شاه شطرنج

فصل سیزده

جمع می شوم؛ در خودم. نه از سرماي استخوان سوز ترکیه، بلکه از داغ جگر سوز پدر! اشک تا پشت پلک می آید و برمی گردد. بغض تا ابتداي گلویم می آید و برمی گردد. درد در تمام بدن می دود و برنمی گردد! از تماس دست امیرحسین می لرزم. نه از سرما، از خشم، از نفرت، از کینه!

-سردته خانوم؟

تمام تلاشم را می کنم که سردي و تلخی را از نگاهم بگیرم.

/

-نه. اون قدري هم که فکر می کردم سرد نیست!

سرش را به علامت تایید تکان می دهد و می گوید:

-قبلا هم این جا اومدي. درسته؟این بار من سرم را تکان می دهم.

-اوهوم. خیلی سال پیش. با پدرم اومدیم، دو تایی.

لبخند می زند؛ یا شاید نیشخند. نمی دانم.

-چقدر خوبه که این همه خاطره قشنگ از پدرت داري!

لپم را از داخل گاز می گیرم.

-آره، خوبه.

حرف زدن در مورد پدر، آخرین چیزي است که می خواهم. او هم می فهمد و می گوید:

-من این جا رو از تهرانم بهتر می شناسم. می تونم جاهایی رو نشونت بدم که خود ترکا هم بلد نیستن.

جوابش را با یک لبخند می دهم. تنها چیزي که اکنون در چنته دارم!

دوش آب گرم تنها راه نجات از این انجماد است و یک فنجان قهوه تلخ تنها راه آرامش بخشیدن به این ذهن آشفته و خسته. "سایه" که می شوم، مقابل آینه می ایستم و آرایش می کنم. امشب دلم می خواهد رنگ چشمانم برجسته ترین خاصیت صورتم باشد. با کشیدن خط چشم مشکی روي پلک بالا و پایین به هدفم می رسم. تونیک بافت یشمی و شلوار جین تنگ، ظرافت اندامم را آن گونه که هست، نمایش می دهد. کلاه همرنگ بلوزم را، کج روي سرم می گذارم و شال را دور گردنم می بندم. بوت تخت جیر را به پا می کنم. پالتویم را روي دستم می اندازم. با رضایت جذابیت هاي دخترانه ام را از نظر می گذرانم و از اتاق بیرون می زنم.

امشب اگر اراده کنم، عرش را هم به زانو در می آورم.

چند ضربه ي نرم، به در اتاق همسایه رو به رو می زنم و صبورانه منتظر می مانم. با موهاي خیس و حوله دور گردنش مقابلم ظاهر می شود. هم من با لبخند سر تا پاي او را موشکافی می کنم و هم او. در را کامل باز می کند و می گوید:

-مفتخر کردین مادام!

پشت چشمی نازك می کنم و در حالی که وارد اتاق می شوم می گویم:

-مادام نه، مادموازل!

دستش را دور شانه ام می اندازد و می گوید:

-دوران مادموازل بودنت گذشته خانوم. یادت رفته؟

/

حرفش خار می شود و در چشمم فرو می رود. سنگ می شود و قلبم را می شکند. زخم می شود و در جانم می نشیند. سرم را بالا می گیرم و با دلخوري نگاهش می کنم.

-مهم روحمه که دختره و اونو تقدیم کسی می کنم که دوستش دارم!

/

قهقهه بلندي می زند و می گوید:

-مثلا کی؟ پویا؟ فکر می کنی این نظریه ي فیلسوفانه تو واسش قابل قبوله؟شبم زهر می شود. از تنش فاصله می گیرم و به سردي می گویم:

-از کجا به این نتیجه رسیدي که من عاشق پویام و افکارش واسم مهمه؟دستم را می گیرد و دوباره مرا به طرف خود می کشد.

-باشه. بداخلاق نشو. یه شوخی بود. بشین الان حاضر می شم!

پالتویم را روي دستم مرتب می کنم و می گویم:

-نیومدم این جا که بخوام با من بیاي. فقط خواستم خبر داشته باشی که دارم می رم بیرون!

پالتو را از دستم می گیرد و کلاه را از سرم بر می دارد. دستش را روي کمرم می گذارد و فاصله بینمان را از بین می برد. چشمانش پر است از خنده هاي شیطنت بار! حلقه اي از موهاي سیاهم را بین انگشتانش می گیرد و می گوید:

-نگو که به خاطر تفاوت مادام و مادموازل این قدر تلخ شدي. هر چند که هنوزم معتقدم بازیم دادي و به اون چیزي که می خواستی رسیدي اما بازم می گم من پاي کاري که کردم می ایستم. بنابراین نیازي نیست این قدر به خاطر این قضیه خودت رو ناراحت کنی.

روي پنجه ام بلند می شوم. هنوز با چشمانش فاصله دارم اما چرخش مشتاقانه مردمکش را روي لب هاي سرخ براقم می بینم. من هم چند تار از موهایش را به بازي می گیرم و می گویم:

-پس می خواي جبران کنی؟چشمکی می زند و با خنده می گوید:

-مگه چاره دیگه اي هم دارم؟می خندم و می گویم:

-خوبه. پس حرفت یادت باشه تا به وقتش جبران کنی!

دستم را زیر بازویش می اندازم و در حالی که در ساحل زیباي بوغاز قدم می زنیم می گویم:

-غذاش فوق العاده بود.

دست راستش را روي دست من می گذارد و می گوید:

-تازه کجاشو دیدي؟ پایه دیسکو هستی؟

تا موقعی که پدرم بود و خدا بود، نبودم؛ اما الان که هر دو رفته اند، هستم!

-آره. یه کم قدم بزنیم، بعد بریم.

/

/

به سمت دیگر هدایتم می کند و می گوید:

-قدم زدن بمونه واسه وقتایی که هوا گرم تره. هنوز کامل خوب نشدي.

سرم را روي بازویش می گذارم و می گویم:

/

-مرسی که به فکرمی. آخرش نفهمیدم ما دوستیم یا دشمن!

حرکت نوازشگر دستش متوقف می شود و در سکوت محض فرو می رود.

دیسکوي بشیکتاش را می شناسم. تعریفش را از امین شنیده بودم. برخلاف انتظارم موسیقی آرام و ملایمی در فضاي نیمه تاریکش پخش می شود. جوش بیشتر عاشقانه و رمانتیک است تا شلوغ و شاد! میزي در گوشه سالن پیدا می کنیم و می نشینیم. به پسر و دخترهاي حل شده در آغوش یکدیگر نگاه می کنم و به حال خوششان غبطه می خورم.

صداي امیرحسین را کمی بلندتر از حد معمول می شنوم.

-چی می خوري؟

بدون این که نگاهش کنم می گویم:

-آرماگدون!

با نارضایتی می گوید:

-منظورم الکل نبود. اونم اینی که تو انتخاب کردي. یه چیز سبک بگو.

این بار نگاهش می کنم.

-زیاده روي نمی کنم.

سرش را تکان می دهد.

-واسه گلوت بده دختر.

گردنم را کج می کنم.

-اذیت نکن دیگه. بذار خوش باشیم!

نفسش را پر صدا بیرون می دهد و گارسون را صدا می زند. قلپ اول گلویم را می سوزاند. قلپ دوم معده ام را. قلپ سوم چشمانم را.

گیلاس را از دستم می قاپد و با اخم می گوید:

-یواش. این چه طرز خوردنه؟

با لبخند گیلاس را برمی گردانم و می گویم:

-نترس عزیزم. حواسم هست.

اخم هایش همچنان در هم است. او هم لبی به لیوانش می زند و می گوید:

-دوست دارم بیشتر ازت بدونم. می گی؟

انگشتم را روي خیسی دور بطري سیاهرنگ می کشم و می گویم:

/

-چی می خواي بدونی؟

با ناخن کوتاهش پشت دستم خط می اندازد و می گوید.

-از خونوادت. از پویا.

/

عمیق نفس می کشم و می گویم:

-پدرم تو کار فرش بود. از اون قدیمی هاي بازار. فرش هاي عتیقه، دست بافت، ابریشمی. یه جورایی عاشق نقش و نگار روي فرش ها بود. ساعت ها توي تار و پودشون فرو می رفت و با لذت هر قسمتش رو تفسیر می کرد. گاهی احساس می کردم به جز مادرم هیچی رو بیشتر از فرش هاش دوست نداره. آخه، بابا عاشق مادرم بود. دیوونش بود. اگه از اعتقاد شدیدش به خدا خبر نداشتم با جرات می گفتم مادرم رو می پرستید. یه جورایی بت زمینیش بود. اختلاف سنی زیادي با هم داشتن. درست مثل ماها نازش رو می کشید و چقدر هم که ناز مادرم خریدنی بود!

تاریکی که می آید ضعیف می شوم. شب می شکندم. الکل هم بی فایده است. لبم را گاز می گیرم.

-توي کل زندگیم زنی به به زیبایی مادرم ندیده بودم. هنوزم ندیدم. خدا تو خلقتش حسابی وسواس به خرج داده بود. از هر عضوي، بهترینش رو داشت.

نگاهش می کنم که با دقت به صورتم زل زده.

-من به مادرم نرفتم. هیچ شباهتی بهش نداشتم. برعکس سامان! سامان کپی مادرم بود، اما از نوع مردونش. مگه می شد کشته مرده هاشو جمع کرد؟

لبخند تلخی می زنم.

-نمی دونم این دخترا شماره خونه ما رو از کجا پیدا می کردن. یه منشی نیاز داشتیم واسه جواب دادن به عشاق سینه چاك آقا سامان!

دستم را مشت می کنم.

-گاهی بهشون حق می دادم. سامان واقعا خواستنی بود. شاید اگه برادرم نبود منم مجنونش می شدم.

توي چشمش خیره می شوم.

-اما الان اون قد بلند، اون شونه هاي پهن، اون صورت جذاب و مردانه، اون سینه ستبر و ایمن، زیر خروارها خاك سرد، پوسیده.

سرش را پایین می اندازد. بغضم را قورت می دهم.

-طبق یه قانون نانوشته اما همیشگی، که پسر مامانیه و دختر بابایی، سامان همیشه سامان مامان بود و من کلوچه بابا. نه این که مامانم به من محبت نمی کرد، نه، ولی از سامان مامان گفتنش بدم می اومد. دلم می خواست منم یه اسمی داشتم بر وزن مامان که اون جوري شیرین صدام بزنه. دلم می خواست منم به اندازه سامان بهش شباهت داشتم. خصوصا وقتی بزرگ تر شدم و تو کوچه و خیابون و مهمونی همه توجهات رو به جاي خودم، به مادرم می دیدم، حس حسادتم بیشتر شد. اما الان که فکر می کنم می بینم مردم حق داشتن. مامان فقط هفده سال از سامان بزرگ تر بود. هیچ کس باورش نمی شد بچه هایی به این سن و سال داشته باشه. همه فکر می کردن خواهرمونه. کسی باورش نمی شد این زن با اون اندام ظریف و دخترونه، دو بار زایمان کرده باشه. اون پوست سفید بی لک هیچ اثري از گذر زمان نشون نمی داد؛ می دونی چرا؟چشمانم را روي هم فشار می دهم و یک قلپ بزرگ دیگر آرماگدون می خورم.

-چون شوهرش عاشقش بود. تنها عامل شاداب نگه داشتن یه زن، شوهرشه. عشق مرد، صورت زن رو مثل یه شکوفه بهاري، زیبا و خندان می کنه؛ و مادرم از سن شونزده سالگی از این نعمت برخوردار بود.

/

نوازش دستانش مرا به خود می آورد.

-ولی چی شد؟ یه شب، یه ماشین و راننده بی وجدانش، اون همه زیبایی و روشنایی رو ازمون گرفت. من و سامان بی مادر شدیم اما پدرم ...

پدرم بی کس شد. مامان همه زندگیش بود. همه زندگیش در یه چشم به هم زدن از دست رفت.

لبم را محکم تر گاز می گیرم. امشب وقت اشک ریختن نیست. لعنت به شب!

-طفلی سامان. وقتی صداش می زدم سامان، به عادت همیشگیش جواب می داد: » بله مامان. « و خودش از این درد بغض می کرد و ذره ذره نابود می شد. سامان بعد از مامان مرد. نمی خواستیم باور کنیم ولی با رفتن مادرم، سامان یه جسم تکیده بیشتر نبود.

از جایش بلند می شود و کنار من می نشیند. سرم را در آغوش می گیرد. دستم را روي سینه اش می گذارم و می گویم:

-سعی کردم قوي باشم. چون هم پدرم، هم سامان خیلی ضعیف بودن. همه فشارا رو دوش من بود. واسه سامان مادري می کردم، واسه پدرم همسري. سنگ صبور جفتشون من بودم. سنگینی این سنگ داشت لهم می کرد، اما دووم آوردم. دووم آوردم و ضربه مرگ سامان رو هم تحمل کردم. باورم نمی شد این شونه هاي کوچیک و کم طاقت بتونن این همه بار رو تحمل کنن؛ اما عشق ... عشق پدر، نگهم داشت. نذاشت زانو بزنم.

جنگیدم. واسه برگردوندن پدر به زندگیم خیلی جنگیدم، ولی باختم. پدر، دیگه انگیزه اي واسه زنده موندن نداشت. من نتونستم انگیزش بشم. نتونستم دلخوشیش بشم. نخواست بمونه. می گفت راضیم به رضاي خدا اما اي کاش این رضایت به مرگ من باشه! خدا هم راضی شد به رضایت پدر و انگار نه انگار که منم هستم و منم آدمم و منم بندشم. پدرم رو هم ازم گرفت!

اشک می آید. بی اجازه من، قطره قطره روي سینه امیرحسین فرو می چکد. از شدت گرما در مرز انفجارم اما از آغوشش بیرون نمی آیم!

-بهش التماس کرده بودم. گفته بودم خدا، خدا جون، نکنه منی که این قدر تنهام رو تنهاتر کنی. گفتم نکنی خدا. نکنه پدرم رو هم ازم بگیري.

نکنی خدا. هیچی ازت نمی خوام. فقط بابا رو خوب کن. منی که تا حالا هر چی گفتی مو به مو گوش دادم؛ هر فرمانی دادي، گفتم چشم؛ منی که تو اوج جوونی، به خواست تو و به دلخواه تو زندگی کردم؛ فقط همین رو ازت می خوام. بابام رو خوب کن. بابام رو نبر. شبا قرآنش رو بغل می کردم و می خوابیدم. می ترسیدم اگه یه کم ازش فاصله بگیرم، همینی رو هم که دارم از دست بدم. اما چی شد؟ راضی شد به رضاي بابا. چون من رو اصلا نمی دید. صدام رو نمی شنید.

سرم را بالا می گیرم. توي چشمانش نگاه می کنم.

-می دونی امیر، یه عمر ما رو گول زدن. کو خدا؟ میشه یه خدا، این قدر ظالم باشه؟ نمیشه! پس حتما نیست. الکی یه چیزي به ما گفتن. بابامم گول خورد. خداش کمکش نکرد. خداش بهش قدرت استقامت نداد. خداش خونواده و آرامشش رو حفظ نکرد. همیشه می گفت خدا حافظ همه بنده هاشه. کدوم حفاظت؟ نیست که بخواد حفاظت کنه.

دوباره سرم را توي سینه اش پنهان می کنم.

-اگرم هست، این قدر سرش شلوغه که وقتی واسه ما نداره!

/

دستم را روي پیشانی داغم می گذارم.

-اگرم هست، حواسش به من نیست. منو نمی بینه.

بغضم می شکند.

/

-اگرم هست، من دیگه مزاحمش نمی شم. بذار به کاراي مهم ترش برسه.

هق می زنم.

-اگرم هست، من دیگه دوسش ندارم. دیگه کاري باهاش ندارم!

دستانش را دورم حلقه می کند و من زار می زنم. نه از بی کسی، از بی خدایی!

نمی دانم چقدر گذشته، اما گردنم از بی تحرکی خشک شده. کمی بدنم را تکان می دهم. حلقه دستانش را شل می کند. بدون این که از آغوشش بیرون بیایم اندکی خم می شوم و گیلاسم را برمی دارم. با ملایمت دستم را می گیرد و می گوید:

-بسه دیگه. قول دادي زیاده روي نکنی. همین الانم تنت یه تیکه آتیشه.

پا بر زمین می کوبم. واسطه هاي شیمیایی مغزم الکل بیشتري می طلبند.

-بدش به من امیر. تو که بیشتر از من خوردي.

گیلاس و بطري و را از دسترسم دور می کند. چانه اش را روي سرم می گذارد و می گوید:

-من عادت دارم. حد خودم رو هم می دونم.

عصبی می شوم.

-منم عادت دارم.

محکم فشارم می دهد و می گوید:

-نه، تو فقط تظاهر می کنی که عادت داري.

سرم را بالا می آورد.

-دیگه بعد از سی و چند سال تجربه ي همه چی و همه کس، می فهمم کی الکل خور قهاره و کی نیست. کدوم دختر همه کارست و کدوم نیست.

چهار انگشتش را روي گونه ام می گذارد و با انگشت شستش زیر چشمم را نوازش می کند.

-انقدر سعی نکن بد به نظر بیاي، چون هر چقدر که توي روز اینو ثابت کنی، شب که میشه چهره واقعیت رو نشون می دي. تو دو تا شخصیت کاملا جدا داري. وقتی که روشنه اون قدر خطرناك به نظر میاي که هیچ کس جرات نمی کنه نزدیکت بشه. حتی خود منم احساس خطر می کنم؛ اما به محض تاریکی هوا، عوض می شی. خودت می شی. نمی دونم تا حالا چند نفر خود تو رو دیدن ولی دیگه واسه من نمی تونی فیلم بازي کنی.

چون من روح عریانت رو دیدم. معصومیتی رو که سعی می کنی قایمش کنی، دیدم. می دونم هر چقدرم که تو طول روز اذیت کنی و حرصم بدي، شب که بشه عین یه بچه گربه خونگی، مظلوم و آروم می شی. همینه که نمی ذاره بی خیالت بشم. نمی ذاره با وجود شیطنت هات اون جوري که دلم می خواد حالت رو بگیرم.

سرش را نزدیک می آورد. نفس داغش، بوي عطرش و بوي الکل، حرارت تنم را بیشتر می کند.

-هر وقت تصمیم می گیرم اذیتت کنم، این چشماي خوشگل اشکیت یادم میاد و دست و پام رو شل می کنه.

دستش را روي رد اشک هاي خشک شده می کشد و می گوید:

-چشمات خیلی خوشگله. خصوصا وقتی تر میشن. گاهی دلم می خواد مخصوصا گریه ات بندازم که این جوري ملوس و با بغض نگام کنی.

/

سرش را به پیشانی ام می چسباند.

-دلم می خواد شبی رو که با هم بودیم، فراموش کنم. دلم می خواد حماقت و بازي خوردنم رو فراموش کنم اما توي لعنتی، با این چشمات، نمی ذاري. نمی تونم در برابر بغل کردنت مقاومت کنم. نمی تونم طعمت رو فراموش کنم. نمی تونم خاص بودنت رو، پاك بودنت رو فراموش کنم.

می دونم؛ هیچ عشقی در کار نیست اما تو یه رقیب کوچولوي دوست داشتنی هستی که نمیشه ساده ازت گذشت. اینو نمی تونم انکار کنم!

عقب می کشم و به دیوار تکیه می دهم. نگاه هوشیار و شفافش همچنان با من است. تلاش می کنم من هم هوشیار و سرحال به نظر بیایم؛ اگر این چرخش مداوم سرم اجازه بدهد. پاهایم را توي شکمم جمع می کنم و می گویم:

-تو دوست دختر داري؟

چشمان تیره شده اش برق می زنند. بلند می خندد.

گیج و منگ نگاهش می کنم.

-یه سوال پرسیدم. چیش انقدر خنده داشت؟بازویم را می گیرد و مجبورم می کند بایستم.

-بلند شو بریم. فضاي این جا داره کلافم می کنه.

باد سرد، آرامش مطبوعی به تن آتش گرفته ام می دهد. دستانم را باز می کنم و بی توجه به سوزش گلویم، با لذت نفس می کشم. کنارم ایستاده و بی حرف نگاهم می کند. رد خنده همچنان در صورتش پیداست. دستم را می گیرد و می گوید:

-علی رغم سردي هوا، بهتره یه کم قدم بزنیم.

سرم را روي سینه اش می گذارم و می گویم:

-ولی من خوابم میاد. خستمه، سردمه، بریم هتل.

کمرم را در بر می گیرد و می گوید:

-تا وقتی کلمون داغه، هتل نمی ریم. نمی خوام دوباره اشتباه کنم.

منظورش را می فهمم اما با اخم و اعتراض نگاهش می کنم.

سرش را جلو می آورد و می گوید:

-اگه می خواي بدونی من دوست دختر دارم یا نه، باید تنبلی رو کنار بذاري و یه کم راه بیاي!

با نارضایتی سرم را تکان می دهم و بازو به بازویش قدم بر می دارم. هر دو دستش را توي جیبش فرو می کند و می گوید:

-