه اش، تداعی گر تک تک لحظات بی نظیري است که با پدرم گذراندم!
لعنتی! این همه شهر، این همه کشور، چرا استانبول؟ چرا ترکیه؟